บทที่ 419 เปิดมือเปิดเท้าเล่นนี่มันสะใจจริงๆ

ในที่สุดสมรรถนะการขับรถของเว่ยกั๋วกวี๋องก็พิสูจน์ให้เห็นว่าทั้งรวดเร็วและมั่นคง เขาใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็นำรถเข้าจอดในลานจอดรถกลางแจ้งของตึกเทียนหยวน

เนื่องจากสวมเสื้อคลุมมาด้วย หยางจ้านจึงยัดข้าวของเบ็ดเตล็ดใส่กระเป๋าเสื้อจนหมด เขาเดินตัวปลิวพาเว่ยกั๋วกวี๋องขึ้นไปยังเทียนหยวนคลับที่อยู่ชั้นบนสุดทันที

คลับที่ตั้งอยู่บนยอดตึกสำนักงานแบบนี้ ความจริงก็คือสถานที่ยกระดับไว้สำหรับดื่มกาแฟ นั่งคุย ทานอาหาร และเล่นไพ่ ส่วนจะเปิดให้บริการแก่คนนอกหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับอิทธิพลและอารมณ์ของเจ้าของคลับล้วนๆ

หยางจ้านเดินตามพนักงานต้อนรับสาวสวยผ่านโถงกลาง เห็นเหล่านักธุรกิจนั่งจิบกาแฟพักผ่อนอยู่ตามโซฟาริมกระจกใสบานใหญ่ ดูท่าว่าคลับแห่งนี้จะยังเปิดให้บริการแก่บุคคลภายนอกอยู่บ้าง

เมื่อเดินไปถึงฝั่งทิศใต้ หยางจ้านก็ตามพนักงานเข้าไปในห้องส่วนตัวขนาดใหญ่พื้นที่ร่วมร้อยตารางเมตร ทางทิศใต้และทิศตะวันตกของห้องเป็นกระจกใสจรดพื้น ทำให้มีทัศนียภาพที่กว้างขวางมาก ส่วนการตกแต่งนั้นใช้คำว่าหรูหราเพียงคำเดียวก็อธิบายได้ครบถ้วน