บทที่ 497 ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับลูกน้อง

บ่ายวันเสาร์ ทั้งสามคนต่างก็ว่างและไม่มีอะไรทำ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เว่ยกั๋วเฉียงทำงานอยู่ที่บริษัทหยินเซิ่ง เนื่องจากเขาทำหน้าที่ขยายธุรกิจ เขาจึงสามารถใช้รถของบริษัทได้อย่างอิสระ แม้ว่าจะเป็นแค่รถนิสสัน ลิวิน่าราคาประหยัด แต่การได้ขับรถของบริษัทออกไปติดต่องาน ในช่วงปี 2007 ก็ถือว่ามีหน้ามีตาอยู่บ้าง

ต้องยอมรับว่า บริษัทเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตั้งและกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างบริษัทหยินเซิ่ง กฎระเบียบข้อบังคับยังไม่ได้เข้มงวดมากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและน้ำใจไมตรี

ดูเหมือนว่าทุกบริษัทจะต้องผ่านประสบการณ์แบบนี้ในระหว่างการเติบโต ช่วงแรกของการก่อตั้งบริษัท ผู้คนต่างร่วมแรงร่วมใจ กฎระเบียบมีไม่มากและมีความกลมเกลียวกัน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่มีการปรับปรุงระบบและผู้นำสร้างอำนาจบารมี ความสัมพันธ์ฉันมิตรก็จะถูกลดระดับลงไปอยู่แค่ในกลุ่มพนักงานระดับล่าง และเมื่อบริษัทก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด รายได้ของพนักงานดีขึ้น ทว่าสภาพแวดล้อมที่เคยอบอุ่นสบายใจในตอนแรกกลับมลายหายไป...

เว่ยกั๋วเฉียงและหวังจิ้งเชื่อฟังคำเรียกตัวของหยางจ้าน เลือกที่จะลาออกจากบริษัทหยินเซิ่งเพื่อมาทำงานกับเขา ในฐานะลูกพี่ หยางจ้านย่อมไม่ยอมให้พวกเขาต้องเสียเปรียบแน่นอน