บทที่ 480 สิบปีหลังจบการศึกษา กลับมาเยี่ยมครูเก่า

ขบวนรถสามคันขับถอยออกมาจากหมู่บ้านเก่าโดยเว้นระยะห่างกันไม่นาน เพียงครึ่งชั่วโมงเศษก็กลับมาถึงใต้ตึกบ้านอาเล็กของหยางจ้าน

กลุ่มคนแปดเก้าคนพากันเดินกลับมาด้วยท่าทางที่ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยชัยชนะ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ความสัมพันธ์ของทุกคนหลังจากออกไปและกลับมาดูเหมือนจะเพิ่มระดับความใกล้ชิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในคืนนั้น บ้านของอาเล็กหยางจ้านเต็มไปด้วยเสียงผู้คน ทั้งเสียงชกมวยดื่มเหล้าและเสียงพูดคุยเฮฮา โต๊ะอาหารทั้งสองตัวใหญ่และหนึ่งตัวเล็กต่างเต็มไปด้วยผู้คน

ด้วยมีถังจื้อเฉียงและถังจื้อเซิ่งคอยเป็นตัวเชื่อม บวกกับ "ผลงาน" ในการร่วมแรงร่วมใจกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเมื่อครู่ ประกอบกับความมั่งคั่งและสถานะของสองพี่น้องหยางจ้านและหยางหลาน ทำให้ญาติๆ ครอบครัวนี้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวได้อีกครั้ง

หยางจ้านยินดีที่เห็นเรื่องนี้ แม้ในอนาคตส่วนใหญ่เขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่กวางตุ้ง แต่การที่ญาติพี่น้องในบ้านรักใคร่กลมเกลียวกัน ก็ถือเป็นหลักประกันที่อุ่นใจให้กับพ่อแม่ที่ชอบใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเกิด