บทที่ 67 เดตแรก (1)

ระยะทางจากปั๊มน้ำมันกวงฮุยไปที่ทำงานของเฉินเฉิน ถ้ารถไม่ติดก็ใช้เวลาขับไม่ถึงยี่สิบนาที ยิ่งถ้าหยางจ้านเหยียบคันเร่งหนักหน่อย แค่สิบห้านาทีก็ถึงลานจอดรถแล้ว

แต่ในเมื่อนัดเวลากันไว้แล้ว หยางจ้านก็ไม่จำเป็นต้องรีบไปรอเก้อ ออกจากปั๊มมาแบบเหงื่อซ่ก พอขึ้นรถก็เลยขับไปเรื่อยๆ ชิลๆ ไม่เปิดแอร์ เปิดกระจกรับลมธรรมชาติให้เหงื่อแห้งไปพลางๆ

ขับมาได้ครึ่งทาง พอเหงื่อเริ่มแห้ง หยางจ้านก็จอดรถเทียบข้างทาง จัดการเปลี่ยนเสื้อยืดตัวใหม่ที่แห้งสนิท หยิบช่อดอกไม้จากกระโปรงท้ายมาวางเตรียมไว้ที่วางเท้าเบาะหลัง

ดูเวลาแล้วยังเหลือเฟือ เลยยืนสูบบุหรี่ริมถนนอีกมวน เพื่อความสุภาพและบุคลิกภาพที่ดี สูบเสร็จก็แวะร้านโชห่วยแถวนั้นซื้อหมากฝรั่งมาเคี้ยวดับกลิ่นปาก ก่อนจะขึ้นรถเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่กรมศุลกากร

คราวนี้หยางจ้านไม่ได้เอารถไปจอดหน้าตึกออฟฟิศเหมือนคราวก่อน แต่เลือกไปจอดตรงลานกว้างๆ ด้านข้างตึกแทน

ลานจอดรถค่อนข้างโล่ง รถยนต์ส่วนตัวในยุคนี้ยังไม่ได้มีเยอะแยะจนหาที่จอดไม่ได้เหมือนยุคสิบกว่าปีให้หลัง

เวลา 17.40 น. ในลานจอดรถอันกว้างใหญ่ มีแค่รถตู้ของราชการจอดรวมกันอยู่มุมหนึ่ง กับรถเก๋งเจ็ตต้าหรือบูอิคของพนักงานจอดกระจายอยู่ใต้ร่มไม้ รอเจ้าของเลิกงานมาขับกลับบ้าน

หยางจ้านกวาดสายตามองไปรอบๆ แอบแปลกใจที่ไม่เห็นรถฮอนด้า แจ๊ซ สีเหลืองเด่นสะดุดตาของเฉินเฉิน ไม่ได้กลัวว่าเธอจะชิ่งหนีกลับไปแล้วหรอกนะ แค่คิดว่าหรือเธอจะทำตัวโลว์โปรไฟล์ เอาไปจอดหลบมุมที่อื่น เพราะไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานเห็นว่าเพิ่งเรียนจบทำงานได้ไม่นานก็มีรถขับแล้วหรือเปล่า

นั่งชะเง้อคออยู่ในรถ หันไปมองทางตึกหอพักด้านหลัง ก็เห็นร่างสูงโปร่งเดินลงบันไดตรงมาทางนี้

วันนี้เฉินเฉินแต่งตัวดูสบายๆ ทะมัดทะแมง ใส่ชุดจั๊มสูทกางเกงขาสั้นยีนส์สีฟ้าอ่อน คาดเข็มขัดหนังเส้นเล็กสีขาว เน้นให้เห็นสัดส่วนเอวและสะโพกที่โค้งมนรับกับเรียวขายาวสวย สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่งที่หยางจ้านชอบมองที่สุด

สะพายกระเป๋าใบเล็กเฉียงไปด้านหลัง สวมหมวกแก๊ปใบที่หยางจ้านจำได้แม่นว่าคือหมวกของเขาเอง ดูหลวมไปนิดไม่ค่อยพอดีกับศีรษะผู้หญิงเท่าไหร่ มือซ้ายถือถุงกระดาษใบเล็กสวยงาม บนข้อมือก็สวมนาฬิกาสปอร์ตเรือนที่คุ้นเคย

สายตาอันเฉียบคมของหยางจ้านเก็บรายละเอียดการแต่งตัวของเฉินเฉินได้ครบถ้วนทุกเม็ด ทำเอาหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ แอบเต้นผิดจังหวะไปสองสามบีตโดยไม่รู้ตัว

เปิดประตูลงจากรถ หยางจ้านเดินอ้อมหน้ารถออกไปรับหน้าเฉินเฉินนิดหน่อย แล้วยืนรอเงียบๆ ให้เธอเดินเข้ามาหา

ระยะห่างแค่ไม่กี่สิบก้าว ทั้งคู่เดินเข้าหากันพร้อมกับรอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้า

คัต... ไม่มีฉากอ้าแขนรอรับอ้อมกอดหรอกนะ

พอเฉินเฉินเดินเข้ามาใกล้ หยางจ้านก็แกล้งทำท่ากอดอก เอามือซ้ายลูบคาง ทำหน้าทำตาเหมือนกำลังพินิจพิเคราะห์ความสวยของเธอ

เฉินเฉินทำตัวตามปกติ ส่งยิ้มให้หยางจ้าน แล้วยื่นถุงกระดาษใบเล็กในมือซ้ายให้

หยางจ้านรับมาด้วยความงุนงง ชะโงกหน้าลงไปดูข้างใน... อ้าว แชมเปญขวดเดียวนี่หว่า!

"ไปกันเถอะครับ" หยางจ้านยิ้ม ผายมือขวาเชิญ พร้อมกับเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ รอจนเฉินเฉินขึ้นไปนั่งเรียบร้อย ก็ปิดประตูให้อย่างเบามือ

แล้วก็เดินอ้อมกลับมาขึ้นฝั่งคนขับ พร้อมกับหิ้วถุงกระดาษแชมเปญติดมือมาด้วย

มือขวาหิ้วถุงกระดาษเอี้ยวตัวไปวางไว้ที่วางเท้าเบาะหลัง จังหวะนั้นก็หยิบช่อดอกไม้ที่เตรียมไว้ขึ้นมา ประคองด้วยสองมือส่งให้เฉินเฉิน "ดอกไม้สำหรับคนสวยครับ"

"ขอบคุณค่ะ~~~" เฉินเฉินดูตกใจนิดๆ แต่ก็รับช่อดอกไม้ไปถือไว้อย่างดีใจ ช้อนตามองหยางจ้านด้วยความเขินอาย ก่อนจะแกล้งก้มลงดมกลิ่นดอกไม้เพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

หยางจ้านเอี้ยวตัวจ้องหน้าเธออยู่สองวินาที ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยปากแซว "เข็มขัดนิรภัย... ให้ผมช่วยคาดให้ไหมครับ"

เฉินเฉินเม้มปากยิ้ม ค้อนหยางจ้านไปวงนึง แล้วจัดการดึงเข็มขัดมาคาดเองเสร็จสรรพ ก่อนจะนั่งตัวตรงมองตรงไปข้างหน้า

"ปะ ออกเดินทาง" หยางจ้านหันกลับมานั่งตัวตรง เข้าเกียร์ แล้วขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน...

จังหวะที่รถกำลังแล่นผ่านป้อมยามทางออก ที่ช่องหน้าต่างตรงบันไดชั้นสามของตึกออฟฟิศ มีเงาร่างหนึ่งยืนแอบมองอยู่ ยืนนิ่งมองตามจนรถลับสายตาไป ถึงได้เอนหลังพิงกำแพงข้างหน้าต่าง

ความกล้าที่ 'หนุ่มหล่อฮว๋าฮว๋า' อุตส่าห์รวบรวมมา ดูเหมือนจะมลายหายไปพร้อมกับภาพบาดตาที่เห็นตรงหน้า แกถอนหายใจเบาๆ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วเดินคอตกกลับเข้าออฟฟิศไป

...

"เฉินเฉิน ทำไมไม่เห็นรถคุณจอดอยู่ในลานเลยล่ะครับ" หยางจ้านชวนคุยทำลายความเงียบในรถ

"สัปดาห์นี้ไม่ได้ขับรถมาน่ะค่ะ"

"อ้าว ทำไมล่ะ รถเสียเหรอครับ"

"เปล่าค่ะ พอดีสัปดาห์ที่แล้วฉันกลับมาดึกไปหน่อย ฟ้ามืดแล้วไม่อยากขับรถเอง เลยให้รถบริษัทของพ่อมาส่งน่ะค่ะ"

"อ๋อ ผมก็นึกว่าคุณทำตัวโลว์โปรไฟล์ แอบเอารถไปจอดหลบไว้ที่อื่นซะอีก"

เฉินเฉินหันมามองหน้าหยางจ้าน คิดตามครู่หนึ่งก็เข้าใจความหมาย เธอส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วบอกว่า "เปล่าหรอกค่ะ พวกคุณน่ะคิดมากไปเอง"

"ฮ่าๆๆ..."

หยางจ้านสวมบทเป็นนักชงมือทอง ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย บรรยากาศในรถเลยไม่เงียบเหงา ขับรถทะลุหมู่บ้านมาแป๊บเดียวก็ถึงหน้าบ้าน

"เฉินเฉิน รอแป๊บนึงนะ ผมลงไปเปิดประตูรั้วก่อน ไว้คราวหน้ามาถึงจะได้ใช้รีโมตเปิดได้เลย"

หยางจ้านลงจากรถ เปิดประตูรั้ว กลับขึ้นรถ ขับรถเข้าบ้าน แล้วก็ต้องลงมาปิดประตูรั้วอีกรอบ ขั้นตอนจอดรถเข้าบ้านมันช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน ทำเอาหยางจ้านรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กรับรถ (Valet) ยังไงยังงั้น

พอหยางจ้านจอดรถเสร็จ กำลังจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ เฉินเฉินก็ทนขำไม่ไหว เปิดประตูลงจากรถมาเองซะก่อน

"โอเคครับ ยินดีต้อนรับสู่บ้านเลขที่ 168 'บ้านหยางจ้าน' เชิญเดินชมได้ตามสบายเลยครับ ฮ่าๆ..."

เฉินเฉินลงจากรถ ก็เงยหน้ามองสำรวจบรรยากาศรอบๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ลานบ้านกว้างขวาง ตัวบ้านเป็นสไตล์คันทรีแบบกวางตุ้งที่ดูหรูหรานิดๆ แต่ที่เด็ดสุดคือภาพท้องทะเลที่มีเกลียวคลื่นพลิ้วไหวอยู่ลิบๆ เมื่อมองผ่านประตูเหล็กดัดออกไป บรรยากาศแบบนี้ทำให้คนที่เพิ่งเคยมาเยือนครั้งแรกรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจสุดๆ

"คุณอยู่คนเดียวเหรอคะ" เฉินเฉินประคองช่อดอกไม้เดินดูรอบๆ

"ใช่ครับ อยู่มาหลายเดือนแล้ว แต่เพิ่งซื้อขาดเมื่อสองวันก่อนนี่เอง" หยางจ้านหยิบเป้ใส่ชุดบาสกับถุงแชมเปญลงจากรถ ปิดประตูรถแล้วตอบ

"เพราะงั้น หลังจากนี้ผมคงต้องค่อยๆ รีโนเวตบ้านใหม่ คุณต้องช่วยออกความเห็นให้ผมด้วยนะ"

"อืม... บ้านหันหน้าออกทะเล จะจัดสวนดอกไม้เต็มลานบ้านเลยดีไหมคะ" เฉินเฉินถามยิ้มๆ อย่างซุกซน

หยางจ้านตอบยิ้มๆ แบบกั๊กๆ "ก็ได้นะครับ ถ้าคุณชอบ"

หยางจ้านผลักประตูทองแดงบานใหญ่เปิดออก เบี่ยงตัวหลีกทางให้ "เชิญครับ! ถ้าอยากเปลี่ยนรองเท้า ผมเตรียมสลิปเปอร์คู่ใหม่ไว้ให้หน้าประตูสองคู่เลย แต่ถ้าไม่อยากเปลี่ยน ก็ใส่รองเท้าผ้าใบเดินเข้ามาได้เลย ผมชอบรองเท้าผ้าใบคู่นี้ของคุณนะ เอาที่สบายใจเลยครับ"

เห็นเฉินเฉินเลือกเปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์ลาย 'คาวาอี้' หยางจ้านก็ยิ้ม แล้วเปลี่ยนรองเท้าเดินนำเธอเข้าไปในห้องรับแขก

"บ้านสองชั้นครึ่งครับ ชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องอาหาร ห้องครัว แล้วก็ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ชั้นสองมีห้องนั่งเล่นเล็กๆ กับห้องนอนอีกสามห้อง แล้วก็มีระเบียงทางเดินยาว ส่วนชั้นสามเป็นห้องทำงานกับห้องนั่งจิบชา อีกครึ่งนึงเป็นดาดฟ้าเปิดโล่งครับ" หยางจ้านอธิบายไปพลาง เดินไปเปิดเครื่องเสียงในห้องรับแขกไปพลาง

หันหลังเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบผลไม้หลากชนิดที่ล้างเตรียมไว้ตั้งแต่เช้ามาจัดใส่จาน แล้วก็เอาแชมเปญที่เฉินเฉินหิ้วมาไปแช่ในถังน้ำแข็ง

ใช้เวลาสองสามนาทีคั้นน้ำผลไม้สดมาสองแก้ว ยกมาเสิร์ฟที่ห้องรับแขก "น้ำบลูเบอร์รี หรือ น้ำแตงโม ดีครับ"

"ขอบคุณค่ะ ขอแตงโมละกันค่ะ" เฉินเฉินหยิบแก้วน้ำแตงโมจากโต๊ะขึ้นมาจิบ

หยางจ้านหยิบรีโมตมาวางไว้ตรงหน้าเธอ ยิ้มแล้วบอกว่า "ตอนบ่ายไปตีบาสมา เหงื่อท่วมเลย ผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำชั้นสองแป๊บนึงนะ ขืนนั่งตัวเหม็นเปรี้ยวอยู่ข้างๆ คุณคงไม่ไหว ระหว่างนี้คุณดูทีวี หรือจะเดินดูรอบๆ บ้านไปพลางๆ ก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมลงมาทำมื้อเย็นให้ โอเคนะครับ"

"อืม ไปเถอะค่ะ" เฉินเฉินวางกระเป๋าสะพายกับหมวกแก็ปลงบนโซฟา ลุกขึ้นยืนแล้วเสนอตัว "มื้อเย็นมีอะไรให้ทำบ้าง ฉันช่วยเตรียมของให้ก่อนได้นะ"

หยางจ้านเบิกตากว้างทำท่า 'ครุ่นคิด' ยิ้มแล้วเดินนำเธอเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นกับตู้แช่แข็ง ชี้ให้ดูวัตถุดิบมากมายที่อัดแน่นอยู่ข้างใน "ผมคิดเมนูไว้คร่าวๆ แล้ว คุณลองดูสิว่าจะจับคู่วัตถุดิบพวกนี้ทำเมนูอะไรได้บ้าง เดี๋ยวผมลงมาดูใจตรงกันไหม"

พูดจบก็หยิบผ้ากันเปื้อนลายน่ารักผืนใหม่เอี่ยมออกมาจากตู้ ส่งให้เฉินเฉินแบบขำๆ

"ขอฉันดูก่อนละกัน คุณไปอาบน้ำเถอะ" เฉินเฉินสายตาจับจ้องไปที่ปูอลาสก้าไซส์ยักษ์ในตู้แช่แข็ง รับผ้ากันเปื้อนมาจากมือหยางจ้านโดยสัญชาตญาณ

"ไม่ต้องรีบหรอกครับ รอผมลงมาแล้วค่อยคิดเมนูด้วยกันก็ได้ ผมอาบน้ำแป๊บเดียว" พูดจบ หยางจ้านก็เดินขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสอง ปล่อยแขกทิ้งไว้คนเดียวแบบนี้ สำหรับหนุ่มสาวสมัยนี้ก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรมากหรอก

สิบนาทีต่อมา หยางจ้านก็อาบน้ำเสร็จ เดินลงมาที่ครัวในสภาพผมเปียกหมาดๆ ภาพที่เห็นคือเฉินเฉินใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังยืนดึงเส้นดำกุ้งอยู่อย่างขะมักเขม้น ดูไม่เข้ากับลุคสาวสวยคุณหนูของเธอเอาซะเลย

หยางจ้านเดินเข้ามาในครัวด้วยกลิ่นสบู่หอมสดชื่น หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมบ้าง ทั้งคู่สบตากันแล้วก็หลุดขำออกมาพร้อมกัน

หยางจ้านมายืนข้างๆ เฉินเฉิน ช่วยดึงเส้นดำกุ้งด้วยอีกแรง ถามเสียงนุ่ม "กุ้งอยากกินแบบไหนครับ ลวกจิ้ม อบน้ำมัน หรือคั่วพริกเกลือดี"

"กุ้งแช่แข็งเอาไปลวกจิ้มคงไม่ค่อยสดแล้ว เอาไปอบน้ำมันดีกว่า คุณทำเป็นใช่ไหมคะ" เฉินเฉินหันมามองหยางจ้านยิ้มๆ

"สบายมาก ฝีมือระดับผมซะอย่าง รับเผ็ดได้ไหมครับ"

"ฉันกินเผ็ดได้นิดหน่อยค่ะ แค่นี้พอนะ" เฉินเฉินหยุดมือ นับจำนวนกุ้งตัวโตเท่าฝ่ามือที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ได้ 12 ตัวพอดี

"โอเคครับ ผมไม่กินเผ็ดก็ได้ แล้วเฉินเฉินคิดเมนูอะไรไว้อีกบ้างครับ" หยางจ้านเช็ดมือเก็บกวาดเศษขยะไปพลางถามไปพลาง

เฉินเฉินใช้กระดาษทิชชูอเนกประสงค์เช็ดมือ หันมาพรีเซนต์วัตถุดิบที่เธอคัดออกมา "หอยตลับกับเต้าหู้ คุณคงเพิ่งซื้อมาวันนี้ เอาไปทำซุปได้ค่ะ"

แล้วก็ชี้ไปที่ตู้เย็น "แต่ปูอลาสก้าตัวเบ้อเริ่มนั่น ฉันทำไม่เป็นอ่ะ กินกันแค่สองคนทำไปก็กินไม่หมดหรอก เสียดายของ ส่วนปลาจวดเหลืองเอาไปนึ่งซีอิ๊วได้ ปลาอินทรีแช่แข็งทั้งตัวเอามาหั่นตอนนี้ก็ลำบากไปหน่อย แล้วก็มีสเต๊กเนื้อกับผักสดด้วย"

"ใจตรงกันเป๊ะเลย ไม่เป็นไร เสาร์อาทิตย์นี้เรามีเวลาค่อยๆ ทำค่อยๆ กินไป เมนูที่ผมคิดไว้ก็มี กุ้งอบน้ำมัน ซุปหอยตลับเต้าหู้ ปลาจวดเหลืองนึ่งซีอิ๊ว ปูอลาสก้าผัดต้นหอมขิง ส่วนปูเนี่ยเราทำกินแค่ครึ่งเดียวก่อนก็ได้ ยังไงมันก็เป็นปูแช่แข็งอยู่แล้ว ไว้วันหลังผมหาปูเป็นๆ มาทำเมนูอื่นให้ลองชิมใหม่" หยางจ้านพูดไปก็เริ่มลงมือเตรียมของไป

หยิบสเต๊กแกะชิ้นเล็กจากช่องแช่แข็งออกมาละลายน้ำแข็ง แล้วอธิบายต่อ "แถมผัดผักอีกจาน ส่วนเมนคอร์สก็เป็นสเต๊กแกะย่างหอมๆ หรือว่าน้องเฉินเฉินอยากจะกินข้าวสวยด้วยครับ"

"ฮึ ไม่เอาข้าวแล้ว กับข้าวตั้งเยอะแยะขนาดนี้" เฉินเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ "แล้วจะให้ฉันช่วยทำอะไรบ้างล่ะคะเนี่ย"

หยางจ้านหยุดมือ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนจนสะอาด เดินไปซ้อนหลังเฉินเฉิน ช่วยปลดสายผูกผ้ากันเปื้อนออก ยิ้มแล้วบอกว่า "วันนี้ผมเป็นมาสเตอร์เชฟเอง คุณไปนั่งจิบน้ำผลไม้พักผ่อนเถอะ จะเดินดูรอบๆ บ้านก็เชิญตามสบายเลย ไว้วันหลังค่อยให้ผมชิมรสมือคุณบ้างนะ"

การที่หยางจ้านขยับเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ทำเอาเฉินเฉินแอบใจเต้นแรง รู้สึกเขินนิดๆ ที่จะยืนกะเกะกะขวางทางเขาต่อ "งั้นก็ได้ค่ะ ฉันขอเดินดูรอบๆ บ้านหน่อยนะ ได้ไหมคะ"

"แน่นอนครับ!" หยางจ้านจัดการหั่นเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับพูดเสริม "คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเองเลยนะ เดินดูได้ทุกซอกทุกมุมเลย"

เฉินเฉินได้ยินก็ยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร เดินออกจากครัวไปเงียบๆ ปล่อยให้หยางจ้านทำกับข้าวไป ส่วนตัวเองก็ขึ้นไปเดินสำรวจดูชั้นบน