บทที่ 73 ดับเบิลเดตล่องเรือ

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางจ้านตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลุกสปอร์ตสำหรับออกทะเล เก็บข้าวของลงมาเช็กเอาต์ที่เคาน์เตอร์โรงแรม ยังไม่ทัน 7 โมง 40 นาที ก็ขับรถมาจอดเทียบข้างทางตรงปากซอยเข้าหมู่บ้านของเฉินเฉินแล้ว

"จ้านจ้าน ทางนี้" เฉินเฉินยืนโบกมือเรียกอยู่ฝั่งตรงข้าม

หยางจ้านขี้เกียจกลับรถ ถนนเส้นรองแบบนี้รถไม่เยอะ เขาเลยจอดรถแล้วเดินข้ามถนนไปหาเลยดีกว่า

วันนี้เฉินเฉินก็อยู่ในชุดสไตล์เอาต์ดอร์สำหรับออกทะเลที่เพิ่งซื้อด้วยกันเมื่อวาน ถึงจะเคยเห็นตอนเธอลองชุดไปแล้ว แต่พอได้มาเห็นอีกครั้งในเช้าวันนี้ ลุคสปอร์ตเกิร์ลที่เปี่ยมไปด้วยความสดใสของเธอก็ยังทำให้เขาใจสั่นได้อยู่ดี

คนเราก็มีสเปกที่ชอบต่างกันไป หยางจ้านน่ะแพ้ทางผู้หญิงสายสปอร์ต สายลุย ใส่ชุดแนวช่างหรือกางเกงยีนส์ที่ดูแข็งแรงและมีชีวิตชีวาแบบนี้แหละ ซึ่งเฉินเฉินในลุคนี้มันใช่เลยสำหรับเขา ยิ่งมองก็ยิ่งหลง

ลงจากรถ หยางจ้านก็วิ่งข้ามถนนไปหาเฉินเฉินอย่างคล่องแคล่ว พอวิ่งไปถึงตัวก็แกล้งทำเป็นเบรกไม่อยู่ โผเข้ากอดเธอเต็มรัก แรงเหวี่ยงทำเอาเฉินเฉินตกใจร้องว้าย หยางจ้านต้องกอดเธอไว้แน่นแล้วถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อทรงตัว

"ฮ่าๆ ที่รัก คิดถึงจังเลย" เจอกันปุ๊บ หยางจ้านก็งัดความหน้าด้านออกมาใช้ทันที

"อ๊ายย~ ตกใจหมดเลย บ้าจริง" เฉินเฉินหน้าแดง ทุบหลังหยางจ้านไปทีนึง แล้วรีบหันมองซ้ายมองขวา สงสัยจะกลัวเพื่อนบ้านแถวนี้มาเห็นเข้าแล้วจะเขิน

หยางจ้านเปลี่ยนจากกอดมาเป็นจับมือ พยักพเยิดไปทางร้านติ่มซำข้างๆ "กินมื้อเช้าที่นี่เลยไหม แล้วพี่รองล่ะครับ"

เฉินเฉินตั้งสติได้ ก็จูงมือหยางจ้านเดินเข้าร้านติ่มซำ "พี่รองลงมาพร้อมฉันนี่แหละค่ะ แต่แกไปรับอู๋อิ่งอิ๋งอยู่ เราเข้าไปสั่งของกินรอก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเขาก็ตามมา"

"อู๋อิ่งอิ๋งบ้านอยู่ใกล้ๆ นี้เหรอครับ ผมเห็นเธอดูเด็กกว่าคุณอีกนะ"

"บ้านเธออยู่ถัดจากโรงแรมที่คุณพักไปแค่สองแยกเองค่ะ ตอนเรียนเธอก็เป็นรุ่นน้องฉันปีนึงด้วย"

"หึๆ แล้วคุณไม่ได้เอากระเป๋าเสื้อผ้ามาเหรอครับ คืนนี้เราจะกลับไปค้างที่บ้านผมเลย หรือจะค้างที่เซินเจิ้นก่อนแล้วค่อยกลับพรุ่งนี้เช้าดีล่ะครับ"

"กระเป๋าฉันฝากไว้ในรถพี่รองแล้วค่ะ ขากลับเราใช้ทางฝั่งนู้นน่าจะใกล้กว่านะ ขืนกลับพรุ่งนี้เช้ามีหวังไปทำงานไม่ทันแน่ๆ เช้าวันจันทร์พวกฉันต้องไปช่วยจัดห้องประชุมให้ผู้บริหารด้วย" เฉินเฉินตอบคำถามพลาง ก้มหน้าก้มตาติ๊กเลือกเมนูติ่มซำในใบสั่งอาหารพลาง

หยางจ้านนึกภาพเส้นทางในหัว แล้วค้านเบาๆ "ไม่เร็วกว่าหรอกครับ เส้นนั้นไม่มีทางด่วน ขับกลับจากฝั่งนู้นก็ต้องใช้เวลาชั่วโมงกว่าอยู่ดี"

เฉินเฉินเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้หยางจ้าน "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มีจ้านจ้านอยู่ด้วย จะดึกแค่ไหนก็ไม่กลัว"

"งั่มมม~" หยางจ้านแกล้งทำท่าแยกเขี้ยวเหมือนจะขย้ำ เอื้อมมือไปบีบคางเฉินเฉินเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"จุ๊ๆๆ... เกรงใจคนโสดแถวนี้บ้างนะโว้ย" ยังไม่ทันที่หยางจ้านจะชักมือกลับ เสียงแซวของเฉินเว่ยก็ดังขึ้น แกยืนควงกุญแจรถอยู่ข้างโต๊ะพวกเขาแล้ว

"หึๆ" หยางจ้านกลับมานั่งตัวตรง เอื้อมมือไปดึงเฉินเว่ยให้นั่งฝั่งตรงข้าม จังหวะนั้นอู๋อิ่งอิ๋งก็เดินตามเข้ามาพอดี เฉินเว่ยเลยขยับให้เธอเข้าไปนั่งด้านในก่อน แล้วตัวเองค่อยนั่งประกบ

"สั่งของกินยังเฉินเฉิน สั่งตีนไก่นึ่งมาเยอะๆ หน่อยนะ"

"รู้แล้วน่า ของโปรดอิ่งอิ๋งของพี่นี่~~" เฉินเฉินทำหน้าเอือมๆ ใส่พี่ชาย

หยางจ้านรับหน้าที่ชงชา หันไปถามเฉินเว่ยยิ้มๆ "เตรียมของเรียบร้อยแล้วใช่ไหมพี่ กินมื้อเช้าเสร็จแล้วลุยเลยป่าว"

เฉินเว่ยแกว่งกุญแจรถในมือโชว์ "ไม่ต้องห่วงน่า เมื่อคืนที่ฉันกลับดึกก็ไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนหรอกนะ กินเสร็จแล้วขับตามฉันมาได้เลย เออ ว่าแต่พวกนายจะเอารถไปเองไหม หรือจะนั่งรถฉันไปคันเดียวเลย รถฉันคันใหญ่ นั่งสบายนะเว้ย"

หยางจ้านมองกุญแจรถโตโยต้าในมือเฉินเว่ย เดาว่าคงไปสลับเอารถคันใหญ่มาใช้เพื่องานนี้โดยเฉพาะแน่ๆ แต่เขาส่ายหน้าปฏิเสธ "โธ่พี่ คืนนี้ผมกับเฉินเฉินต้องขับรถกลับบ้านผมนะ ขืนทิ้งรถไว้ที่นี่ จะให้กลับมาเอารถยังไงล่ะ"

"เออ ว่ะ ลืมไปเลย เอาที่สบายใจละกัน ปะ ลุยๆๆ..." เฉินเว่ยเห็นติ่มซำเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ ก็ลงมือคีบกินเป็นคนแรก

ปกติการมากินติ่มซำมื้อเช้าแบบนี้ นั่งแช่จิบชาคุยกันเป็นสองชั่วโมงก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่เป้าหมายหลักของพวกเขาในวันนี้สำคัญกว่า การกินมื้อเช้าเลยใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแบบรวบรัด ก่อนจะพากันเดินออกจากร้าน

เดินพ้นประตูร้านออกมา หยางจ้านก็เห็นรถ Land Cruiser คันโตจอดอยู่หลังรถเขาฝั่งตรงข้าม เฉินเว่ยทำเท่กดรีโมตปลดล็อกรถข้ามถนนมาเลย

พอข้ามถนนมาฝั่งรถจอด เฉินเฉินก็หยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองย้ายมาเก็บไว้ในกระโปรงท้ายรถหยางจ้าน เฉินเว่ยขับรถอ้อมมาจอดข้างหน้า ยื่นมือซ้ายออกมานอกหน้าต่าง โบกมือเป็นสัญญาณให้หยางจ้านขับตามมา

ถึงแม้ในชาติก่อน หยางจ้านจะใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่ในละแวกนี้มาหลายปี แต่ถ้าเทียบกับคนพื้นที่อย่างเฉินเว่ยแล้ว ความคุ้นชินเส้นทางตรอกซอกซอยยังไงก็สู้ไม่ได้

ต้องขับรถฝ่าการจราจรออกจากใจกลางเมือง แล้ววิ่งไปตามทางหลวงเลียบชายฝั่งมุ่งหน้าสู่แหล่งท่องเที่ยวทางทะเลฝั่งตะวันออก ในยุคก่อนหน้านี้มีทั้งทางด่วนวิ่งยาวตลอดสาย แถมยังมีระบบนำทาง GPS ที่แม่นยำระดับเมตรต่อเมตรให้ใช้ แต่ในยุคนี้ การให้หยางจ้านคลำทางไปเองคงหลงทางแหงๆ เขาเลยต้องขับตามก้น Land Cruiser ของเฉินเว่ยไปอย่างว่าง่าย

เฉินเว่ยเป็นพวกชอบตะลอนเที่ยว เรื่องจำเส้นทางนี่ถือว่าเซียนกว่าหยางจ้านเยอะ ขับนำทางฉลุยไม่มีหลง ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ ก็พามาถึงจุดหมาย

พอลงจากรถ หยางจ้านก็รู้สึกคุ้นตากับสถานที่นี้ มันคือคลับเรือยอร์ชฝั่งตะวันออก ตอนนี้สเกลยังไม่ใหญ่โตเท่าไหร่ ไม่ได้ดูหรูหราอลังการเหมือนภาพที่เห็นตอนขับรถผ่านในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า แต่ก็ถือว่าจัดผังได้ดูดีมีระดับเลยทีเดียว มีท่าเทียบเรือไม้ทอดยาวเป็นตารางหมากรุกขนานไปกับผืนน้ำ เรือยอร์ชสีขาวรูปทรงต่างๆ นับสิบสิบลำจอดเรียงรายอยู่ในช่องจอดอย่างเป็นระเบียบ

ลานจอดรถตั้งอยู่ด้านหน้าอาคารคลับ มีต้นปาล์มปลูกเรียงรายเป็นทิวแถว ช่วยกรองแสงแดดไม่ให้ร้อนจัดจนเกินไปเวลาต้องออกมายืนกลางแจ้ง

"อาจ้าน รอตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันไปเรียกคนมาช่วยขนของก่อน" เฉินเว่ยบอกหยางจ้านตอนลงจากรถ แล้วก็เดินตรงเข้าไปในอาคารคลับ

ไม่ถึงสองนาที เฉินเว่ยก็เดินกลับมาพร้อมกับผู้ชายสองคน เข็นรถเข็นเล็กๆ สำหรับแคมป์ปิงตามมาด้วย

เฉินเว่ยรีบเดินไปเปิดกระโปรงท้ายรถ แล้วแนะนำชายสองคนนั้นให้หยางจ้านรู้จัก "นี่พี่หลี่ เป็นกัปตันเรือ ส่วนคนนี้อาเฉิง เป็นพ่อครัว เอาของขึ้นรถเข็นเสร็จเราก็ลงเรือกันเลย"

ยกน้ำดื่มลังนึงวางบนรถเข็น เฉินเว่ยก็หันไปแนะนำหยางจ้านที่กำลังช่วยขนของอยู่ให้ทั้งสองคนรู้จักบ้าง "นี่อาจ้าน น้องเขยฉันเอง ส่วนนั่นก็น้องสาวฉัน"

"สวัสดีครับ", "สวัสดีครับ"...

หยางจ้านช่วยขนของขึ้นรถเข็น สัมภาระไม่ได้เยอะอะไรมากมาย มีน้ำดื่มสามลัง กล่องโฟมแช่แข็งใส่วัตถุดิบทำอาหารสองกล่อง และกระเป๋าใส่อุปกรณ์ตกปลาใบใหญ่อีกสองใบ นอกนั้นก็เป็นของกระจุกกระจิกนิดหน่อย แป๊บเดียวก็ขนเสร็จ

แต่ละคนสะพายเป้สปอร์ตใบเล็กติดตัว แล้วก็พากันเดินลงไปที่ท่าเทียบเรือยอร์ช

หยางจ้านเดินขนาบข้างเฉินเว่ย ถามขึ้นมาว่า "นี่เตรียมมาแค่น้ำเปล่าเหรอ ไม่มีเครื่องดื่มอย่างอื่นเลยไง ในรถฉันมีไวน์แดงอยู่นะ เอาไหม"

"เฮ้ย~ พี่ชาย บนเรือเขามีเตรียมไว้ให้หมดแล้วเว้ย เอ็งคิดว่าฉันจะพกมาแค่นี้จริงๆ เหรอวะ" เฉินเว่ยหัวเราะพรืด กอดคอหยางจ้านตอบกลับอย่างขำๆ

"เรือนี่แกเช่ามาจากคลับเหรอ หรือว่าไงวะ"

"เรือของเพื่อนในกลุ่มน่ะ ไม่ใช่เรือสำราญหรูหราอะไรหรอก เป็นแค่เรือยอร์ชลำเล็กๆ สำหรับออกไปตกปลาแบบไปเช้าเย็นกลับ พวกเราก็ช่วยออกแค่ค่าแรงลูกเรือกับค่าน้ำมันเท่านั้นแหละ" เฉินเว่ยกระซิบอธิบาย

"แหม ช่วงนี้กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว ทุนมันก็เลยน้อยไปหน่อย ไว้พวกเรารวยเมื่อไหร่ค่อยไปสอยลำใหญ่ๆ เป็นของตัวเอง ถึงตอนนั้นอยากจะปาร์ตี้ยังไงก็จัดไปเลย ฮ่าๆ"

เดินคุยกันไม่กี่ประโยค ก็มาถึงเรือยอร์ชตกปลาขนาดความยาวกว่าสิบเมตร ที่เฉินเว่ยบอกว่าไม่ใช่เรือหรูหราอะไรนักหนา แต่ความยาวตั้งเกือบ 20 เมตร แถมยังมีสองชั้น มองจากข้างนอก หยางจ้านก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันดูกระจอกตรงไหนเลยนะ

พอขึ้นไปบนเรือ หยางจ้านก็ยิ่งมั่นใจในความคิดตัวเอง การตกแต่งภายในถือว่าหรูหราใช้ได้ มีทั้งห้องนอน ห้องครัว และห้องนั่งเล่นครบครัน ส่วนชั้นสองก็เป็นดาดฟ้าเปิดโล่งที่ตกแต่งไว้อย่างดี

บางทีอาจจะเป็นเพราะหยางจ้านไม่เคยขึ้นไปปาร์ตี้บนเรือยอร์ชส่วนตัวมาก่อนก็ได้มั้ง สิ่งที่เขาคิดว่าหรูหราดูดี อาจจะเป็นแค่ระดับเบสิกๆ ธรรมดาๆ ในสายตาของคนที่คุ้นเคยกับแวดวงนี้อยู่แล้วก็ได้ สังเกตจากปฏิกิริยาของสองพี่น้องตระกูลเฉิน พอขึ้นเรือมาก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือว้าวอะไรเลย

พอเก็บสัมภาระเข้าที่เข้าทาง เฉินเว่ยก็เดินไปคุยอะไรบางอย่างกับกัปตันหลี่ จากนั้นเรือยอร์ชก็ปลดเชือก ถอยออกจากท่าเทียบเรือ มุ่งหน้าออกสู่ทะเลเปิด

ความเร็วของเรือไม่ได้เร็วมากนัก เฉินเว่ยนัดแนะให้ทุกคนขึ้นไปจิบเครื่องดื่มรับลมชมวิวกันชิลๆ ที่ชั้นสอง โดยแกไปหยิบค็อกเทลบรรจุขวดนำเข้าหลายขวดมาจากห้องครัว

เฉินเว่ยถือขวดค็อกเทลในมือ เดินมาพิงระเบียงข้างๆ หยางจ้าน ตะโกนฝ่าเสียงลมและเสียงเครื่องยนต์ "เพิ่งจะ 10 โมงเอง กว่าจะถึงจุดตกปลาที่พี่หลี่แกเล็งไว้ก็ต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่า เรามานั่งรับลมชมวิวกันชิลๆ ไปก่อนละกัน พอถึงที่หมายค่อยให้แกสอนตกปลา ส่วนมื้อเที่ยงเดี๋ยวให้อาเฉิงจัดการให้ เป็นไงอาจ้าน อยากทำอะไรเพิ่มไหม"

หยางจ้านหันไปมองเฉินเว่ย ตะโกนถามกลับยิ้มๆ "นอกจากตกปลาแล้ว ลงไปว่ายน้ำเล่นได้ไหมวะ"

"คงไม่ได้ว่ะ แถวนี้มันใกล้ทะเลเปิด น้ำลึกเกินไป เพื่อความปลอดภัยอย่าลงน้ำดีกว่า ถ้าอยากดำน้ำ ไว้วันหลังพวกเราจัดทริปไปเกาะทางใต้ ไม่ก็บินไปภูเก็ตเลยดีกว่า ไปทริปดำน้ำโดยเฉพาะเลยไง"

"ไอเดียแจ่มเลยว่ะ หาวันว่างตรงกันแล้วจัดไปเลยเพื่อน ฮ่าๆ"

...

หลังจากยืนรับลมทะเลด้วยกันพักใหญ่ คู่รักสองคู่ก็แยกย้ายกันไปหามุมสวีต คู่หนึ่งยังคงนั่งรับลมอยู่ชั้นสอง ส่วนอีกคู่ก็แอบหนีลงไปนั่งจู๋จี๋กันที่หัวเรือชั้นล่าง หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข

ชั่วโมงกว่าต่อมา เรือตกปลาก็แล่นมาถึงเขตทะเลเปิด แต่ก็ยังพอมองเห็นเค้าโครงของเกาะอยู่ลิบๆ กัปตันหลี่ดับเครื่องยนต์ ปล่อยให้เรือลอยลำอยู่กลางผืนน้ำทะเลสีครามเข้ม

ลมทะเลพัดเอื่อยๆ ท้องฟ้าเบื้องบนมีปุยเมฆสีขาวลอยตัวสูงเด่น ผิวน้ำทะเลเป็นคลื่นลอนเล็กๆ พอเรือจอดสนิทก็มีแค่แรงโคลงเคลงเบาๆ ตามจังหวะคลื่น

กัปตันหลี่ถืออุปกรณ์ตกปลาเดินมาที่หัวเรือชั้นล่าง ยิ้มแล้วบอกทุกคนว่า "ถึงจะไม่ได้ลงน้ำ แต่ก็อย่าลืมทาครีมกันแดดกันด้วยนะครับ โดยเฉพาะสาวๆ ผิวส่วนไหนที่ไม่ได้อยู่ในร่มผ้าก็ทากันไว้หน่อยนะ ไม่งั้นตากแดดทั้งวัน พรุ่งนี้ได้แสบผิวแย่เลย หึๆ"

พอได้ยินกัปตันเตือน สองสาวก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องโดยสาร รื้อหาครีมกันแดดจากกระเป๋ามาทากันยกใหญ่ แถมยังใจดีเผื่อแผ่มาทาให้แฟนหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์ตกปลาด้วย

เอาจริงๆ ทุกคนก็เตรียมพร้อมมาอย่างดี ทั้งหมวกปีกกว้าง แว่นตากันแดด และเสื้อแขนยาวกันยูวี แต่พวกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการทาครีมที่คอหรือใบหน้ากลับมองข้ามไป โดยเฉพาะสองหนุ่มที่ใส่กางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะกันลื่นโชว์ท่อนขากลางแดดจ้า สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้ออกทะเล ถ้าปล่อยให้โดนแดดเผาทั้งวัน พรุ่งนี้รับรองว่าผิวไหม้เกรียมแน่นอน

ผิดกับกัปตันหลี่ที่ใส่แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดา ไม่ได้ซีเรียสเรื่องพวกนี้เลย แกใส่แค่แว่นตากันแดดอันเดียว หมวกก็ไม่ใส่ แต่ดูจากผิวสีแทนคล้ำแดดของแกก็รู้เลยว่า ผ่านการอาบแดดมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำจนผิวมีภูมิต้านทานไปเรียบร้อยแล้ว

"ระดับน้ำตรงนี้ลึกประมาณ 40-50 เมตร เราจะใช้ลูกปลาหมึกกับปลาตัวเล็กๆ เป็นเหยื่อล่อนะครับ ถ้าโชคดีอาจจะได้ตกปลาเนื้ออ่อนไซส์หลายสิบชั่งขึ้นมาเลยนะเออ" กัปตันหลี่อธิบายยิ้มๆ

"แถวนี้มีฝูงปลาด้วยเหรอครับพี่" หยางจ้านถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีหรอกครับ ตรงนี้มันยังไม่ห่างฝั่งเท่าไหร่ ก็ตกได้แต่ปลาสายพันธุ์ท้องถิ่นแหละ นานๆ ทีดวงดีถึงจะได้เจอตัวใหญ่หลงมา ไม่เหมือนพวกเรือตกปลาโดยเฉพาะที่ออกทะเลกันทีหลายๆ วันหลายๆ คืน พอเจอฝูงปลาก็ตวัดเบ็ดกันมันส์มือไปเลย"

หยางจ้านฟังแล้วก็ไม่ได้ผิดหวังอะไร ก็แหม เขามาอยู่บ้านริมทะเลตั้งหลายเดือนแล้ว แถมยังตกปลาเป็นประจำ เรื่องแค่นี้ก็ต้องรู้ดีอยู่แล้ว

หยางจ้านกับเฉินเว่ยรับหน้าที่เป็นคนตกปลา ส่วนเฉินเฉินกับอู๋อิ่งอิ๋งก็คอยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ จะตกปลาได้หรือไม่ได้ก็อีกเรื่อง แต่ที่แน่ๆ คือการที่คู่รักสองคู่ได้มาใช้เวลาร่วมกันแบบนี้ มันสร้างความสุขและความทรงจำดีๆ ให้กับพวกเขาทุกคนแน่นอน