บทที่ 439 ลูกพี่ลูกน้องดักรอเลี้ยงข้าว

หลังจากเติมน้ำมันเสร็จ หยางจ้านก็ขับรถออกจากตัวอำเภอ ความจริงทั้งสองคนไม่ได้หิวหรอก ในรถมีของกินเพียบ แม้แต่ฮุยฮุยกับอาฉีก็ยังเคี้ยวเนื้อแห้งมาตลอดทาง ของพวกนี้ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งเพลิน เสบียงของพวกทหารม้าหมาป่าทุ่งหญ้ามันจะไม่อยู่ท้องได้ไง?

ขับออกจากตัวเมืองมาได้ไม่ไกลก็เข้าสู่ถนนที่คดเคี้ยวไปตามภูเขา ตอนที่เติมน้ำมันเมื่อกี้ยังรู้สึกแค่เย็นๆ แต่พอเข้ามาในเขตภูเขา เปิดหน้าต่างแง้มๆ ไว้ให้ลมพัดเข้ามานิดเดียว ก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่พัดผ่านเข้ามาทันที

"จ้านจ้าน ดูเหมือนนายจะมีลูกพี่ลูกน้องเยอะนะ หัวหน้าฉันก็นับว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องนายด้วยใช่ไหม?" เฉินเฉินชวนคุยเพื่อไม่ให้หยางจ้านง่วงเวลาขับรถ

"เฮอะ จะบอกอะไรให้นะ หัวหน้านาย ถังจื้อหัว กับลูกพี่ลูกน้องที่กำลังจะไปเจอ ถังจื้อฉาง ชื่อต่างกันแค่ตัวเดียว อายุไล่เลี่ยกันด้วย แต่ฉันเดาว่าสองคนนี้คงไม่รู้จักกันหรอก

คนที่กำลังจะไปเจอเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ แม่ฉันมีพี่น้องผู้ชายสี่คน ผู้หญิงหนึ่งคน คนนี้เป็นลูกชายคนเล็กของลุงคนที่สาม เป็นความหวังเดียวของตระกูลที่สอบติดมหาวิทยาลัย ส่วนลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยได้เรียนสูงๆ อะไร ก็อยู่บ้านขับรถ ทำค้าขายเล็กๆ น้อยๆ หรือไม่ก็ทำงานรับจ้างทั่วไป"