บทที่ 69 เดตแรก (3)

ดึกป่านนี้ ถนนโล่งโจ้งไร้รถรา แต่หยางจ้านก็ไม่ได้ขี่เร็ว ทั้งคู่ไม่ได้ดึงหน้ากากหมวกกันน็อกลง ขี่รับลมแป๊บเดียวก็ถึงที่หมาย

หยางจ้านจอดมอเตอร์ไซค์ใต้ตึกหอพักของเฉินเฉิน คืนวันหยุดแบบนี้ มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากหน้าต่างแค่ไม่กี่ห้อง

ทั้งสองคนลงจากรถ ถอดหมวกกันน็อกออก ยืนหันหน้าเข้าหากัน

ไฟเซนเซอร์ตรงโถงบันไดดับลงหลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที แสงจากไฟถนนที่สาดส่องมาถึงตรงนี้ก็ดูสลัวลง

หยางจ้านเอื้อมมือไปกุมมือเฉินเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ จ้องมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง "เฉินเฉิน การได้อยู่กับคุณมันทำให้ผมมีความสุขมากเลยนะ! ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอคุณจนถึงวันนี้ ผมรู้สึกตลอดว่าพรหมลิขิตวนเวียนอยู่รอบตัวเรา... พอได้จับมือคุณแบบนี้ ผมมั่นใจเลยว่าข้างในใจผมมันทั้งดีใจและตื่นเต้นสุดๆ! ผมไม่อยากมัวแต่มานั่งหยั่งเชิงอะไรบ้าบออีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป เป็นแฟนผมได้ไหมครับ"

เฉินเฉินเงยหน้าสบตาหยางจ้านโดยไม่หลบสายตา บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มแห่งความยินดีที่แฝงความขัดเขิน พอได้ยินคำสารภาพรักจากหยางจ้าน เธอก็หายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ตกลงค่ะ ฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน!" เฉินเฉินตอบตกลงแบบไม่มีความลังเลหรือเล่นตัวเลยแม้แต่น้อย สายตาที่มองมาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

...

ไม่มีฉากกอดจูบดูดดื่มแบบในละครน้ำเน่าหรอกนะ ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงบันไดหน้าหอพัก ไม่มีที่กำบัง แสงไฟถึงจะสลัว แต่ถ้าใครเดินผ่านไปมาก็มองเห็นชัดเจนว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

ทั้งคู่ยังมีสติครบถ้วน หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้นตอนสารภาพรักและตอบตกลงไปแล้ว ก็ทำแค่ยืนจับมือเปิดใจคุยกันเบาๆ

แน่นอนว่าในใจหยางจ้านก็แอบเสียดายอยู่ลึกๆ ไม่ได้เสียดายที่สารภาพรักนะ แต่เสียดายความโง่ของตัวเอง มีโอกาสดีๆ ตั้งเยอะแยะตลอดทั้งคืน ดันมาเลือกสถานที่และจังหวะที่แย่ที่สุดในการทำเรื่องสำคัญแบบนี้

ถ้าเกิดทำให้เฉินเฉินรู้สึกลังเลและไม่ยอมตกลงทันทีขึ้นมาล่ะก็ เรื่องหน้าแตกน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่กลัวว่าถ้าต้องมาสารภาพรักใหม่อีกรอบ ความขลังมันจะลดลงน่ะสิ

แต่คิดไปคิดมา หยางจ้านก็ปลงตก ความไม่สมบูรณ์แบบที่มีรอยตำหนินิดหน่อย อาจจะทำให้จำฝังใจมากกว่าก็ได้ น้ำเต็มแก้วก็ล้น พระจันทร์เต็มดวงก็แหว่ง วันข้างหน้ายังมียาวไกล ไม่เห็นต้องทำตัวเหมือนพวกวัยรุ่นใจร้อนที่อยากจะรวบรัดตัดตอนไปซะหมด ความรักที่ค่อยเป็นค่อยไปนี่แหละ ถึงจะรักษาความสดใหม่ได้ยาวนานกว่า!

"เฉินเฉิน คุณเชื่อไหม ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณเดินออกมาจากตึกออฟฟิศพร้อมหยางอีอี ว้าว... ในใจผมคิดเลยนะว่า 'นี่แหละ ผู้หญิงในสเปกผมเลย'" หยางจ้านพูดกับเฉินเฉินด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือขวาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอเบาๆ

รอยยิ้มแห่งความสุขยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเฉินเฉิน เธอแกล้งทำหน้างอน "แต่คุณก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเลยนี่นา!"

"ก็ผมต้องรักษาภาพลักษณ์คนสุขุมนุ่มลึกไว้ไงล่ะครับ ขืนเพิ่งรู้จักกันครั้งแรกก็ทำท่าหมาหยอกไก่ เดี๋ยวคุณก็หาว่าผม 'คิดมิดีมิร้าย' หรอก"

"ผมรู้แล้วนี่ว่าคุณทำงานที่ไหน ก็กะว่าทิ้งช่วงสักพักแล้วค่อยแวะมาแถวนี้บ่อยๆ เดี๋ยวก็คงได้บังเอิญเจอคุณบ้าง ถึงตอนนั้นค่อยๆ ทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งขึ้น มันก็ดูเป็นธรรมชาติกว่าไม่ใช่เหรอครับ"

"ไม่คิดเลยว่าหลังจากนั้นเราจะได้บังเอิญเจอกันตั้งหลายรอบโดยที่ผมไม่ได้วางแผนไว้เลย พรหมลิขิตแบบนี้นี่แหละที่ทำให้ผมเลิกคิดแผนงี่เง่าพวกนั้นซะที จริงด้วย การเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อนมันก็ไม่ได้แย่อะไร เพราะงั้น... วันนี้ผมโคตรแฮปปี้เลย" หยางจ้านเล่าความในใจอย่างเปิดเผย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดี ไม่มีร่องรอยของความโอ้อวดเลยสักนิด

ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกนะที่ไม่ดีใจเวลาได้ยินแฟนบอกว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ เฉินเฉินเองก็เหมือนกัน ความสุขเอ่อล้นออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด

"วันนั้นที่พี่อีอีทักว่าเราใส่เสื้อคู่กันโดยไม่ได้นัดหมาย ฉันก็แอบใจเต้นเหมือนกันนะคะ หึๆ" เฉินเฉินพูดเสียงเบา ใบหน้าที่เอียงอายมีสีแดงระเรื่อ

"วันนั้นหลังจากไปส่งพี่อีอีแล้ว คุณย้ายจากเบาะหลังมานั่งเบาะหน้าข้างผม ในใจผมยังแอบชื่นชมเลยนะว่าคุณมารยาทดีจัง ไม่ได้ทำเหมือนผมเป็นคนขับรถ เอ๊ะ~~ วันนั้นคุณหยิบหมวกผมติดมือไปด้วยนี่นา ตั้งใจใช่ไหมล่ะ ฮึ" หยางจ้านแกล้งแซว

เฉินเฉินก็ไม่ได้ปิดบัง แอบมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ที่แผนสำเร็จ มืออีกข้างกำปั้นทุบแขนหยางจ้านเบาๆ "อื้อ~~~ ใช่ค่ะ... แถมฉันยังแอบหยิบนามบัตรคุณมาด้วยใบหนึ่ง"

...

หลังจากเปิดอกคุยกัน ทั้งสองคนก็มั่นใจแล้วว่าต่างฝ่ายต่างก็รักแรกพบกันทั้งคู่ ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งในพรหมลิขิตและโชคชะตา ในสายตาของแต่ละคน อีกฝ่ายเข้ามาเติมเต็มพื้นที่ในหัวใจจนหมดสิ้น

ด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น หยางจ้านดึงเฉินเฉินเข้ามากอด ซุกหน้าลงกับผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากเส้นผมอย่างเต็มปอด

เฉินเฉินที่ถูกสวมกอดก็เอาสองแขนโอบเอวหยางจ้านไว้ ซบหน้าลงกับอกเขาด้วยความเขินอาย เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างก็รับรู้ได้

ทั้งสองคนยืนกอดกันนิ่งๆ ซึมซับจังหวะหัวใจของกันและกัน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งมีแสงไฟจากหน้ารถสาดส่องเข้ามาในลานจอดรถ มีคนขับรถผ่านป้อมยามเข้ามา ทั้งคู่ถึงได้ผละออกจากกัน หยางจ้านดูนาฬิกา ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว

ถึงจะไม่อยากแยกจากกัน แต่ก็คงยืนตากน้ำค้างอยู่ตรงนี้ตลอดไปไม่ได้ เฉินเฉินจับมือหยางจ้านไว้ทั้งสองข้าง ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ "ดึกมากแล้ว คุณรีบกลับเถอะ พรุ่งนี้เช้าต้องกลับเซินเจิ้นไปทำธุระอีกไม่ใช่เหรอ"

"อืม พรุ่งนี้เช้าผมมารับนะ"

"ตกลงค่ะ" เฉินเฉินเขย่งเท้าหอมแก้มหยางจ้านฟอดหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วหมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไป "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

หยางจ้านสัมผัสได้แค่ความนุ่มที่ริมฝีปาก ยังไม่ทันตั้งตัว เฉินเฉินก็วิ่งขึ้นบันไดไปแล้ว เขาเผลอเอื้อมมือไปคว้าอากาศ แกล้งโวยวายเบาๆ "เฮ้ย จูบแรกของผมนะ ทำไมมันไวจังล่ะ!"

"ฮ่าๆ..." เฉินเฉินวิ่งขึ้นไปถึงชั้นสอง โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่าง โบกมือหัวเราะร่า "บ๊ายบาย พรุ่งนี้เจอกันนะคะ ขี่รถกลับดีๆ ล่ะ"

แถมยังทำท่ามินิฮาร์ตส่งมาให้ ทำปากจู๋ส่งจูบปลิวลมมาอีก "คิดถึงนะคะ~~~"

หยางจ้านยืนยิ้มกว้างแหงนหน้ามอง จนกระทั่งเฉินเฉินหายลับไปจากหน้าต่าง ยืนบื้ออยู่ใต้หอพักอีกตั้งสองนาที ถึงได้หันหลังเดินไปสตาร์ตมอเตอร์ไซค์ขี่กลับบ้าน

ค่ำคืนนี้ต่างคนต่างกลับบ้าน แต่สองคนที่เพิ่งนอนลงบนเตียงกลับไม่ได้หลับสนิทเหมือนทุกที โทรศัพท์คุยกันกระหนุงกระหนิงเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน คุยกันจนผล็อยหลับไปในที่สุด!

เช้าวันต่อมา หยางจ้านก็นอนตื่นสาย กว่าจะลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก็ปาเข้าไป 8 โมงกว่าแล้ว

เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าสองสามชุด เปลี่ยนแบตเตอรี่มือถือเสร็จก็ขับรถออกไป

ขับผ่านหมู่บ้าน แวะร้านอาหารเช้าเจ้าประจำ สั่งโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าสองที่ใส่กล่อง พร้อมกับขนมจีบซาลาเปาอีกนิดหน่อย เอาไปกินด้วยกัน แล้วก็บึ่งรถไปใต้หอพักของเฉินเฉิน

จอดรถเสร็จก็กดโทรหาเฉินเฉิน กะว่าเมื่อคืนคุยกันจนเธอหลับไป หวังว่าแบตมือถือเธอจะยังพอเหลือให้รับสายได้นะ

แต่คนมันจะซวย คิดอะไรก็ได้อย่างนั้น เสียงรอสายดังแค่สามสี่ตื๊ด ก็มีเสียงตอบรับอัตโนมัติว่า "หมายเลขที่ท่านเรียก ปิดเครื่อง กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

เอาล่ะสิ หยางจ้านถึงกับไปไม่เป็น นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่รู้เลยว่าเฉินเฉินพักอยู่ห้องไหน จะให้เดินเคาะประตูถามหาทีละห้องก็คงไม่ใช่เรื่อง ขืนทำแบบนั้นมีหวังโดนคนด่าเปิงแน่ ถึงเขาจะหน้าด้าน แต่ก็ยังมีสามัญสำนึกอยู่นะ ไม่เอาหรอกบทพระเอกละครน้ำเน่าแบบนั้น

โชคดีที่หยางจ้านกลุ้มใจอยู่ไม่ถึงครึ่งนาที เฉินเฉินก็โทรกลับมา เสียงในสายฟังดูงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น แต่ก็พยายามทำเสียงให้ดูสดใส "ฮัลโหล อรุณสวัสดิ์ค่ะ ตื่นหรือยังคะ เมื่อกี้มือถือแบตหมด เพิ่งเปลี่ยนแบตก้อนใหม่น่ะค่ะ"

"อรุณสวัสดิ์ครับ~~ เฉินเฉินที่รัก~~ มื้อเช้าแห่งความรักมาเสิร์ฟแล้วครับ ผมอยู่ใต้หอพักแล้ว ห้องคุณเบอร์อะไรครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปหา" หยางจ้านแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าเธอยังไม่ตื่น

"หา... คุณมาถึงใต้หอแล้วเหรอ... 8 โมงกว่าแล้วเหรอเนี่ย เดี๋ยวนะๆ ขอเวลาแป๊บนึง เดี๋ยวฉันลงไปหาเอง คุณรออยู่ข้างล่างนะ ห้ามขึ้นมาเด็ดขาดเลยนะ" เฉินเฉินเสียงหลงลนลาน ได้ยินเสียงลุกจากเตียง เสียงลากรองเท้าแตะดังมาตามสาย

"รอฉันสองนาทีนะ เดี๋ยวรีบลงไปเลย" เฉินเฉินย้ำอีกรอบก่อนจะวางสายไป

หยางจ้านมองหน้าจอมือถือแล้วก็ยิ้มกริ่ม สาวน้อยที่เพิ่งตอบตกลงเป็นแฟน ย่อมไม่อยากให้แฟนเห็นสภาพเพิ่งตื่นนอนหัวฟูๆ ของตัวเองหรอก หยางจ้านนึกภาพออกเลยว่าตอนนี้เฉินเฉินคงกำลังวิ่งวุ่นอยู่ในห้อง ทั้งล้างหน้า แปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็รีบแต่งหน้าบางๆ...

รอไม่นาน ไม่ถึง 5 นาที เฉินเฉินก็วิ่งลากรองเท้าแตะลงมาหาหยางจ้านที่หน้าหอพัก

เธอหอบนิดๆ หน้าแดงระเรื่อด้วยความเขิน เอามือไพล่หลัง โยกตัวไปมานิดๆ แหงนหน้ามองหยางจ้านแล้วแกล้งบ่นกระปอดกระแปด "ฮึ่ย~ ทำไมก่อนออกมาไม่โทรมาบอกก่อนล่ะคะ ปล่อยให้ฉันนอนเพลินเลย ตื่นมาก็ต้องรีบตาลีตาเหลือกเนี่ย"

หยางจ้านยิ้ม เอื้อมมือไปลูบผมด้านหลังเธอเบาๆ นิ้วโป้งจงใจเกลี่ยผ่านใบหูเธอ ทำเอาหูเฉินเฉินแดงเถือกขึ้นมาทันที เธอทำตัวเหมือนลูกแมวขี้อ้อน แกล้งเอาหัวถูไถข้อมือหยางจ้านเบาๆ

"ก็เมื่อคืนนอนดึกนี่นา ผมก็แค่อยากให้คุณได้นอนต่ออีกสักยี่สิบนาทีไงครับ"

"ไม่เชื่อหรอก" เฉินเฉินจับมือหยางจ้าน จูงเดินไปทางโรงอาหาร "เราไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารกันเถอะ ห้องฉันยังไม่ได้เก็บกวาดเลย ไว้วันหลังค่อยพาขึ้นไปดูนะ"

"เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อนสิ มื้อเช้าอยู่ในรถนี่ไง" หยางจ้านดึงมือเฉินเฉินกลับมาที่รถ หยิบถุงมื้อเช้าที่เตรียมมา แล้วเดินไปโรงอาหารด้วยกัน

โรงอาหารของกรมศุลกากรเปิดให้บริการช่วงเสาร์อาทิตย์ก็จริง แต่คนมากินน้อยมาก อาหารที่เตรียมไว้ก็เลยมีน้อยและเรียบง่ายตามไปด้วย

มื้อเช้าที่หยางจ้านเตรียมมาก็ไม่ได้หรูหราอะไร แต่สำหรับคนกวางตุ้งแล้ว รสชาติแบบนี้แหละที่คุ้นเคย ทั้งสองคนเลือกนั่งมุมเงียบๆ ในโรงอาหาร กินไปคุยกระหนุงกระหนิงกันไป สิบกว่านาทีก็จัดการมื้อเช้าเรียบร้อย

"หยาง... เอ๊ย ไม่ใช่สิ... พี่... จ้าน... คะ พี่รอฉันในรถสักสิบนาทีได้ไหมคะ ฉันขอขึ้นไปเก็บของแป๊บนึง เดี๋ยวรีบลงมาเลยนะคะ" กว่าเฉินเฉินจะหลุดสรรพนามเรียกหยางจ้านออกมาได้ ก็เขินจนหน้าแดงก่ำ สองมือจับแขนหยางจ้านแกว่งไปมา น้ำเสียงออดอ้อนสุดๆ

"ได้เลย ไม่ต้องรีบ นานแค่ไหนพี่ก็จะรออยู่ตรงนี้แหละ" หยางจ้านหัวเราะร่วน ถือวิสาสะตั้งสรรพนามเรียกแทนตัวเองเสร็จสรรพ

เฉินเฉินได้ยินสรรพนามที่หยางจ้านใช้เรียกตัวเอง ก็เขินจนต้องทุบแขนเขาไปทีนึง โบกมือลาแล้ววิ่งกลับขึ้นหอไปเก็บของ

หยางจ้านมองตามจนเธอวิ่งขึ้นหอไป แล้วค่อยละสายตา แต่ก็ไม่ได้กลับไปนั่งรอในรถ จุดบุหรี่สูบแล้วเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ ลานจอดรถ

สูบบุหรี่หมดมวน ผ่านไปห้าหกนาที เฉินเฉินก็หิ้วกระเป๋าสะพายใบเล็กเดินลงมา

หยางจ้านเอาประเป๋าไปเก็บไว้ในกระโปรงท้าย แล้วต่างคนต่างก็ขึ้นรถ พอเห็นเฉินเฉินนั่งเรียบร้อยแต่ยังไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัย คราวนี้หยางจ้านไม่พูดพร่ำทำเพลง เอี้ยวตัวไปดึงเข็มขัดมาคาดให้เธอหน้าตาเฉย แถมยังฉวยโอกาสขโมยหอมแก้มไปฟอดนึงด้วย

เล่นทีเผลอกลางวันแสกๆ แบบนี้ เฉินเฉินที่ยังหน้าบางอยู่ก็เลยได้แต่นั่งหน้าแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูก เบิกตากว้างมองค้างอยู่พักใหญ่กว่าจะได้สติ

"ฮ่าๆ" ไอ้โจรปล้นจุ๊บหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี สตาร์ตเครื่อง เหยียบคันเร่งออกตัวไปอย่างร่าเริง

"บรื้น... บรื้น... บรื้นนน..." ด้วยความคึกคะนอง หยางจ้านจงใจเบิ้ลเครื่องโชว์พลัง รถ BMW พุ่งทะยานออกจากลานจอดรถอย่างแรง แต่พอขับไปได้นิดเดียวก็กลับมาขับนิ่มนวลตามปกติ ค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านป้อมยามออกไปอย่างช้าๆ...