บทที่ 446 วุ่นวายเตรียมงานขึ้นบ้านใหม่

มองดูรถออฟโรดสุดหรูแล่นลับสายตาไป สีหน้าของป้าใหญ่ของหยางจ้านก็แฝงความเสียใจอยู่ลึกๆ "เฮ้อ~ หลายปีมานี้ฉันเอาแต่สนใจครอบครัวตัวเอง น้องชายแท้ๆ สองคนไม่เคยได้พึ่งพาอะไรฉันเลย นึกๆ ดูก็แอบรู้สึกผิดต่อพวกเขานะ"

"ชิ~" หวังต้าโหย่วละสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา แอบบ่นอย่างไม่พอใจ "ตอนนี้มาคิดอะไรก็สายไปแล้วล่ะ แม่ไม่เห็นเหรอว่าไอ้เด็กหยางจ้านนั่นมันทำหยิ่ง ยโสโอหัง ไม่เห็นหัวพวกเราแล้ว แต่แฟนมันกับรถคันนั้นก็สวยจริงๆ นะเนี่ย ในเมืองจือเฉิงของเราคงหาใครสวยกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ"

ตอนนั้นเอง หวังเจี้ยนเซ่อผู้เป็นพ่อที่ไม่ค่อยพูดค่อยจาก็เอ่ยขึ้นมา "เลิกจ้องจับผิดรถหรือแฟนของลูกพี่ลูกน้องแกสักทีเถอะ อายุจะสามสิบอยู่แล้ว งานการก็ไม่ยอมทำเป็นชิ้นเป็นอัน จะแต่งงานก็ยังหาแฟนไม่ได้สักคน วันๆ เอาแต่เกาะพ่อแม่กิน ลองเอาตัวเองไปเทียบกับหยางจ้านดูสิ แกยังกล้ามีหน้ามีชีวิตอยู่ต่ออีกเหรอ?"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หวังต้าโหย่วคงต้องเถียงกลับพ่อให้ได้สักสองสามประโยค แต่พอเห็นความต่างชั้นกับลูกพี่ลูกน้องในวันนี้ เขาก็หมดอารมณ์จะเถียง

"มันก็เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่ปี ขับรถหรูขนาดนี้ได้ คงได้เมียรวยช่วยหนุนหลังแหงๆ! ถ้าผมมีบุญวาสนาแบบนั้นนะ อย่าว่าแต่บ้านพักตากอากาศเลย คฤหาสน์สักสองหลังผมก็ซื้อให้พ่อกับแม่ได้"