บทที่ 481 มิตรสหายฮุ่ยเฉิงรวมตัวที่จือเฉิง

หลังจากออกมาจากบ้านครูเวลาก็ล่วงเลยไปเที่ยงวันแล้ว ในช่วงเทศกาลตรุษจีนแบบนี้บ้านของใครต่างก็อาจจะมีญาติมิตรมาเยี่ยมเยียน หยางจ้านจึงไม่ได้เอ่ยปากชวนเพื่อนร่วมชั้นไปทานมื้อเที่ยงที่บ้านของตัวเอง เขาทำเพียงมองหาร้านค้าเล็กๆ ที่ยังเปิดทำการอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนเก่า เพื่อนร่วมชั้นทั้งสิบคนพากันเดินเข้าร้านสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ เพื่อลิ้มลองรสชาติในสมัยที่ยังเรียนหนังสือด้วยกัน

หลังมื้ออาหารทุกคนยังคงเดินเล่นสนุกสนานกันอยู่ในโรงเรียนอีกพักหนึ่ง จากนั้นจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

การรวมตัวของเพื่อนร่วมชั้นหลังปีใหม่อาจจะดูเร่งรีบและเรียบง่ายไปบ้าง แต่ทุกคนต่างก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร การที่สามารถรวบรวมผู้คนมาพบหน้ากันได้ ต่อให้ทำเพียงแค่เดินเล่นในโรงเรียนด้วยกัน สำหรับคนที่ออกไปเผชิญโลกทำงานในสังคมแล้ว ต่างก็นับว่าเป็นเรื่องราวที่งดงามอย่างยิ่ง

...

หลังจากนั้นหยางจ้านก็กลับมาหมกตัวอยู่แต่ในบ้านอีกหนึ่งวัน ข้างนอกอากาศหนาวเหน็บ ในสภาพภูมิอากาศที่หิมะกำลังละลาย ทิวทัศน์รอบตัวต่างก็ดูแห้งเหี่ยวเหงาหงอย ทุกคนจึงไม่มีความสนใจที่จะออกไปเดินทอดน่องข้างนอกเลยสักนิด