บทที่ 440 ดึงการลงทุนเพื่ออนาคต

หยางจ้านเพิ่งเข้าใจว่าทำไมลูกพี่ลูกน้องคนนี้ถึงลงทุนดักรอเลี้ยงข้าวกลางทางขนาดนี้ ก็ตอนที่ถังจื้อฉางพูดถึงเรื่องตึกของถังจื้อเซิ่งนี่แหละ

"พี่จื้อเซิ่งคุยกับพี่บ่อยเหรอ? เมื่อก่อนไม่เห็นพวกพี่จะสนิทกันนี่นา"

"นายไม่รู้อะไรซะแล้ว นับไปนับมาฉันกับเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ถึงจะอยู่คนละสายงาน แต่ก็ติดต่อกันบ่อยนะ เขาเป็นเหมือนที่ปรึกษาให้ฉันเลยล่ะ มีเรื่องอะไรฉันก็ชอบถามความเห็นเขา"

"ข้าราชการกับข้าราชการ คุยกันถูกคอสินะ?"

"ข้าราชการบ้าบออะไรล่ะ ในบรรดาคนรู้จักของครอบครัวเรา ก็มีแค่ฉันกับเขาที่อยู่ในแวดวงราชการ พี่จื้อเฉิงเป็นแค่หัวหน้าสรรพากรมาสิบกว่าปี ไม่นับหรอก พี่น้องแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบ้างก็ไม่แปลกใช่ไหมล่ะ?"