บทที่ 62 แวะเวียนทำธุระ

กลับมาถึงบ้าน หยางจ้านก็หลับยาวไปจนถึง 4 โมงเย็น ตื่นมาก็ไม่โอ้เอ้ ลุกไปชงน้ำผึ้งดื่มชั้นล่าง ส่ายหัวเบาๆ รู้สึกว่าอาการแฮงก์หายไปแทบจะหมดแล้ว

หยางจ้านไม่ใช่คนชอบดื่มเหล้า แต่บางครั้งการดวลเหล้าบนโต๊ะอาหารก็ช่วยละลายพฤติกรรม สร้างความสนิทสนมกันได้ง่ายขึ้น เขาเลยไม่เคยปฏิเสธหรือตั้งแง่กับเรื่องพวกนี้

แถมตอนนี้ร่างกายยังฟิตปั๋ง หมั่นออกกำลังกายอยู่เสมอ การดื่มสังสรรค์บ้างเป็นครั้งคราวก็ไม่ได้ส่งผลเสียอะไร ไม่เห็นต้องทำตัวรักสะอาดสูงส่งจนเข้าถึงยากเลย

หยิบกระเป๋าสตางค์กับกุญแจ ใส่กางเกงขาสั้นลากรองเท้าแตะ หยางจ้านก็เดินออกจากบ้านไป

เดินทอดน่องไปตามถนนเลียบชายหาดที่มุ่งหน้าไปตลาดอาหารทะเล ผ่านปั๊มน้ำมันเล็กๆ ริมทะเล ชะโงกหน้าเข้าไปดูในออฟฟิศเห็นไม่มีใครอยู่ ก็เลยเดินต่อไปเรื่อยๆ

บ่ายแก่ๆ แบบนี้ สองข้างทางหน้าตลาดอาหารทะเลไม่มีชาวประมงมาตั้งแผงขายของแล้ว ผู้คนก็เดินกันบางตา

เดินลึกเข้าไปอีกหน่อย จะเป็นโซนร้านขายอาหารทะเลตากแห้งที่ชั้นล่างของตึกแถว ร้านรวงเปิดกันหรอมแหรม นานๆ ทีจะมีคนเดินเข้าออกสักคน แวะดูของทะเลตากแห้งแปลกๆ ถามราคา แล้วก็เดินจากไป ดูทรงแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อจริงๆ หรอก

หยางจ้านลากรองเท้าแตะเดินลัดเลาะไปตามซอกซอย เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อของเหมือนกัน

จำได้ว่าบ้านลุงหกเจ้าของบ้านเช่าก็อยู่แถวๆ นี้ ไหนๆ ก็ว่างแล้ว หยางจ้านเลยเดินหาดูเรื่อยเปื่อย ถ้าเจอก็จะได้ลากลุงหกไปทำเรื่องโอนบ้านด้วยกันเลย ถ้าหาไม่เจอ ค่อยโทรตามให้ออกมา แล้วค่อยไปทำธุระด้วยกัน...

เดินวนอยู่สองซอย ในที่สุดก็เจอลุงหกอยู่ที่ร้านตรงปากซอย

ลุงหกกำลังนอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หวาย เท้าเปล่าสองข้างไขว้กันพาดอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก หลับตาพริ้ม มือขวาถือจอกชาอยู่ข้างๆ ถาดชงชาใบเล็ก จิบชาทุกๆ ครึ่งนาที ปลายเท้าขยับไปมาเบาๆ ท่าทางชิลสุดๆ

"สวัสดีครับลุงหก" หยางจ้านก้าวขึ้นบันไดสองขั้นเข้าไปในร้าน เอ่ยทักทายลุงหกเบาๆ

ลุงหกลืมตาขึ้นมาเห็นหยางจ้าน ก็ยิ้มทักทายโดยไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้น แค่ผายมือเชิญ "อ้าว เสี่ยวหยาง วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ มาๆ นั่งก่อนสิ"

หยางจ้านลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เห็นลุงหกทำท่าจะลุกขึ้นมารินชาให้ ก็รีบห้ามไว้ "ไม่ต้องรินชาหรอกครับลุงหก วันนี้ผมว่าง เลิกงานเร็ว เลยกะว่าจะชวนลุงไปโอนเงินที่แบงก์ แล้วไปทำเรื่องโอนบ้านที่ที่ทำการหมู่บ้านกันให้เรียบร้อยเลยน่ะครับ"

ลุงหกได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าดูนาฬิกาแขวนผนัง ชะงักมือที่จะรินชา รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที "อูย จะสี่โมงครึ่งแล้ว ไปแบงก์ตอนนี้ต้องรีบหน่อย รอแป๊บนะ ขอขึ้นไปหยิบของแป๊บนึง เดี๋ยวเรียกคนลงมาเฝ้าร้านด้วย"

หยางจ้านพยักหน้ารับยิ้มๆ พอลุงหกเดินเข้าไปหลังร้าน เขาก็หยิบบุหรี่มาจุดสูบ นั่งพ่นควันฉุยพลางกวาดสายตาดูของทะเลตากแห้งในร้านไปพลางๆ

ไม่ถึงสองนาที ลุงหกก็เดินออกมาพร้อมกับถุงพลาสติกใบหนึ่งและกุญแจมอเตอร์ไซค์ มีหญิงวัยไล่เลี่ยกันเดินตามหลังมาด้วย หยางจ้านจำได้ว่าเป็นป้าหก ภรรยาของแก เลยลุกขึ้นทักทาย "สวัสดีครับป้าหก"

"จ้ะ เสี่ยวหยาง" ป้าหกยิ้มรับ

"ไปๆ เสี่ยวหยาง รีบไปก่อนแบงก์ปิด ไปช้าเดี๋ยวเขาไม่รับทำรายการนะ" ลุงหกเดินจ้ำอ้าวออกจากร้าน ไปคร่อมมอเตอร์ไซค์สกู๊ตเตอร์ที่จอดอยู่หน้าร้าน

หยางจ้านก็ไม่อิดออด รอลุงหกสตาร์ตเครื่องเสร็จก็กระโดดซ้อนท้ายทันที

ฝีมือซิ่งมอเตอร์ไซค์ของลุงหกถือว่าใช้ได้เลย แกจำซอกซอยในหมู่บ้านได้แม่นยำ ขับลัดเลาะไปไม่ถึง 5 นาที ก็มาจอดเทียบหน้าธนาคารไชน่าเมอร์แชนต์ใจกลางตำบล

เข้าไปในแบงก์ไม่ต้องรอคิว หยางจ้านตรงไปที่ช่องบริการลูกค้าวีไอพี โอนเงินเข้าบัญชีลุงหก 380,000 หยวน แล้วก็เบิกเงินสดติดตัวมาอีก 20,000 หยวน

ได้สลิปโอนเงินเรียบร้อย หยางจ้านก็ยื่นเงินสดให้ลุงหกอีก 10,000 หยวน เป็นค่าวิ่งเต้นทำเรื่องโอนบ้านตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้

ลุงหกรับเงินสดมา แล้วก็บอกให้พนักงานช่วยเช็กยอดเงินเข้าให้ด้วย พอเห็นสลิปเช็กยอดเงิน ลุงหกก็เก็บของทั้งหมด หันมาบอกหยางจ้านว่า "เรียบร้อย ไปที่ทำการหมู่บ้านกันต่อเลย"

ทั้งสองคนเดินออกจากแบงก์ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ลัดเลาะไปตามซอยอีกรอบ จนมาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

ลุงหกเดินเข้าออกที่นี่จนชินแล้ว ตรงดิ่งไปหาเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบ หยิบแบบฟอร์มสัญญามาตรฐานมาให้หยางจ้านกรอกข้อมูลร่วมกัน

จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็ไปค้นแฟ้มเอกสารจากห้องเก็บข้อมูล เอามาตรวจสอบและแก้ไขข้อมูลให้ตรงกันต่อหน้า สัญญาเซ็นเรียบร้อย ประทับตรารับรองด้วยลายนิ้วมือทั้งสองฝ่าย แล้วคณะกรรมการหมู่บ้านก็ประทับตราประทับรับรองการทำธุรกรรม พร้อมออกเอกสารรับรองที่มีลายเซ็นผู้รับผิดชอบและตราประทับของหมู่บ้าน เพื่อให้มีผลทางกฎหมาย

ทำเรื่องทั้งหมดนี่ หยางจ้านเสียค่าธรรมเนียมไปแค่ 200 หยวน ถึงจะรู้ว่าถ้ามีเส้นสาย เรื่องพวกนี้มันทำได้ง่ายๆ แต่พอมาเจอด้วยตัวเอง ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันช่างง่ายดายเกินคาดจริงๆ

ด้วยความที่ยังไม่ค่อยวางใจ หยางจ้านเลยขอถ่ายสำเนาเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวกับบ้านเลขที่ 168 เก็บไว้ ลุงหกเห็นหยางจ้านดูยังกังวลอยู่ เลยให้เจ้าหน้าที่ออก 'โฉนดแดง' ที่ทางหมู่บ้านทำขึ้นเองมาให้หยางจ้านอีกเล่ม ในนั้นระบุที่ตั้งและรายละเอียดของที่ดินไว้อย่างชัดเจน แถมยังมีตราปั๊มนูนของหมู่บ้านประทับรับรองด้วย ดูเป็นทางการดีเหมือนกัน

"สบายใจได้เลยเสี่ยวหยาง เอกสารของหมู่บ้านก็มีแค่นี้แหละ ครบถ้วนที่สุดแล้ว" ลุงหกอธิบายให้หยางจ้านฟังอย่างอารมณ์ดี

แล้วก็นึกขึ้นได้ เลยแนะนำเจ้าหน้าที่ที่คอยจัดการเรื่องให้ตลอด "เสี่ยวหยาง มัวแต่ยุ่งจนลืมแนะนำให้รู้จักเลย นี่หลี่ซ่างจื้อ ผู้ใหญ่บ้าน เป็นหลานชายฉันเอง ต่อไปนายมาอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรก็มาหาแกได้เลย รับรองไม่ผิดหวัง"

หยางจ้านได้ยินดังนั้น ก็รีบยกมือไหว้ทักทาย "สวัสดีครับผู้ใหญ่หลี่ เมื่อกี้มัวแต่วุ่นๆ เรื่องเอกสาร เลยไม่ได้ทักทายเลยครับ"

หลี่ซ่างจื้อ อายุราวๆ 40 ท่าทางเป็นคนฉลาดและคล่องแคล่ว จับมือกับหยางจ้านพร้อมรอยยิ้ม "สวัสดีครับเสี่ยวหยาง ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านเรานะครับ ต่อไปก็ถือเป็นลูกบ้านคนนึงแล้ว ฝากสนับสนุนการทำงานของพวกเราด้วยนะครับ หึๆ"

"แน่นอนครับๆ ต่อไปผมก็ถือเป็นลูกบ้านคนนึงแล้ว คงต้องขอพึ่งพาผู้ใหญ่หลี่ดูแลด้วยนะครับ" หยางจ้านตอบกลับด้วยมารยาททางสังคมที่ลื่นไหลไม่แพ้กัน

"ไม่ต้องเกรงใจครับ การบริการลูกบ้านเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว วันหลังมีอะไรก็มาหาผมได้โดยตรงเลยนะครับ" พูดจบ หลี่ซ่างจื้อก็หยิบนามบัตรจากบนโต๊ะยื่นให้หยางจ้าน

หยางจ้านรับนามบัตรมาด้วยสองมือ อ่านดูครู่หนึ่งแล้วเก็บใส่ซองเอกสารที่เพิ่งได้มา ล้วงบุหรี่มาแจกจ่ายให้ทุกคน แล้วก็จุดไฟแช็กยื่นไปจุดให้หลี่ซ่างจื้ออย่างรู้มารยาท หลี่ซ่างจื้อทำท่าเกรงใจนิดหน่อย แต่ก็ยอมให้หยางจ้านจุดบุหรี่ให้ สูบเข้าปอดไปหนึ่งเฮือกแล้วพ่นควันออกมายาวๆ

หยางจ้านคิดครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "ผู้ใหญ่ครับ ถ้าผมอยากจะรีโนเวตบ้านใหม่ หรืออยากจะปรับปรุงลานบ้านนิดหน่อยตามสไตล์ผม ต้องขออนุญาตอะไรวุ่นวายไหมครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ในหมู่บ้านเราไม่ได้มีกฎระเบียบอะไรจุกจิกมากมาย ขอแค่ไม่ได้ทุบทำใหม่ใหญ่โตอะไร ถึงเวลาจะทำก็แค่มาแจ้งผมให้รับทราบไว้หน่อยก็พอแล้วครับ" หลี่ซ่างจื้อสูบบุหรี่ตอบอย่างสบายๆ

"อืม แบบนี้ผมก็สบายใจละ ขอบคุณผู้ใหญ่มากครับ ไม่กวนเวลาแล้วล่ะครับ ไว้ว่างๆ จะขอเชิญผู้ใหญ่กับลุงหกไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ เผื่อวันหลังมีเรื่องต้องรบกวนผู้ใหญ่อีก หึๆ" หยางจ้านลุกขึ้นเตรียมตัวจะกลับ

หลี่ซ่างจื้อลุกขึ้นเดินมาส่ง จับมือกับหยางจ้านอีกครั้ง พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม "ยินดีต้อนรับเสมอครับ จะมาติดต่อธุระ หรือจะมานั่งจิบชาคุยเล่นก็ได้หมด หึๆ ผมยังไม่เลิกงานหรอก คุณกับลุงหกมีธุระอะไรก็ไปจัดการต่อเถอะครับ"

...

พอเดินออกมาจากที่ทำการหมู่บ้าน ลุงหกก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งหยางจ้านถึงหน้าบ้านเลขที่ 168

หยางจ้านลงจากรถ ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "รบกวนลุงหกแย่เลย อ้อ เรื่องที่ผมเคยฝากลุงไว้คราวก่อนน่ะครับ ผมมีเพื่อนสองคนอยากได้บ้านแบบนี้แถวนี้เหมือนกัน ลุงพอจะช่วยสืบดูให้หน่อยได้ไหมครับว่ามีใครอยากขายบ้างไหม"

ลุงหกยังคร่อมอยู่บนมอเตอร์ไซค์ เอาขาสองข้างยันพื้นไว้ ยิ้มแล้วตอบว่า "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ที่ช่วยปลดเปลื้องภาระหนักอกให้ฉัน หึๆ เรื่องนั้นฉันยังไม่ได้ไปถามไถ่จริงจังเลย รอดูไปสักพักนะ น่าจะพอหาบ้านพร้อมลานบ้านแบบนี้ได้สักสองหลังแหละ"

"เยี่ยมเลยครับ งั้นผมฝากลุงหกช่วยเป็นหูเป็นตาให้ด้วยนะครับ"

"ไม่ต้องห่วง เอาล่ะ ธุระเสร็จแล้วฉันกลับก่อนนะ ว่างๆ ก็แวะไปจิบชาที่ร้านฉันได้ล่ะ" ลุงหกพยักหน้า โบกมือลาแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป

หยางจ้านยืนมองจนลุงหกขี่มอเตอร์ไซค์ลับตาไป แล้วก็หันหลังเดินเข้าบ้าน ขึ้นไปชั้นสาม เอาเอกสารทั้งหมดไปเก็บล็อคไว้ในลิ้นชักตู้หนังสือ

ดูเวลาเหลืออีกไม่กี่นาทีจะ 6 โมงเย็น เมื่อกลางวันซัดมื้อใหญ่ไป ตอนนี้ก็เลยยังไม่หิว หยางจ้านเลยลากรองเท้าแตะเดินออกจากบ้านไปอีกรอบ

เดินทอดน่องมาถึงปั๊มน้ำมันเล็กๆ เห็นเถ้าแก่หลี่กับหลี่ปินกำลังนั่งจิบชากันอยู่ในออฟฟิศ ก็เลยผลักประตูเข้าไป

"อ้าว ท่านหยางจ้าน มาๆ มาจิบชากัน หึๆ" หลี่ปินเห็นหยางจ้านก็รีบทักทายทันที

"สวัสดีครับลุงหลี่ พี่ปิน" หยางจ้านทักทายตอบ กำลังจะหันไปปิดประตู ก็โดนเบรกไว้ก่อน

"ไม่ต้องปิดประตูหรอก แอร์เปิดมาทั้งวันแล้ว เปิดประตูระบายอากาศบ้างเถอะ" เถ้าแก่หลี่เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา

หยางจ้านเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามหลี่ปิน เข้าสู่โหมดจิบชาสูบบุหรี่คุยสัพเพเหระตามสเตป

หลี่ปินเปลี่ยนใบชาชงกาใหม่ เหลือบมองหยางจ้านแล้วถาม "สองสามวันนี้อาจ้านไปเดินทางไปทำงานต่างถิ่น มาเหรอ ไม่เห็นไฟบ้านเปิดมาหลายคืนแล้ว"

"ไปเที่ยวเซินเจิ้นมาสองวัน เพิ่งกลับมาเมื่อคืนเองครับ"

"เมื่อกี้เห็นลุงหกขี่มอเตอร์ไซค์มาจากทางบ้านนาย แกไปหานายเหรอ"

"ผมต่างหากที่ไปหาแก เมื่อตอนบ่ายขับรถผ่านปั๊มเห็นพวกพี่ไม่อยู่ เลยไปหาลุงหกที่ทำการหมู่บ้านเพื่อเซ็นสัญญาโอนบ้าน เพิ่งจะทำเรื่องเสร็จ ก็เลยแวะมานั่งจิบชาด้วยนี่แหละ หึๆ" หยางจ้านเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตอบอย่างสบายอารมณ์

หลี่ปินชงชาเสร็จก็ส่งให้หยางจ้านจอกนึง แล้วรินเติมให้ถ้วยประจำของเถ้าแก่หลี่ด้วย ผายมือเชิญหยางจ้าน "ตอนบ่ายเอาเรือออกไปส่งน้ำมันมาน่ะ พวกเราก็เพิ่งกลับมาถึงได้ไม่กี่นาทีเหมือนกัน"

พอได้ยินหลี่ปินพูดถึงเรื่องส่งน้ำมัน หยางจ้านก็นึกถึงคิวส่งน้ำมันของซ้ายอี้ในสัปดาห์หน้าขึ้นมาได้ "เออ จริงสิพี่ปิน สัปดาห์หน้าทางผู้จัดการซ้ายมีคิวส่งน้ำมันสองลำเรือนะ พี่จัดตารางดีๆ ล่ะ อย่าให้คิวชนกันนะ"

"ไม่มีปัญหา เรือเราไม่ได้ออกบ่อยอยู่แล้ว จัดคิวให้ทางนายก่อนเลย"

"โอเคครับ ขอบคุณลุงหลี่กับพี่ปินที่สนับสนุนงานมาตลอดนะครับ หึๆ" หยางจ้านพูดติดตลก

จังหวะนั้นเถ้าแก่หลี่ก็เอ่ยปากถาม "อาจ้านยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหมล่ะ งั้นเดี๋ยวอยู่กินข้าวด้วยกันที่นี่แหละนะ"

"ฮ่าๆ กะจะมาฝากท้องที่นี่อยู่แล้วครับ" หยางจ้านตอบแบบไม่เกรงใจ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบลุกพรวดขึ้นมา "เอ๊ะ เดี๋ยวผมกลับไปเอาปลามาทำกินด้วยดีกว่า มีของดีก็ต้องแบ่งกันกิน"

เถ้าแก่หลี่กับหลี่ปินมองหน้ากันงงๆ ที่เห็นหยางจ้านรีบวิ่งออกไป

ผ่านไปไม่กี่นาที หยางจ้านก็กลับเข้ามาในออฟฟิศพร้อมกับหิ้วปลาจวดเหลืองแช่แข็งตัวเบ้อเริ่มเข้ามาด้วย

"เป็นไงครับ ลุงหลี่ พี่ปิน ปลาตัวนี้พอจะแลกเป็นค่าข้าวมื้อเย็นได้ไหม ฮ่าๆ" หยางจ้านชูปลาขึ้นมาโชว์อย่างภูมิใจ

หลี่ปินรับปลาจากหยางจ้านมาดูด้วยความประหลาดใจปนดีใจ "โห สุดยอดเลยอาจ้าน ปลาตัวนี้หนักเกือบสามชั่งเลยนะเนี่ย เอามาทำกับข้าวกินกันเองที่นี่ กินได้เป็นเดือนเลยนะ ฮ่าๆ"

เถ้าแก่หลี่เห็นปลาก็ยิ้มกว้าง "ปลาไซส์นี้ พวกชาวประมงอย่างเราตกได้ยังไม่กล้ากินเองเลย รีบเอาเข้าครัวไปทำเมนูเด็ดๆ เลย วันนี้เราลาภปากเพราะอาจ้านแท้ๆ เลย หึๆ"

หยางจ้านชอบรสมือการทำกับข้าวของบ้านนี้ การได้ปลาดีๆ แบบนี้มาก็ต้องให้คนที่คุ้นเคยกับการทำอาหารทะเลเป็นคนลงมือปรุง ถึงหยางจ้านจะมั่นใจในฝีมือปลายจวักของตัวเอง แต่ถ้าเป็นเมนูอาหารทะเล ยังไงก็สู้รสมือแบบบ้านๆ ของคนท้องถิ่นไม่ได้หรอก

มื้อเย็นวันนี้ หยางจ้านก็ได้อิ่มหนำสำราญกับซีฟู้ดระดับพรีเมียมในบรรยากาศเป็นกันเองเหมือนกินข้าวอยู่บ้านตัวเอง ไม่มีการดวลเหล้า มีแต่การนั่งกินข้าวคุยเล่นกันอย่างสบายใจ หยางจ้านรู้สึกมีความสุขและผ่อนคลายสุดๆ

...