บทที่ 65 รุกจีบ (ตกหล่นไปหนึ่งบท)

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงอาหาร ถังจื้อหัวพาพวกเขาเข้าไปยังโซนรับประทานอาหารสำหรับผู้บริหาร ซึ่งเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆ ที่กั้นด้วยฉากไว้ด้านข้างห้องโถงใหญ่

เมื่อหาที่นั่งในคอกเล็กๆ ได้แล้ว ถังจื้อหัวก็ลุกไปหยิบเครื่องดื่มมาสองขวด "น้องชายกับเสี่ยวเฉินนั่งรอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งกับข้าวที่ครัวก่อน แล้วแวะไปทักทายผู้บริหารโต๊ะข้างๆ ด้วย"

"อ้อ ได้ครับ" หยางจ้านรับคำ เขาหยิบที่เปิดขวดมาเปิดฝาเครื่องดื่มให้เฉินเฉิน แล้วหยิบหลอดจากบนโต๊ะส่งให้เธอ

เฉินเฉินรับหลอดไปเสียบลงในขวดเครื่องดื่ม เธอเท้าคางกับโต๊ะประคองขวดไว้แล้วค่อยๆ ดูดน้ำเข้าปาก ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่หยางจ้านพร้อมรอยยิ้มละมุน

หยางจ้านเปิดขวดของตัวเองแล้วจิบน้ำบ้าง เมื่อเห็นเฉินเฉินจ้องมาเขาก็ไม่หลบตา กลับวางมือประสานกันบนโต๊ะ ยกมือซ้ายขึ้นเท้าคางแล้วจ้องตากลับไปตรงๆ "มองหน้าหนุ่มหล่อซะตั้งใจขนาดนี้ มีแผนอะไรในใจหรือเปล่าเนี่ย?"

เฉินเฉินเป็นฝ่ายหน้าบางกว่า เธอทนสายตาของหยางจ้านไม่ไหวจึงหลบตาไปก่อน เม้มริมฝีปากแล้วถามว่า "ยังไม่ได้ตอบเลยว่ามาหาฉันทำไม?"

หยางจ้านยังคงจ้องมองเฉินเฉินไม่วางตา เขายิ้มแล้วพูดติดตลก "หนุ่มหล่อมาหาสาวสวย จะให้ทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็มานัดเดทไง หึๆ"

เคล็ดลับวิชาจีบหญิงของยอดฝีมือในยุคหลังบอกไว้ว่า: ตอนเพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ ต้องทำตัวจริงจัง แต่พอรู้จักกันระดับหนึ่งแล้วก็ห้ามทำตัวจริงจังจนเกินไป

เมื่อได้ยินคำตอบแบบคนหน้าด้านของหยางจ้าน เฉินเฉินก็ไม่ได้โกรธ เพียงแค่เม้มปากยิ้มแล้วหันหน้าหนี

หลังจากหดตัวอยู่สักสองวินาที เฉินเฉินก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันที "เสาร์อาทิตย์นี้จะไปเผิงเฉิงอีกไหม?"

หยางจ้านยังคงจ้องมองเฉินเฉิน เฉินเฉินในชุดเครื่องแบบเรียบๆ ยังคงดูสบายตา เมื่อนั่งห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเด็กสาวทำให้หยางจ้านอดไม่ได้ที่จะแอบสูดหายใจลึกๆ นี่ไม่ใช่ความหื่นกามของพวกเฒ่าหัวงู แต่เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติเมื่ออยู่ใกล้เพศตรงข้าม

เขาสงวนท่าทีลงเล็กน้อย พยักหน้าตอบว่า "อืม ต้องไปสิ เสาร์อาทิตย์นี้ต้องไปจัดการเรื่องเอกสารกับเรื่องตกแต่งบ้านที่โน่น แล้วก็จะแวะไปหาพี่ชายเธอด้วย เธอพอมีเวลาไปเป็นเพื่อนไหมล่ะ?"

เฉินเฉินประคองขวดเครื่องดื่มดูดไปอีกอึก เงยหน้าขึ้นมองเพดานเล็กน้อยแล้วถามต่อ "แล้วนายจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?"

เห็นสีหน้าของเธอ หยางจ้านอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอเหลือเกิน แต่เขายังแยกแยะระหว่างความคิดกับความเป็นจริงได้ "ผมกลับบ่ายวันอาทิตย์ ถึงตอนนั้นเรากลับพร้อมกันเลยสิ! เสียดายมีรถตั้งสองคัน แอบเปลืองน้ำมันอยู่นะเนี่ย หึๆ"

เฉินเฉินยังคงมองเพดาน ไม่ตอบคำถามหยางจ้าน เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

หยางจ้านเห็นแบบนั้นเลยเอื้อมมือไปโบกตรงหน้าเธอ "เฮ้ ทำอะไรเนี่ย วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วเหรอ? เอาอย่างนี้ไหม เธอเลื่อนไปกลับวันเสาร์แทน เย็นวันศุกร์ผมเชิญเธอมาทานข้าวที่บ้าน เดี๋ยวลงมือทำกับข้าวให้กินเอง แล้ววันเสาร์อาทิตย์ผมจะเป็นคนขับรถรับส่งเธอไปเผิงเฉิงเอง!"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็อธิบายเพิ่ม "คือพรุ่งนี้บ่ายผมต้องไปเล่นบาส ถ้ารีบไปเผิงเฉิงตอนเย็นมันจะน่าเบื่อหน่าย ว่าไง ข้อเสนอของผม?"

เมื่อถูกหยางจ้านโบกมือเรียกสติ เฉินเฉินก็ดึงสายตากลับมามองหยางจ้าน

"นายไปเล่นบาสที่ไหนล่ะ?" เฉินเฉินยังคงถามไม่ตรงคำตอบ

เอาเถอะ ในเมื่อเธอไม่อยากตอบตกลงเรื่องนี้ เขาก็ไม่เซ้าซี้ หยางจ้านยักไหล่ตอบว่า "ก็ตรงปั๊มน้ำมันกวงฮุยช่วงกลางถนนอ่าวฮุ่ยนั่นแหละ ข้างหลังมีสนามบาสอยู่สองสนาม ผมไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ"

"ฉันเคยไปเติมน้ำมันที่นั่น แล้วก็เคยเห็นนายเล่นบาสอยู่ที่นั่นด้วย" เฉินเฉินยิ้มมองหยางจ้านแล้วพูดขึ้น

"เอ๊ะ ตอนไหนล่ะ? ทำไมผมไม่เห็นเจอเธอเลย?"

"เมื่อเดือนกว่าที่แล้วน่ะ ตอนเย็นวันศุกร์ที่ฉันกำลังขับรถกลับบ้าน แวะไปเติมน้ำมันที่นั่น เลยเห็นนายเล่นบาสอยู่ข้างหลัง"

หยางจ้านลูบหัวพยายามนึกว่ามันคือช่วงไหน เขามองเฉินเฉินด้วยความสงสัย "แล้วตอนนั้นทำไมไม่เรียกผมล่ะ?"

เฉินเฉินรู้สึกเขินๆ เลยแต่งเรื่องโกหกไปว่า "พอเข้าไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ถึงเพิ่งเห็นนายไง แต่โดนคนข้างหลังเร่งให้รีบจ่ายเงิน ฉันก็เลยรีบกลับไปขึ้นรถขับออกไป หึๆ"

"เฮ้อ เอาเถอะ ชวนไปกินข้าวบ้านก็ไม่ยอมไป งั้นจำไว้ด้วยนะว่าเธอยังติดเลี้ยงข้าวผมอยู่อีกมื้อ! หึๆ"

"ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปกินข้าวบ้านนายเสียหน่อย มื้อที่ติดไว้น่ะ เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้ไปเลี้ยงนายที่เผิงเฉิงก็ได้นี่นา" เฉินเฉินมองหยางจ้านด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พลางพูดอย่างน่ารัก

หยางจ้านเห็นช่องทางก็รีบตีไข่แตกทันที "โอเค งั้นพรุ่งนี้เล่นบาสเสร็จผมไปรับเธอนะ ตกลงตามนี้"

"ไม่ต้องห่วงนะ มีรถรับส่ง รับรองความปลอดภัย!" หยางจ้านรีบเสริมคำพูดเกินความจำเป็น

"ก็ได้ งั้นห้าโมงสี่สิบห้านาทีมารับฉันนะ แล้วจะต้องซื้อของกินเข้าไปเพิ่มไหม?" ดูเหมือนเฉินเฉินจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เธอจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

หยางจ้านเห็นแบบนั้นก็ดีใจ โบกมืออย่างมาดแมน "ไม่ต้องหรอก ที่บ้านมีวัตถุดิบเพียบ ส่วนอย่างอื่นพรุ่งนี้เช้าตอนวิ่งออกกำลังกายผมแวะไปซื้อของสดมาเพิ่มเอง เธอแค่มานั่งกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนหนุ่มหล่อก็พอ ฮ่าๆ"

"มั่นใจขนาดนั้นเลย?" เฉินเฉินยิ้มกว้างขึ้น น้ำเสียงก็ดูสดใสขึ้นมาก

"มั่นใจเรื่องอะไรเหรอ?" ทั้งสองคนคุยกันจนลืมตัว ถังจื้อหัวสั่งอาหารเสร็จเดินกลับมาพอดี

เฉินเฉินตอบไม่ค่อยถูก หยางจ้านเลยรีบแก้ต่างแทน "ชมว่าผมเล่นบาสเก่งน่ะครับ พี่สั่งอาหารเสร็จแล้วเหรอ มื้อเที่ยงจะดื่มเหล้าหน่อยไหมครับ?"

ถังจื้อหัวนั่งลงข้างหยางจ้าน ดึงทิชชู่มาสองแผ่นเช็ดโต๊ะตามความเคยชิน "เที่ยงนี้กินง่ายๆ ไม่ดื่มเหล้าดีกว่า บ่ายพี่มีประชุมต่อ"

หยางจ้านก็ไม่ได้อยากดื่มอยู่แล้ว จึงเข้าทางเขาพอดี

ไม่ถึงสิบนาที อาหารสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนครบ อาหารหลักดันเป็นข้าวอบหม้อดินเสียด้วย นี่ถือเป็นอาหารกลางวันคนทำงานที่ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากนัก ถังจื้อหัวบอกให้ทั้งสองคนลงมือทานได้ตามสบาย

ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของโรงอาหารซึ่งมีฉากกั้นไว้ หยางอีอีกับเพื่อนร่วมงานอีกคนกำลังเตรียมตัวทานข้าว ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเครื่องแบบก็ถือถาดอาหารเดินมานั่งร่วมโต๊ะด้วย

"แหม พ่อหนุ่มรูปหล่อหัวหัว นานๆ ทีจะเสด็จมาเยือนโต๊ะเราได้นะเนี่ย" หยางอีอีพูดแหย่พลางจัดการแกะตะเกียบ เนื่องจากพวกเธอทำงานฝ่ายธุรการ การจะคุ้นเคยกับคนจากหลายแผนกก็ถือเป็นเรื่องปกติ

หนุ่มหล่อหัวหัววางถาดอาหารลงให้เรียบร้อยแล้วยิ้มตอบ "อยากก้าวหน้าก็ต้องมาตีสนิทกับพี่สาวคนสวยในแผนกผู้บริหารบ้างสิครับ หึๆ"

หยางอีอีเบ้ปาก "อย่ามาทำปากหวานเลย มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ"

"วันนี้ตอนอยู่ตรงบันไดผมเจอหนุ่มหล่อคนหนึ่ง เขาเดินเรื่อยเปื่อยบอกว่าจะไปหาห้องทำงานของหัวหน้าถัง พอผมทำท่าสงสัย เขาก็บอกว่ารู้จักพี่กับเฉินเฉิน เมื่อกี้ตอนลงมาชั้นล่างผมก็เห็นเขาออกไปกินข้าวกับหัวหน้าถังแล้วก็เฉินเฉิน ทำไมพี่ไม่ไปกับพวกเขาด้วยล่ะครับ?" หนุ่มหล่อหัวหัวถามด้วยใบหน้าจริงจัง

"อ้อ นั่นน้องชายที่สนิทกันชื่อหยางจ้าน เป็นรุ่นน้องที่ทำงานเดียวกับแฟนฉันเอง สนิทกันพอสมควรเลยล่ะ ตอนเที่ยงเขาก็ชวนฉันแล้ว... แต่ฉันไม่ไปหรอก... ขืนไปกินข้าวกับเจ้านายจะไปสนุกอะไรล่ะ" หยางอีอีตอบไปพลางกินข้าวไปพลาง

"ดูเหมือนหัวหน้าถังจะสนิทกับเขามากเลยนะ! คุยกันหัวเราะกันตลอดทางเลย"

"ก็ไม่รู้สิ น่าจะเป็นเพราะเป็นคนบ้านเดียวกันมั้ง... เห็นว่ามาจากที่เดียวกัน เฉินเฉินน่ะหัวหน้าถังแวะไปชวนที่ห้องทำงานให้ไปกินข้าวด้วยกัน... เฉินเฉินบอกฉันว่าเจอหยางจ้านที่ห้องทำงานหัวหน้าถัง คงเพราะแบบนี้แหละ" หยางอีอีพูดอย่างไม่ใส่ใจ

พูดจบหยางอีอีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองหนุ่มหล่อหัวหัวแล้วถามว่า "เดี๋ยวสิ ที่นายอยากถามน่ะคือเรื่องเฉินเฉินใช่ไหมล่ะ? หึๆ จู่ๆ ก็มีหนุ่มหล่อโผล่มาสนิทกับเฉินเฉิน ความรู้สึกถึงภัยคุกคามก็เลยก่อตัวขึ้นมา นาย... เริ่มลนลานแล้วสิ ฮ่าๆ"

"เปล่าครับ แค่วันนี้บังเอิญเจอตั้งสองรอบ เลยสงสัยนิดหน่อยครับ" หนุ่มหล่อหัวหัวยังคงเก็บอาการได้ดี

หยางอีอีแกล้งยิ้มแห้งๆ ไม่หยอกล้อต่อ ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองต่อไป

ในสายตาของเธอ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างเฉินเฉิน ผู้ชายส่วนใหญ่มักจะไม่กล้าจีบ ตอนที่เธอแนะนำหยางจ้านให้รู้จักก็แค่เหตุบังเอิญเท่านั้น ในความคิดของเธอ เธอคาดเดาว่าหยางจ้านคงไม่มีความสามารถพอที่จะจีบเฉินเฉินติด เธอจึงไม่คิดจะทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักแบบยัดเยียดให้เสียเรื่อง

ส่วน หนุ่มหล่อหัวหัว ที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอรู้ว่าเป็นหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีในหน่วยงานเดียวกัน ดีกรีปริญญาโท พ่อแม่ก็เป็นข้าราชการทั้งคู่ ดูจากภายนอกถือว่าโปรไฟล์ดีกว่าหยางจ้านมาก การที่เขาจะรู้สึกหวั่นไหวกับเฉินเฉินบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

แต่หยางอีอีจะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้เด็ดขาด ถ้านับตามความสัมพันธ์ เธอกับหยางจ้านยังถือว่าสนิทกันมากกว่าด้วยซ้ำ ดังนั้นการวางตัวเป็นกลางไม่เข้าข้างใครจึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด ......

มื้อกลางวันผ่านไปเพียงยี่สิบนาทีก็เสร็จสิ้น ทั้งสามคนเดินออกจากโรงอาหารแล้วอ้อมไปที่ลานจอดรถด้านหน้า

ถังจื้อหัวเดินแคะฟันพลางบอกว่า "น้องชาย พี่ไม่ชวนขึ้นไปดื่มชาแล้วนะ บ่ายนี้พี่มีประชุมสำคัญ ต้องกลับไปพักสายตาที่ห้องทำงานหน่อย เสี่ยวเฉิน พวกเธอคุยกันไปนะ พี่ขอตัวขึ้นไปก่อน"

หยางจ้านตอบอย่างไม่ถือสา "ไม่เป็นไรครับพี่ พี่ไปทำธุระเถอะ"

ถังจื้อหัวเอื้อมมือตบบ่าหยางจ้านทีหนึ่ง แล้วเดินขึ้นตึกไปตามลำพัง

มองส่งถังจื้อหัวเดินเข้าตึกสำนักงานไป หยางจ้านก็หันขวับมาเห็นหยางอีอีกับผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงมุมตึก กำลังบิดขี้เกียจเหมือนกำลังย่อยอาหารและรับลมเย็นหลังมื้อเที่ยง

"พี่อีอี" หยางจ้านโบกมือพลางส่งเสียงทักทายเสียงดัง

เขาเดินนำเฉินเฉินไปที่ใต้ร่มไม้ตรงนั้น

ยังไม่ทันจะเดินไปถึงใต้ต้นไม้ หยางอีอีก็เอ่ยปากแซวปนรอยยิ้ม "แปลกจริงนะ สองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย"

เฉินเฉินยังคงรักษาภาพลักษณ์สาวเรียบร้อย ทำเพียงยิ้มรับแต่ไม่พูดอะไร

หยางจ้านไม่เคยหวั่นเกรงสถานการณ์ใดๆ อยู่แล้ว "พี่อีอี พี่นี่ใจร้ายจัง ปล่อยให้ผมกับเฉินเฉินรู้จักกันแล้วก็ทิ้งขว้าง ไม่ยอมสร้างโอกาสให้ผมเลย ผมก็เลยต้องมาหาพวกพี่เองไง หึๆ"

เฉินเฉินรู้ว่าเขาพูดเล่น แต่ก็แอบขัดใจในความตรงไปตรงมาของหยางจ้าน เธอจึงแอบเตะส้นเท้าหยางจ้านเบาๆ จากด้านหลัง

แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กๆ แต่หยางอีอีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน ขณะที่รู้สึกประหลาดใจ ในใจเธอก็แอบไว้อาลัยให้กับหนุ่มหล่อหัวหัวในหน่วยงานเงียบๆ

หยางจ้านรู้สึกถึงแรงสะเทือนที่รองเท้า ก็รู้ว่าไม่ควรเล่นมุกนี้ต่อ จึงแกล้งอธิบายเปลี่ยนเรื่อง "พอดีไปหาหัวหน้าถังที่ห้องทำงาน แล้วบังเอิญเจอเฉินเฉินเอาเอกสารไปให้หัวหน้าเซ็น ก็เลยถือโอกาสอาศัยบารมีเจ้านายไปกินข้าวกับเจ้านายและเฉินเฉินนั่นแหละ ชวนพี่แล้วพี่ก็ไม่ยอมมาเองนี่นา"

คำอธิบายพอฟังขึ้น หยางอีอีก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ทั้งกลุ่มยืนคุยสัพเพเหระกันใต้ต้นไม้อยู่ไม่กี่นาที ฝ่ายหญิงก็เตรียมตัวกลับไปพักผ่อนที่หอพักด้านหลัง จึงถึงเวลาต้องแยกย้ายกัน

เฉินเฉินเองก็รู้สึกไม่สะดวกใจที่จะรั้งอยู่ต่อเพียงลำพัง แต่ก่อนจะไปเธอก็แอบโบกมือลาหยางจ้านเงียบๆ หยางจ้านกลับทำท่าทางโทรหากันตอบกลับอย่างเปิดเผย...