บทที่ 66 เตรียมตัวออกเดต

มองตามหลังเฉินเฉินจนลับมุมตึกไป หยางจ้านก็ละสายตา ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เพิ่งจะยังไม่เที่ยงวันเลย

บ่ายนี้ก็ไม่มีธุระอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน หยางจ้านเลยสตาร์ตเครื่องขับรถมุ่งหน้าเข้าตัวตำบล

ระหว่างทางก็โทรหาคุณป้าแม่บ้านที่แผนกธุรกิจ ให้แกแวะไปทำความสะอาดบ้านเลขที่ 168 ให้หน่อย พอมีเงินแล้ว หยางจ้านก็ค่อนข้างจะใจป้ำกับป้าแม่บ้านคนนี้ มีของดีๆ ก็แบ่งปันให้ตลอด เมื่อก่อนจ้างแกเดือนละไม่กี่ร้อยให้มาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง เดี๋ยวนี้จ้างให้มาทำความสะอาดบ้านเป็นครั้งคราว จ่ายให้ครั้งละ 200 หยวนเลยทีเดียว

บ้านเลขที่ 168 ปกติก็มีแค่หยางจ้านอยู่คนเดียว ถ้าทำความสะอาดบ่อยๆ ก็แทบจะไม่มีอะไรให้เก็บกวาดมากนัก ป้าแกก็เต็มใจรับจ๊อบพิเศษนี้ เรียกใช้เมื่อไหร่ก็มาทันที

ขับรถมาถึงซอยแยกทางทิศตะวันตกของตำบล แถวนี้มีตึกแถวชั้นเดียวเรียงรายอยู่สิบกว่าห้อง ส่วนใหญ่เปิดเป็นร้านซ่อมรถกับร้านรับทำประตูหน้าต่างเหล็กดัด

หยางจ้านเลือกร้านทำประตูหน้าต่างที่ใหญ่ที่สุด จอดรถแล้วเดินเข้าไปคุยกับเถ้าแก่ที่กำลังยืนดูช่างสองสามคนขัดแต่งเหล็กดัดที่เพิ่งเชื่อมเสร็จอยู่ใต้ร่มไม้หน้าร้าน

บอกความต้องการว่าจะเอาประตูรั้วเหล็กดัดที่บ้านเลขที่ 168 มาดัดแปลงเป็นประตูเลื่อนเปิดปิดด้วยรีโมต

เถ้าแก่ฟังปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ รีบงัดรูปผลงานเก่าๆ ที่เคยทำให้ลูกค้าคนอื่นมาโชว์ คุยกันไม่ถึงสองนาที หยางจ้านก็ตกลงทำสัญญากับเถ้าแก่เรียบร้อย

เถ้าแก่ให้ช่างรุ่นเก๋าขับรถกระบะตามรถหยางจ้านไป เพื่อไปวัดหน้างานและประเมินขนาดจริงก่อน

หยางจ้านขับนำช่างกลับมาที่บ้านเลขที่ 168 จอดรถไว้หน้าบ้านโดยไม่ได้ขับเข้าไป เปิดประตูรั้วให้ช่างวัดขนาด

ง่วนอยู่หน้าบ้านได้เจ็ดแปดนาที คุณป้าแม่บ้านก็มาถึงพอดี หยางจ้านเลยให้ป้าเข้าไปทำความสะอาดในบ้านก่อน

ช่างสองคนวัดขนาดเสร็จ ก็สุมหัวกันวาดแบบแปลนลงในสมุดร่าง แล้วเอามาอธิบายให้หยางจ้านฟังว่า การทำประตูรั้วรีโมตไม่ได้ยากอะไรเลย แค่ต้องติดมอเตอร์ แผงวงจร ลูกกลิ้ง และรางเลื่อนเพิ่มเข้าไปเท่านั้นเอง

แล้วก็เสนออุปกรณ์รุ่นต่างๆ ให้หยางจ้านเลือก หยางจ้านก็ไม่ได้สนใจเรื่องจุกจิก เลือกเอาแต่อะไหล่เกรดพรีเมียมทั้งหมด ให้ช่างประเมินราคารวมมาแล้วค่อยต่อรองกันอีกที

ตกลงราคากันเสร็จ ช่างก็หยิบแบบฟอร์มสัญญาจากในรถกระบะมากรอกรายละเอียด เซ็นชื่อยืนยันทั้งสองฝ่าย หยางจ้านก็ควักเงินสดจ่ายมัดจำไป 1,000 หยวน

งานเล็กๆ แบบนี้ ช่างก็ต้องไปหาซื้ออะไหล่และเตรียมงานก่อน ส่วนการติดตั้งก็ต้องใช้เวลาเทปูนทำรางเลื่อนที่พื้นด้วย เลยนัดหมายกันว่าจะเข้ามาติดตั้งและทดสอบระบบในวันอังคารหน้า

ช่างกลับไปแล้ว หยางจ้านก็ปล่อยให้ป้าแม่บ้านทำความสะอาดบ้านไป ส่วนตัวเองก็ขับรถออกไปซื้อของข้างนอก กะว่าเดี๋ยวค่อยกลับมา

ขับรถมายี่สิบกว่านาทีก็ถึงซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ในเขตฮุ่ยหยาง ตั้งใจจะมาซื้อของใช้ในบ้านเพิ่ม

หยางจ้านเข็นรถเข็นไปตามล็อกต่างๆ เห็นอะไรที่น่าจะได้ใช้ก็หยิบใส่รถเข็นหมด ที่สำคัญคือแอบหยิบรองเท้าแตะผู้หญิงมาสองคู่ คู่แรกเป็นสลิปเปอร์ใส่อยู่บ้านลายน่ารักๆ อีกคู่เป็นรองเท้าหูหนีบสีสันสดใสเอาไว้ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน จะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ก็ไม่เป็นไร ซื้อเผื่อไว้ก่อนอุ่นใจกว่า

ช็อปจนของล้นรถเข็น พอไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ ยอดก็ปาเข้าไปพันกว่าหยวน แน่นอนว่าสำหรับฐานะของหยางจ้านตอนนี้ เงินแค่นี้ไม่ได้ทำให้ระคายเคืองกระเป๋าตังค์เลยสักนิด มีแต่จะรำพึงในใจว่า 'มีเงินนี่มันดีจริงๆ ว่ะ'

จ่ายเงินเสร็จก็หอบข้าวหอบของกลับบ้าน เรียกป้าแม่บ้านมาช่วยขนเข้าบ้าน ของชิ้นไหนต้องจัดเก็บก็ให้ป้าจัดการ ชิ้นไหนต้องซักต้องตากก็ให้ป้าช่วยซักตากให้เรียบร้อย

เคลียร์ของเสร็จก็เกือบจะ 5 โมงเย็น ป้าแกต้องกลับไปทำกับข้าวเย็นที่แผนกธุรกิจต่อ หยางจ้านก็ควักเงินจ่ายค่าแรงให้ป้าไป 200 หยวน แล้วก็ให้เงินสดไปอีก 300 หยวน ฝากให้ป้าช่วยซื้อวัตถุดิบทำกับข้าวเผื่อมาให้ด้วยตอนเช้าพรุ่งนี้ โดยระบุเจาะจงไปเลยว่าอยากได้พวกหอยตลับ เต้าหู้ มะเขือเทศ และลูกชิ้นเนื้อ

ความจริงหยางจ้านจะไปซื้อเองก็ได้ แต่ยังไงก็สู้ให้ป้าแกไปเลือกซื้อให้ไม่ได้หรอก ป้าคนนี้ไว้ใจได้ เรื่องจะแอบอมเงินทอนนิดหน่อยก็ปล่อยแกไปเถอะ อย่างน้อยแกก็รับผิดชอบเรื่องเลือกซื้อของสดได้ดี หยางจ้านเลยไว้ใจให้แกจัดการ

ร่วมงานกันในแผนกธุรกิจมาปีกว่าแล้ว เมื่อก่อนหยางจ้านก็เป็นคนดิวงานกับแกมาตลอด เลยรู้ไส้รู้พุงกันดี ยอมเสียเงินซื้อความสะดวกสบายแบบนี้ สำหรับหยางจ้านแล้วโคตรจะคุ้ม

หยางจ้านไม่ได้กลับไปกินข้าวเย็นที่แผนกธุรกิจกับป้า แต่ฝากเงินให้ป้าอีก 100 หยวน ให้แกไปซื้อ 'หมูกรอบ' มาเพิ่มเป็นกับข้าวให้คนในแผนก แล้วฝากให้ป้าห่อข้าวเย็นจากแผนกมาให้เขากินที่บ้านด้วย

ป้าแกก็พักอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนี้แหละ เลยรับปากอย่างเต็มใจ ยิ้มรับเงินแล้วกลับไปที่แผนกธุรกิจ

นับรวมเวลาที่ออกไปซื้อของกับสั่งทำประตูรีโมต วันนี้หยางจ้านก็วิ่งวุ่นมาหลายที่แล้ว เลยขี้เกียจออกไปไหนอีก

ขลุกตัวอยู่บ้าน จิบชา ปั่นนิยาย ออกไปเดินเล่นรับลมทะเลบ้าง หมดไปอีกหนึ่งวันชิลๆ

...

วันรุ่งขึ้น หยางจ้านก็เข้ามาสิงอยู่ที่แผนกธุรกิจตลอดช่วงเช้าตามปกติ

โทรศัพท์คุยกับเหยียนเฟิง อัปเดตความคืบหน้าเรื่องที่เซินเจิ้น เปิดพอร์ตหุ้นดูตัวเลขสีแดง (กำไร) ที่ชวนให้ชื่นใจ แวะไปตอบคอมเมนต์นักอ่านนิยายในเว็บ และทัก QQ ไปคุยกระชับมิตรกับหลี่เชี่ยนเชี่ยนบ้าง...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและเพลิดเพลิน กินมื้อเที่ยงที่แผนกธุรกิจเสร็จ ก็เข้าไปงีบหลับในห้องพักเดิมของตัวเอง ตื่นมาก็ลีลาโอ้เอ้จนถึงบ่ายสามโมง

เปลี่ยนชุดใส่เสื้อกล้ามกางเกงบาสกับรองเท้ากีฬา ยัดชุดที่ใส่เมื่อเช้าลงเป้แล้วหิ้วลงมาข้างล่าง บอกลาหลิวหน่ากับหลิวเสี่ยวหัวที่นั่งเฝ้าออฟฟิศอยู่ แล้วก็ขับรถออกไป

หยางจ้านไม่ได้ขับรถตรงไปที่ปั๊มน้ำมันกวงฮุยทันที แต่แวะขับอ้อมเข้าไปในเขตฮุ่ยหยางเพื่อซื้อดอกกุหลาบช่อหนึ่งเอามาเก็บไว้ในกระโปรงท้ายรถ

ในเมื่อตั้งใจจะจีบสาว ต่อให้มุกมันจะเกร่อและเชยแค่ไหน แต่เอามาใช้ยังไงก็ต้องได้ผลบ้างแหละ ซื้อดอกไม้ก็ไม่ต้องคิดเยอะ ให้ผู้หญิงก็ต้องกุหลาบแดงสิ ส่วนจะให้ยังไงน่ะเหรอ? หึๆ ก็ยื่นให้ตรงๆ หน้าไปเลยสิ ไม่ต้องไปสนหรอกว่าเธอจะรับหรือไม่รับ!

บ่ายสามโมงครึ่ง หยางจ้านก็ขับรถมาจอดเทียบหน้าออฟฟิศของหลี่ชิงซาน

ไม่ต้องถือกระเป๋าให้วุ่นวาย ทำตัวเป็นเศรษฐีใหม่เดินถือแค่บุหรี่ ไฟแช็ก มือถือ และกุญแจรถ เข้าไปในออฟฟิศหลี่ชิงซานเลย

พอเดินเข้าประตูไป หยางจ้านก็เรียก "พี่" คำเดียวสั้นๆ เมื่อก่อนยังเรียก 'ผู้จัดการหลี่' ต่อมาก็ขยับมาเป็น 'พี่หลี่' จนตอนนี้ตัดคำว่า 'หลี่' ทิ้งไปแล้ว แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้น

ภาพเดิมๆ หลี่ชิงซานกับเฝิงคุนเปลี่ยนชุดบาสเรียบร้อย นั่งจิบชารออยู่ที่โซฟา

"อ้าว น้องชาย มาแล้วเหรอ"

"ท่านหยางจ้าน มาจิบชาเร็ว"

ประตูออฟฟิศเปิดอ้าอยู่ สองคนข้างในเลยมองเห็นรถใหม่ของหยางจ้านที่จอดอยู่ข้างนอก หลี่ชิงซานแค่ปรายตามอง แต่เฝิงคุนถึงกับลุกขึ้นเดินมาหยิบกุญแจรถจากมือหยางจ้านแล้ววิ่งออกไปดูรถข้างนอกเลย

"ถอยรถใหม่มาเหรอเนี่ย สวยดีนะ" หลี่ชิงซานโยนบุหรี่ให้หยางจ้านมวนหนึ่ง

"อืม ถอย BMW คันเล็กๆ มาครับ เพิ่งได้ป้ายทะเบียนมาหมาดๆ เลย" หยางจ้านรับบุหรี่มาแล้วก็ยังคงจุดไฟแช็กให้หลี่ชิงซานก่อนตามความเคยชิน

หยางจ้านหยิบถ้วยชาจากถาดมาลวกน้ำร้อนทำความสะอาด รินน้ำชาที่ชงเสร็จแล้วในกาใส่ถ้วยตัวเอง ยกขึ้นจิบ แล้วรินเติมไว้ข้างๆ อีกถ้วย

"ไปถอยมาจากไหนเนี่ย ทำไมไม่บอกก่อน จะได้แนะนำให้ไปซื้อกับเพื่อนพี่ที่เซินเจิ้น" หลี่ชิงซานหรี่ตาข้างซ้าย ขยี้ตาที่โดนควันบุหรี่เข้าตาเบาๆ

"ก็เพิ่งไปถอยที่เซินเจิ้นมาเมื่อสุดสัปดาห์นี่แหละครับ ไปเป็นเพื่อนพรรคพวกดูรถ พอเห็นแล้วถูกใจก็เลยสอยมาเลย ไม่ได้คิดอะไรเยอะแยะหรอกครับ"

หลี่ชิงซานชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอกอีกรอบ "หมดค่าแต่งไปเท่าไหร่วะเนี่ย งานเนียนใช้ได้เลยนะ"

"เพื่อนที่เปิดอู่แต่งรถคิดแค่ราคาทุน หมดไปห้าหมื่นกว่าๆ เองครับ พอได้รถมาผมก็ทิ้งไว้ให้มันจัดการเลย ออกมาถูกใจสุดๆ!"

"บรื้นน..." หยางจ้านหันไปมองข้างนอก ปรากฏว่าเฝิงคุนสตาร์ตเครื่องขับวนไปมาอยู่ในลานจอดรถของปั๊มน้ำมันซะแล้ว

ถึงจะเป็นแค่ลานจอดรถ เฝิงคุนก็ยังอุตส่าห์ขับวนอยู่สองรอบก่อนจะมาจอดที่เดิม ดับเครื่องลงจากรถเดินกลับเข้ามาในออฟฟิศด้วยสีหน้าเสียดายสุดๆ

"เป็นไงอาคุน ถอยสักคันไหม" หยางจ้านรับกุญแจคืนมาพลางพูดแซว

เฝิงคุนกลับมานั่งที่เดิม แต่ยังหันไปมองรถข้างนอก "ท่านหยางจ้าน ใจจริงผมก็อยากได้แหละครับ แต่กระเป๋าตังค์ไม่อำนวยนี่สิ! ของพี่นี่มัน 330i ตัวท็อปนำเข้าเลยนะเว้ย ผมก็ไม่ได้ไก่อ่อนเรื่องรถนะเว้ย คันนี้ราคาเท่ากับซีรีส์ 3 รุ่นธรรมดาสองคันเลยนะ!"

"เชี่ยเอ๊ย นึกว่าแค่ซีรีส์ 3 ธรรมดาซะอีก พอแต่งซะใหม่ มองแค่หน้ารถฉันก็แทบจำไม่ได้แล้ว ราคาก็เกือบจะเท่าซีรีส์ 7 ของฉันแล้วนี่หว่า" หลี่ชิงซานพอได้ยินที่เฝิงคุนบอก ก็หันไปมองรถข้างนอกอีกรอบ

"แหม อาคุน นายเกาะติดพี่ซานซะขนาดนี้ กลัวจะไม่มีรถขับหรือไงวะ รีบเคลียร์เรื่องบ้านให้จบๆ ก่อนเถอะ อีกสักสองปีค่อยถอยรถมาขับเท่ๆ ก็ยังไม่สาย"

ช่วงบอลโลกที่ผ่านมา เฝิงคุนก็ได้กำไรตามหยางจ้านไปหลายแสนหยวน จะซื้อรถสักคันก็ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก แต่แกเป็นคนรักครอบครัว คงไม่เอาเงินทั้งหมดไปทุ่มกับของเล่นหรอก

อิจฉาก็ส่วนอิจฉา แต่เฝิงคุนก็ประเมินตัวเองได้ชัดเจนมาก รีบปรับท่าทีแล้วยิ้มตอบ "เรื่องบ้านก็กำลังดูๆ อยู่ครับ ถ้าได้บ้านเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ จะได้ย้ายออกมาอยู่คนเดียวซะที หึๆ ว่าจะหาโอกาสเลี้ยงข้าวท่านหยางจ้านอยู่เหมือนกัน งั้นเอาเป็นว่าตีบาสเสร็จเย็นนี้ ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงพี่กับพี่ซานเลยดีไหมครับ"

"เพียะ" หยางจ้านตบเข่าเฝิงคุนดังฉาด หัวเราะร่วน "เรื่องกินข้าวเอาไว้เมื่อไหร่ก็ได้ แต่เย็นนี้ไม่ว่างว่ะ ตีบาสเสร็จฉันต้องไปรับสาวน่ะสิ"

"โอ้โห อาจ้านมีสาวแล้วเว้ย จีบติดเมื่อไหร่ก็พามาแนะนำให้รู้จักบ้างนะเว้ย" หลี่ชิงซานรีบแซว

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงครับ ถ้ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนเมื่อไหร่ พามาเปิดตัวให้พี่รู้จักแน่นอน"

หยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ หยางจ้านก็วกเข้าเรื่องงาน "เออ จริงสิ สัปดาห์หน้าลูกค้าผมจะสั่งน้ำมันสองลำเรือนะ 600 ตัน อาคุนช่วยประสานงานให้หน่อยนะ"

"ไม่มีปัญหาครับ ถึงเวลาท่านหยางจ้านก็กริ๊งมาหาผมได้เลย" เฝิงคุนเต็มใจจัดการเรื่องพวกนี้ให้หยางจ้านอยู่แล้ว เพราะออร์เดอร์ที่สั่งผ่านบริษัทกวงฮุยก็จะมาลงชื่อแก ทำให้แกได้เปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งไปด้วย งานยิบย่อยแกก็เป็นคนจัดการ หลี่ชิงซานไม่มีทางปล่อยให้ลูกน้องมือขวาทำงานฟรีๆ อยู่แล้ว

คุยธุระเสร็จ ทั้งสามคนก็ออกไปตีบาสข้างนอก วันนี้ก็ยังคงดวลกับพวกพี่ๆ ทหารดับเพลิงที่ลางานมาเล่นเหมือนเดิม

ทีมกวงฮุยก็มีพวกหยางจ้านสามคนเป็นแกนหลัก แล้วก็ดึงคนอื่นมาเสริมอีกสองคน ส่วนทีมทหารดับเพลิงก็มีหน้าเดิมๆ สลับสับเปลี่ยนกันไป นานๆ จะมีหน้าใหม่โผล่มาแจมสักคนสองคน ก็ไม่ได้ทำให้รูปเกมเปลี่ยนไปมากนัก

เกมที่เล่นกันเพื่อเรียกเหงื่อล้วนๆ แบบนี้ เลยเปิดหน้าแลกกันสนุกสนาน บางทีเล่นๆ อยู่ก็มีคนอื่นจัดทีมมาขอแจมด้วย กติกาก็เปลี่ยนเป็นใครถึง 10 แต้มก่อนชนะ ทีมชนะได้อยู่ต่อ ทีมแพ้ก็ออกไปพัก

พอมีหยางจ้านอยู่ด้วย ทีมของเขาก็มักจะครองสนามเป็น 'ทีมชนะได้อยู่ต่อ' ไปเรื่อยๆ จนกว่าหลี่ชิงซานจะหมดแรงข้าวต้ม เกมแบบนี้แหละที่หลี่ชิงซานชอบนักชอบหนา

ความจริงหยางจ้านก็สนุกไปด้วยเหมือนกัน การได้วิ่งขึ้นลงสนามต่อเนื่องสามสี่สิบนาที นอกจากจะได้ระบายพลังงานแล้ว ยังได้โชว์สเตปเทพทั้งทักษะและพละกำลังข่มคู่แข่งอีกต่างหาก

เหงื่อออกท่วมตัว ทั้งร่างกายและจิตใจก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย เลิกเล่นกลับมาที่ออฟฟิศ ดื่มชาไปอีกสองสามจอก หยางจ้านดูเวลาประมาณ 5 โมง 10 นาที ก็คว้าของแล้วบอกลาทุกคน พุ่งตัวออกไปรับสาว...