บทที่ 72 งานเลี้ยงพี่น้องของเฉินเฉิน

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้" เฉินเฉินรับเด็กน้อยมาอุ้มไว้ก่อนจะเอ่ยทักทายพี่ชายและพี่สะใภ้ แล้วก็หอมแก้มหลานชายฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว "หนิวหนิว คิดถึงอาโกวไหมครับ"

เฉินเว่ยกับหยางจ้านเพิ่งจะเดินตามมาสมทบ ยังไม่ทันที่เฉินเว่ยจะยืนนิ่ง แกก็เริ่มแซวน้องสาวทันที "แหม~ พอเห็นหนิวหนิวก็ลืมแนะนำแฟนให้รู้จักเลยนะเนี่ย"

หยางจ้านยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆ ยังไม่รีบพูดอะไร

พอโดนเฉินเว่ยแฉความลับ เฉินเฉินก็เขินจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่อุ้มหนิวหนิวเดินมาหาหยางจ้านแล้วแนะนำว่า "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้คะ นี่หยางจ้าน แฟนฉันเองค่ะ"

แล้วก็แกล้งเอาข้อศอกข้างที่อุ้มหลานอยู่กระทุ้งหยางจ้านเบาๆ ด้วยความเขิน "จ้านจ้าน นี่พี่ใหญ่ เฉินจี้เย่ กับพี่สะใภ้ค่ะ"

"สวัสดีครับพี่ใหญ่ พี่สะใภ้" หยางจ้านทักทายอย่างเป็นธรรมชาติและสุภาพ

เฉินจี้เย่ดูมีมาดพี่คนโต กวาดสายตามองประเมินหยางจ้านตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มแล้วยื่นมือไปจับมือกับหยางจ้าน "เสี่ยวเว่ยเคยเล่าเรื่องนายให้ฟังบ้างแล้ว เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ตัวจริงดูดีกว่าที่มันเล่าไว้เยอะเลยนะ หึๆ"

หยางจ้านจับมือตอบ สบตาตรงๆ พูดจาด้วยน้ำเสียงถ่อมตัวแต่ไม่ต่ำต้อย "ขอบคุณครับพี่ใหญ่ที่ชม ผมก็แค่พอจะคู่ควรกับสายตาของเฉินเฉินเท่านั้นแหละครับ เอาจริงๆ ผมยังคิดว่าตัวเองโชคดีสุดๆ เลยนะเนี่ย หึๆ"

เฉินเว่ยแกล้งทำตัวสั่นขนลุก พูดแทรกขึ้นมาขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ "พอเลยๆ คนนึงก็แก่กว่าฉันแค่ปีเดียว อีกคนก็เด็กกว่าฉันนิดเดียว อายุแค่นี้ยังไม่ทันจะห่างชั้นกันจนคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก เลิกหยั่งเชิงเลิกพูดจาเป็นทางการกันได้แล้ว ฉันสนิทกับทั้งสองฝั่งนั่นแหละ เชื่อฉันสิ เข้าไปนั่งกินไปคุยไปข้างในดีกว่า ปะๆ..."

พอเฉินเว่ยพูดแทรกขึ้นมา บทสนทนาที่กำลังจะเริ่มอึดอัดก็เลยจบลง ทุกคนก็เลยเดินตามเฉินเว่ยเข้าไปในเต็นท์โดม

พอเข้าไปข้างใน ก็เห็นหญิงสาวสวยในชุดเดรสยาวสีขาวอ่อนกำลังลวกน้ำร้อนทำความสะอาดถ้วยชามให้ทุกคนอยู่ พอเห็นพวกเขาก็ยิ้มให้ แต่ไม่ได้พูดทักทายอะไร

เฉินเว่ยจัดการจัดที่นั่ง ตอนแรกกะจะให้นั่งสลับชายหญิง แต่เฉินเฉินอยากนั่งติดกับหนิวหนิว หยางจ้านเลยได้นั่งข้างเฉินเว่ย กลายเป็นว่าอู๋อิ่งอิ๋งสาวสวยคนนั้นต้องมานั่งคั่นกลางระหว่างสองพี่น้องตระกูลเฉินซะงั้น แต่ทุกคนก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร

"นี่ๆ อาจ้าน นี่อู๋อิ่งอิ๋ง แฟนฉันเอง อิ่งอิ๋ง นี่หยางจ้าน แฟนของเฉินเฉิน เพื่อนพี่เอง รู้จักกันไว้นะ" เฉินเว่ยยังนั่งไม่ทันก้นจะร้อน ก็เริ่มแนะนำตัวซะแล้ว

พอทั้งสองคนพยักหน้าและกล่าว "สวัสดี" ทักทายกันเสร็จ เฉินเว่ยก็หันไปสั่งพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่หน้าประตู "เสิร์ฟได้เลย วันนี้กินแกะย่างทั้งตัว แล้วก็สั่งผักมาเพิ่มอีกสองสามอย่างนะ ไม่มีให้เลือกหรอก หึๆ อ้อ เอาหางแกะมาให้หนิวหนิวแทะเล่นด้วย รับรองกินข้าวอร่อยแน่ ฮ่าๆ"

"เด็กตัวแค่นี้จะให้กินของมันๆ ได้ไงล่ะ สั่งซี่โครงแกะต้มเปื่อยๆ มาดีกว่า ใส่เกลือนิดเดียวพอนะ ให้หลานกินนิดหน่อยก็พอแล้ว" เฉินเฉินรีบแย้ง

พี่สะใภ้รีบพูดเสริม "ไม่ต้องหรอกจ้ะ ก่อนออกมาพี่ให้แม่บ้านทำบะหมี่สำหรับเด็กเตรียมไว้แล้ว เอาใส่กล่องข้าวมาด้วยจ้ะ"

คุยกันไม่กี่ประโยค พนักงานเสิร์ฟก็ยกน้ำซุปแกะถ้วยเล็กๆ มาเสิร์ฟให้ทุกคน ส่วนแกะย่างทั้งตัวก็มีพนักงานผู้ชายอีกคนมาช่วยแล่แบ่งให้ที่โต๊ะข้างๆ

หยางจ้านเห็นเมนูนี้ก็เรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี ลูกแกะย่างจนหนังกรอบเนื้อนุ่ม ตอนที่พนักงานแล่แบ่งเนื้อ ควันร้อนๆ หอมฉุยก็ลอยเตะจมูก ชาติที่แล้วหยางจ้านเคยกินเมนูนี้ฟรีบ่อยมาก จำได้ว่าราคาเคยพุ่งจากตัวละ 880 หยวน ไปจนถึงเกือบ 2,000 หยวนเลยทีเดียว ถือเป็นเมนูแห่งความทรงจำเลยล่ะ

"อาจ้าน ดื่มเบียร์หน่อยไหม" เฉินจี้เย่เป็นฝ่ายเอ่ยชวน

"ได้เลยครับ"

รินเบียร์เสร็จ เฉินเว่ยในฐานะโต้โผงานก็ชูแก้วขึ้นนำ "มาๆ มื้อนี้มีความหมายสุดๆ ยินดีต้อนรับอาจ้านเข้าสู่ครอบครัวของเรานะ ฮ่าๆ เอ้า ชน!"

นอกจากพี่สะใภ้ที่ต้องดูแลหนิวหนิวแล้ว คนอื่นๆ ก็ยกแก้วขึ้นดื่ม แน่นอนว่าผู้ชายหมดแก้ว ผู้หญิงก็จิบตามสบาย

ดื่มเสร็จ หนุ่มๆ ทั้งสามคนก็พร้อมใจกันสวมถุงมือพลาสติก เลือกซี่โครงแกะชิ้นที่ดูดีที่สุดไปคีบใส่ชามให้สาวข้างกาย ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการส่วนของตัวเอง

แทะซี่โครงแกะไปได้สองคำ เฉินเว่ยก็เปิดประเด็น "อาจ้าน สารภาพมาซะดีๆ พวกนายแอบคบกันตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย"

"เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ตอนที่อยู่คลับฉัน ฉันก็ตะหงิดๆ แล้วว่าพวกนายต้องมีซัมติงกันแหงๆ หึๆ"

"เปล่าๆ ไม่ใช่เลยครับ สัปดาห์ที่แล้วผมยังไม่กล้าจีบเลย เพิ่งจะรวบรวมความกล้าเริ่มจีบเฉินเฉินก็สัปดาห์นี้นี่แหละ" หยางจ้านหยุดเคี้ยวแล้วรีบอธิบาย

"งั้น..."

"เฮ้ยๆ~~ ดื่มๆๆ พี่รองครับ พี่จะมาซักไซ้รายละเอียดต่อหน้าน้องสาวพี่แบบนี้มันจะดีเหรอครับ" เห็นเฉินเว่ยทำท่าจะซักต่อ หยางจ้านก็รีบยกแก้วเบียร์ขึ้นมาขัดจังหวะทันที

เฉินเฉินเองก็หน้าแดงแปร๊ด ชะโงกหน้าข้ามหยางจ้านไปถลึงตาใส่เฉินเว่ย เป็นการเตือนกลายๆ

เฉินจี้เย่ก็ยกแก้วขึ้นมาช่วยพูด "เสี่ยวเว่ย แกก็เลิกซักไซ้ไล่เลียงได้แล้ว ขอแค่สองคนเขาคบกันแล้วมีความสุข คนเป็นพี่อย่างเราก็คอยดูอยู่ห่างๆ ก็พอแล้ว"

รินเบียร์เพิ่มแล้วก็หันไปพูดกับหยางจ้าน "มา อาจ้าน ในฐานะพี่ใหญ่ พี่ขอชนแก้วกับนายเป็นการส่วนตัวหน่อยนะ เฉินเฉินเป็นน้องสาวคนเล็กที่พวกเราแทบไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลยตั้งแต่เด็กจนโต เพิ่งจะเริ่มคบกันเธอก็กล้าพามาแนะนำให้พวกพี่รู้จักแล้ว พี่ก็ขออวยพรให้พวกนายรักกันไปนานๆ จับมือกันก้าวข้ามอุปสรรค ดูแลกันและกันให้ดีนะ!"

"ขอบคุณครับพี่ใหญ่ ผมกับเฉินเฉินรู้จักกันเพราะพรหมลิขิตครับ และแน่นอนว่าความรักที่มีให้กันคือรากฐานสำคัญ ผมจะไม่สัญญาอะไรให้เวอร์วังหรอกนะครับ ขอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ละกันครับ!" หยางจ้านยกแก้วขึ้นตอบรับด้วยความมั่นใจ

"ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่" เฉินเฉินหน้าแดงระเรื่อ ยกแก้วขึ้นจิบเป็นเพื่อน

คำพูดของเฉินจี้เย่ถือเป็นการตีกรอบให้บทสนทนา และเป็นการยอมรับการคบหาของทั้งคู่อย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ไม่ได้โฟกัสไปที่เรื่องความรักของทั้งสองคนอีก

กลายเป็นว่าทุกคนหันไปคุยเรื่องงาน เรื่องข่าวสารบ้านเมือง และเรื่องสัพเพเหระทั่วไปแทน คราวนี้แหละที่เฉินเว่ยกับหยางจ้านได้โชว์สเตปเทพ โดยเฉพาะหยางจ้านที่มีประสบการณ์และโลกทัศน์กว้างไกลกว่า สามารถแจมได้ทุกบทสนทนา ในฐานะตัวชงมืออาชีพ ขอแค่เขาตั้งใจ การสร้างบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเล็กๆ แบบนี้ให้ลื่นไหลและสนุกสนานก็เป็นเรื่องหมูๆ

เฉินจี้เย่ภายนอกดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุม แต่ในสายตาคนที่ผ่านโลกมาเยอะอย่างหยางจ้าน ก็ยังมองเห็นมุมที่อ่อนหัดของแกอยู่บ้าง ส่วนเฉินเว่ยน่ะเป็นพวกใช้ชีวิตเต็มที่และตรงไปตรงมา ต่อให้อีกสิบปีข้างหน้าแกก็คงไม่เปลี่ยนไปจากนี้หรอก คุยกับแกไม่ต้องระวังคำพูดอะไรให้มากความ

มื้อค่ำดำเนินไปอย่างสนุกสนานและเป็นกันเอง ใกล้จะอิ่ม เฉินเว่ยก็ผุดไอเดียขึ้นมาอีก "อาจ้าน พรุ่งนี้ก็ไม่มีธุระอะไรนี่ เห็นนายบอกว่าชอบตกปลา พรุ่งนี้เราไปเช่าเรือยอร์ชออกไปตกปลาที่ทะเลฝั่งตะวันออกกันดีกว่าไหม"

ยังไม่ทันที่หยางจ้านจะตอบ แกก็หันไปชวนพี่ชาย "พี่ใหญ่ พรุ่งนี้พี่กับพี่สะใภ้พาหนิวหนิวไปด้วยกันไหมล่ะ ออกไปตกปลาแล้วก็ปิ้งย่างบาร์บีคิวกันบนเรือเลย ถือเป็นการไปเที่ยวแบบครอบครัวไง ดีไหมพี่"

เฉินจี้เย่คิดแป๊บเดียวก็ส่ายหน้า "พี่คงไปไม่ได้หรอก หนิวหนิวยังเล็กเกินไป นั่งเรือออกทะเลมันอันตราย พรุ่งนี้มีตัวแทนจำหน่ายรายใหญ่จากจีนแผ่นดินใหญ่มาดูสินค้าด้วย พี่กับพ่อต้องอยู่ต้อนรับ พวกแกสองคู่ก็ไปเที่ยวกันให้สนุกละกัน ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ"

พอเห็นพี่ชายปฏิเสธ เฉินเว่ยก็ไม่ได้เซ้าซี้ หันกลับมาจ้องหน้าหยางจ้าน "ว่าไงล่ะ"

หยางจ้านหันไปมองเฉินเฉิน เห็นเธอพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้น ก็เลยตอบตกลงทันที "เอาดิ พี่จะจัดการยังไงก็ว่ามาเลย ต้องเตรียมอะไรบ้างไหม"

เฉินเว่ยคิดแป๊บเดียว "เรื่องอื่นฉันจัดการเอง ทั้งของกิน เครื่องดื่ม เรือยอร์ช แล้วก็อุปกรณ์ตกปลา แต่ออกทะเลมันต้องเจอทั้งแดดทั้งลม เดี๋ยวพอแยกกัน นายแวะไปซื้อพวกอุปกรณ์กันแดดกันลมที่ห้างข้างๆ นี้หน่อยละกัน อ้อ เฉินเฉินก็ยังไม่มีนี่นา ไปเลือกซื้อด้วยกันเลย"

"ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้เช้านัดเวลามาเลย เดี๋ยวไปเจอกัน"

"โอเค เดี๋ยวโทรบอกอีกที"

สองทุ่มครึ่ง ทุกคนบอกลากันที่ลานจอดรถ แล้วก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถสามคัน เฉินเฉินก็นั่งรถกลับไปกับหยางจ้าน

เวลาเพิ่งจะหัวค่ำ เหมาะเจาะพอดีที่จะพาเฉินเฉินไปเดินช็อปปิง

ขับรถไปห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งสองคนตรงดิ่งไปที่ช็อป 'Columbia' ซื้อของทุกอย่างที่คิดว่าต้องใช้รวดเดียวจบ ก็แหม หุ่นมาตรฐานกันทั้งคู่ เจอแบบที่ชอบ ลองใส่ดูแล้วโอเค ก็รูดบัตรจ่ายเงินได้แบบชิลๆ ทำเอาพนักงานขายสาวสองคนในร้านมองตามด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนสุดๆ

สามทุ่มนิดๆ เดินผ่านหน้าโรงหนังในห้าง หยางจ้านกับเฉินเฉินสบตากันแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะตัดสินใจซื้อตั๋วเข้าไปดูหนังรอบดึก ที่นั่งก็ต้องเป็นที่นั่งคู่รักแถวหลังสุดอยู่แล้ว ส่วนหนังเรื่องอะไรน่ะเหรอ หยางจ้านไม่ได้สนใจเลยสักนิด จำได้แค่ว่าทั้งสองคนนั่งอิงแอบแนบชิดกัน และได้ลิ้มลองรสชาติอันหอมหวานของกันและกันในมุมมืดของโรงหนังอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก...

แค่ดูหนังงั้นๆ แต่ทำเอาทั้งคู่อารมณ์พลุ่งพล่านจนถึงขั้นที่ว่า ตอนหยางจ้านไปส่งเฉินเฉินที่ใต้หอพัก ก็ยังอิดออดไม่อยากแยกจากกัน สุดท้ายคุณแม่ของเฉินเฉินโทรมาตามนั่นแหละ เธอถึงได้จำใจลงจากรถเข้าบ้านไป

ไม่ได้หมายความว่าหยางจ้านจะหื่นกามคิดอยากจะข้ามขั้นไปถึงไหนต่อไหนหรอกนะ แค่ความรักที่กำลังเบ่งบานมันทำให้คนเราไม่อยากห่างกัน แค่ได้นั่งคุยกัน ฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน มันก็เป็นความสุขล้นปรี่แล้ว

หยางจ้านไม่ได้รีบขับรถกลับ ลงจากรถมายืนสูบบุหรี่ แหงนหน้ามองดูบ้านของเฉินเฉิน

โอเค นี่น่ะเหรอ 'หมู่บ้านในเมือง' เอาจริงๆ ทำเลตรงนี้มันก็ตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านนั่นแหละ แต่บ้านของเฉินเฉินเป็นตึก 7 ชั้นหลังเบ้อเริ่ม มองลอดประตูเหล็กดัดชั้นล่างเข้าไป เห็นมีลิฟต์ด้วยซ้ำ

ในเขตหมู่บ้านที่แออัดยัดเยียดแบบนี้ หน้าบ้านเธอกลับมีลานกว้างล้อมรั้วไว้ จอดรถได้ตั้ง 4-5 คัน ดูจากโครงสร้างบ้าน ชั้นล่างก็ไม่ได้แบ่งให้คนอื่นเช่าทำร้านค้า มีประตูม้วนเหล็กสองบานติดกัน ดูทรงแล้วน่าจะเอาไว้ทำโรงจอดรถในร่มแน่ๆ

เฉินเฉินเคยเล่าให้ฟังว่า เธอกับเฉินเว่ยยังไม่แต่งงาน เลยอยู่ชั้นสามกับพ่อแม่ ส่วนพี่ใหญ่เฉินจี้เย่แต่งงานแล้วก็แยกไปอยู่ชั้นสี่ อนาคตถ้าใครแต่งงาน ก็สามารถรีโนเวตชั้นใดชั้นหนึ่งเป็นเรือนหอของตัวเองได้เลย

ส่วนเรื่องที่ว่า รวยขนาดนี้ทำไมไม่ไปซื้อคอนโดหรูๆ หรือซื้อวิลลาอยู่ในสภาพแวดล้อมดีๆ ไปเลยล่ะ นั่นเป็นเพราะคุณไม่เข้าใจคนท้องถิ่นพวกนี้ไง บางคนก็ชอบใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ต่อให้มีคฤหาสน์หรูหราอลังการอยู่ที่อื่น พวกเขาก็ยังเลือกที่จะอยู่ในถิ่นเดิมของตัวเองอยู่ดี ซึ่งคนนอกหลายคนก็มักจะไม่ค่อยเข้าใจวิถีชีวิตแบบนี้

หยางจ้านสูบบุหรี่หมด กำลังจะขึ้นรถขับไปหาโรงแรม ก็เห็นรถฮอนด้า ซีวิค ของเฉินเว่ยเลี้ยวเข้ามาจอด พอรถจอดสนิท เฉินเว่ยก็กะพริบไฟสูงใส่เขาสองที

หยางจ้านถอยรถหลบให้เฉินเว่ยจอด พอเฉินเว่ยลงจากรถ ทั้งสองคนก็ยืนสูบบุหรี่คุยกัน

"อ้าว ไอ้น้อง ขึ้นไปจิบชาบนบ้านก่อนสิ" เฉินเว่ยแซว

หยางจ้านพ่นควันบุหรี่ออกมา "จะบ้าเหรอ ถ้าจะขึ้นไปจิบชา ฉันก็ตามเฉินเฉินขึ้นไปตั้งนานแล้ว นี่ปาเข้าไป 5 ทุ่มกว่าแล้ว ฉันนึกว่าพี่จะไม่กลับมานอนบ้านซะอีก"

"ตอนแรกก็ว่าจะไม่กลับหรอก แต่พรุ่งนี้เรามีนัดกันนี่หว่า พรุ่งนี้เช้า 8 โมงไปเจอกันที่ปากซอย กินมื้อเช้าด้วยกัน แล้วก็ขับรถตามฉันไปเลย ขับไปถึงนู่นก็ชั่วโมงนึงพอดี"

"โอเค" หยางจ้านทิ้งก้นบุหรี่ โบกมือเตรียมจะขึ้นรถ "ไปก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปตระเวนหาโรงแรมอีก"

"เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อน" เฉินเว่ยรีบล้วงคีย์การ์ดใบหนึ่งออกมาจากรถ ยื่นให้หยางจ้าน "ไปโรงแรมนี้เลยนะ ไปถึงก็บอกชื่อ 'จินติ่งจิวเวลรี' เป็นโรงแรมที่คอนแทกต์กับบริษัทไว้ พี่ใหญ่โทรไปจองห้องให้แล้ว แค่เซ็นชื่อเข้าพักก็พอ ไม่ต้องจ่ายเงินนะเว้ย"

หยางจ้านดูคีย์การ์ด โรงแรมอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง แกว่งคีย์การ์ดไปมาแล้วยิ้ม "โอเค ฝากขอบคุณพี่ใหญ่ด้วยนะ ไปล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน"

"ปั้กๆ" เฉินเว่ยเคาะหลังคารถหยางจ้านเบาๆ ยืนมองเขาถอยรถออกจากซอยแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งออกไป