บทที่ 70 ควงสาวเซินเจิ้นไปตรวจรับบ้าน

พัดผ่านไปอย่างแผ่วเบา

ลึกลับและงดงาม

ดั่งสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างกะทันหัน

ฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเธอ

แต่เธอกลับเก็บซ่อนความในใจเอาไว้

...

เสียงเพลงกวางตุ้ง 《สายตาของเธอ》 ยุคแรกๆ ของหลินจื้อเหม่ยดังคลอเบาๆ ในรถ สร้างบรรยากาศให้โรแมนติกสุดๆ ขับรถมาชั่วโมงกว่า ทั้งสองคนแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย ปล่อยให้ความรู้สึกคลุมเครือแสนหวานอบอวลไปตลอดทาง

หยางจ้านไม่ได้ถามความเห็นเฉินเฉิน ขับรถตรงดิ่งมาที่โครงการเซียงมี่ฮว๋าเทียนเลย

นัดแนะกันไว้ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว วันนี้หยางจ้านจะเป็นตัวแทนทั้งสามคนมาตรวจรับบ้าน พวกเอกสารจดทะเบียนกับเรื่องกู้แบงก์ก็เรียบร้อยหมดแล้ว วันนี้หยางจ้านแค่มาเซ็นรับเอกสาร

ดีไซเนอร์สามคนที่รับหน้าที่ออกแบบตกแต่งมารออยู่ก่อนแล้ว ภารกิจของพวกเขาวันนี้คือช่วยหยางจ้านตรวจรับบ้าน แล้วก็ไปทำเรื่องขออนุญาตเข้าตกแต่งกับทางนิติบุคคลของโครงการด้วยกัน แน่นอนว่าต้องมารายงานแบบแปลนและขอคอมเมนต์จากหยางจ้านด้วย

หยางจ้านจอดรถในลานจอดรถของสำนักงานขาย ดับเครื่องแล้วหันไปยิ้มให้เฉินเฉิน "เบบี๋ ไปทำธุระเป็นเพื่อนผมก่อนนะ เสร็จแล้วเสาร์อาทิตย์นี้เราจะได้ไปเที่ยวกันให้เต็มที่เลย"

"ขอตกลงกันก่อนได้ไหมคะ ต่อไปคุณเรียกฉันว่าเฉินเฉิน ส่วนฉันเรียกคุณว่าจ้านจ้าน ดีไหมคะ ขืนมาเรียก 'เบบี๋' ข้างนอกแบบนี้ ฉันเขินแย่เลย!" เฉินเฉินหน้าแดงก่ำ มองหยางจ้านอย่างขัดเขิน

"ฮ่าๆๆ..."

"โอเคๆ เฉินเฉินก็เฉินเฉิน ผมชอบเฉินเฉินที่สุดเลย..."

ทั้งสองคนหัวเราะร่วน ลงจากรถ จูงมือกันเดินเข้าไปในสำนักงานขาย

ดีไซเนอร์สามคนกับผู้จัดการฝ่ายขายสองคนรีบเดินเข้ามาหา

เริ่มจากการตรวจรับเอกสารกับผู้จัดการฝ่ายขายก่อน มีบ้านทั้งหมด 7 หลัง ห้องไซส์ 60 ตารางเมตรที่ซื้อเงินสดนั้นเอกสารไม่ค่อยยุ่งยากเท่าไหร่ ส่วนอีก 6 หลังที่เหลือกู้แบงก์หมด เลยได้โฉนดตัวจริงมาแค่เล่มเดียว ที่เหลือเป็นเอกสารสัญญากู้เงินของธนาคารแทน แน่นอนว่ามีสำเนาโฉนดแนบมาให้ครบถ้วน

ผู้จัดการฝ่ายขายจัดการเรื่องพวกนี้จนชำนาญแล้ว ยิ่งกับลูกค้ารายใหญ่อย่างหยางจ้าน แกทำตารางสรุปเอกสารของบ้านแต่ละหลังมาให้อย่างละเอียด อธิบายทีละรายการ ให้เซ็นรับทีละใบ ช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย

"ทำไมเอกสารมันเยอะแยะขนาดนี้ล่ะคะ" เฉินเฉินยืนดูอยู่ข้างๆ ก็แอบงง ตอนแรกนึกว่าหยางจ้านซื้อบ้านแค่หลังเดียว ที่ไหนได้ เห็นเซ็นเอกสารไปตั้งหกเจ็ดชุด

หยางจ้านตรวจเอกสารไปพลาง เอียงหน้าไปกระซิบใกล้ๆ เฉินเฉินไปพลาง "มีสี่หลังเป็นของเพื่อนผมอีกสองคนน่ะ ผมมาเซ็นรับแทน ส่วนของผมมีสามหลัง มีหลังนึงไซส์ใหญ่หน่อย เดี๋ยวคุณต้องช่วยผมคุยแบบกับดีไซเนอร์ด้วยนะ ต่อไปที่นี่จะเป็นรังรักหลักของเราไงล่ะ"

เฉินเฉินพยักหน้ารับ ทำปากยื่นนิดๆ ช่วยหยางจ้านจัดเรียงเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้ว

เอกสารไม่มีปัญหาอะไร เซ็นเสร็จก็เก็บไว้แค่ใบตรวจรับบ้าน แล้วก็พากันไปตรวจบ้านทีละหลัง

ที่หยางจ้านเรียกดีไซเนอร์ทั้งสามคนมา ก็เพื่อให้มาช่วยตรวจบ้านนี่แหละ เรื่องน้ำ ไฟ ผนัง พื้น ประตูหน้าต่าง บลาๆๆ มันมีรายละเอียดและคุณภาพยิบย่อยที่ต้องใช้คนมีความรู้มางัดกับโครงการ

การให้ดีไซเนอร์ในฐานะคนนอกมาช่วยชี้จุดบกพร่อง มันทำได้ตรงจุดและเคลียร์กว่าเยอะ ถึงหยางจ้านจะอยากหาความสุขจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต แต่ก็ไม่จำเป็นต้องหาเหาใส่หัวเอาเรื่องปวดหัวแบบนี้มานั่งทำเองให้เสียอารมณ์หรอก

ยกโขยงกันไปตรวจบ้านหลังใหญ่ของหยางจ้านก่อน หยางจ้านจูงมือเฉินเฉินเข้าไปในห้อง '5-1502' ของตัวเอง โครงการทำความสะอาดบ้านที่ตกแต่งพร้อมอยู่ไว้ให้ค่อนข้างเนี้ยบเลยทีเดียว

"เฉินเฉิน ลองดูแปลนบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวผมกับพวกช่างขอตรวจรับบ้านแป๊บนึง" หยางจ้านปล่อยมือเธอแล้วบอก

เฉินเฉินก็ไม่ได้รู้เรื่องการตรวจรับบ้านหรือเช็กคุณภาพอะไรอยู่แล้ว เลยเดินดูแปลนบ้านไปรอบๆ อย่างว่าง่าย

หยางจ้านเดินตรวจเช็กคุณภาพบ้านทีละจุดตามการนำของผู้จัดการฝ่ายขายและมีดีไซเนอร์สามคนคอยเป็นลูกมือ ต้องยอมรับเลยว่าโครงการคอนโดขนาดเล็กใจกลางเมืองแบบนี้ ผู้พัฒนาโครงการมีศักยภาพสูงมาก คุณภาพบ้านที่ส่งมอบถือว่าได้มาตรฐานสุดๆ

ทั้งบ้านมีจุดบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ แค่ไม่กี่จุดที่ต้องให้ช่างโครงการมาเก็บงาน หยางจ้านก็เลยเซ็นรับบ้านไปอย่างรวดเร็วและง่ายดาย

ที่น่าเซอร์ไพรส์ก็คือ ผู้จัดการฝ่ายขายแอบกระซิบหยางจ้านว่า ตอนเซ็นรับบ้าน โครงการมีจับฉลากแจกของรางวัลด้วย มีทั้งแอร์ ตู้เย็น ไมโครเวฟ... และอื่นๆ อีกเพียบ

ที่ผู้จัดการต้องแอบมากระซิบ ก็เพราะไอ้การจับฉลากเนี่ยมันเป็นแค่ข้ออ้าง สำหรับลูกค้ารายใหญ่อย่างหยางจ้าน อยากได้รางวัลอะไร โครงการก็ล็อกผลให้ได้หมด แกเลยแอบมาถามว่าหยางจ้านอยากได้ของแถมอะไรสำหรับบ้านแต่ละหลัง

ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้หยางจ้านรู้ทันอยู่แล้ว ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เลือกเอาของที่แพงที่สุดและดีที่สุดไปเลย ยังไงก็เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านอยู่แล้ว โครงการแถมให้ห้องละชิ้น ก็เท่ากับตอนตกแต่งเองประหยัดเงินซื้อของไปได้อีกชิ้นนึง

สุดท้ายหยางจ้านก็จิ้มเลือกแอร์ติดผนังกรี (Gree) ขนาด 12,000 BTU จากลิสต์ที่ผู้จัดการฝ่ายขายเอามาให้ดู ของพวกนี้ทุกห้องต้องใช้อยู่แล้ว เลือกแบรนด์นี้ก็ถือว่าโอเค ต่อให้เป็นห้องที่หยางจ้านอยู่เอง เอาไปติดไว้ในห้องนอนแขกก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไร ยังไงเขาก็ไม่ค่อยชอบพวกแอร์ฝังฝ้า (Central Air) อยู่แล้ว แบบนี้ก็ถือว่าใช้ได้เลย

คนเยอะงานก็เสร็จไว ตรวจบ้านหลังใหญ่ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็เรียบร้อย ส่วนอีก 6 หลังที่เหลือ หยางจ้านขี้เกียจเดินตามไปตรวจเองแล้ว เลยมอบหมายให้ดีไซเนอร์ทั้งสามคนจัดการแทน ส่วนตัวเองก็พาเฉินเฉินลงไปซื้อกาแฟมาเลี้ยงพวกนั้น

จูงมือเฉินเฉินเดินออกจากโครงการ ข้ามถนนตรงสี่แยกไฟแดงไป ก็จะเจอกับลานวัฒนธรรมขนาดใหญ่ ใจกลางลานมีอาคารทางเดินยาวๆ ชั้นเดียวที่ออกแบบมาอย่างมีศิลปะ พื้นรอบๆ สะอาดสะอ้าน มีต้นไม้ร่มรื่นและดอกไม้ส่งกลิ่นหอม เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การมาเดินเล่นพักผ่อนตอนกลางคืนสุดๆ

ชั้นล่างของอาคารเป็นร้านค้ารูปแบบต่างๆ มีทั้งร้านกาแฟ ร้านชานม ร้านฟาสต์ฟู้ดสัญลักษณ์ตัวเอ็มสีเหลือง แล้วก็มีบาร์นั่งชิลธีมต่างๆ อีกหลายร้าน ถึงตอนกลางวันบาร์พวกนี้จะยังไม่เปิด แต่การตกแต่งหน้าร้านและป้ายไฟเก๋ๆ ก็ทำให้ย่านนี้ดูมีเสน่ห์และชิลสุดๆ

"เป็นไงบ้าง เฉินเฉิน ทำเลกับตัวบ้านโอเคไหม" ถึงจะเกือบเที่ยงแล้ว แต่สองข้างทางก็ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ ทั้งคู่เดินจับมือกันไปใต้ร่มไม้ กลมกลืนไปกับบรรยากาศรอบตัว

ตอนนี้เฉินเฉินกำลังมีความสุขสุดๆ ตั้งแต่เด็กบ้านเธอก็ไม่เคยขาดแคลนเรื่องที่อยู่อาศัย เลยไม่เคยต้องมาจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง "ดีมากเลยค่ะ ที่นี่มันใจกลางเมืองของแท้เลยนะ เมื่อก่อนฉันก็ชอบมาเดินเล่นแถวนี้กับเพื่อนบ่อยๆ มีเพื่อนฉันหลายคนบ้านอยู่แถวนี้ด้วยนะ แต่บ้านพวกเขามันเก่าแล้ว ไม่สวยเท่าที่นี่หรอก"

หยางจ้านแกล้งปล่อยมือเฉินเฉิน แล้วเปลี่ยนมาโอบไหล่เธอแทน กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกวนๆ "งั้นต่อไปเราย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกันดีไหมครับ"

เฉินเฉินหน้าแดงแปร๊ด ไม่ยอมตอบ ได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ระหว่างที่เดินก็แกล้งกระแทกตัวใส่หยางจ้านเบาๆ เป็นการประท้วง

หยางจ้านสั่งกาแฟมาสองแก้ว นั่งดื่มเป็นเพื่อนเฉินเฉินอยู่ริมถนนพักใหญ่ รอจนกาแฟอีก 5 แก้วที่สั่งกลับบ้านทำเสร็จ ก็หิ้วถุงกาแฟแล้วพากันเดินทอดน่องกลับไปอย่างสบายอารมณ์

ไปกลับใช้เวลาสามสี่สิบนาที พอกาแฟไปส่งถึง บ้านที่เหลือก็ตรวจเสร็จเกือบหมดแล้ว ไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร โครงการก็ส่งช่างซ่อมสองคนมาคอยเก็บงานให้ทันที หยางจ้านก็ใช้คนแล้วไม่ระแวง เซ็นรับในใบตรวจรับบ้านไปเลย ได้พวงกุญแจกับคีย์การ์ดมาพวงเบ้อเริ่ม

จากนั้นก็พาดีไซเนอร์ไปทำเรื่องขออนุญาตเข้าตกแต่งกับนิติบุคคล จ่ายค่ามัดจำตกแต่งไป 7 ห้อง แล้วก็มอบกุญแจบ้านทั้ง 7 หลังให้ดีไซเนอร์ไปจัดการต่อ เป็นอันเสร็จพิธี

อีกหนึ่งเดือนให้หลัง หลังไหนจะปล่อยเช่าก็ปล่อยได้เลย หลังไหนจะเข้าอยู่ก็เข้าอยู่ได้เลย เรื่องกำจัดกลิ่นสีกลิ่นเฟอร์นิเจอร์ หรือพวกสารฟอร์มาลดีไฮด์ ทางบริษัทรับเหมาก็มีทีมจัดการให้อย่างมืออาชีพอยู่แล้ว หยางจ้านรับบ้านมาก็ไม่ได้มานอนเฝ้าทุกวันอยู่แล้ว เลยไม่ต้องกังวลอะไร

หยางจ้านไปขอแบบแปลนตกแต่งและภาพ 3D ของห้อง '5-1502' จากดีไซเนอร์มา หันไปยิ้มให้เฉินเฉิน "เดี๋ยวตอนเราว่างๆ ค่อยมาช่วยกันคิดนะ ว่ามีตรงไหนอยากปรับเปลี่ยนอีกไหม หรือเราจะไปเลือกซื้อของแต่งบ้านที่เราชอบมาจัดกันเองก็ได้"

เฉินเฉินรับแบบแปลนมา กางภาพ 3D ออกดูอย่างตั้งใจ

ดีไซเนอร์ทั้งสามคนมองดูลูกค้าคู่นี้แล้วก็ขี้เกียจจะอิจฉา ผู้ชายก็หล่อรวย ผู้หญิงก็สวยน่ารัก แถมยังทำตัวสบายๆ ไม่ได้วางมาดเจ้านายข่มคนอื่นเลย ต้องบอกว่าเป็นลูกค้าชั้นดีที่คนทำงานบริการอย่างพวกเขาอยากจะผูกมิตรด้วยจริงๆ

"คุณหยางครับ วันนี้เรื่องเอกสารผ่านไปได้ด้วยดีมากเลยนะครับ เดี๋ยวพวกเราจะรีบจัดการหน้างานให้ตามแบบและสัญญาเป๊ะๆ เลยครับ ระหว่างนี้ถ้าคุณหยางมีไอเดียหรืออยากปรับเปลี่ยนอะไร ก็ติดต่อมาได้ตลอดเลยนะครับ ถ้ายังอยู่ในขั้นตอนที่แก้ได้ เราก็จะปรับแก้ให้ตามที่คุณต้องการเลยครับ" หัวหน้าทีมดีไซเนอร์บอกกับหยางจ้านอย่างจริงใจ

หยางจ้านยิ้มรับและจับมือกับพวกเขา กล่าวขอบคุณว่า "วันนี้รบกวนพวกคุณแย่เลย บ้านอีก 6 หลังก็ไม่ต้องปรับอะไรมากหรอกครับ แค่ตอนทำแบบก็หักค่าแอร์ที่โครงการแถมมาให้ด้วยก็พอ ส่วนห้อง '5-1502' ของผม อาจจะมีปรับแก้หรือเพิ่มอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวผมจะคอยอัปเดตให้ทราบเรื่อยๆ นะครับ ขอบคุณมากครับ!"

คุยกันเสร็จสรรพ พวกดีไซเนอร์ก็ขอตัวกลับ เฉินเฉินก็พยักหน้าลาพวกเขา แล้วก็กลับไปตั้งใจดูแบบแปลนต่อ

หยางจ้านลูบผมเฉินเฉินอย่างเอ็นดู เอามือสองข้างแตะไหล่เธอจากด้านหลัง "เอาล่ะ ไว้ว่างๆ ค่อยดูต่อละกัน ธุระผมเสร็จหมดแล้ว หลังจากนี้จะไปไหนกันต่อดี มีไอเดียไหมครับ"

เฉินเฉินยิ้ม เอนตัวพิงมือหยางจ้านที่ประคองอยู่ด้านหลัง แล้วพับเก็บแบบแปลน "กี่โมงแล้วคะเนี่ย เราหาข้าวกินแถวนี้กันดีกว่า"

"จะเที่ยงแล้ว งั้นไปกันเถอะ ศูนย์อาหารอยู่ไม่ไกล เราไปกินที่นั่นกันนะ คุณอยากกินอะไรก็เลือกเลย" หยางจ้านเปิดประตูรถให้เธออย่างเต็มใจ

ทั้งสองคนขับรถผ่านไฟแดงไปแค่สองสามแยก ก็เลี้ยวเข้าลานจอดรถของศูนย์อาหาร

ที่นี่จะเรียกว่าย่านของกินก็คงไม่ถูกนัก ต้องเรียกว่าเป็นอาณาจักรของกินที่ปิดพื้นที่ไว้เฉพาะเลยต่างหาก มีร้านอาหารเด็ดๆ ดังๆ รวมตัวกันอยู่เป็นร้อยร้าน ในปี 2006 การขับรถมากินข้าวที่นี่มันสะดวกสุดๆ เพราะที่จอดรถ 'เหลือเฟือ' ไม่เหมือนอีกสิบกว่าปีให้หลัง ที่แค่มาสายชั่วโมงเดียวก็ต้องวนหาที่จอดรถกันเป็นครึ่งค่อนวัน

เฉินเฉินเลือกร้านอาหารฮากกาสไตล์พรีเมียมร้านหนึ่ง บรรยากาศและการตกแต่งร้านดูหรูหรามีระดับ ว่ากันว่าเป็นร้านของคุณอาของหวังจื่อซาน เพื่อนสนิทของเธอนั่นแหละ

หยางจ้านน่ะกินอะไรก็ได้ บางวันก็พิถีพิถันกินของหรูๆ บางวันก็กินแค่ข้าวผัดคลุกเต้าหู้ยี้ก็อร่อยเหาะแล้ว แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้มากินข้าวสองต่อสองกับเฉินเฉินนอกบ้าน ความสุขต้องมาก่อนเรื่องกินอยู่แล้ว

"งั้นคุณก็คงเป็นขาประจำร้านนี้สิครับ งั้นคุณเป็นคนสั่งอาหารเลยละกัน มีคุณนั่งอยู่ข้างๆ ผมกินอะไรก็อร่อยไปหมดแหละ หึๆ" เวลาอยู่ด้วยกัน หยางจ้านมักจะเป็นฝ่ายหยอกล้อได้เก่งกว่าเฉินเฉินเสมอ

เฉินเฉินก็ไม่ได้อิดออด สั่งกับข้าวสามอย่าง ซุปหนึ่งอย่างมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็ช่วยหยางจ้านลวกถ้วยชามทำความสะอาด บนโต๊ะมีชุดน้ำชาเล็กๆ ให้ชงชากังฟูด้วย เฉินเฉินก็ชงชาได้อย่างคล่องแคล่ว ดูเป็นแม่ศรีเรือนสุดๆ

หยางจ้านนั่งกดมือถือตอบข้อความบ้าง เงยหน้าขึ้นมามองเฉินเฉินด้วยความชื่นชมบ้าง นั่งรอเธอบริการมื้อเที่ยงให้อย่างสบายใจเฉิบ

...