บทที่ 536 เช็กอินคนดัง ได้ของดีกลับบ้าน

แค่การจับมือและพูดคุยสองสามประโยค เหลยจวินก็ดูออกว่าหยางจ้านไม่ใช่เพลย์บอยตามบาร์ทั่วไป แม้เขาจะมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดตัวนิดหน่อย แต่สายตากลับแจ่มใส การพูดคุยกับเพื่อนที่อายุมากกว่าก็เผยให้เห็นความสุขุมที่เกินวัย

"บอสหยางพูดเกินไปแล้วครับ บริษัทหยินซานถึงจุดสูงสุดของมันแล้ว ตอนนี้ผมกำลังหาทางค่อยๆ ถอนตัวออกไป วันหลังคงต้องขอเรียนรู้จากคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณบ้าง ไม่งั้นคงตามเทรนด์ไม่ทันจริงๆ"

คำพูดนี้ดูเหมือนจะเปิดใจคุยกันลึกซึ้งเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกัน หยางจ้านเริ่มสงสัยว่าตัวเองมีบัฟที่ทำให้คนแปลกหน้าเห็นแล้วรู้สึกถูกชะตาทันที หรือไม่ก็เป็นเพราะหน้าตาดี สายตาจริงใจ ท่าทางสบายๆ... เอาเป็นว่ายังไม่เคยเจอใครที่เห็นหน้าปุ๊บแล้วเกลียดปั๊บเลยสักคน

"บอสเหลยพูดล้อเล่นแล้ว ผมไม่ใช่คนหนุ่มนำเทรนด์แบบที่คุณว่าหรอกครับ วันหลังถ้ามีโอกาสเจอกันบ่อยๆ คุณก็จะรู้เองว่า ผมน่ะมีแต่ความชิลๆ ตามใจชอบแบบไม่มีจุดหมาย ไม่เหมือนบอสเหลยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและพร้อมจะค้นหาความหมายของชีวิตอยู่ตลอดเวลา"

เหลยจวินคงเพิ่งเคยเจอคนหนุ่มที่กล้ายอมรับหน้าตาเฉยว่าตัวเองเป็นพวกปลาเค็ม (คนขี้เกียจ/ไม่มีความทะเยอทะยาน) สายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเขาเปล่งประกายขึ้น: