บทที่ 515 โลกนี้มักมีคนขี้โมโหบนท้องถนน

ตอนที่ออกจากโครงการปันเต๋าปังเฉิงในตอนเย็น เวลาก็ล่วงเลยไปหกโมงกว่าแล้ว ขณะที่ขับรถอยู่บนถนนเลียบชายทะเล หยางจ้านก็เกิดนึกสนุก จึงกดสวิตช์เปิดหลังคาประทุนออก

ตลอดเส้นทางจากทิศตะวันตกสู่ทิศตะวันออก ความเร็วรถไม่สูงนัก ลมทะเลพัดผ่านเข้ามาในรถ ทำให้เส้นผมที่มัดไว้อย่างหลวมๆ ของเฉินเฉินปลิวไสวไปตามลม

ท้องฟ้ากำลังจะมืดลง ไฟถนนยังไม่ได้เปิด

ในยามโพล้เพล้ช่วงพลบค่ำ คู่รักสองคนพูดคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง ในวินาทีนี้หยางจ้านไม่ได้สนใจสายตาที่จับจ้องมาจากภายนอกอีกต่อไป

เดิมทีเขากะว่าจะกลับไปย่านหลัวหลิ่งเพื่อหาร้านอาหารโรแมนติกสักร้าน สำหรับมื้อค่ำอันแสนสบายของคนสองคน แต่ระหว่างทางเฉินเฉินกลับได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทอย่างหวังจื่อซาน