บทที่ 63 บุกไปขอข้าวฟรี

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางจ้านก็มาตอกบัตรเข้าทำงานตามปกติ

พอไม่มีเหยียนเฟิงอยู่ แผนกธุรกิจก็ยิ่งดูชิลและมีอิสระมากขึ้นไปอีก เหล่าข่งกินมื้อเช้าเสร็จก็ออกไปหาลูกค้าจิบชาคุยงาน ซุนเต๋อจื้อช่วงนี้มีรถให้ขับ ก็ไม่อยากนั่งจับเจ่าอยู่ในออฟฟิศ นั่งจิบชากับหยางจ้านไปสองจอก รายงานตัวเสร็จก็ออกไปลุยงานข้างนอกเหมือนกัน

เหลือแค่หลิวหน่าที่ยังคงนั่งเฝ้าเคาน์เตอร์ออกบิลอย่างเคย ง่วนอยู่กับงานหน้าคอมพ์ของตัวเอง

ส่วนหลิวเสี่ยวหัวก็ว่างจัด นั่งกร่อยๆ ไม่มีอะไรทำ ตอนแรกหยางจ้านกะจะให้ซุนเต๋อจื้อพาออกไปเรียนรู้งานข้างนอกด้วย แต่คิดไปคิดมา ตัวเองก็ไม่ใช่หัวหน้า จะไปก้าวก่ายสั่งงานแทนก็คงไม่เหมาะ

กะว่าเดี๋ยวว่างๆ ค่อยแวะไปแถวเขตถมทะเลใหม่ เผื่อฟลุ๊กหาลูกค้าโปรเจกต์ก่อสร้างได้สักสองสามเจ้า ถึงตอนนั้นค่อยให้หลิวเสี่ยวหัวช่วยทำเรื่องออกบิลส่งน้ำมันทางบกให้ ค่อยๆ สอนงานไป เผื่อวันหน้าจะปั้นให้มาช่วยงานได้จริงๆ

ตอนนี้ยอดขายน้ำมันทางเรือของหยางจ้านทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของบริษัทไปแล้ว ถึงแม้จำนวนลูกค้าจะยังมีไม่เยอะ และลูกค้าหลักๆ ก็คือออร์เดอร์ที่ได้มาจากฝั่งจั่วอี้ แต่ทั้งหมดนี้ก็ถือเป็นลูกค้าที่เขาหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองล้วนๆ ใครจะมาอิจฉาตาร้อนก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

ด้วยเหตุนี้ หยางจ้านเลยไม่ได้กระตือรือร้นจะไปวิ่งหาลูกค้าใหม่เท่าไหร่ แต่ถ้าบังเอิญเจอช่องทางดีๆ เขาก็ไม่โง่ปล่อยโอกาสหลุดมือไปหรอกนะ ถึงจะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่การตั้งใจทำหน้าที่เซลส์ให้ดีที่สุด มันก็คือความรับผิดชอบและให้เกียรติในอาชีพของตัวเอง แถมยังเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ช่วยให้จิตใจสงบและมีสติเวลาที่รู้สึกว่างเปล่าหรือสับสนได้ดีอีกด้วย

เช้าๆ แบบนี้ หยางจ้านยังไม่อยากออกไปไหน เลยนั่งแช่อยู่ที่โต๊ะทำงาน เช็กพอร์ตหุ้นไปพลาง พิมพ์นิยายไปพลาง

ได้ทำงานแบบชิลๆ อิสระเสรีแบบนี้มันก็สบายใจดีนะ พอนั่งหน้าคอมพ์จนเริ่มเมื่อย ก็ลุกไปชงชา สูบบุหรี่ แวะไปแหย่หลิวหน่าเล่นสองสามประโยค แล้วก็สวมบทพี่ชายใจดี คอยให้คำแนะนำเรื่องงานและเรื่องการใช้ชีวิตกับหลิวเสี่ยวหัวบ้าง

เอาจริงๆ ตอนนี้บารมีของหยางจ้านในแผนกธุรกิจถือว่าไม่ธรรมดา เหล่าข่งก็เหมือนพวกอินดี้ที่ลอยตัวอยู่เหนือกฎเกณฑ์ของแผนกไปแล้ว หยางจ้านเลยกลายเป็นเบอร์สองรองจากเหยียนเฟิงไปโดยปริยาย

คนในแผนกต่างก็ดูออกว่าใครเป็นใคร ดังนั้นเวลาหยางจ้านพูดหรือสั่งอะไร ทุกคนก็พร้อมจะทำตามอย่างว่าง่าย

นั่งเล่นชิลๆ ในออฟฟิศไปจนถึง 10 โมงครึ่ง หยางจ้านก็ได้รับสายจากกู้เหว่ย

"เถ้าแก่ คนขับรถน้ำมันที่พี่ฝากเอาป้ายทะเบียนไปให้ใกล้จะถึงแล้วนะ เดี๋ยวแกจะไปรออยู่ที่ทางแยกตรงทางเข้าคลังน้ำมันน่ะ รถลุงหลี่คันเดิมนั่นแหละ เถ้าแก่รู้จักนี่นา นายขับรถไปรับป้ายที่ทางแยกเลยละกัน จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเข้าไปในคลังน้ำมันให้วุ่นวาย" กู้เหว่ยพูดสายด้วยน้ำเสียงดุดันและฉะฉานตามสไตล์

"โอเคครับ เดี๋ยวผมออกไปรอแกเลย แล้วเรื่องธุระของพี่กับพี่เฟิงไปถึงไหนแล้วล่ะ" หยางจ้านคุยโทรศัพท์ไปพลาง ปิดคอมพ์และเก็บของบนโต๊ะไปพลาง

"กำลังเดินเรื่องอยู่ เรื่องเงื่อนไขต่างๆ ตกลงกันจบตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว วันนี้พ่อของอาเฟิงก็ลงมาช่วยวิ่งเต้นทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้ด้วย ถ้าใช้เส้นสายช่วยเร่งเรื่อง ดีไม่ดีสัปดาห์หน้าอาจจะเสร็จเรียบร้อยเลย ถึงตอนนั้นทางเพื่อนพี่ก็จะปล่อยเงินกู้ขัดตาทัพมาให้ เท่ากับว่างานหลักๆ ของเราก็สำเร็จลุล่วงแล้วล่ะ" กู้เหว่ยตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

หยางจ้านหนีบโทรศัพท์ไว้ที่คอ คว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นพาดบ่า โบกมือลาหลิวหน่าเป็นเชิงบอกว่าจะออกไปข้างนอก แล้วเดินออกจากออฟฟิศ "เป็นข่าวดีเลยครับพี่ จัดการสองเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่ เราค่อยมาวางแผนก้าวต่อไปกันอีกที โอเคนะครับ ผมจะขับรถไปเจอลุงหลี่ก่อน มีอะไรก็โทรหากันได้ตลอดนะ"

"รับทราบครับ เถ้าแก่ขับรถระวังๆ ด้วยนะ"

"...( ╯□╰ )"

หยางจ้านวางสายแล้วเดินไปขึ้นรถ ก่อนอื่นเขาแวะไปที่มินิมาร์ทในปั๊มน้ำมัน ซื้อบุหรี่มาสองคอตตอนโยนไว้ในรถ ไม่ได้สนหรอกว่าราคาจะถูกหรือแพง อย่างน้อยซื้อที่นี่ก็มั่นใจได้ว่าเป็นของแท้แน่นอน

ท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของพนักงานปั๊มสองสามคนที่รู้จักกัน หยางจ้านก็โยนบุหรี่ไว้เบาะข้างคนขับ แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ขับมาแค่ 5 นาที หยางจ้านก็มาถึงทางแยกและจอดรถรอ เขานั่งแกะบุหรี่คอตตอนนึงในรถ หยิบใส่กระเป๋าเป้ตัวเองสองซอง เก็บไว้ให้ลุงหลี่คนขับรถสองซอง ส่วนที่เหลือก็เทรวมไว้ในที่เก็บของตรงคอนโซลกลาง แล้วก็เอาบุหรี่อีกคอตตอนไปเก็บไว้ในช่องเก็บของหน้ารถฝั่งผู้โดยสาร

เพิ่งจะจัดของเสร็จ หยางจ้านก็มองเห็นรถบรรทุกน้ำมันของลุงหลี่ขับมาแต่ไกล เลยดับเครื่องแล้วลงไปยืนรอข้างรถ

รถบรรทุกน้ำมันค่อยๆ ชะลอความเร็วมาจอดเทียบหน้ารถหยางจ้านอย่างเป็นระเบียบ ลุงหลี่เข้าเกียร์ว่างแต่ไม่ได้ดับเครื่อง แล้วลงจากรถเดินมาหาพร้อมกับเด็กติดรถที่ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัย

"เถ้าแก่หยาง ถอยรถใหม่เหรอเนี่ย สวยเฉียบไปเลยนะ"

หยางจ้านยิ้มทักทาย แล้วยื่นบุหรี่ให้ทั้งสองคนคนละซอง "ก็โอเคแหละครับ รบกวนลุงหลี่ช่วยเป็นธุระเอาของมาให้ผมด้วยนะครับเนี่ย"

รับบุหรี่ไปแล้ว ลุงหลี่ก็รับห่อพัสดุมาจากเด็กติดรถ "ให้ลุงแกะให้เลยไหม"

"ได้เลยครับ" หยางจ้านหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด แล้วยื่นซองบุหรี่ให้ทั้งสองคนอีกมวน ยืนดูเป็นลุงหลี่แกะห่อพัสดุอยู่ข้างๆ

พอแกะห่อออก ก็เห็นป้ายทะเบียนสองแผ่นกับชุดนอตยึดป้าย ลุงหลี่คาบบุหรี่ หรี่ตาลงครึ่งนึงแล้วบอกว่า "เดี๋ยวลุงติดให้เลย พอดีมีเครื่องมืออยู่ในรถน่ะ"

"โอเคครับ รบกวนด้วยนะครับ" หยางจ้านตอบรับ แล้วก็คอยช่วยจับป้ายทะเบียนให้ลุงหลี่ไขนอต

มีทั้งป้ายหน้าป้ายหลัง ลุงหลี่ใช้เวลาแค่ 2 นาทีก็จัดการติดป้ายให้เสร็จสรรพอย่างชำนาญ หยางจ้านลองเอามือดึงๆ โยกๆ ดู ปรากฏว่าติดได้แน่นหนาและเรียบเนียนมาก ถือว่าจัดการเรื่องรถเสร็จสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

"ขอบคุณมากครับลุงหลี่ ไว้วันไหนผมเข้าเมือง จะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวลุงกับพี่เหว่ยสักมื้อนะ หึๆ" หยางจ้านพูดขอบคุณตามมารยาท

ลุงหลี่ปัดฝุ่นที่มือ เก็บเครื่องมือเตรียมเดินกลับไปที่รถ "ไม่มีปัญหาครับ ถ้าเถ้าแก่หยางเป็นเจ้ามือ ลุงไม่พลาดแน่นอน หึๆ ลุงขอตัวไปก่อนนะ ต้องรีบไปเข้าคิวรับน้ำมันที่คลังอีก ไว้เจอกันใหม่ครับเถ้าแก่หยาง"

"ได้ครับ ขับรถระวังๆ ด้วยนะครับ ไว้เจอกันครับ" หยางจ้านหลีกทางให้ ยืนมองลุงหลี่ขับรถบรรทุกน้ำมันมุ่งหน้าไปทางคลังน้ำมันจนลับสายตา

พอลุงหลี่ไปแล้ว หยางจ้านก็จัดการเก็บกวาดเศษกระดาษห่อของบนพื้น แล้วกลับไปแกะป้ายทะเบียนชั่วคราวในรถออก ฉีกทิ้งเป็นชิ้นๆ จับขยำรวมกับเศษกระดาษพวกนั้น แล้วเอาไปทิ้งลงถังขยะที่อยู่ห่างออกไปราวยี่สิบเมตร

ดูเวลาเพิ่งจะ 11 โมง ยังไม่อยากกลับไปกินมื้อเที่ยงที่แผนกธุรกิจ

มองซ้ายมองขวาดูถนนทั้งสองฝั่ง หยางจ้านตัดสินใจขึ้นรถ แล้วขับมุ่งหน้าไปทางตึกออฟฟิศของกรมศุลกากร

พอขับไปถึงประตูทางเข้า รปภ. มองดูรถของเขา ปรากฏว่าไม่ได้เรียกตรวจอะไรเลย กดเปิดไม้กั้นให้ขับผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย

จอดรถเสร็จ หยางจ้านก็ไม่ได้โทรบอกใคร เดินดุ่มๆ เข้าไปทางประตูหลักของตึกออฟฟิศเลย ในนี้เขารู้จักคนอยู่สามคน กะว่าบังเอิญเจอใครก็ชวนคนนั้นไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน ไม่ได้มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝง แค่รู้สึกว่าทำแบบนี้มันน่าสนุกดี

ชั้นล่างเป็นโถงสำหรับติดต่อราชการ ไม่มีอะไรน่าสนใจ หยางจ้านเลยเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เดินดูตั้งแต่ฝั่งตะวันออกทะลุไปฝั่งตะวันตก เป็นห้องทำงานของแผนกต่างๆ เรียงรายกันไป เดินผ่านประตูไหนก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูนิดนึง แต่ก็ไม่ยักจะเจอคนรู้จักเลย

เดินขึ้นไปชั้นสาม ก็ยังเป็นเหมือนเดิม แต่พอเดินมาถึงช่วงกลางตึก ก็มีชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเครื่องแบบเดินออกมาจากห้องทำงานห้องหนึ่ง พอเห็นหยางจ้านดูไม่คุ้นหน้า ก็เลยเดินเข้ามาถาม "สวัสดีครับ มาติดต่อแผนกไหนเหรอครับ"

พอมีคนเข้ามาถาม หยางจ้านก็ทำเนียนเดินเตร็ดเตร่ต่อไปไม่ได้แล้ว เลยต้องตอบกลับอย่างสุภาพ "อ้อ สวัสดีครับ ผมมาหาท่านหัวหน้าด่านถังครับ ถังจื้อฮว่าน่ะครับ"

ชายหนุ่มหน้าตาดีมีท่าทีผ่อนคลายลงนิดหน่อย แล้วถามต่อ "คุณมาพบท่านเรื่องอะไรเหรอครับ ได้นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า"

"อ๋อ เปล่าครับ ผมแค่แวะมาเยี่ยมแกเฉยๆ เห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ ผมก็เลยเดินดูรอบๆ หาห้องแกไปเรื่อยเปื่อยแหละครับ หึๆ" หยางจ้านยิ้มตอบแบบเนียนๆ

พอเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีขมวดคิ้วสงสัย หยางจ้านก็รู้ตัวว่าข้ออ้างนี้มันฟังไม่ขึ้น เลยต้องรีบอธิบายเพิ่ม "พี่ชาย สบายใจได้ครับ ผมไม่ได้มาป่วนอะไรหรอก ก็แค่ว่างๆ เลยเดินเตร่ไปตามชั้นต่างๆ แค่นั้นเอง อ้อ ผมรู้จักหยางอีอีกับเฉินเฉินที่ทำงานอยู่ฝ่ายธุรการของกรมด้วยนะครับ"

พอชายหนุ่มหน้าตาดีได้ยินชื่อหยางอีอี แววตาระแวดระวังก็ลดลงไปนิดนึง แต่พอได้ยินชื่อเฉินเฉินตามมา กลับดูเหมือนเขาจะเกร็งๆ ขึ้นมาอีกรอบ

แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาก็ชี้มือไปทางด้านหลังของหยางจ้านแล้วบอกว่า "ห้องผู้บริหารอยู่ชั้นบนครับ ออฟฟิศพวกเธอสองคนก็อยู่ชั้นเดียวกับผู้บริหารนั่นแหละ คุณเดินขึ้นบันไดด้านหลังไปได้เลยครับ"

หยางจ้านสัมผัสได้ว่าหมอนี่มีกำแพงป้องกันตัวอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เอ่ยปากขอบคุณแล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

ชายหนุ่มหน้าตาดียืนมองตามแผ่นหลังของหยางจ้านจนลับมุมบันไดไป แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยปนหงุดหงิดนิดๆ เขาส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไป

หยางจ้านเดินทอดน่องขึ้นมาถึงชั้นสี่ ห้องแรกตรงหัวบันไดก็คือ 'ฝ่ายธุรการกรมศุลกากร' ชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นมีพนักงานนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะแค่ 4 คนจากทั้งหมดเจ็ดแปดโต๊ะ ไม่เห็นวี่แววของหยางอีอีกับเฉินเฉินเลย

สงสัยวันนี้จะมาเสียเที่ยวแฮะ หยางจ้านเดินหาต่อ จนไปเจอป้ายชื่อ 'รองหัวหน้าด่าน ถังจื้อฮว่า' ติดอยู่ที่ประตูห้องเกือบสุดท้ายด้านในสุด

ประตูแง้มอยู่ หยางจ้านเคาะประตูเบาๆ พอได้ยินเสียงตอบรับว่า "เชิญ" ก็ผลักประตูเข้าไป

พอเดินเข้าไป ก็พบว่าเป็นห้องทำงานขนาดประมาณยี่สิบกว่าตารางเมตร ตรงข้ามประตูเป็นผนังกระจกใสบานใหญ่ มองออกไปเห็นวิวทะเลอยู่ไกลๆ ฝั่งตรงข้ามประตูมีโซฟากับโต๊ะรับแขกตั้งอยู่ ขวามือเป็นโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ด้านหลังโต๊ะเป็นตู้เก็บเอกสารเรียงรายชิดผนัง

ถังจื้อฮว่ากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มือซ้ายกดทับเอกสาร มือขวาถือปากกาเตรียมจะเซ็นชื่อ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นหยางจ้าน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

แต่ที่น่าแปลกใจคือ มีหญิงสาวหุ่นเพรียวในชุดเครื่องแบบรัดกุมยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วย เธอหันมองตามเสียงเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นหยางจ้าน สีหน้าจริงจังแบบคนทำงานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจทันที

"พี่ฮว่า ยุ่งอยู่เหรอครับ" หยางจ้านเดินเข้ามาทักทาย

"อ้าว ไอ้น้อง ทำไมมาโผล่นี่ได้เนี่ย นั่งก่อนๆ ขอพี่เซ็นเอกสารแป๊บนึงนะ" ถังจื้อฮว่าทักทายหยางจ้านอย่างอารมณ์ดี รอให้หยางจ้านนั่งลงแล้วก็ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ

หยางจ้านนั่งลง แล้วส่งสายตาทักทายเฉินเฉิน แกล้งยักคิ้วหลิ่วตาให้เป็นเชิงทักทาย

ตั้งแต่หยางจ้านเดินเข้ามาจนนั่งลง รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินเฉินก็ดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่กล้าเอ่ยปากทักทาย แค่เบิกตากว้างมองหยางจ้านแล้วพยักหน้าตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปมองถังจื้อฮว่าที่กำลังตรวจเอกสารต่อ

ครึ่งนาทีต่อมา ถังจื้อฮว่าก็อ่านเอกสารเสร็จ เซ็นชื่อกำกับ ปิดแฟ้มส่งให้เฉินเฉิน แล้วลุกเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาหยางจ้าน

เฉินเฉินรับเอกสารที่เซ็นแล้วมาเปิดดูแวบหนึ่ง แล้วพูดกับถังจื้อฮว่า "ขอบคุณค่ะ ท่านหัวหน้าด่าน"

ถังจื้อฮว่าเพิ่งจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ หยางจ้าน พอได้ยินเสียงเฉินเฉินก็หันไปพยักหน้ารับ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยหันมามองหยางจ้าน ยิ้มแล้วบอกว่า "เออ จริงสิ เสี่ยวเฉิน มาๆ เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จัก นี่หยางจ้าน น้องชายพี่เอง หนุ่มหล่อไฟแรง การศึกษาก็ดี หัวก็นำสมัย อนาคตไกลแน่นอน พวกเธอทำความรู้จักกันไว้นะ ไว้วันหลังมีโอกาสก็คุยๆ กันไว้ล่ะ"

เฉินเฉินเห็นท่าทางของถังจื้อฮว่าเหมือนกำลังทำหน้าที่พ่อสื่อ ก็ได้แต่ยืนยิ้มมองหยางจ้าน ไม่ได้พูดตอบรับอะไร

"พี่ฮว่า ผมกับเฉินเฉินรู้จักกันตั้งนานแล้วครับ วันนี้ผมกะจะมาชวนสาวสวยไปกินข้าวนี่แหละ แต่เดินผ่านห้องเธอแล้วไม่เจอ เลยกะจะมาขอฝากท้องกับพี่แทนเนี่ยแหละครับ ฮ่าๆ" หยางจ้านพูดติดตลกอย่างเป็นธรรมชาติ

ถังจื้อฮว่าเห็นทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกหน้าแตกอะไร หัวเราะพลางตบไหล่หยางจ้าน "ไอ้แสบเอ๊ย มิน่าล่ะ โผล่มาถึงออฟฟิศพี่โดยไม่ยอมโทรบอกล่วงหน้าเลยนะ"

"รู้จักกันอยู่แล้วก็ดีเลย กิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันจะตาย งั้นมื้อเที่ยงนี้พี่เป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเธอสองคนเอง" ถังจื้อฮว่าพูดแซวโดยไม่สนว่าทั้งคู่จะแค่เพื่อนกันหรือเปล่า

เฉินเฉินถึงจะเป็นคนหน้าบาง แต่ก็แอบมีรอยยิ้มขัดเขินปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ท่านหัวหน้าด่านคุยกันไปเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูขอตัวเอาเอกสารไปจัดการต่อก่อนนะคะ"

พูดจบ เฉินเฉินก็เดินถือเอกสารออกไป ตอนเดินผ่านหยางจ้าน เธอก็ยังแอบโบกมือให้เบาๆ

จังหวะที่เธอเดินออกพ้นประตู หยางจ้านก็ตะโกนไล่หลังไปยิ้มๆ "เดี๋ยวผมโทรหานะ"

"อืม" เสียงเฉินเฉินตอบรับแว่วมาจากนอกห้อง

"ฮ่าๆๆ"...