บทที่ 445 ญาติแปลกหน้ามีอยู่ทุกที่

หยางจ้านขับรถกินลมชมวิวกลับมาที่บ้าน พอรับพ่อขึ้นรถปุ๊บ ทั้งสามคนก็ตรงดิ่งไปที่ลานจอดรถของโรงแรมโหย่วอี้

ถ้าเทียบกับยุคหลังๆ เขตจือเฉิงก็จัดอยู่ในเมืองระดับสี่ของมณฑล โรงแรมเก่าแก่อย่างโหย่วอี้หรือหัวเฉียวก็เคยเป็นรัฐวิสาหกิจมาก่อน

ไม่ใช่ว่าตอนนี้ไม่มีโรงแรมดีๆ นะ แต่ในสายตาคนพื้นที่ การจัดงานในโรงแรมเก่าแก่พวกนี้มันดูมีระดับกว่าเยอะ

แน่นอนว่าเดี๋ยวนี้เขาให้เอกชนเข้ามาบริหารแล้ว บริการก็ไม่ได้แย่แบบสมัยยุคหกศูนย์หรือเจ็ดศูนย์ที่เขียนป้ายแปะไว้ว่า "ห้ามทำร้ายลูกค้าโดยไม่มีเหตุผล" อีกต่อไป แถมยังจัดว่าเป็นแถวหน้าของเมืองเลยทีเดียว

หยางกั๋วเจิ้งมีเพื่อนเก่าเป็นฝ่ายจัดซื้ออยู่ที่นี่ ความจริงหยางจ้านเองก็มีเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นเป็นพ่อครัวทำออเดิร์ฟอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ตั้งแต่เรียนจบมาก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่าไหร่ นอกจากตอนที่มีงานเลี้ยงรุ่นที่โรงแรมนี้แล้วเจอหน้ากันครั้งนึง นอกนั้นก็คุยกันแต่ในกรุ๊ปคิวคิว