บทที่ 470 สังสรรค์ยุ่งเหยิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลังจากลงมาจากชั้นบนบ้านของลั่วหย่าฉี หยางจ้านก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยตัวเองในใจ กฎของคนเจ้าชู้คือไม่รุก ไม่ปฏิเสธ และไม่รับผิดชอบ แต่ที่น่าเสียดายคือตอนนี้เขากลับทำแบบนั้นไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดในเชิงจิตสำนึกเขาก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะทำตัวเช่นนั้น

ในช่วงไม่กี่เดือนแรกหลังจากเกิดใหม่เขายังคงมีความรู้สึกตื่นเต้นแบบคนเสเพลอยู่บ้าง แต่ตั้งแต่ได้ตกลงปลงใจกับเฉินเฉิน หยางจ้านก็ไม่อยากจะทำตัวไร้สาระแบบที่เรียกว่าความเท่เพียงเพื่อสนองอารมณ์ชั่ววูบของน้องชายตัวเอง

อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เขาก็คงไม่ทำแบบนั้นแน่ แต่ถ้าจะให้พูดถึงช่วงเวลาตลอดชีวิต ใครจะกล้ารับประกันได้บ้าง หยางจ้านทำได้เพียงชื่นชมคนประเภทนั้น แต่เขาเองคงไม่กล้าตั้งเป้าหมายแบบนั้นง่ายๆ ทำได้เพียงกำหนดทัศนคติไปเป็นระยะๆ ตามสถานการณ์ ซึ่งนั่นคือความจริงใจต่อจิตใจตัวเอง

ในความเป็นจริง การที่เขาส่งลั่วหย่าฉีกลับบ้านแล้วกลับออกมา หยางจ้านใช้เวลาเพียงแค่สามถึงสี่นาทีเท่านั้น

หลังจากเดินออกจากหมู่บ้าน หยางจ้านก็ไปที่รถเพื่อหยิบน้ำมาบ้วนปาก แล้วเรียกหลี่ย่าจวินลงมายืนสูบบุหรี่ที่ริมทางเท้า กิริยาท่าทางทั้งหมดไม่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่อยากจะไล่กลิ่นหอมของน้ำหอมผู้หญิงที่ติดตัวมาให้หมดไปก็เท่านั้น