บทที่ 455 พรหมลิขิตเพื่อนเก่า

หยางจ้านเหยียบคันเร่งขับรถออกไปอย่างเท่ๆ ใช้เวลาอยู่ที่นี่ไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ

แวดวงธุรกิจในบ้านเกิดมันแคบเกินไป โอกาสที่จะมีโปรเจกต์ดีๆ คุ้มค่าแก่การลงทุนมาเสนอถึงที่มันแทบไม่มี หยางจ้านเองก็ขี้เกียจจะไปเสาะหา กะว่าลงทุนเล็กๆ น้อยๆ ทิ้งไว้ที่นี่ ถือซะว่าเป็นเงินค่าขนมให้พ่อแม่ก็แล้วกัน

การมีรายได้ระยะยาวมั่นคงส่งให้พวกท่านเรื่อยๆ มันก็ดีกว่าให้พวกท่านต้องมาเอ่ยปากขอเงินลูกเวลาที่ต้องการล่ะนะ ถือว่าเป็นการรักษาหน้าให้พวกท่านด้วย

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ถังหมิงเซิงกับหลี่เทียนเต๋อยังคงยืนล้วงกระเป๋ามองตามรถที่หายลับไปตรงเนินเขา

"ตกปลาไม่ได้เลยแฮะ คุณอาของนายเดาใจยากจริงๆ!"