บทที่ 71 พบพี่รองอีกครั้ง

มื้อเที่ยงมื้อนี้ ทั้งสองคนนั่งกินไปคุยไป หัวเราะต่อกระซิกกันไปเกือบ 2 ชั่วโมงเต็ม ไม่มีเรื่องงานหรือเรื่องปวดหัวอะไรให้ต้องกังวล การได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการเดตแล้ว

ในเมื่อตกลงปลงใจคบกันแล้ว การอยู่ด้วยกันก็ไม่ต้องมีวาระซ่อนเร้นอะไรอีก แค่ปล่อยใจให้สนุกและมีความสุขกับช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันก็พอ

เฉินเฉินแตกต่างจากผู้หญิงสวยเริ่ดเชิดหยิ่งหลายๆ คน บนโต๊ะอาหารเธอไม่ได้เอาแต่นั่งรอให้ผู้ชายบริการ แต่กลับลงมือชงชาให้ คอยคีบกับข้าวและอธิบายรสชาติอาหารให้ฟัง แถมยังแชร์ความชอบเรื่องอาหารของตัวเองให้รู้ด้วย... ทุกการกระทำบ่งบอกถึงความเป็นแม่ศรีเรือนสุดๆ

ส่วนหยางจ้านก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคุณชายที่เอาแต่นั่งรอให้คนมาปรนนิบัติ เขาสังเกตเห็นทุกรายละเอียดทั้งก่อนและหลังมื้ออาหาร การกินข้าวด้วยกันมื้อนี้ทำให้ทั้งคู่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอและความจริงใจของกันและกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น ถือเป็นเรื่องยากมากที่คู่รักวัยรุ่นจะยังคงรักษาความมีเหตุผลไว้ได้ท่ามกลางความตื่นเต้นในช่วงเริ่มต้นคบหา การได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้พวกเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในการตัดสินใจเลือกคู่ของตัวเอง

"บ่ายนี้คุณมีธุระอะไรต่อหรือเปล่าคะ เห็นนั่งกดมือถือตอบข้อความตั้งเยอะแยะ" เฉินเฉินรินชาให้หยางจ้านพลางถาม

"หึๆ ก็คุยกับพี่รองคุณนั่นแหละครับ แกสงสัยว่าคุณอยู่กับผมหรือเปล่า" หยางจ้านยื่นหน้าจอมือถือที่เปิดข้อความค้างไว้ให้เธอดู

"แกก็ชอบวุ่นวายแบบนี้แหละค่ะ"

"แล้วเมื่อคืนที่คุณไม่ได้กลับบ้าน คุณบอกที่บ้านว่าไงล่ะครับ"

"อืมม... ก็บอกว่าไปกินข้าวสังสรรค์กับเพื่อนไงคะ อิอิ"

"ไม่ได้บอกว่าไปกินข้าวกับแฟนหรอกเหรอ ฮึ~~" หยางจ้านยิ้มแซว

"ก็เพิ่งจะมาเป็นแฟนกันวันนี้ไงคะ เมื่อวานตอนบ่ายยังไม่ได้เป็นสักหน่อยนี่นา หึๆ"

"เอ่อ... ก็จริงของคุณครับ แล้วพี่รองคุณแอบสงสัยเรื่องของเรามาตลอดเลยเหรอเนี่ย เซนส์แกแรงเอาเรื่องอยู่นะ ตอนที่แกไปรับคุณที่จุดพักรถบนทางด่วนครั้งแรก ผมก็แอบรู้สึกว่าแกมองผมด้วยสายตาแปลกๆ อยู่เหมือนกัน" หยางจ้านนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์วันนั้นแล้วก็ยิ้มออกมา

เฉินเฉินเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก จิบชาแก้เขินแล้วบอกว่า "พอคุณพูดขึ้นมา ฉันก็รู้สึกว่าแกทำตัวมีพิรุธจริงๆ ด้วยนะคะ วันนั้นพอฉันขึ้นรถแก แกก็ถามฉันเลยว่า 'มีซัมติงอะไรกันหรือเปล่า' ฮ่าๆๆ"

"ก็แสดงว่าแกตาแหลมไงครับ" หยางจ้านก้มหน้าพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอีกรอบ แล้วเงยหน้ายิ้ม "เย็นนี้เราไปหาแกกันดีกว่า ให้แกเป็นพยานรักคนแรกของเราเลย ฮ่าๆ"

เฉินเฉินดูจะเขินนิดๆ ที่หยางจ้านตัดสินใจแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร "คุณบอกแกล่วงหน้าแล้วเหรอคะ หรือว่าแกเป็นคนชวนเราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน"

หยางจ้านโบกมือเรียกพนักงานเก็บเงิน ส่ายหน้าแล้วตอบว่า "อื้อ~~ ผมไม่ยอมบอกแกในข้อความหรอกครับ ความรักของเรามันเปิดเผยและจริงใจ เราไปโผล่ตรงหน้าแกพร้อมกันเลยดีกว่า ให้แกเซอร์ไพรส์เล่น หึๆๆ"

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางจ้านก็ถามด้วยความสงสัยนิดๆ "เฉินเฉินครับ ที่บ้านคุณไม่ได้มีกฎเหล็กอะไรในการเลือกแฟนให้คุณใช่ไหมครับ แบบพวกกฎระเบียบตระกูลเศรษฐีในละครหลังข่าวน่ะ"

เฉินเฉินหน้าแดง แกล้งตีหลังมือหยางจ้านเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "บ้าหรอคะ บ้านฉันไม่ใช่เศรษฐีไฮโซสักหน่อย มีเศรษฐีไฮโซที่ไหนเขาอยู่หมู่บ้านจัดสรรในเมืองกันบ้างล่ะคะ! พ่อแม่ฉันไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องพวกนี้เลยค่ะ เรื่องพี่ชายคนโตหาภรรยา หรือพี่รองหาแฟน พวกเขาก็ตัดสินใจกันเองทั้งนั้น พามาแนะนำให้รู้จักที่บ้าน พ่อแม่ก็ไม่เคยคัดค้านอะไรเลย"

หยางจ้านควักเงินสดจ่ายค่าอาหาร ยกชาขึ้นจิบ แล้วยิ้ม "งั้นก็แปลว่าเลี้ยงแบบปล่อยสินะ หึๆ ลูกชายอาจจะปล่อยๆ ได้ แต่กับลูกสาวคนเล็กหัวแก้วหัวแหวนอย่างคุณ ผมว่าผมคงต้องโดนทดสอบอะไรบ้างแน่ๆ คืนนี้ถ้าเราดึงพี่รองมาเป็นพวกได้ เราก็จะมีแบ็กอัปชั้นดีเลยล่ะ หึๆๆ"

เฉินเฉินเม้มปากยิ้ม เธอไม่ได้กังวลเรื่องด่านทดสอบที่หยางจ้านพูดถึงเลย เพราะปกติก็ไม่เคยได้ยินพ่อแม่พูดถึงเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

เธอลุกขึ้นหยิบกระเป๋าใบเล็ก เอื้อมมือไปจับมือหยางจ้านแล้วถาม "เราจะไปหาแกตอนนี้เลยไหมคะ"

"ยังหรอกครับ นัดกินข้าวเย็นกันไว้ เดี๋ยวแกส่งโลเคชันมาให้ ตอนนี้ยังหัววันอยู่ เราไปขับโกคาร์ตเล่นที่สนามข้างๆ นี้กันดีกว่า" หยางจ้านเดินนำออกไป

เฉินเฉินดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบก้าวเท้ายาวๆ เดินตามหยางจ้าน "ดีเลยค่ะ! ฉันเคยมาดูเขาวิ่งโกคาร์ตกับซานซานตั้งสองรอบแน่ะ แต่ไม่กล้าเข้าไปเล่นสักที"

"ทำไมไม่กล้าล่ะครับ"

"ก็มันเขินนี่คะ แถมฝีมือขับรถซานซานก็ห่วยแตกมาก เธอคงกลัวขายหน้าน่ะค่ะ หึๆ"

เดินคุยกันมาไม่กี่นาที ก็มาถึงสนามโกคาร์ตที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของลานกว้าง ขนาดประมาณสนามฟุตบอล มีรั้วลวดตาข่ายล้อมรอบ ภายในมีสนามแข่งปูยางมะตอยกว้างไม่กี่เมตร โค้งไปโค้งมา มีแนวยางรถยนต์วางซ้อนกันเป็นกำแพงกั้นอยู่สองข้างทาง

ทางเข้าเป็นห้องพักรับรองชั่วคราวที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์ จุดสตาร์ตอยู่ข้างๆ มีรถโกคาร์ตใช้น้ำมันจอดเรียงรายอยู่สิบกว่าคัน

ช่วงบ่ายต้นๆ แบบนี้ มีเมฆก้อนใหญ่บดบังแสงแดด ถึงจะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ก็ไม่ได้มีคนมาซื้อตั๋วเข้าเล่นเยอะนัก

หยางจ้านไม่สนใจใคร จูงมือเฉินเฉินเดินเข้าไป พออ่านกฎกติกาการเล่นเสร็จ ก็ควักแบงก์พันหยวนจ่ายให้ช่องขายตั๋ว เหมาคิวรถโกคาร์ตสองคันรวด จะคิดราคาเป็นรอบหรือเป็นชั่วโมง เงินแค่นี้ก็พอให้เล่นกันจนหมดแรงได้ทั้งบ่ายแล้ว

ทั้งสองคนเลือกรถคนละคัน สวมหมวกกันน็อก ฟังคำแนะนำจากครูฝึกสั้นๆ แล้วก็ลงสนามซิ่งได้เลย

ต้องยอมรับเลยว่าการขับโกคาร์ตมันสนุกและเร้าใจสุดๆ ถึงความเร็วสูงสุดจะไม่ได้มากนัก แต่ด้วยตัวรถที่เตี้ยติดพื้น บวกกับกำแพงยางรถยนต์ที่สูงเกือบเมตรสองข้างทาง เวลาเข้าโค้งหรือเหยียบคันเร่งทางตรง มันจะให้ความรู้สึกเหมือนกำลังซิ่งรถด้วยความเร็วสูงปรี้ดเลยทีเดียว

เฉินเฉินก็ไม่ใช่คุณหนูเรียบร้อยที่เอาแต่อยู่แต่ในห้อง ทักษะกีฬาก็ถือว่าใช้ได้เลย พอได้จับพวงมาลัยโกคาร์ต เธอก็เหยียบคันเร่งซิ่งไม่คิดชีวิต หยางจ้านก็ขับตามก้นเธอไปติดๆ

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่ไวเป็นเลิศของหยางจ้านในตอนนี้ การควบคุมรถโกคาร์ตง่ายๆ แบบนี้มันจิ๊บจ้อยมาก แต่เขาก็ไม่ได้เร่งเครื่องแซง แค่ขับตามจี้ตูดไปติดๆ ใช้เสียงเครื่องยนต์คำรามข่มขวัญและเร่งเร้าให้เฉินเฉินที่อยู่คันหน้าต้องเหยียบคันเร่งหนี การได้ยินเสียงเธอร้องกรี๊ดกร๊าดตอนเข้าโค้งหรือวิ่งทางตรง มันทำให้เขาสนุกกว่าการขับแซงเป็นไหนๆ

ผลัดกันซิ่งไล่ล่ากันในสนามทีละสิบกว่ารอบ พอเหนื่อยก็แวะมาพักดื่มน้ำที่ห้องรับรอง แล้วก็กลับลงไปซิ่งต่อ วนไปวนมาแบบนี้สามรอบ ทั้งคู่ก็เล่นจนหนำใจ แต่อากาศแบบนี้การต้องสวมหมวกกันน็อกเล่นกีฬากลางแจ้งมันก็ทรมานไม่เบา เหงื่อชุ่มไปทั้งหัว ทั้งสองคนเลยตัดสินใจเลิกเล่น

เดินออกจากสนามโกคาร์ต สภาพแต่ละคนเหงื่อโซมกายดูไม่ได้เลย มองหน้ากันแล้วก็อดขำก๊ากออกมาไม่ได้

"เพิ่งจะ 4 โมงเอง เราไปเดินตากแอร์เล่นที่ห้างข้างๆ นี้กันดีกว่าไหมคะ" เฉินเฉินเขย่าแขนหยางจ้าน เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวาน

"จัดไปครับ"

ขับรถแค่ 5 นาทีก็ถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งสองคนเดินจับมือกัน ซื้อชาผลไม้มาดูดคนละแก้ว เดินทอดน่องดูของไปเรื่อยเปื่อย

เดินเล่นจนถึง 5 โมงครึ่ง หยางจ้านก็ได้รับสายจากเฉินเว่ย ทั้งสองคนหิ้วถุงช็อปปิงพะรุงพะรัง เดินไปที่รถเพื่อขับไปเจอกับเฉินเว่ยตามนัด

ร้านที่เฉินเว่ยนัดเป็นร้านอาหารซินเจียง ตั้งอยู่ข้างสวนสาธารณะ อยู่ในโซนพื้นที่ปิดเหมือนกัน ช่วงค่ำคนมากินค่อนข้างเยอะ แต่หยางจ้านก็ยังหาที่จอดรถได้สบายๆ

ลงจากรถ หยางจ้านก็หันไปถามเฉินเฉิน "เอ๊ะ ร้านนี้คุณเคยมาไหมครับ อยู่ไม่ไกลจากบ้านคุณเลยนะ"

เฉินเฉินมองไปรอบๆ ด้วยความแปลกตา ส่ายหน้าแล้วบอกว่า "เคยได้ยินชื่อค่ะ แต่ไม่เคยมาเลย เรื่องที่กินที่เที่ยวนี่พี่รองฉันแกถนัดกว่า ปกติฉันก็ไม่ค่อยได้ออกมาหาอะไรกินกับแกหรอกค่ะ"

ป้ายชื่อร้านใหญ่โตเด่นสะดุดตา ภายในร้านเปิดไฟสว่างไสว ด้านนอกมีรั้วไม้ไผ่สูงระดับเอวล้อมเป็นพื้นที่ลานกว้าง มีเต็นท์โดมทรงกลม 7 หลังตั้งเรียงรายเป็นห้องส่วนตัว

ตรงทางเข้าฝั่งติดกำแพงมีโซนปิ้งย่าง พ่อครัวใส่หมวกใบเล็กหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการย่างเนื้อแกะเสียบไม้ควันโขมง ถัดไปอีกนิดเป็นเตาย่างแบบปิด มีแกะทั้งตัวเสียบไม้ย่างหมุนติ้วๆ อยู่หลายเตา กลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยยั่วน้ำลายลอยเตะจมูก

หยางจ้านจูงมือเฉินเฉินกำลังจะเดินผ่านรั้วไม้ไผ่เข้าไป จู่ๆ ก็เห็นเฉินเว่ยเดินคุยโทรศัพท์อ้อมเต็นท์โดมออกมาพอดี ทั้งสามคนเลยประจันหน้ากันจังๆ

เฉินเว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จ้องเขม็งไปที่มือของหยางจ้านและเฉินเฉินที่ประสานกันแน่น ปากก็ยังคุยโทรศัพท์อยู่ "ใช่ๆ พอเลยใต้ทางด่วนมา ก็เลี้ยวตรงแยกไฟแดงเข้าซอยมาเลย เดี๋ยวฉันรออยู่หน้าร้าน หึๆ มีเซอร์ไพรส์เล็กๆ รออยู่นะเว้ย"

วางสายปุ๊บ เฉินเว่ยก็พุ่งเข้ามาแทรกกลาง กอดคอทั้งสองคนไว้แน่น แล้วดันให้เดินออกไปข้างนอก "เฮ้ยๆๆ ฉันเดาถูกเผงเลยเว้ย มื้อเย็นวันนี้กลายเป็นงานเลี้ยงครอบครัวไปซะแล้ว ฮ่าๆๆ มารอรับครอบครัวพี่ใหญ่ด้วยกันตรงนี้แหละ!"

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"

"พี่ใหญ่ก็มาด้วยเหรอ"

หยางจ้านกับเฉินเฉินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ตอนแรกกะจะมาทำเซอร์ไพรส์เฉินเว่ยแท้ๆ กลายเป็นว่าโดนแกตลบหลังเอาซะงั้น

"ฮ่าๆๆ ฉันจับสังเกตสายตาพวกเธอสองคนได้ตั้งนานแล้วเว้ย เฉินเฉินก็ไม่กลับบ้านเมื่อคืน วันนี้ก็โทรไปบอกแม่ว่าจะไม่กลับไปกินข้าวเย็นอีก ส่วนอาจ้านก็มาถึงเซินเจิ้นตั้งนานแล้ว แต่เวลาส่งข้อความคุยกันกลับทำตัวลับๆ ล่อๆ วางฟอร์มซะเหลือเกิน สมองระดับฉันคิดแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าพวกเธอต้องมีซัมติงกันแน่ๆ ฮ่าๆๆ" เฉินเว่ยสาธยายการสืบสวนระดับโคนันของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

"ฉันก็เลยลองวัดดวงดูว่าคืนนี้อาจ้านจะพาเฉินเฉินมาด้วยไหม ฮ่าๆ เลยชิงชวนครอบครัวพี่ใหญ่มากินข้าวเย็นด้วยกันซะเลย ถ้าทายผิด อย่างมากก็แค่แนะนำให้พวกนายรู้จักกันไว้ ในฐานะเพื่อนซี้ การแนะนำให้รู้จักกับคนในครอบครัวมันก็เป็นเรื่องปกตินี่หว่า ฮ่าๆๆ"

"เห็นไหมล่ะ ว่าฉันนี่มันโคตรฉลาดเลย ฮ่าๆๆ" เฉินเว่ยยืดอกรับความดีความชอบ แต่ดูเหมือนแกจะไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยที่น้องสาวตัวเองมีแฟนแล้ว

หยางจ้านได้ฟังแผนการอันแยบยลก็พูดไม่ออก ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ "ยอมใจพี่เลย พี่เว่ย! ตอนแรกกะจะควงเฉินเฉินมาเซอร์ไพรส์พี่ซะหน่อย ไม่คิดเลยว่าพี่จะเดินหมากเหนือกว่า ผมกับเฉินเฉินก็ไม่ได้แสดงออกอะไรชัดเจนต่อหน้าพี่เลยนะ พี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเราคบกันแล้วเนี่ย"

"สัญชาตญาณล้วนๆ ไอ้น้องเอ๊ย นายรู้ไหม ตั้งแต่วันที่ฉันไปรับเฉินเฉิน แล้วเจอพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันครั้งแรก ฉันก็สังหรณ์ใจแล้วว่าพวกเธอต้องมีซัมติงกันแน่ๆ หึๆ..."

"ไม่ต้องห่วงนะเว้ย เรื่องของพวกเธอสองคนน่ะ ฉันไฟเขียวผ่านฉลุยอยู่แล้ว ตอนแรกที่คุยกันถูกคอ ฉันยังกะจะเป็นพ่อสื่อช่วยชงให้ด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าเผลอแป๊บเดียว พวกเธอจะสปาร์กกันติดซะแล้ว ฮ่าๆๆ" พอเฉินเว่ยอารมณ์ดี ก็ชักจะพูดน้ำไหลไฟดับ

เฉินเฉินแอบหงุดหงิด ปัดแขนเฉินเว่ยที่โอบไหล่เธออยู่ออก "พอเลยค่ะ เก่งนักนะ แล้วนี่ครอบครัวพี่ใหญ่มากันครบเลยเหรอคะ แล้วพี่พาใครมาด้วยอีกล่ะ อู๋อิ่งอิ๋งหรือเปล่าคะ"

"ช่าย ก็บอกแล้วไงว่างานเลี้ยงครอบครัว หึๆ ฉันก็ต้องพาแฟนมาด้วยสิ"

"แน่ใจนะคะว่าคนนี้คือแฟนตัวจริงแล้ว" เฉินเฉินปรายตามองเฉินเว่ยอย่างหมั่นไส้

"แน่ใจสิ ทำไมจะไม่แน่ใจล่ะ ชัวร์ยิ่งกว่าเรื่องที่เธอคบกับอาจ้านอีก" เฉินเว่ยเถียงคอเป็นเอ็น แต่สีหน้ากลับดูไม่ออกเลยว่าพูดจริงหรือเล่น

"มาแล้วๆ" เฉินเว่ยเปลี่ยนมาโอบไหล่เฉินเฉิน แล้วดันให้ทั้งคู่เดินไปทางลานจอดรถ

รถเรนจ์โรเวอร์คันใหญ่เพิ่งจอดสนิท ประตูก็เปิดออก มีผู้ใหญ่สองคนกับเด็กหนึ่งคนก้าวลงมา ผู้ชายที่ลงมาจากฝั่งคนขับหน้าตาละม้ายคล้ายเฉินเว่ย แต่ดูภูมิฐานและเป็นผู้ใหญ่กว่า ส่วนผู้หญิงที่ลงมาจากเบาะหลังเป็นสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้ม กำลังอุ้มเด็กผู้ชายวัยกำลังซนอายุประมาณขวบเศษไว้ในอ้อมแขน

"อ๊ายยย~ หนิวหนิว" พอเฉินเฉินเห็นเด็กผู้ชาย ก็รีบสะบัดตัวหลุดจากเฉินเว่ย วิ่งหน้าตั้งเข้าไปอุ้มหลานชายตัวน้อยด้วยความรักใคร่เอ็นดู...