บทที่ 543 ขับรถทางไกลกลับบ้านเกิดอีกครั้ง

พอได้ลองออกทะเลไปทริปนึง คุณลุงทั้งสี่ก็ติดใจ จัดตารางกิจกรรมของตัวเองในช่วงวันหยุดที่เหลือซะแน่นเอี๊ยด

พวกเขาตื่นกันตั้งแต่หกโมงกว่า ไม่รบกวนใคร พาฮุยฮุยกับอาฉีออกไปเดินเล่น ทั้งริมหาด แปลงผัก ทางเดินในหุบเขา เปลี่ยนที่เดินเล่นไปเรื่อยๆ

หยางจ้านกับกู้เหว่ยก็รู้ใจ วันต่อมาก็พาพวกผู้ใหญ่ไปห้างสรรพสินค้า เหมาอุปกรณ์เอาต์ดอร์แบบมืออาชีพมาให้ ทั้งเสื้อ กางเกง หมวก รองเท้า โดยไม่ยอมให้พวกเขารู้ราคา

กลับจากเดินเล่นตอนเช้า กินข้าวเสร็จ สี่สหายก็แบกคันเบ็ดมุ่งหน้าไปริมทะเล ไม่จำกัดอยู่แค่เขื่อนกั้นคลื่นหรือโขดหินตีนเขาอีกต่อไป ชายฝั่งยาวเหยียดขนาดนี้ พวกเขาใช้วิธีตกไปเรื่อยเปลี่ยนที่ไปเรื่อย

ตอนเที่ยงก็จะกลับมาพร้อมกับปลาไม่มากก็น้อย บางวันดวงไม่ดี หยางกั๋วเจิ้งก็ลากทุกคนไปพลิกหินริมหาด ถ้าตกปลาไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องจับปูเล็กๆ กลับมาสักสองสามตัว ยึดถือกฎเหล็กของนักตกปลาว่า “ห้ามกลับมือเปล่า” อย่างเคร่งครัด