บทที่ 500 ค่ำคืนที่งดงามที่สุดในเรือนพัก

นานๆ ทีจะได้ค้นพบความสนุกสนานในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หยางจ้านจึงไม่ได้สนใจรอยหมึกที่กระเด็นใส่เสื้อยืดสีขาว รอยน้ำหมึกที่เปื้อนมือซ้าย หรือแม้แต่รอยจางๆ บนปลายจมูกที่เกิดจากการเผลอปาดเหงื่อ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา ก็พบว่าเวลาได้ล่วงเลยมาจนถึงห้าโมงเย็นกว่าแล้วโดยไม่รู้ตัว

หยางจ้านยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือมากว่าสองชั่วโมง แต่กลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

เขามองดูน้ำหมึกที่แห้งกรังในจานฝนหมึก ก่อนจะตัดสินใจโยนพู่กันขนหมาป่าลงไปแช่ในชามล้างพู่กัน จากนั้นก็เลือกผลงานชิ้นเอกของวันนี้สองสามชิ้นมาม้วนๆ แล้วเสียบไว้ในแจกันเซรามิกสำหรับใส่ผลงานศิลปะที่ตั้งอยู่ข้างๆ ส่วนชิ้นอื่นๆ ที่ไม่ถูกใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร ฉีกทิ้งลงถังขยะไปเลย

หลังจากเก็บของเสร็จ หยางจ้านก็ปิดคอมพิวเตอร์และเครื่องเสียง แล้วเดินลงบันไดไป