บทที่ 456 ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยในห้างสรรพสินค้า

หลังจากแวะส่งหูชิ่งหัว หยางจ้านก็ขับรถเลี้ยวขวา ขับไปได้ไม่กี่นาทีก็มาจอดรถที่เดิมแถวห้างสรรพสินค้า

พอลงจากรถ หยางจ้านก็โยนบุหรี่ฟูหรงหวังแบบพิเศษให้คุณลุงเฝ้ารถหนึ่งซอง ยิ้มแล้วแกล้งพูดหยอก "ลุงครับ เมื่อกี้เพิ่งจ่ายค่าจอดไป คราวนี้ไม่เก็บแล้วใช่ไหม?"

พอได้บุหรี่ คุณลุงเฝ้ารถก็รู้ทันทีว่าตัวเองได้กำไร เพราะบุหรี่ซองนี้ราคาแพงกว่าค่าจอดรถตั้งเยอะ แกเลยรีบพูดเอาใจ "โธ่เถ้าแก่ จะพูดแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ ไม่ต้องดูรถหรอก แค่เห็นหน้าเถ้าแก่ผมก็จำได้แล้ว ไปทำธุระให้สบายใจเถอะครับ รถเป็นรอยขีดข่วนตรงไหน ผมรับผิดชอบเอง"

คุยกันไม่กี่ประโยค ทั้งสองฝ่ายก็อารมณ์ดี หยางจ้านหิ้วถุงใหญ่สองใบในมือแต่ละข้าง ล็อกประตูรถ ส่งเสียงบอกคุณลุงเฝ้ารถแล้วเดินเข้าห้างสรรพสินค้าไป

พอมาถึงร้าน "เว่ยหลานจือเจีย" ลูกค้าช่วงเที่ยงก็บางตาลงบ้างแล้ว เฉินเฉินเลยว่างเดินเล่นดูของในร้านอื่นๆ