บทที่ 472 ก่อนสิ้นปียังเปิดโรงงานเต้าหู้

หลังจากแจกโบนัสสิ้นปีแล้ว ร้านเว่ยหลานจือเจียก็เข้าสู่ช่วงวันหยุดเทศกาลตรุษจีนอย่างเป็นทางการ

หยางจ้านในที่สุดก็ได้กลับบ้านมาทานมื้อเย็นเสียที ในคืนฤดูหนาวที่ไม่ต้องออกไปข้างนอก การได้ทานมื้อเย็นอย่างอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ เปิดโทรทัศน์ไปพลาง แกะเมล็ดแตงโมคุยกันไปพลาง และตั้งโต๊ะเล่นไพ่กันไปอีกหนึ่งโต๊ะ แค่นี้คืนหนึ่งก็ผ่านไปอย่างมีความสุขแล้ว

วันรุ่งขึ้นคือวันสิ้นปีอากาศหลังจากบ่มเพาะมาทั้งคืน ในที่สุดก็มืดครึ้มลงและอุณหภูมิก็ลดต่ำลงอีก

จากประสบการณ์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สองวันนี้ก่อนวันส่งท้ายปีเก่าจะต้องมีหิมะตกหนักอย่างแน่นอน เนื่องจากท้องฟ้ามืดครึ้มแต่ไม่มีฝน จึงมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นหิมะที่ตกเป็นปุยหนาแทนที่จะเป็นฝนปนหิมะที่เย็นเยือก ขอเพียงไม่ใช่ "หิมะน้ำแข็ง" ที่ตกสลับกันไปมา พื้นที่ที่มีหิมะปกคลุมก็จะเล่นสนุกได้มากขึ้นทีเดียว

วันนี้หลี่ย่าจวินจะต้องกลับบ้านเกิดในชนบทเพื่อฉลองตรุษจีน ตั้งแต่เช้ามืดในตอนที่หยางจ้านกับเฉินเฉินยังคงนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มที่อบอุ่น หยางหลานก็ตั้งใจมาเคาะประตูเรียกหยางจ้านลงไปข้างล่าง