บทที่ 64 หัวใจที่ว้าวุ่น

หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ ทั้งสองก็กลับมานั่งจิบชาและพูดคุยกันต่อ

ถังจื้อหัวหยิบใบชาชั้นดีที่แช่เย็นไว้ออกจากตู้เย็นใบเล็กข้างโซฟา เขาต้มน้ำและล้างถ้วยชาไปพลาง ใช้คีบคีบจัดเรียงใบชาบนถาดชาอย่างชำนาญ

"เสี่ยวเฉินนี่หน่วยก้านไม่เลวนะ ตอนแรกฉันกะจะแนะนำให้รู้จักอยู่พอดี ว่าแต่พวกนายไปรู้จักกันตอนไหนล่ะเนี่ย?" ถังจื้อหัวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หยางจ้านยิ้มพลางหยิบบุหรี่ส่งให้ถังจื้อหัว ก่อนจะชะโงกตัวไปจุดไฟให้ "ก็คราวก่อนที่ผมมาช่วยหยางอีอีขนของลงไปข้างล่างไงครับ พอพี่ไป เธอก็ลงมาพร้อมหยางอีอีพอดี เราเลยได้รู้จักกันตอนนั้นแหละ"

ถังจื้อหัวนั่งตัวตรง รอให้น้ำในกาเดือด เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดแล้วพ่นออกมาช้าๆ "ดูพวกนายสนิทกันดีนี่ หว่านล้อมเก่งไม่เบานะ พ่อหนุ่ม เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองเดือนก็ซี้กันขนาดนี้แล้ว"

"ที่ไหนกันล่ะครับ พอดีผมมีธุระต้องมาจัดการที่เผิงเฉิง แล้วบังเอิญไปรู้จักกับพี่ชายเธอเข้า ผมทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ กับพี่ชายเธอ เลยได้เจอกันหลายครั้ง ก็เลยสนิทกันไปโดยปริยายครับ" หยางจ้านแกล้งแต่งเรื่องอธิบาย

"อืม เด็กคนนี้ดีมากเลยนะ ได้ยินมาว่าฐานะทางบ้านก็ดีเยี่ยมด้วย มาอยู่หน่วยงานเราได้ครึ่งปีแล้ว ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนอ่อนโยนและเรียบร้อยดี เป็นคนกวางตุ้งแท้ๆ เอามาทำเมียคงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ"

"ผมก็ว่าดีเหมือนกันครับ แต่ใครจะรู้ล่ะ ก็ต้องค่อยๆ ศึกษากันไป"

"น้องชาย ท่าทีแบบนี้ใช้ไม่ได้นะ ถูกใจใครก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อน เสี่ยวเฉินถึงจะเพิ่งมาอยู่หน่วยเราแค่ครึ่งปี แต่ก็มีหนุ่มๆ หมายปองอยู่ตั้งหลายคนนะ" ถังจื้อหัวพูดเตือนสติหยางจ้าน

"โบราณว่าไว้ หญิงงามแพ้ความตื้อ เธอเพียบพร้อมแถมยังมีวินัยในตัวเองสูง ตอนนี้พวกหนุ่มๆ ในหน่วยยังดูสถานการณ์ไม่ออก เดี๋ยวรอดูไปเถอะ ต้องมีคนใจกล้าหน้าด้านเข้าไปจีบเธอแน่ๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางจ้านก็นึกถึงชายหนุ่มหน้าตาดีที่ชั้นสามเมื่อครู่ ท่าทางที่เขาแสดงออกเมื่อได้ยินว่าหยางจ้านรู้จักเฉินเฉิน ดูเหมือนจะมีสายตาที่ระแวดระวังอยู่ไม่น้อย

หยางจ้านงอนิ้วกลางเคาะโต๊ะเบาๆ รับถ้วยชาที่ถังจื้อหัวเลื่อนมาให้ ดมกลิ่นหอมแล้วยิ้มพูดว่า "พี่พูดมีเหตุผล ผมจะรีบลงมือจีบเธอให้ได้"

ความจริงแล้ว การที่เฉินเฉินมาทำงานที่นี่ได้ครึ่งปีกว่าแล้วยังไม่มีใครเข้ามาจีบก็มีเหตุผลอยู่ ประการแรก คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้สวยและบุคลิกดี แถมยังมีข่าวลือแว่วมาว่าฐานะทางบ้านก็ไม่ธรรมดา ทำให้ผู้ที่คิดจะจีบหลายคนต้องถอยทัพกลับไป

บางครั้งเมื่อพบเจอคนหรือสิ่งของที่ดีเกินไป คนส่วนใหญ่มักจะรู้สึกต้อยต่ำ ดังนั้นจึงเลือกที่จะวางตัวให้อยู่ห่าง แสดงท่าทีว่าไม่สนใจหรือไม่เต็มใจที่จะไขว่คว้ามาครอง

เหมือนกับตอนที่หยางอีอีแนะนำเฉินเฉินให้หยางจ้านรู้จักในตอนแรก เธอตั้งใจจะจับคู่ให้หยางจ้าน แต่ลึกๆ แล้วอาจจะคิดว่าหยางจ้านไม่คู่ควรกับเฉินเฉิน หากเธอเข้าไปเป็นแม่สื่อแม่ชักก็อาจจะผิดใจกันทั้งสองฝ่าย ดังนั้นหยางอีอีจึงทำเพียงแค่แนะนำให้รู้จักกันคร่าวๆ โดยไม่ได้แสดงเจตนาแอบแฝงใดๆ

ทั้งสองจิบชาคุยกันไปสักพักก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"น้องชาย ทำงานฝ่ายขายปิโตรเคมีเป็นยังไงบ้างล่ะ?" ถังจื้อหัวถามด้วยความเป็นห่วง

"ก็เรื่อยๆ แหละครับ ยอดขายเป็นอันดับหนึ่งของบริษัทเลยนะ" หยางจ้านคุยโวตามประสาคนบ้านเดียวกัน

"โอ้ ไม่เบานี่นา แล้วอนาคตคิดจะทำยอดขายต่อไปหรืออยากเปลี่ยนสายงานเพื่อเลื่อนตำแหน่งบ้างล่ะ?"

หยางจ้านจิบชา ส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ผมไม่คิดจะย้ายไปไหนหรอกครับ ตอนนี้ทำยอดขายได้เงินเยอะกว่าผู้จัดการใหญ่ของบริษัทเราซะอีก แถมยังอิสระและสบายใจกว่าด้วย จะย้ายไปรับเงินเดือนตายตัวทำไมล่ะครับ"

"ตอนนี้ผมยังรับจ๊อบทำยอดขายให้กับบริษัทขายน้ำมันเอกชนอีกแห่ง แล้วก็ร่วมหุ้นทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ กับคนข้างนอกด้วย ต่อให้ยกตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ให้ผม ผมก็ไม่เอาหรอกครับ"

"เพิ่งถอยรถคันใหม่มาหมาดๆ เลยครับ เพิ่งให้คนเอาป้ายทะเบียนมาติดให้เมื่อกี้ ถ้าเป็นแค่หัวหน้าระดับล่างในหน่วยงาน คงไม่มีปัญญาหรอกครับ" หยางจ้านคุยโวอย่างเต็มที่ตามสไตล์คนท้องถิ่น

ถังจื้อหัวฟังคำคุยโวของเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย "ซื้อรถอะไรมาล่ะ เดี๋ยวพาฉันลงไปดูหน่อยสิ รถฉันก็ซื้อมาหลายปีแล้ว กะว่าอีกสักสองสามปีก็จะเปลี่ยนเป็นรถคันใหญ่ขึ้นเหมือนกัน"

หยางจ้านควักกุญแจรถวางบนโต๊ะชา ยิ้มแล้วพูดว่า "บีเอ็มดับเบิลยู 330 ไอ นำเข้าทั้งคัน เบ็ดเสร็จเกือบเจ็ดแสนหยวนครับ เดี๋ยวตอนลงไปกินข้าวค่อยดูก็ได้ครับ"

เมื่อเห็นกุญแจรถบนโต๊ะ ถังจื้อหัวก็เริ่มเชื่อแล้วว่าหยางจ้านไม่ได้คุยโว

โม้ไปเยอะแล้ว หยางจ้านเลยคิดจะลดระดับลงมาหน่อย "แน่นอนครับพี่ ถ้าพี่ช่วยฝากฝังให้ผมได้บรรจุเป็นข้าราชการศุลกากรของพวกพี่ได้ ผมก็จะตั้งใจทำงานไต่เต้าขึ้นไปให้ได้เลย ตำแหน่งพวกพี่สูงส่งกว่าองค์กรรัฐวิสาหกิจเล็กๆ ของผมเยอะครับ"

ถังจื้อหัวรู้ว่าเขาล้อเล่น เลยพูดรับมุกว่า "อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ถ้านายเข้ามาอยู่หน่วยเรานะ รับรองว่าไม่มีเวลาแอบอู้หรอก ขืนนายมาทำจริงๆ คงประสาทแดกแน่ๆ ถ้าอยากมาจริงๆ ไปเตรียมตัวสอบเลย ปีหน้าฉันจะกันที่ไว้ให้ สอบข้อเขียนผ่านเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องสัมภาษณ์ให้เอง เอาไหมล่ะ?"

โดนท้ากลับแบบนี้ หยางจ้านรีบยกธงขาวทันที "พี่ๆ... ไม่รบกวนแล้วครับ ไม่รบกวนแล้ว"

"ไอ้เด็กแสบนี่" ถังจื้อหัวแหย่ชนะก็พอใจแล้ว

รินชาอีกถ้วย ถังจื้อหัวนึกอะไรขึ้นได้ก็พูดขึ้นว่า "จริงสิ เดี๋ยวขอดูวันก่อนนะว่าอาทิตย์หน้านัดเพื่อนร่วรุ่น ไว้กินข้าวกันวันไหน พวกนี้ล้วนมีเส้นสายในละแวกนี้ทั้งนั้น โดยเฉพาะ เหล่าหยาง หรือหยางลี่ฉวิน เขาเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของโครงการถมทะเลข้างๆ เรานี่เอง ถ้านายว่างก็มาด้วยสิ เผื่อเขาจะมีช่องทางทำมาหากินให้นายบ้าง"

"ได้เลยครับ โครงการถมทะเลใหญ่ขนาดนั้นต้องใช้น้ำมันเยอะแน่ๆ ตอนนี้เรายังได้แค่โปรเจกต์เล็กๆ ไม่กี่โปรเจกต์เอง ถ้าเขาช่วยติดต่อให้ได้ ผมยินดีให้เปอร์เซ็นต์ตามยอดสั่งซื้อเลยครับ" หยางจ้านพูดตรงไปตรงมา ไม่ปิดบังคนกันเอง

ในฐานะผู้มีประสบการณ์ในแวดวงสังคม ถังจื้อหัวย่อมรู้เรื่องเส้นสายและผลประโยชน์ใต้โต๊ะในวงการธุรกิจเป็นอย่างดี เขาไม่ใช่พวกหัวโบราณที่ทำตัวเป็นคนดีศรีสังคม จึงไม่ได้ต่อต้านเรื่องพวกนี้ "เรื่องนี้พวกนายค่อยไปคุยรายละเอียดกันเองตอนกินข้าวแล้วกัน"

"ครับ" ข่าวนี้ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีเกินคาด หยางจ้านไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก จะสำเร็จหรือไม่ก็ช่างมันเถอะ ความจริงแล้วธุรกิจก็เป็นแบบนี้ อาศัยการแนะนำบอกต่อกันไป ย่อมได้ผลเร็วกว่าการดิ้นรนหาลูกค้าเองแบบไร้ทิศทาง

เหลือบดูนาฬิกาใกล้จะ 11.50 น. แล้ว ถังจื้อหัวลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "ไปเถอะ เดี๋ยวพาไปกินอาหารพิเศษที่โรงอาหารของเรา แล้วก็แวะไปดูรถใหม่นายด้วย"

หยางจ้านรีบซดชาในถ้วยจนหมด หยิบข้าวของแล้วเดินตามเขาออกไป

ตอนเดินผ่าน หน้าห้องทำงาน ถังจื้อหัวหันไปมองข้างใน เห็นเฉินเฉินมองมาพอดีเลยเรียกเธอ "เสี่ยวเฉิน ไปกันเถอะ เพื่อนเธอมาแล้ว ไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารด้วยกันสิ"

"อ้อ ได้ค่ะ เดี๋ยวไปนะคะ" เฉินเฉินวางเอกสารในมือ หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินยิ้มตามออกมา

หยางจ้านมองข้ามไหล่ถังจื้อหัวเข้าไปในห้อง นอกจากเฉินเฉินแล้ว เขายังเห็นหยางอีอีมองมาทางนี้ด้วย

หยางจ้านขยิบตาหลิ่วตาเป็นสัญญาณชวนให้เธอไปกินข้าวด้วยกัน แต่หยางอีอีเห็นถังจื้อหัวยืนอยู่หน้าประตูก็ไม่กล้าตอบรับ เธอส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงปฏิเสธ ยกมือขวาทัดปอยผมที่ข้างหูพร้อมกับทำท่าโบกมือปฏิเสธ

หยางจ้านเห็นแล้วก็ขำ ไม่ได้เซ้าซี้อะไร ส่งสายตากลับไปอีกครั้งแล้วเดินตามถังจื้อหัวลงไปชั้นล่าง

ถังจื้อหัวกับหยางจ้านเดินนำหน้า คุยกันไปพลางลงบันไดไปพลาง เฉินเฉินเดินตามหลังทั้งสองคนมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ พอถึงชั้นสาม หางตาของหยางจ้านก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเครื่องแบบที่เพิ่งบอกทางให้เขาเมื่อครู่ เขากำลังเดินตรงมาทางบันได แต่พอเห็นพวกหยางจ้านก็หยุดชะงักทันที

ชายหนุ่มหน้าตาดีมองพวกหยางจ้านทั้งสามคนเดินลงบันไดไปจนสุดสายตา เขาค่อยๆ เดินมาที่หัวบันได มองตามแผ่นหลังของเฉินเฉินที่หายลับไปตรงหัวมุมทางเดิน แววตาของเขาฉายแววสับสน ในที่สุดก็ดูเหมือนจะรวบรวมความกล้าได้ จึงเดินตามลงไป

พอทั้งสามคนออกมาจากโถงชั้นล่าง หยางจ้านก็ควักกุญแจรถออกมากดปลดล็อกแต่ไกล เสียงสัญญาณดัง ปี๊บ พร้อมกับไฟเลี้ยวหน้าหลังของรถบีเอ็มดับเบิลยูสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา

ถังจื้อหัวคว้ากุญแจรถจากมือหยางจ้านแล้วเดินลิ่วไปก่อน หยางจ้านกับเฉินเฉินเดินเคียงคู่กันตามไปติดๆ

"ตอนแรกตั้งใจมาหาเธอ แต่ไม่เจอที่ห้องทำงาน เลยไปหาเขาแทน นึกไม่ถึงว่าจะไปเจอเธอที่ห้องทำงานเขาซะงั้น" หยางจ้านเดินไปพลางเอียงหัวไปทางเฉินเฉินแล้วกระซิบเบาๆ

เฉินเฉินก็รู้สึกตลกดีเหมือนกัน เธอกับหยางจ้านบังเอิญเจอกันหลายครั้งแล้ว เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าพวกเขาสองคนน่าจะมี วาสนา ต่อกันจริงๆ

"มาหาฉันทำไมล่ะคะ?" เฉินเฉินแกล้งกระซิบถาม

ยังไม่ทันได้ตอบ ทั้งสองก็เดินมาถึงรถแล้ว

ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบรถ ถังจื้อหัวในวัยคุณลุงก็เช่นกัน เขาเข้าไปนั่งในรถแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาว่า "น้องชาย รถสวยมากเลยนะ เสียดายที่มันเด่นไปหน่อย ไม่งั้นฉันคงขอยืมไปขับกินลมสักสองสามวันแล้ว"

รถคันนี้ไม่เหมาะกับวัยและฐานะของถังจื้อหัวจริงๆ หยางจ้านเลยแกล้งคุยโวว่า "ไม่เป็นไรครับพี่ อีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวผมจะหารถที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้มาขับ ถึงตอนนั้นถ้าพี่อยากขับรถเล่นช่วงสุดสัปดาห์ก็เอาไปได้เลยครับ"

ถังจื้อหัวคิดว่าเขาพูดเล่น เลยไม่ได้ตอบอะไร นั่งอยู่ในรถครู่หนึ่งก็ออกมา แล้วคืนกุญแจให้หยางจ้าน

หยางจ้านรับกุญแจรถมาเปิดท้ายรถ หยิบเหล้าเหมาไถออกมาสองขวด แล้วบอกถังจื้อหัวว่า "พี่ รถพี่จอดอยู่ไหนครับ เอาเหล้าสองขวดนี้กลับไปกินที่บ้านนะ"

ถังจื้อหัวมองเหล้าในมือหยางจ้าน ปลดกุญแจรถออกจากเอว กดปุ่มปลดล็อก เสียงปลดล็อกดังขึ้นที่รถคันที่จอดห่างออกไปสี่ห้าช่อง หยางจ้านเดินเอาเหล้าไปใส่ท้ายรถแล้วปิดประตู

ธรรมเนียมของคนบ้านเดียวกับหยางจ้านก็เป็นแบบนี้ สนิทกันแล้ว ให้อะไรก็ไม่ปฏิเสธ ไม่ต้องเกรงใจกัน คนให้ก็ไม่อิดออด มีของก็อยากจะให้ ไม่มีข้ออ้างอะไรทั้งนั้น

หลังจากให้ของเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินอ้อมตึกสำนักงานไปทางโรงอาหารด้านหลัง

พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นว่าหลังประตูกระจกของโถงบริการประชาชน มีชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเครื่องแบบยืนมองพวกเขาเดินลับหายไปตรงหัวมุม

ผ่านไปเจ็ดแปดวินาทีเขาถึงรู้สึกตัว ถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า คล้ายกับยอมแพ้อะไรบางอย่าง ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นตึกไปด้วยสายตาที่ผิดหวัง ……