บทที่ 469 ยามเมามายแต่ไม่เมามายในความอ่อนโยน

รถเบนซ์จีคลาสของหลี่ย่าจวินแล่นไปบนถนนอย่างมั่นคง ในยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ หลังจากพ้นเขตที่ตั้งของร้านคาราโอเกะไปแล้ว โลกก็ดูเหมือนจะเงียบสงบลงไปถนัดตา

ภายในรถไม่มีวิทยุหรือเสียงดนตรี มีเพียงเสียงรบกวนจากยางรถยนต์ที่บดไปกับผิวถนนเล็ดลอดเข้ามาในหูของผู้โดยสารเบาๆ

หยางจ้านหันมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ เห็นรถยนต์เล็กๆ หรือรถสามล้อเครื่องถูกแซงผ่านไปบนถนน ในท้องฟ้าที่มืดมิดกลับยังมีดวงดาวให้เห็นอยู่บ้าง พิสูจน์ได้ว่าอากาศช่วงนี้ถือว่าดีทีเดียว อย่างน้อยอากาศหนาวแห้งๆ ก็น่ารื่นรมย์กว่าอากาศหนาวชื้นแบบอึมครึม

ไม่กี่นาทีรถก็มาถึงคอสะพาน หยางจ้านหันไปถามตำแหน่งที่แน่ชัด แล้วคอยสั่งการหลี่ย่าจวินจากเบาะหน้า รถเลี้ยวซ้ายเข้าถนนสายรองไปไม่ถึงสองร้อยเมตร ก็ถูกสั่งให้หยุดรถที่ประตูหลังของหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง

เพื่อมารยาท หยางจ้านลงจากรถไปเปิดประตูหลังให้พวกเธอ พอเห็นถานลี่และจางอิงเจี๋ยลงมาแล้วถึงได้ถามว่า "พวกเธอใครอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้เหรอ?"