บทที่ 74 ความสามารถแฝงของเฉินเฉิน

ตกปลากันตั้งแต่ 11 โมงเช้ายัน 5 โมงเย็น ระหว่างนั้นทุกคนก็ได้ลิ้มรสฝีมือการทำอาหารของอาเฉิงพ่อครัวประจำเรือไปกว่า 2 ชั่วโมง

มื้อเที่ยงไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมาย ก็แค่บาร์บีคิวซีฟู้ด สเต๊กเนื้อ สลัด แล้วก็เบียร์เย็นๆ แต่ทุกคนก็เอนจอยกันสุดๆ เพราะก่อนจะกินข้าว หยางจ้านดันตกปลาหมึกกล้วยไซส์เบิ้มขึ้นมาได้ตัวนึง อาเฉิงเลยเอามาปิ้งให้กินกันสดๆ รสชาติหวานกรอบอร่อยจนทุกคนติดใจ

กว่าจะเก็บเบ็ดก็ปาเข้าไป 5 โมงกว่า กลับมาถึงท่าเรือก็ 6 โมงครึ่งแล้ว ผลประกอบการวันนี้ถือว่าไม่เลว ถ้าไม่นับส่วนของกัปตันหลี่ หยางจ้านกับเฉินเว่ยตกปลาได้รวมกันเจ็ดแปดตัว กะน้ำหนักด้วยสายตาก็น่าจะราวๆ 20 กว่าชั่งถึงจะไม่ได้ปลาใหญ่ไซส์บิ๊กอย่างที่หวังไว้ แต่คู่รักทั้งสองคู่ก็สนุกและแฮปปี้กันสุดๆ

พอกลับมาถึงคลับเรือยอร์ช กัปตันหลี่ก็จัดการแบ่งปลาที่ตกได้ใส่กล่องโฟมแช่แข็งแพ็กให้อย่างดีสองกล่อง เอาไปใส่รถคนละคัน เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจของแกในวันนี้

เรื่องเคลียร์ค่าใช้จ่ายอะไรพวกนี้ หยางจ้านไม่ต้องยุ่งเลย เฉินเว่ยจัดการให้เสร็จสรรพ

รถสองคันขับออกจากคลับเรือยอร์ช ไปหาร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์แถวๆ นั้น จัดอาหารพื้นเมืองไปอีกมื้อ นั่งกินดื่มคุยเล่นกันชิลๆ จนถึงสองทุ่มครึ่งถึงได้เลิกรา

เดินออกจากร้านอาหาร ทั้งสองคู่ก็มายืนคุยร่ำลากันที่ข้างรถ หยางจ้านแกล้งถามเฉินเว่ย "พี่เว่ย คืนนี้พวกพี่ไม่กลับเซินเจิ้นเหรอ"

เฉินเว่ยกลอกตาบน โยนบุหรี่ให้หยางจ้านมวนนึง ทั้งคู่เดินเลี่ยงออกไปจุดบุหรี่สูบ "ใจจริงก็ไม่อยากกลับหรอก แต่อิ๋งอิ๋งมีนัดสัมภาษณ์งานที่บริษัทที่พ่อเธอฝากฝังไว้ให้พรุ่งนี้ ฉันต้องไปส่งเธอที่บ้านก่อน 4 ทุ่มว่ะ"

"หึๆ เฉินเฉินก็ต้องไปช่วยผู้บริหารเตรียมห้องประชุมพรุ่งนี้เหมือนกันนี่นา"

"เชี่ยเอ๊ย ไม่ต้องเตรียมห้องประชุมแล้วนายจะทำไมฮะ ฉันเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอนะเว้ย พวกนายจะจีบกันก็จีบไป แต่อย่ามาโชว์หวานข้ามหน้าข้ามตาฉันนะโว้ย!" เฉินเว่ยตีความไปผิดทาง แกล้งทำเป็นหวงน้องสาวใส่หยางจ้าน

"เออๆ ยอมแล้วๆ พี่เป็นพี่ชาย พี่ใหญ่สุด ผมจะไปกล้าทำอะไรล่ะคร้าบ"

"หึๆ ล้อเล่นน่า ปะ ไปกันเถอะ นายขับตามฉันมานะ พอถึงถนนใหญ่คอยดูสัญญาณฉัน แล้วเราค่อยแยกย้ายกัน" เฉินเว่ยเลิกวางมาดพี่ชาย กอดคอหยางจ้านเดินหัวเราะร่วนไปที่รถ

"พี่ใหญ่~~ คำว่า 'แยกย้ายกัน' มันฟังดูไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไหร่นะ น่าจะใช้คำว่า 'ต่างคนต่างไป' มากกว่า ถุยๆ... เชี่ยเอ๊ย คำนี้ก็ฟังดูไม่ดีเหมือนกันว่ะ" หยางจ้านกะจะจับผิดคำพูดเฉินเว่ย แต่ดันนึกคำดีๆ ไม่ออก เลยทำเอาตัวเองไปไม่เป็นซะงั้น

"ฮ่าๆๆ... ไม่ค่อยมีสติปัญญาก็ไม่เป็นไร ยอมรับมาเถอะ ฮ่าๆๆ..."

เฉินเว่ยตะโกนบอกลา แล้วก็ขึ้นรถสตาร์ตเครื่องขับนำออกไปก่อน แขนซ้ายยื่นออกมาเคาะประตูรถตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณตามสไตล์ หยางจ้านก็เปิดไฟฉุกเฉินตอบรับ แล้วขับตามรถ Land Cruiser ไป

ขับลัดเลาะไปตามถนนสายรองเล็กๆ คดเคี้ยวอยู่สิบกว่านาที ก็ทะลุออกถนนใหญ่ เฉินเว่ยเปิดไฟฉุกเฉินจอดรถเทียบข้างทาง ลงจากรถเดินมาหาหยางจ้านที่จอดอยู่คันหลัง "ใช้ถนนเส้นนี้แหละ เดี๋ยวฉันเลี้ยวซ้าย นายเลี้ยวขวานะ ขับตรงไปเรื่อยๆ ก็จะถึงเขตรอบนอกของเขตฮุ่ยหยาง แล้วนายก็ขับตามป้ายบอกทางไปเลย"

"โอเค เข้าใจแล้ว ขับรถดีๆ นะพี่" หยางจ้านยื่นมือไปจับนิ้วโป้งของเฉินเว่ย ทำท่าแฮนด์เชกแบบลูกผู้ชาย

ปล่อยมือกันแล้ว เฉินเว่ยก็ก้มลงไปมองเฉินเฉินที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ "เฉินเฉิน พี่ไปก่อนนะ เดินทางปลอดภัยล่ะ"

"ค่ะ บ๊ายบายค่ะพี่" เฉินเฉินนั่งอยู่ในรถ ยิ้มโบกมือลาพี่ชาย

เฉินเว่ยกลับไปขึ้นรถ รถทั้งสองคันก็เลี้ยวเข้าถนนใหญ่ แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

ลมพัดเย็นสบาย บนถนนใหญ่รถไม่ค่อยเยอะ หยางจ้านเปิดกระจกรถ เปิดเพลงคลอเบาๆ มีสาวคนรักนั่งอยู่เคียงข้าง สองข้างทางเป็นภูเขาสลับกับวิวทะเลเป็นระยะ นี่มันทริปขับรถกินลมชมวิวกับสาวสวยยามค่ำคืนชัดๆ...

...

ปล่อยให้ความรักล่องลอยไปตามสายลม เธอไม่เคยเอ่ยถาม

ไม่รู้จักทะนุถนอมช่วงเวลาที่มี

ปล่อยให้ฉันต้องเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า

เพียงเพราะเธอชินชากับคราบน้ำตาของฉัน

ไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับฉันอีกต่อไป

เห็นแล้วก็ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดใจ

จะให้ทำเหมือนบทพูดในละครได้อย่างไร

ที่บอกว่าจะรักกันตลอดไปชั่วนิรันดร์

...

ซีดีเพลงที่หยางจ้านเปิดในรถ เป็นแผ่นรวมเพลงฮิตยุคเก่าๆ ที่หยิบติดมือมาจากอู่ของเฉินเว่ย พอดีเพลงรันมาถึงเพลงกวางตุ้ง 《เอาความรักที่จริงใจแลกกับความรักที่ลึกซึ้ง》 ของโจวฮุ่ยหมิ่น

ทั้งคู่อยู่ในรถ สบตากันด้วยความรักซาบซึ้ง แล้วก็ร้องตามเพลงเบาๆ ไปด้วยกัน

ปกติหยางจ้านก็พอจะมั่นใจว่าตัวเองเป็นตัวตึงคาราโอเกะอยู่หรอก แต่พอเจอเพลงกวางตุ้งเสียงผู้หญิงแบบนี้ ก็ทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆ ร้องลิปซิงก์ตามเท่านั้นแหละ โชคดีที่ยังพอคุ้นทำนอง ฮัมตามเบาๆ ก็เลยไม่ถึงกับเพี้ยน

แต่เสียงร้องใสๆ ของเฉินเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ นี่สิ ทำเอาหยางจ้านต้องเบิกตากว้าง หันไปมองด้วยความทึ่งอยู่หลายรอบ เฉินเฉินร้องเพลงไป ก็เอื้อมมือซ้ายมาผลักหัวหยางจ้านที่หันมามองให้หันกลับไปมองถนนข้างหน้าอย่างอารมณ์ดี บังคับให้เขาตั้งใจขับรถ

"ฮ่าๆ" ผลักหัวหยางจ้านไปหลายรอบ เฉินเฉินก็ทนขำตัวเองไม่ไหว หัวเราะร่วนออกมา

หยางจ้านขับรถไปยิ้มไป อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือขวาไปลูบหัวเฉินเฉินเบาๆ "เบบี๋ตัวน้อยของผม นี่คุณมีความสามารถแฝงซ่อนอยู่อีกเหรอเนี่ย! สารภาพมาซะดีๆ ยังมีความสามารถอะไรซ่อนอยู่อีก"

"หึๆ มีอีกเยอะแยะเลยล่ะ~~" เฉินเฉินเอาหัวถูไถมือหยางจ้านอย่างอารมณ์ดี ทำหน้าเชิดๆ แอบภูมิใจนิดๆ

"โอ้โห เคยเรียนร้องเพลงมาด้วยเหรอครับ" หยางจ้านจับมือเฉินเฉินมาวางไว้บนคันเกียร์ตรงกลาง แล้วเอามือตัวเองกุมทับมือเธอไว้อีกที

เฉินเฉินเขินนิดๆ กับการกระทำของเขา หน้าแดงระเรื่อ หันไปมองถนนข้างหน้า "เคยเรียนร้องเพลงอยู่สองปีน่ะค่ะ ตอนเด็กๆ พ่อแม่ส่งไปเรียนพิเศษตั้งหลายอย่างเลยนะ"

ได้ยินแบบนี้ หยางจ้านก็แอบบ่นในใจ 'เวรเอ๊ย ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่เคยได้เรียนพิเศษอะไรเลยสักอย่าง แม้แต่คัดลายมือก็ยังไม่เคยเรียน' ก็อย่างว่าแหละ เด็กต่างจังหวัดลูกคนงานธรรมดา จะเอาอะไรไปสู้กับคุณหนูลูกเศรษฐีในเมืองใหญ่เรื่องพวกนี้ได้ล่ะ

"งั้นลองเล่าให้ฟังหน่อยสิครับ ว่าเบบี๋ของผมยังมีความสามารถพิเศษอะไรอีกบ้าง"

"อืมม~~ เต้นรำ... เล่นเปียโน... ตีแบดมินตัน... แล้วก็วาดรูปด้วยค่ะ อิอิ"

"โอ้โห~~" หยางจ้านแกล้งทำเป็นจับมือเฉินเฉินมาทาบไว้ที่หน้าอกซ้ายของตัวเอง ทำหน้าเจ้าเล่ห์ "ตอนแรกนึกว่าแค่จีบสาวสวยติด ที่ไหนได้ ดันได้สมบัติล้ำค่ามาครอบครองซะงั้น... ลองจับดูสิครับ ใจผมเต้นแรงขึ้นตั้งเยอะเลย"

"คิกคิก~~" เฉินเฉินไม่ขัดขืน ปล่อยให้เขาจับมือไว้ แอบอมยิ้มแก้มแดงอยู่ข้างๆ

"ความสามารถพิเศษเยอะขนาดนี้ สอบได้ระดับไหนแล้วบ้างล่ะครับเนี่ย"

"ก็ระดับสูงสุดของมือสมัครเล่นแหละค่ะ อย่างเปียโนก็สอบผ่านระดับ 10 แล้ว ส่วนอย่างอื่นก็น่าจะประมาณนั้นเหมือนกัน"

เอาจริงๆ ผู้ชายคนไหนมารู้ว่าแฟนตัวเองทั้งเต้นรำเก่ง เล่นเปียโนเป็น... ก็ต้องแอบคิดลึกไปไกลบ้างแหละ หยางจ้านเองก็แอบทำหน้าหื่นกามอยู่แป๊บนึง โชคดีที่จิตใต้สำนึกฝั่งคนดีดึงสติกลับมาได้ทัน

"ว้าว~~~~" หยางจ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่กลบเกลื่อนความคิดอกุศลในหัว จับมือเฉินเฉินกลับไปวางบนคันเกียร์ แกล้งทำเป็นตื่นเต้นดีใจ "เฉินเฉิน ผมอยากเห็นคุณเต้นรำ อยากฟังคุณเล่นเปียโน อยากร้องเพลงกับคุณ แล้วก็อยากตีแบดกับคุณด้วย ฮ่าๆๆ"

เฉินเฉินเห็นแฟนตื่นเต้นดีใจขนาดนี้ เธอก็พลอยมีความสุขไปด้วย เธอเป็นฝ่ายดึงมือออกจากมือหยางจ้าน แล้วพลิกกลับมากุมมือขวาของเขาไว้แน่น

"หึๆ ได้สิคะ แต่ที่อ๋าวโถวคงหาสถานที่อำนวยความสะดวกยากหน่อยนะคะ!" เฉินเฉินแกล้งทำเป็นหนักใจ

"ยากตรงไหนกันล่ะ เครื่องเสียงที่บ้านผมก็ออกจะเริ่ด เดี๋ยวไปซื้อชุดคาราโอเกะมาติดก็จบ หรือจะไปร้องที่ร้าน KTV ก็ได้ ฮ่าๆ"

"อ้อ เดี๋ยวซื้อเปียโนมาไว้ที่บ้านสักหลังด้วย เอาตั้งไว้ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง หรือจะกั้นห้องทำเป็นห้องซ้อมดนตรีไปเลยก็ได้ คุณว่างๆ จะได้มาซ้อมเล่นที่บ้านไง เรื่องพวกนี้ผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ปกติคุณใช้เปียโนยี่ห้ออะไรล่ะครับ" เฉินเฉินรู้ว่าหยางจ้านรวยพอตัว แต่เธอก็คงประเมินความรวยของเขาต่ำไป หยางจ้านไม่ใช่พวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไร้สาระก็จริง แต่ถ้าเพื่อจะได้ชื่นชมความสามารถของแฟนสาว ต่อให้ต้องจ่ายเพิ่มอีกหลายแสนหยวน เขาก็ไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก

เห็นหยางจ้านทำหน้าจริงจัง เฉินเฉินก็แอบขำ แต่พูดก็พูดเถอะ การที่ผู้ชายกล้าเอ่ยปากว่าจะซื้อเปียโนมาไว้ที่บ้านให้เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียว ต่อให้เป็นลูกคุณหนูบ้านรวยแค่ไหน ก็ต้องมีแอบซึ้งใจกันบ้างแหละ

ตอนนี้เฉินเฉินมองหยางจ้านด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ตอนแรกที่เริ่มคุยกัน เธอแค่รู้สึกว่าเขาดูเป็นผู้ใหญ่และคุยกันถูกคอมากกว่าผู้ชายวัยเดียวกัน ความหล่อหรือความรวยไม่ใช่ปัจจัยหลักที่ดึงดูดเธอ แต่พอได้ตกลงคบกันแล้ว เธอกลับยิ่งค้นพบมุมน่ารักๆ ของหยางจ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งหลงรัก

"ไม่ต้องหรอกค่ะ เราไปร้องเพลงที่ KTV ก็พอแล้ว ตั้งแต่ทำงานฉันก็ไม่ได้ซ้อมเปียโนแบบจริงจังเลย ไว้มีโอกาสค่อยเล่นให้ฟังละกันนะคะ หึๆ"

"แต่ฉันวาดรูปให้คุณดูได้นะคะ ฉันวาดรูปเหมือนสเกตช์ภาพบุคคลเก่งนะเออ ที่หอพักฉันมีอุปกรณ์พร้อมเลย หึๆ" เฉินเฉินรีบเปลี่ยนเรื่องเบรกความใจป้ำของหยางจ้าน เสนอตัวจะวาดรูปสเกตช์ให้เขาแทน

ลูกไม้แค่นี้หยางจ้านมองออกทะลุปรุโปร่ง แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ คว้ามือเฉินเฉินขึ้นมาจูบหลังมือเบาๆ "เอาสิครับ ว่างๆ ผมจะลองหาดูว่าแถวนี้มีคอร์ตแบดมินตันในร่มบ้างไหม จะได้ลองท้าดวลฝีมือระดับผ่านการฝึกซ้อมของคุณซะหน่อย ฮ่าๆ ฝีมือแบดมินตันผมก็ไม่ธรรมดานะจะบอกให้"

เฉินเฉินแหงนหน้าหัวเราะจนตาหยี "ฉันรู้ค่ะว่ามีคอร์ตแบดมินตันอยู่ที่ไหน! ในคลับท่าเรือไงคะ เมื่อก่อนฉันเคยไปตีแบดกับเพื่อนร่วมงานที่นั่นบ่อยๆ"

สถานที่ที่เฉินเฉินพูดถึง หยางจ้านก็รู้จักดี แต่เมื่อก่อนแค่เคยขับรถผ่าน ไม่เคยแวะเข้าไปเลย ก็เลยไม่รู้ว่าข้างในมีสนามกีฬาให้เช่าด้วย

"โอเค งั้นตกลงตามนี้ สัปดาห์นี้เดี๋ยวเราหาเวลาว่างมาดวลแบดมินตันกันสักแมตช์ ให้คุณครูเฉินเฉินที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ช่วยชี้แนะวิทยายุทธ์ให้หนุ่มหล่ออาจ้านที่ตีแบดแบบครูพักลักจำหน่อยละกัน ฮ่าๆ"

"หมั่นไส้จริงๆ เล๊ย~~" เฉินเฉินปล่อยมือ หยิกไหล่หยางจ้านเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

จู่ๆ หยางจ้านก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยพูดถามความเห็น "เฉินเฉินครับ สัปดาห์นี้ที่ทำงาน ผมอาจจะต้องออกไปกินข้าวสังสรรค์กับลูกค้าหรือเพื่อนร่วมงานบ้างบางเย็นนะครับ แล้วหัวหน้าถังของคุณก็บอกไว้ว่าจะพาผมไปทำความรู้จักกับคนกว้างขวางแถวนี้ด้วย เลยอาจจะไม่ได้ไปกินมื้อเย็นกับคุณทุกวันนะ แต่ผมสัญญาว่าจะแวะไปหาคุณที่ใต้หอพักทุกคืนแน่นอนครับ หึๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ผู้ชายก็ต้องมีการเข้าสังคมสังสรรค์บ้างเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว คุณก็อย่าดื่มเหล้าเยอะเกินไป ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ อ้อ แล้วถ้าดื่มก็อย่าขับรถนะ ดึกแค่ไหนก็โทรเรียกฉันได้เลย" เฉินเฉินตอบอย่างเข้าใจและเป็นห่วงเป็นใยสุดๆ

"เฉินเฉินที่รัก ร้องเพลงให้ฟังอีกสักเพลงสิครับ!" หยางจ้านหันไปยิ้มให้เฉินเฉิน เอื้อมมือไปกดเปลี่ยนเพลงที่เครื่องเล่นซีดี แอบคิดถึงความสะดวกสบายของการควบคุมผ่านพวงมาลัยในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าขึ้นมาตงิดๆ

........................

ตลอดทางมีแต่เสียงร้องเพลงและเสียงหัวเราะหยอกล้อกัน ไม่ถึง 4 ทุ่ม ทั้งสองคนก็ขับรถกลับมาถึงถนนเส้นหลักในใจกลางตำบลอ๋าวโถว หยางจ้านพูดแหย่เล่นๆ "แวะไปบ้านผมไหมครับ"

"อื้อ~~ กลับหอพักสิคะ!" เฉินเฉินเขินจนทุบหลังมือหยางจ้านไปทีนึง

"ฮ่าๆๆ..." หยางจ้านหัวเราะร่วน เลี้ยวรถมุ่งหน้าไปทางหอพักของเฉินเฉิน

พอขับรถเข้าไปในลานจอดรถ ทั้งสองคนก็ยังไม่รีบลงจากรถ หยางจ้านหาที่จอดหลบมุมมืดๆ ใต้ร่มไม้ ดับเครื่องแล้วลดกระจกลง ทั้งคู่นั่งอิงแอบกระหนุงกระหนิงคุยกันเบาๆ ในรถจนถึง 5 ทุ่ม

จนกระทั่งเฉินเฉินเริ่มหาวหวอดๆ หยางจ้านถึงยอมปล่อยให้เธอกลับขึ้นหออย่างอิดออด

ลงจากรถไปหยิบกระเป๋าเป้ให้เธอจากกระโปรงท้าย จังหวะที่เฉินเฉินหันหลังรับกระเป๋า หยางจ้านก็ฉวยโอกาสรวบตัวเธอเข้ามากอดแล้วประทับรอยจูบลงไปทันที ถึงนี่จะไม่ใช่จูบแรกของพวกเขา แต่ในลานจอดรถที่กว้างขวางและค่อนข้างเงียบแบบนี้ เฉินเฉินก็ยังแอบมีอาการขัดเขินอยู่บ้าง ตอนโดนจูบแรกๆ มือเล็กๆ ของเธอก็พยายามดันอกเขาออกเบาๆ แต่พอหยางจ้านเพิ่มแรงกอดให้กระชับขึ้น เฉินเฉินก็ยอมจำนนแต่โดยดี แถมยังเริ่มจูบตอบเขาเบาๆ ด้วย

หยางจ้านไม่ใช่พวกไก่อ่อนที่พอได้จูบแล้วจะบุ่มบ่ามทำอะไรไม่รู้หนักรู้เบา ถึงอารมณ์จะพาไป แต่เขาก็ยังคุมจังหวะได้ดี สองนาทีผ่านไป เฉินเฉินก็ออกแรงผลักอกหยางจ้านเบาๆ ทั้งคู่ผละออกจากกันพร้อมกับเสียงหอบหายใจ

เฉินเฉินก้มหน้าหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าแดงๆ ขึ้นมาจุ๊บหยางจ้านเร็วๆ อีกที แล้วรีบหันหลังวิ่งขึ้นหอพักไป "ฝันดีนะคนบ้า หึๆ~~~"

หยางจ้านยืนพิงประตูรถด้วยท่าทางสบายๆ ยิ้มกว้างจนตาหยี มองตามแผ่นหลังของเฉินเฉินที่วิ่งขึ้นบันไดจนลับสายตาไป ยืนรอจนกระทั่งไฟเซนเซอร์ตรงบันไดหอพักดับลง ถึงได้หันหลังขึ้นรถขับกลับบ้าน

...