บทที่ 441 ว่าที่ลูกสะใภ้เข้าบ้าน

ไม่สนใจว่าสองสามีภรรยาหน้าร้านอาหารจะวิจารณ์อะไรกัน หยางจ้านขับรถขึ้นถนนหลวงมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว

พอถนนเริ่มกว้างขึ้น หยางจ้านก็เอื้อมมือไปกุมมือเฉินเฉินตามความเคยชิน "ยังไหวไหม? คนแถวนี้อาจจะดูโผงผางไปบ้าง ถ้ามีอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้เลยนะ"

เฉินเฉินมองหยางจ้านด้วยรอยยิ้ม นิ้วก้อยซนๆ เกาฝ่ามือเขาเล่น "ไม่นี่คะ ฉันว่าพวกเขาใจดีออกนะ ถึงจะชมตรงๆ จนแอบเขินไปบ้างก็เถอะ"

หยางจ้านหัวเราะร่วน บีบมือเล็กๆ ที่กำลังซุกซนของเฉินเฉิน "จะเขินทำไม ก็ที่รักของฉันสวยสง่าขนาดนี้ พวกเขาพูดความจริงทั้งนั้นแหละ!"

พอได้ยินหยางจ้านชมตรงๆ แบบนี้ เฉินเฉินก็ยิ่งดีใจ เธอเอามืออีกข้างวางทาบบนมือของหยางจ้าน แต่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกลับหันมองออกไปนอกหน้าต่างอีกฝั่ง