บทที่ 68 เดตแรก (2)

ปล่อยให้หยางจ้านง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในครัว เฉินเฉินก็เดินขึ้นมาสำรวจชั้นสองอย่างสบายอารมณ์

แปลนบ้านก็เหมือนกับที่หยางจ้านบอกเป๊ะ การตกแต่งเป็นสไตล์ยุโรปแบบมินิมอล เอาเข้าจริงมันก็ดูขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกของบ้านอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่าอยู่ลดลงเลย

ในบรรดาห้องนอนทั้งสามห้อง ประตูห้องนอนใหญ่เปิดอ้าซ่าอยู่ เดาว่าหยางจ้านคงติดนิสัยอาบน้ำเสร็จแล้วไม่ชอบปิดประตู

เฉินเฉินชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องนอนใหญ่ ห้องกว้างขวางมาก มีการแบ่งโซน Walk-in Closet กับห้องน้ำแบบแยกส่วนเปียกแห้งชัดเจน สไตล์การตกแต่งดูเรียบง่าย สภาพห้องไม่ได้ดูรกเหมือนห้องผู้ชายทั่วไป แต่ก็ไม่ได้เนี้ยบกริบเหมือนห้องพักในโรงแรม

เดินไปดูวิวที่ระเบียง วิวจากชั้นสองดูเปิดโล่งกว่าตอนอยู่ชั้นล่างเยอะเลย เฉินเฉินหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นสามต่อ เลย์เอาต์ชั้นนี้ยิ่งดูเรียบง่ายเข้าไปใหญ่ มีแค่ห้องทำงานกับห้องชงชา ส่วนพื้นที่อีกครึ่งหนึ่งเป็นดาดฟ้าเปิดโล่ง

หยางจ้านเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน ดาดฟ้าก็เลยยังดูโล่งๆ ดิบๆ ไม่มีการตกแต่งอะไรเพิ่มเติม มีแค่ไฟทรงกลมที่ติดประดับไว้ตามแนวระเบียงหินสลักทุกๆ สองสามเมตรเท่านั้นที่เป็นจุดเด่น

เฉินเฉินเดินไปที่ริมระเบียง ชูแขนสองข้างขึ้นบิดขี้เกียจ เอามือท้าวระเบียงมองออกไปที่ชายหาดและผืนน้ำทะเลเบื้องหน้า ความมืดค่อยๆ โรยตัวลงมา เรือประมงลำเล็กๆ ปรากฏให้เห็นลิบๆ ตรงปลายเกาะ นกนางนวลสีขาวบินโฉบเฉี่ยวเรี่ยเกลียวคลื่น

ลมทะเลพัดมาเอื่อยๆ เฉินเฉินหลงรักวิวแบบนี้เข้าอย่างจัง ถึงเธอจะเกิดและโตในเมืองชายทะเลอย่างเซินเจิ้น แต่ก็แค่มีโอกาสมาเที่ยวทะเลกับเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกของการมีบ้านพักตากอากาศริมทะเลเป็นของตัวเองแบบนี้เลย

เธอนึกภาพออกเลยว่า การที่หยางจ้านมาพักอยู่ที่นี่ เขาไม่ได้มาในฐานะนักท่องเที่ยวที่มาพักผ่อนแค่คืนสองคืนแล้วก็ต้องรีบเช็กเอาต์ ไม่ต้องมาถึงปุ๊บก็ต้องรีบล่ำลักไปเล่นกิจกรรม หรือต้องรีบไปตระเวนดูวิวรอบๆ ให้คุ้มค่า จนสูญเสียความเป็นตัวเองและเวลาพักผ่อนไป

ต้องยอมรับเลยว่าเฉินเฉินค่อนข้างจะแตกต่างจากวัยรุ่นหญิงรุ่นราวคราวเดียวกัน ในขณะที่คนอื่นตามล่าหาความแฟชั่น ใช้ชีวิตเร่งรีบ วิ่งตามแสงสีเพื่ออวดรสนิยม พยายามทำตัวโดดเด่นและสร้างจุดขายให้ตัวเอง... แต่เฉินเฉินน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากคุณแม่เต็มๆ เธอเป็นคนรักครอบครัว อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจผู้อื่น มองโลกในแง่ดี เป็นกุลสตรีและฉลาดเฉลียว นี่แหละมั้งที่เป็นเคล็ดลับที่ทำให้คุณพ่อของเธอ ถึงแม้จะรวยล้นฟ้ามาหลายสิบปี แต่ครอบครัวก็ยังคงอบอุ่น รักใคร่กลมเกลียวกันดีทั้งในบ้านและนอกบ้าน

เวลาผ่านไปจนถึงทุ่มตรง ระหว่างที่อีกคนกำลังดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์เงียบๆ อยู่บนดาดฟ้า อีกคนก็กำลังโชว์ฝีมือปลายจวักอยู่ในครัวอย่างคล่องแคล่ว

หยางจ้านยกกับข้าวปิ้งย่างจานสุดท้ายมาวางบนเคาน์เตอร์บาร์ข้างตู้โชว์ไวน์ ใช่แล้ว เขาไม่ได้จัดโต๊ะกินข้าวที่โต๊ะกลมตัวใหญ่ในห้องอาหารหรอกนะ เพราะโต๊ะนั้นมันใหญ่เกินไป ให้นั่งกินข้าวกันสองคนคงไม่มีบรรยากาศความโรแมนติกหลงเหลืออยู่แน่ๆ

เคาน์เตอร์บาร์ทรงยาวขนาดกำลังดี มีเก้าอี้ทรงสูงวางฝั่งตรงข้ามกัน บนเคาน์เตอร์ฝั่งซ้ายประดับด้วยแจกันดอกไม้ใบเล็ก ฝั่งขวาเป็นถังน้ำแข็งแช่แชมเปญ บนเพดานมีไฟสปอตไลต์ส่องสว่างกำลังดี กับข้าวห้าหกอย่างวางเรียงกันเป็นคู่ๆ เอื้อมมือหยิบถึงได้สบายๆ ถือว่าจัดโต๊ะได้เพอร์เฟกต์สุดๆ

จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ หยางจ้านก็เดินไปหรี่ไฟในห้องรับแขก เปิดเครื่องเสียงเล่นเพลงคลาสสิกจังหวะโรแมนติกเบาๆ จิบน้ำผลไม้ที่เหลืออยู่ในแก้วบนโต๊ะไปอึกหนึ่ง เดาว่าเฉินเฉินน่าจะยังอยู่ที่ดาดฟ้าชั้นสาม เลยก้าวเท้ายาวๆ เดินขึ้นบันไดไป

เห็นเฉินเฉินยังคงยืนท้าวแขนชมวิวอยู่ที่ระเบียง หยางจ้านก็ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แกล้งทำเป็นเดินเข้าไปเบียดแขนเธอ แล้วท้าวแขนกับระเบียงมองออกไปไกลๆ เหมือนกัน

เฉินเฉินได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา พอหยางจ้านมายืนท้าวแขนอยู่ข้างๆ เธอก็หันไปมองหน้าเขายิ้มๆ "บ้านคุณนี่บรรยากาศดีจังเลยนะคะ"

"ใครมาที่นี่ครั้งแรกก็พูดแบบนี้กันทุกคนแหละครับ แต่ผมอยู่มาหลายเดือนแล้วก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่ ผมถึงได้ชอบที่นี่ไงล่ะครับ"

"ฉันก็เกิดและโตในหมู่บ้านเหมือนกันนะ แต่หมู่บ้านใจกลางเมืองเซินเจิ้นมันไม่มีวิวเปิดโล่งแบบนี้หรอก แล้วก็ไม่มีวิวธรรมชาติที่สดชื่นสบายตาแบบนี้ด้วย"

หยางจ้านหันข้าง เอามือเท้าคาง จ้องมองเฉินเฉินในระยะประชิด "เพราะงั้น... ที่นี่ก็ยินดีต้อนรับคุณเสมอนะครับ!"

เฉินเฉินหันมาสบตาหยางจ้าน แต่ได้แค่สองวินาทีก็ทนความเขินไม่ไหว ต้องเบือนหน้าหนี

หยางจ้านยิ้มมุมปาก หันกลับมาเอาหลังพิงระเบียง "ทุ่มนึงแล้ว ขอเชิญคุณหนูเฉินเฉินคนสวยลงไปทานมื้อค่ำด้วยกันครับ"

"ยินดีรับคำเชิญค่ะ" เฉินเฉินหันกลับมาตอบรับด้วยท่าทีซุกซน

วินาทีนั้น ทั้งสองคนสบตากันแล้วก็ยิ้มออกมา ไม่มีใครขยับเขยื้อนก้าวเดินก่อน เหมือนต่างฝ่ายต่างก็สตั๊นท์ไปชั่วขณะ

แต่หยางจ้านน่ะใจกล้าอยู่แล้ว เขาเอื้อมมือซ้ายไปคว้ามือเล็กๆ ของเฉินเฉินมากุมไว้ ออกแรงดึงเบาๆ แล้วจูงมือเธอเดินไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ เฉินเฉินสะดุ้งนิดนึงในจังหวะที่มือสัมผัสกัน แต่ก็ไม่ได้สะบัดหนีหรือขัดขืนอะไร เธอยอมเดินตามการจูงมือของหยางจ้านลงบันไดไปพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อ

พอลงมาถึงเคาน์เตอร์บาร์ชั้นล่าง หยางจ้านถึงยอมปล่อยมือเธอ เลื่อนเก้าอี้บาร์ให้เธอนั่ง แล้วตัวเองก็เดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม

เสียงเพลงเบาๆ คลอเคลียอยู่ในหูเฉินเฉิน เธอมองดูอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่างที่อยู่ภายใต้แสงไฟสลัวๆ จากสปอตไลต์บนเคาน์เตอร์ ทั้งคู่นั่งประจันหน้ากันท่ามกลางแสงและเงาที่สาดส่อง ความรู้สึกโรแมนติกและความสุขก็เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ

แก้วไวน์ทรงสูง แชมเปญ หยางจ้านเปิดขวดรินใส่แก้วอย่างชำนาญ เลื่อนแก้วใบหนึ่งไปตรงหน้าเฉินเฉิน แล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นมาเป็นเชิงชวน "คัมปาย!"

"ติ๊ง~~~ คัมปายค่ะ!" เฉินเฉินยกแก้วขึ้นมาชนกับหยางจ้านเบาๆ แล้วจิบไปนิดนึง

หยางจ้านจงใจวางตะเกียบกลางไว้บนโต๊ะ เขาจัดการตักน้ำซุปใส่ถ้วยเล็กให้เฉินเฉินก่อน แล้วก็ใช้ตะเกียบกลางคีบเนื้อปลาจวดเหลืองนึ่งซีอิ๊วชิ้นโตไปวางในชามของเธอ

"ลองชิมดูสิครับ ผมตั้งใจปรุงให้รสชาติอ่อนลงหน่อย ลองชิมรสชาติที่เบาที่สุดดูก่อน" พูดจบก็หยิบแก้วไวน์ทรงสูงอีกแบบมารินน้ำแร่เตรียมไว้สองแก้ว แล้วยื่นให้เฉินเฉินแก้วหนึ่ง

"ขอบคุณค่ะ~~!"

"อืมมม~ อร่อยจังเลยค่ะ! รู้สึกว่าจะทำได้พิถีพิถันกว่าที่คุณแม่ฉันทำซะอีกนะเนี่ย" พอได้นั่งโต๊ะอาหาร เฉินเฉินก็ลืมความเขินอายไปซะสนิท ตั้งใจลิ้มรสฝีมือทำอาหารของหยางจ้านอย่างจริงจัง

"หึๆ ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะครับ" หยางจ้านแอบมั่นใจในฝีมือทำอาหารของตัวเองอยู่พอสมควร เพราะชาติที่แล้วเขาดูคลิปสอนทำอาหารมาเยอะ ลองทำตามมาก็แยะ ฝีมือการทำอาหารก็ถือว่าใช้ได้เลย ปกติก็สามารถทำอาหารออกมาหน้าตาคล้ายๆ กับในคลิปสอนทำอาหารได้ประมาณแปดเก้าส่วนเลยทีเดียว

ในระดับฝีมือที่ใกล้เคียงกัน คุณแม่ของเฉินเฉินคงทำอาหารแบบเป็นรูทีนด้วยความเคยชิน แต่สำหรับหยางจ้าน วันนี้เขาตั้งใจปรุงแต่งและแอบใส่นวัตกรรมลงไปนิดหน่อย เพราะฉะนั้น คำชมของเฉินเฉินก็คงไม่ได้เป็นแค่การพูดเอาใจตามมารยาทหรอก

แน่นอนว่ารสนิยมการกินของแต่ละคนมันต่างกันไป อย่างเมนูอาหารทะเลพวกนี้ หยางจ้านคิดว่าต่อให้เขาทำออกมาดีแค่ไหน ก็คงสู้รสมือของคุณน้าปั๊มน้ำมันเล็กๆ หรือป้าแม่บ้านที่แผนกธุรกิจไม่ได้หรอก สองคนนั้นทำอาหารทะเลได้อร่อยเหาะจนหยางจ้านยอมศิโรราบเลยทีเดียว

เอาเป็นว่า คำชมของเฉินเฉินอาจจะมีความชอบส่วนตัวปนอยู่ด้วย แต่ยังไงฝีมือทำอาหารของหยางจ้านก็ไม่ได้ไก่กาละกัน

เมนูหลักที่เป็นอาหารทะเลเต็มโต๊ะ ไม่มีใครมานั่งกังวลเรื่องไดเอตหรอก เฉินเฉินเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนเรื่องนั้นเหมือนกัน เธอนั่งกินไปคุยไปกับหยางจ้าน คอยคอมเมนต์รสชาติอาหารแต่ละจานอย่างออกรส

ฟังจากคำวิจารณ์ก็รู้เลยว่าเฉินเฉินไม่ใช่คุณหนูไฮโซที่ทำกับข้าวไม่เป็น ทุกเมนูเธอสามารถเอาไปเปรียบเทียบกับฝีมือตัวเองหรือฝีมือคุณแม่มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกับหยางจ้านได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ทั้งสองคนคุยเล่นหยอกล้อกันไป ชนแก้วจิบเครื่องดื่มกันไป อาหารบนโต๊ะนอกจากกุ้งอบน้ำมัน 12 ตัวแล้ว เมนูอื่นๆ หยางจ้านก็กะปริมาณไว้กำลังดี ไม่ได้เยอะเกินไป เขาคอยชวนคุย รินเครื่องดื่ม คีบอาหารให้งัดเอาความเอาใจใส่และใจเย็นสไตล์ 'หนุ่มใหญ่' ออกมาใช้แบบจัดเต็ม

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างมีอิสระและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ สกิลการกินของเฉินเฉินก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว พอถึงตอนอิ่ม อาหารบนโต๊ะก็เหลืออยู่ไม่มากนัก

แชมเปญหนึ่งขวดโดนจัดการไปคนละครึ่ง แต่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ระดับเบาๆ แบบนี้ ทำอะไรทั้งคู่ไม่ได้เลยสักนิด

"อ้า~~ ทำไงดีเนี่ย นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กินมื้อเย็นจนอิ่มพุงกางขนาดนี้" เฉินเฉินยืดตัวขึ้น บ่นอุบอิบโทษตัวเอง

"ฮ่าๆๆ~~" หยางจ้านลุกขึ้นเตรียมจะเก็บกวาดโต๊ะ หัวเราะแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ อยากรับชาหรือน้ำผลไม้คั้นสดไหมเดี๋ยวผมเก็บโต๊ะแป๊บนึง แล้วพาไปเดินเล่นย่อยอาหารริมทะเลดีไหมครับ"

เฉินเฉินก็ลุกขึ้นช่วยหยางจ้านเก็บกวาดโต๊ะ ส่ายหน้าแล้วบอกว่า "อืมมม~ ไม่อยากดื่มอะไรแล้วค่ะ เรารีบไปเดินเล่นริมทะเลกันเถอะ"

ทั้งสองคนช่วยกันจัดการในครัว ไม่ถึงสิบนาทีก็ล้างจานเก็บกวาดเสร็จเรียบร้อย ระหว่างที่ช่วยกันล้างจานส่งของให้กัน ก็หนีไม่พ้นที่จะต้องมีมือไม้โดนกันบ้าง แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือพยายามหลบเลี่ยงอะไร

เก็บกวาดเสร็จก็ไม่รอช้า เดินไปเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะหูหนีบที่หน้าประตู แล้วก็เดินเคียงคู่กันออกไปทางชายหาด

พอเดินพ้นทางปูนลงไปเหยียบพื้นทราย หยางจ้านก็เอื้อมมือไปคว้ามือเล็กๆ ของเฉินเฉินมากุมไว้อีกครั้ง ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไปตามแนวชายหาดที่เกลียวคลื่นซัดสาด ย่ำไปบนผืนทรายที่ถูกน้ำทะเลซัดจนเรียบเนียน

ลมทะเลเริ่มพัดแรงขึ้นนิดหน่อย เฉินเฉินที่เดินอยู่ฝั่งริมน้ำก็โดนเกลียวคลื่นซัดมาโดนเท้าเป็นระยะๆ เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอดังขึ้นเป็นระลอก บางทีพอย่ำเท้าลงไปในทรายที่ยวบยาบ เธอก็จะเอามือสองข้างมาเกาะแขนหยางจ้านไว้ ทิ้งรอยเท้าสองคู่ไว้บนผืนทรายด้านหลัง แต่ไม่นานก็ถูกเกลียวคลื่นซัดสาดจนเลือนหายไป

แนวชายหาดทอดยาวเป็นร้อยเมตร แสงจากไฟถนนส่องมาถึงริมทะเลแค่สลัวๆ ตลอดแนวชายหาดมีคู่รักสองสามคู่นั่งจับเข่าคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่บนกองทราย บรรยากาศเงียบสงบแต่ก็ไม่ได้วังเวงจนเกินไป

เดินเล่นพูดคุยกันไปมาบนชายหาด ทั้งคู่ก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ชั่วโมงกว่า ดูเวลาปาเข้าไปสามทุ่มครึ่งแล้ว เลยพากันจูงมือเดินกลับ

พอกลับมาถึงลานบ้าน ทั้งสองคนก็เปิดก๊อกน้ำล้างทรายที่เท้าตรงอ่างน้ำเล็กๆ หลังประตูรั้ว เปลี่ยนรองเท้าแล้วก็กลับเข้ามาในห้องรับแขก

"นั่งพักก่อนไหม หรือจะให้ผมไปส่งเลย หรือว่า..." หยางจ้านยิ้มพลางหยิบองุ่นลูกหนึ่งยื่นให้เฉินเฉิน

รับองุ่นมาใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ เฉินเฉินก็พูดอู้อี้ "ดึกแล้ว กลับก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เช้าคุณยังมีธุระต้องไปจัดการที่เซินเจิ้นอีกนี่นา"

หยางจ้านไม่ใช่พวกวัยรุ่นใจร้อน พยักหน้าเห็นด้วย "โอเคครับ งั้นผมขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งนะ"

"เอาสิคะ" เฉินเฉินตาเป็นประกาย รีบสะพายกระเป๋าใบเล็กแล้วลุกขึ้นดันหลังหยางจ้านให้เดินออกไป

เปลี่ยนรองเท้ากันที่หน้าประตูเสร็จ หยางจ้านก็หยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ R6 จากตะกร้ากุญแจบนตู้รองเท้า แล้วพากันเดินไปที่โรงจอดรถด้านข้าง

"ช่วยเปิดประตูรั้วให้กว้างหน่อยสิครับ" หยางจ้านหยิบหมวกกันน็อกใบหนึ่งจากตู้เก็บของในโรงรถส่งให้เฉินเฉินก่อน แล้วก็สวมของตัวเอง จากนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามหลังเธอออกไปหน้าประตู

เฉินเฉินช่วยดึงประตูรั้วปิดให้เรียบร้อย เดินมาหาหยางจ้านให้เขาช่วยใส่หมวกกันน็อกให้ แล้วก็ตวัดขาขึ้นซ้อนท้าย เอามือโอบเอวหยางจ้านไว้แน่น คราวนี้เธอไม่ได้ดูเขินอายเลยสักนิด บนใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแอบมีความภูมิใจเล็กๆ ซ่อนอยู่ด้วย

ได้สัมผัสความใกล้ชิดในคืนฤดูร้อนแบบนี้ ต่อให้หยางจ้านจะเป็นหนุ่มใหญ่ในร่างวัยรุ่น และเพิ่งจะเคยขี่มอเตอร์ไซค์ให้ผู้หญิงที่ชอบซ้อนท้ายเป็นครั้งแรก เขาก็ยังอดไม่ได้ที่หัวใจจะเต้นแรง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฝีมือการขี่มอเตอร์ไซค์ของเขาตกลงไปเลย เขาไม่ได้แกล้งเบรกหรือบิดกระชากเพื่อฉวยโอกาสเหมือนพวกวัยรุ่นกากๆ แต่กลับตั้งใจขี่อย่างนิ่มนวลที่สุด เพื่อซึมซับความสุขจากการได้พาสาวสวยซ้อนท้ายกินลมชมวิวอย่างเต็มที่