บทที่ 61 ชีวิตประจำวันของคนทำงาน

เหยียนเฟิงขับรถพาทุกคนไปวนเล่นรอบนึง สิบกว่านาทีก็กลับมาถึง

พอกลับมาถึงแผนกธุรกิจ หยางจ้านก็ชงชาเตรียมไว้รอแล้ว ทุกคนเลยมานั่งล้อมวงที่โต๊ะน้ำชา จิบชาไปคุยเรื่องรถไป

ตอนแรกขงผิงอันก็แอบสงสัยอยู่ว่า ตัวเองก็กำลังจะได้รถคันใหม่สัปดาห์หน้าแล้ว ทำไมเหยียนเฟิงถึงยอมยกรถกระบะวิ่งงานของตัวเองให้ซุนเต๋อจื้อใช้ ที่แท้ก็เพราะหยางจ้านถอยรถหรูมาแล้วนี่เอง วัยรุ่นพอมีรถสวยๆ ขับแล้ว ใครจะอยากไปควบกระบะดีเซลมือสองกันล่ะ!

ความจริงแล้วขงผิงอันก็มีกำลังทรัพย์พอจะซื้อรถหรูๆ ขับได้สบาย แต่แกยึดคติ 'รวยเงียบๆ' เป็นเซลส์หาเงินเข้ากระเป๋าได้ก็พอแล้ว ขืนถอยรถหรูมาขับ เดี๋ยวผู้บริหารกับเพื่อนร่วมงานก็จะรู้หมดสิว่าแกแอบรับจ๊อบรับเงินทอน

"ท่านหยางจ้าน รถคันนี้ราคาคงไม่เบาเลยนะ วันหลังขับไปไหนมาไหนก็ระวังหน่อยล่ะ อย่าให้ผู้บริหารกับเพื่อนแผนกอื่นเขาเห็นแล้วหมั่นไส้เอาได้นะ หึๆ" ขงผิงอันเตือนด้วยความหวังดี

"หึๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ นอกจากงานประจำแล้ว ใครๆ เขาก็มีช่องทางหาเงินพิเศษกันทั้งนั้นแหละ! ลำพังเงินเดือนกับค่าคอมมิชชันบริษัทจะไปพอซื้อรถแบบนี้ได้ไง เงินที่ได้มาก็สุจริตทั้งนั้น ใครอยากจะหมั่นไส้ก็ช่างเขาเถอะครับ" คำตอบที่ตรงไปตรงมาของหยางจ้านทำเอาขงผิงอันถึงกับพยักหน้าเห็นด้วย

นิสัยคนเรามันต่างกัน บางคนก็แคร์สายตาคนรอบข้าง แต่บางคนก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย

ทุกคนยังคงถกเถียงเรื่องรถกันอย่างเมามันไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง พอถึง 9 โมงเช้า ซุนเต๋อจื้อก็ติดสอยห้อยตามขงผิงอันขับรถไปที่คลังน้ำมัน ขงผิงอันต้องไปคุมรถส่งน้ำมัน เลยปล่อยให้ซุนเต๋อจื้อขับรถกลับมาเอง ถือโอกาสให้ซุนเต๋อจื้อได้ซ้อมมือกับกระบะโตโยต้าคันเก่าที่ใกล้จะปลดระวางคันนี้ซะเลย

ตอนนี้ที่โต๊ะน้ำชาก็เหลือแค่หยางจ้านกับเหยียนเฟิงที่ยังนั่งจิบชากันอยู่ เหยียนเฟิงยื่นบุหรี่ให้หยางจ้านมวนนึง แล้วกระซิบว่า "เมื่อคืนกินข้าวเสร็จ พี่เหว่ยโทรมาหาฉันดึกเลย เล่าเรื่องที่นายคุยกับแกเมื่อวานตอนบ่ายให้ฟังหมดแล้วนะ หึๆ ตอนนี้พวกเราก็มีทุนพอจะเล่นเกมจับเสือมือเปล่ากันแล้ว"

หยางจ้านรับบุหรี่มาแต่ยังไม่ได้จุด คีบไว้ด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาประคองถ้วยชาใบเล็กขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมของชา "ถ้าไม่มีเงินไม่มีทุน ใครจะกล้าเล่นท่ายากแบบนี้ล่ะครับ แต่ตอนนี้พวกเรามีพร้อม หัวใจสำคัญมันอยู่ที่ระยะเวลาในการเดินเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ แล้วก็ต้องเช็กดูด้วยว่ามีใครเล็งจะฮุบปั๊มนี้แข่งกับเราหรือเปล่า อ้อ แล้วตกลงพี่เหว่ยสืบเรื่องกู้เงินฉุกเฉิน มาเรียบร้อยแล้วใช่ไหมพี่"

"เรียบร้อยแล้ว เมื่อคืนพี่เหว่ยก็ไปกินข้าวกับพวกนายทุนปล่อยกู้นี่แหละ พอขับ X5 ไปจอดปุ๊บ พวกนั้นก็เกรงใจขึ้นมาทันที สิบล้านหยวนกู้สักสองเดือน ดอกร้อยละ 3 กู้ปุ๊บคืนปั๊บ ไม่มีปัญหา"

"งั้นก็แจ๋วเลยสิพี่เฟิง พี่ก็ลุยเรื่องเส้นสายทำเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ จ่ายเงินกู้ให้จบๆ พอโอนเสร็จสรรพ เราก็อัปราคาประเมินปั๊มให้สูงๆ แล้วเอาไปค้ำประกันกู้แบงก์ เอาเงินที่ได้มาไปโปะหนี้เงินกู้นอกระบบพร้อมดอกเบี้ย แถมยังมีเงินทอนเหลืออีกบาน"

"หักค่าใช้จ่ายหมุนเวียนในปั๊มออก เงินที่เหลือก็เอาไปยัดลงพอร์ตหุ้น ปีหน้ากำไรที่งอกเงยมาก็เกินพอจะเอาไปใช้หนี้แบงก์แล้ว หึๆ"

เมื่อวานกู้เหว่ยเล่าแผนนี้ให้ฟังรอบนึงแล้ว วันนี้พอมาฟังจากปากหยางจ้านอีกรอบ เหยียนเฟิงก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนนี้มันโคตรล้ำ ความจริงด้วยทุนของพวกเขาเอง การจะฮุบกิจการนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร แต่พอใช้สูตรของหยางจ้าน มันก็เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว ดีไม่ดีสุดท้ายอาจจะไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายดอกเบี้ยเองด้วยซ้ำ ก็แค่เพิ่มขั้นตอนกับต้องใช้คอนเนกชันเพิ่มอีกนิดหน่อย ซึ่งสำหรับคนทำงานสไตล์กู้เหว่ยและเหยียนเฟิงแล้ว เวลาว่างพวกเขามีเหลือเฟือที่จะไปจัดการเรื่องพวกนี้

พอเข้าใจกลไกทะลุปรุโปร่งแล้ว เหยียนเฟิงก็โยนไฟแช็กให้หยางจ้าน พูดยิ้มๆ ด้วยท่าทางผ่อนคลาย "โอเค งั้นเรื่องนี้ฉันกับพี่เหว่ยจะจัดการเอง ไม่ต้องควักกระเป๋าสักแดง รอให้ทำเรื่องโอนเสร็จสรรพก่อน แล้วเราค่อยมาแบ่งหุ้นกัน พี่เหว่ยไม่ต้องถ่อมาที่นี่แล้วล่ะ เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันกลับไปสมทบกับแกที่ตัวเมือง จัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไปเลย นายจะไปด้วยกันไหมล่ะ"

หยางจ้านส่ายหน้า จุดบุหรี่สูบอัดเข้าปอด "พวกพี่รู้ขั้นตอนอยู่แล้ว คอนเนกชันก็มีพร้อม ผมไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ให้พวกพี่ไปลุยกันเองเถอะ ส่วนผมเสาร์อาทิตย์นี้ต้องเข้าเซินเจิ้นไปตามเรื่องบ้านอีก เดี๋ยวสายๆ ผมต้องแวะไปหาซ้ายอี้หน่อย เราแบ่งงานกันทำละกัน"

พูดจบก็นึกอะไรขึ้นได้ "อ้อ ถ้าพี่เหว่ยไม่มา พี่ก็ฝากแกเอาป้ายทะเบียนรถผมฝากคนขับรถน้ำมันมาให้ด้วยนะ"

"โอเค กลางวันนายจะไปกินข้าวกับซ้ายอี้ป่าว ถ้านายจะออกไปกินข้าวข้างนอก ฉันก็จะได้ชิ่งกลับเข้าเมืองก่อนเลย เดี๋ยวรอซุนเต๋อจื้อกลับมาสั่งงานนิดหน่อยฉันก็ไปละ" ร้อยวันพันปีจะเห็นเหยียนเฟิงกระตือรือร้นเรื่องงานขนาดนี้

"อืม ไม่มีปัญหา โทรหากันได้ตลอด ถ้าต้องการกำลังเสริมก็กริ๊งมาเลย หึๆ"

สีหน้าจริงจังของเหยียนเฟิงเปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่ม ยกถ้วยชาขึ้นชนกับหยางจ้าน ทั้งคู่สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้ใจและแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่...

จิบชาจนหนำใจ หยางจ้านก็กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพ์เช็กพอร์ตหุ้นก่อนเลย เงินทุนไม่ได้อัดตู้มเดียว แต่ทยอยแบ่งซื้อสะสมมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว พอเปิดดูวันนี้ "โอ้โห" กำไรยังไม่หักลบกลบหนี้ก็ปาเข้าไป 30% กว่าแล้ว

ถ้าทุนน้อยคงไม่รู้สึกอะไร แต่หยางจ้านอัดฉีดเงินเข้าไปเกิน 'หนึ่งเป้าหมายเล็ก (ร้อยล้านหยวน)' พอมองเห็นตัวเลขกำไร มันก็เลยดูน่าตื่นตาตื่นใจสุดๆ

หยางจ้านลองล็อกอินเข้าไปดูพอร์ตของเหยียนเฟิงบ้าง ปรากฏว่าเงินต้นทะลุสองพันหกล้านกว่าหยวนไปแล้ว คิดดูอีกทีก็เข้าใจได้ เหยียนเฟิงนอกจากจะควักเงินล้านกว่าหยวนไปกว้านซื้อคอนโดที่เซินเจิ้นสามหลัง (แถมยังใจป้ำเปย์ให้หยางจ้านไปหลังนึงฟรีๆ ด้วย) แกก็ไม่ได้มีเรื่องต้องใช้เงินก้อนโตอะไรอีก สงสัยจะงัดเงินเก็บเก่ามาเทหน้าตักหมดหน้าตักแน่ๆ 'ฉลาดเลือกจริงๆ' หยางจ้านแอบชมในใจ

ลองคลิกดูเส้นกราฟ K-line ของหุ้นสองสามตัว ดูแนวโน้มแล้วก็เป็นไปตามที่จำได้เป๊ะๆ กราฟพุ่งทะยานเป็นกระทิงเปลี่ยว หยางจ้านนั่งเลื่อนดูหน้าจออย่างเพลิดเพลินราวกับกำลังชื่นชมคัมภีร์ยุทธ์ขั้นเทพ ก่อนจะปิดโปรแกรมไปอย่างอารมณ์ดี

จากนั้น หยางจ้านก็ล็อกอินเข้าหน้านักเขียนนิยาย เห็นว่ามีตอนที่ตั้งเวลาอัปโหลดล่วงหน้าตุนไว้อีกตั้งยี่สิบกว่าตอน ก็เลยยังไม่รีบร้อนจะปั่นตอนใหม่

ดูจากสถิติหลังบ้าน ทั้งยอดซับไครบ์และยอดดันขึ้นหน้าแนะนำก็ถือว่าสวยงามเลยทีเดียว ว่างๆ ก็เลยเข้าไปนั่งอ่านคอมเมนต์ แวะตอบโต้กับนักอ่านบ้างพอหอมปากหอมคอ

นั่งทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยเปื่อยจนถึง 11 โมง เหยียนเฟิงก็ชิงกลับตัวเมืองไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว หลังจากสั่งงานซุนเต๋อจื้อเสร็จสรรพ ดูทรงแล้วแกคงไม่โผล่หน้ามาออฟฟิศอีกหลายวัน หยางจ้านเลยมีอิสระเต็มที่

ตอนนี้ที่ออฟฟิศมีแค่หลิวหน่ากับหลิวเสี่ยวหัวนั่งเฝ้าโยงอยู่ ซุนเต๋อจื้อได้ไฟเขียวจากเหยียนเฟิงปุ๊บ ก็รีบขับกระบะโตโยต้าออกไปวิ่งงานหน้าบานเป็นจานเชิง

หยางจ้านรู้สึกว่านั่งแกร่วอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำ เลยบอกลาหลิวหน่าแล้วขับรถออกไปข้างนอกบ้าง

ไม่ได้โทรนัดซ้ายอี้ล่วงหน้า ขับรถดิ่งไปที่ใต้ตึกออฟฟิศของแกเลย ลงจากรถก็พุ่งตรงไปที่ห้องทำงานของแกแบบวัดดวงเอา

ช่วงเช้ากลางสัปดาห์แบบนี้ ซ้ายอี้ค่อนข้างจะว่าง นั่งจิบชาสูบบุหรี่อยู่คนเดียวในห้องทำงานอย่างเบื่อๆ พอเห็นหยางจ้านผลักประตูเข้ามา แกก็ยิ้มกว้างกวักมือเรียกทันที "อ้าว เสี่ยวหยาง มาๆๆ มาจิบชากัน"

"ลุงซ้าย ไม่เจอกันตั้งครึ่งเดือนแหนะ ผมมาเสี่ยงดวงดูว่าลุงจะอยู่ไหม โชคดีจัง ฮ่าๆ" หยางจ้านเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ซ้ายอี้อย่างคุ้นเคย

"ลุงก็กำลังเบื่อๆ อยู่พอดี นายมาก็ดีแล้ว จะได้มีเพื่อนคุย เดี๋ยวเที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ" ซ้ายอี้ชงชาให้หยางจ้านอย่างอารมณ์ดี

"ผมตั้งใจมาฝากท้องกับลุงซ้ายนี่แหละครับ ฮ่าๆ เดี๋ยวผมโทรหาเถ้าแก่เฉินอ้วนที่ร้านอาหารส่วนตัว ให้แกเตรียมกับข้าวเด็ดๆ ไว้สักสองสามอย่าง แล้วเดี๋ยวผมหาเหล้าดีๆ ไปสักสองขวด เที่ยงนี้เราไปดวลกันสักหน่อย ฮ่าๆ"

"เอาสิ ลุงก็กะจะเรียกนายมาคุยเรื่องงานอยู่พอดี เดือนนี้เหลือคิวสั่งน้ำมันอีกสองลำเรือ สัปดาห์หน้าคงต้องฝากนายช่วยจัดการให้เสร็จภายในสองวันล่ะนะ"

หยางจ้านรับถ้วยชามา ยกขึ้นดมกลิ่นหอมๆ ก่อนจะจิบเบาๆ "ไม่มีปัญหาครับ สัปดาห์หน้าลุงส่งออร์เดอร์มาได้เลย เดี๋ยวผมจัดการให้"

ตอนนี้ซ้ายอี้ถูกใจหยางจ้านสุดๆ คุยกันถูกคอเหมือนเป็นเพื่อนต่างวัยที่คุยกันได้ทุกเรื่อง

ซ้ายอี้นั่งพิงพนักโซฟา จิบชาไปพลางถามไปพลาง "ช่วงนี้เสี่ยวหยางยุ่งอะไรอยู่ล่ะ ลุงขับรถผ่านหน้าออฟฟิศนายตั้งหลายรอบ ไม่เคยเห็นหน้านายเลย"

"ก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ช่วงนี้ไปทำธุระที่เซินเจิ้นมา ไปทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ กับเพื่อนนิดหน่อย หาค่าขนมขำๆ น่ะครับ ช่วยไม่ได้นี่ครับลุงซ้าย อนาคตจะแต่งงาน ซื้อบ้าน เลี้ยงลูก มันก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ที่บ้านก็ไม่ได้มีฐานะอะไร ผมก็ต้องดิ้นรนเอาเองแหละครับ หึๆ" หยางจ้านพูดทีเล่นทีจริง

"นายก็เก่งมากแล้วเสี่ยวหยาง ลูกลุงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนายแท้ๆ เรียนจบมาเปลี่ยนงานไปตั้งหลายที่แล้ว ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย ลุงล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ" ซ้ายอี้ส่ายหน้าถอนหายใจ

...

ทั้งสองคนนั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่ครึ่งชั่วโมง ก็พากันออกไปกินข้าวดื่มเหล้า

พอลงมาข้างล่าง ซ้ายอี้เห็นรถใหม่ของหยางจ้านก็ถึงกับอึ้งไปอีกรอบ แกผ่านโลกมาเยอะ พอจะรู้ว่าเงินเดือนพนักงานขายอย่างหยางจ้าน ไม่มีทางถอยรถแบบนี้มาขับได้หรอก แกเลยยิ่งมองหยางจ้านด้วยสายตาที่ทึ่งและชื่นชมมากขึ้นไปอีก

พอไปถึงร้านอาหารส่วนตัว เถ้าแก่เฉินอ้วนก็ปรี่เข้ามาต้อนรับลูกค้าระดับวีไอพีอย่างหยางจ้านด้วยตัวเอง เดือนกว่าๆ มานี้ หยางจ้านพาลูกค้ามาเลี้ยงที่นี่หลายรอบแล้ว แถมแต่ละครั้งก็กระเป๋าหนักสั่งเต็มที่ เถ้าแก่เฉินอ้วนเลยพร้อมจะจัดหนักบริการให้อย่างเต็มที่ ขอแค่มีห้องวีไอพีว่าง แกก็จะกันไว้ให้หยางจ้านทันทีโดยไม่ต้องรอให้สั่ง

หยางจ้านจอดรถเสร็จ ก็หิ้วกล่องเหล้าเหมาไถสองขวดลงมาจากท้ายรถ เถ้าแก่เฉินอ้วนเห็นก็รีบเข้ามารับไปถือไว้ แล้วเดินนำทั้งสองคนขึ้นไปที่ห้องวีไอพีชั้นสอง

ทั้งคู่มากินข้าวด้วยกันบ่อยจนรู้ใจกันแล้ว ว่าต่างคนต่างกินง่ายอยู่ง่าย หยางจ้านเลยขี้เกียจลงไปชี้สั่งอาหารข้างล่าง บอกเถ้าแก่เฉินอ้วนไปเลยว่า "เถ้าแก่เฉิน เที่ยงนี้มีแค่พวกผมสองคนนะ วันนี้ที่ร้านมีวัตถุดิบอะไรเด็ดๆ ก็จัดมาเลย กับข้าวสี่ ซุปหนึ่ง ขอเป็นกับแกล้มสองอย่างนะ รีบๆ ทำมาเลยล่ะ"

"ได้เลยครับ! วันนี้มีปลาไหลทะเลสดๆ พอดี เดี๋ยวผมจัดปลาไหลนึ่งเต้าซี่สูตรเด็ดให้เลยครับ ส่วนเมนูอื่นเดี๋ยวผมดูจัดให้ พวกคุณนั่งดื่มชารอกันก่อนนะครับ เดี๋ยวผมลงไปสั่งการให้" เถ้าแก่เฉินอ้วนชอบลูกค้าแบบหยางจ้านที่สุด รีบรับคำแล้วเดินออกไปจัดการให้ทันที

หยางจ้านคาบบุหรี่ไว้ในปาก หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สองมือแกะกล่องเหล้า ดึงขวดเหล้าออกมาตั้งไว้ แล้วก็เอามือข้างนึงคีบบุหรี่จากปากไปวางพักไว้บนที่เขี่ยบุหรี่

"ลุงซ้าย ตอนเรามากินข้าวที่นี่ด้วยกันครั้งแรก ก็ดื่มเหล้าแบบนี้นี่แหละ วันนั้นลุงเป็นคนเอามาเลี้ยง วันนี้ผมเลยเตรียมมาสองขวด เที่ยงนี้เรามาดวลกันชิลๆ นะครับ หึๆ"

ซ้ายอี้ได้ยินหยางจ้านพูดแบบนี้ก็ยิ้มกว้าง ถึงอายุขนาดนี้แล้ว เรื่องจะได้กินเหล้าอะไรก็ไม่ได้สลักสำคัญเท่าไหร่ แต่การที่เด็กหนุ่มรุ่นลูกใส่ใจจดจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของแกได้แบบนี้ มันทำให้แกรู้สึกประทับใจและอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

"หึๆ ได้มากินข้าวกับเสี่ยวหยาง จะดื่มอะไรมันก็อร่อยทั้งนั้นแหละ หึๆ" ซ้ายอี้ช่วยรินชา หยิบแก้วเหล้าใบเล็กๆ สองใบออกมาจากกล่อง พร้อมกับเหยือกแก้วแบ่งเหล้าอีกสองใบ

และแล้ว ชายต่างวัยสองคนก็ไม่ได้มีวาระซ่อนเร้นอะไร มานั่งจิบเหล้าคุยสัพเพเหระกันตอนกลางวันแสกๆ ตั้งแต่ก่อนเที่ยงยันเกือบบ่ายสอง ดวลเหมาไถกันไปเกลี้ยงสองขวด อารมณ์ดีกันทั้งคู่ แถมหยางจ้านยังคอแข็งพอที่จะขับรถไปส่งซ้ายอี้กลับออฟฟิศ ก่อนจะบึ่งรถกลับไปนอนตีพุงพักผ่อนที่บ้านเลขที่ 168 ต่อได้อย่างสบายใจเฉิบ

...