บทที่ 75 คุยเรื่องงานในวันทำงาน

เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปอีกสองวันทำการ เช้าวันพุธ หยางจ้านกินมื้อเช้าที่แผนกธุรกิจเสร็จ ก็ยกชามาจิบที่โต๊ะทำงาน นั่งเช็กหุ้นและเขียนนิยายเหมือนอย่างเคย

สองวันแรกของสัปดาห์ผ่านไปอย่างเรียบง่าย เช้าวันจันทร์เหยียนเฟิงแวะเข้ามาทักทาย นั่งจิบชาคุยเล่นกับหยางจ้านตลอดช่วงเช้า อัปเดตความคืบหน้าเรื่องกว้านซื้อปั๊มน้ำมัน กินมื้อเที่ยงเสร็จก็บึ่งรถกลับเข้าเมืองไป ปล่อยให้ซุนเต๋อจื้อรับหน้าที่ดูแลคิวส่งน้ำมันของลูกค้าแกแทน

ความจริงแล้ว ในช่วงไม่กี่วันมานี้ พวกเขาได้สืบข้อมูลเรื่องปั๊มน้ำมันจนกระจ่างแจ้งแล้ว ตอนแรกคิดว่าปั๊มน้ำมันสามแห่งนั้นเป็นชื่อบุคคลธรรมดา ซึ่งขั้นตอนการโอนกรรมสิทธิ์จะยุ่งยากและจุกจิกมาก

แต่พอได้คุณพ่อของเหยียนเฟิงมาช่วยเช็กข้อมูลให้ ก็พบว่าปั๊มน้ำมันทั้งสามแห่งนี้จดทะเบียนอยู่ในชื่อบริษัท 'ฮุ่ยเฟิงปิโตรเคมี' ของเจ้าของเดิมทั้งหมด

สถานการณ์พลิกผันไปในทางที่ดี คุณพ่อของเหยียนเฟิงเลยแนะนำให้ใช้วิธีกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัท 'ฮุ่ยเฟิงปิโตรเคมี' ไปเลย วิธีนี้จะช่วยลัดขั้นตอนจุกจิกไปได้เยอะ แถมในอนาคตถ้าจะทำสัญญาแฟรนไชส์ให้บริษัทแม่เข้ามาบริหาร การทำสัญญาแบบบริษัทต่อบริษัทก็ดูเป็นทางการและสมเหตุสมผลกว่าด้วย

แต่ประเด็นคือ ภายใต้ชื่อบริษัท 'ฮุ่ยเฟิงปิโตรเคมี' ยังมีสินทรัพย์อื่นๆ หลงเหลืออยู่อีกนิดหน่อย ดูเหมือนเจ้าของเดิมจะยังมีวิสัยทัศน์และความฉลาดอยู่บ้าง ถ้าแกไม่ติดการพนันจนหมดตัวซะก่อน แกก็คงกะจะเก็บเปลือกบริษัทกับที่ดินที่เหลือไว้เป็นทุนรอนในการฮึดสู้ขึ้นมาใหม่ แน่นอนว่านี่อาจจะเป็นแค่ข้ออ้างในการโก่งราคา ถ้าให้ราคาที่ถูกใจ เผลอๆ แกก็คงยอมขายเหมาเข่งทั้งหมด แล้วกำเงินสดก้อนโตไปตั้งต้นทำธุรกิจอื่นแทนก็ได้

สัปดาห์นี้พวกเหยียนเฟิงก็เลยต้องไปลงพื้นที่ตรวจสอบสินทรัพย์อื่นๆ ที่เหลืออยู่ของบริษัท 'ฮุ่ยเฟิงปิโตรเคมี' ซึ่งก็คือที่ดินเปล่าสองแปลงนั่นแหละ ถ้าดูแล้วมีแววรุ่ง การเพิ่มเงินอีกสองสามล้านหยวนเพื่อเหมาซื้อมาทั้งหมดก็ถือว่าอยู่ในแผนที่วางไว้

หยางจ้านไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้เลยสักนิด ในเมื่อเป็นเกมจับเสือมือเปล่าอยู่แล้ว จะได้กระต่ายติดไม้ติดมือมาเพิ่มสักตัวสองตัวก็ไม่เห็นเป็นไร รอให้พวกนั้นเจรจาจนได้ข้อสรุปก่อน เขาค่อยตามไปดูสินทรัพย์ที่ว่านั่นอีกที ใครจะรู้ล่ะ ที่ดินทำเลดีๆ ปล่อยทิ้งไว้สักสองสามปี 'กระต่าย' อาจจะกลายร่างเป็น 'หมูป่า' ตัวเบ้อเริ่มก็ได้

ส่วนเรื่องขั้นตอนการกู้ยืม การชำระหนี้ หรือการโยกย้ายเงินลงทุนที่ดูจะซับซ้อนขึ้นนั้น เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง มันมีวิธีพลิกแพลงจัดการได้ตั้งเยอะแยะ หยางจ้านไม่ได้กังวลเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

นอกจากเรื่องนี้แล้ว ก็ไม่มีเรื่องงานอะไรให้ต้องจัดการอีก

เย็นวันจันทร์ หยางจ้านกะจะไปหาเฉินเฉินเพื่อออกเดตซะหน่อย แต่เธอดันยุ่งหัวปั่นตั้งแต่วันแรกของการทำงาน แถมเลิกงานก็มีนัดกินข้าวกับเพื่อนร่วมแผนกอีก หยางจ้านเลยอดไปหา

วันอังคาร หยางจ้านใช้เวลาครึ่งค่อนวันไปคุมช่างทำประตูหน้าต่าง เปลี่ยนประตูรั้วเหล็กดัดของบ้านเลขที่ 168 ให้เป็นประตูเลื่อนอัตโนมัติเปิดปิดด้วยรีโมต ต่อไปนี้เวลาขับรถเข้าออกก็ไม่ต้องลงมาเปิดปิดประตูเองให้เหนื่อยอีกแล้ว

พอว่าง หยางจ้านก็ไปถอยอุปกรณ์ตีแบดมินตันมาครบเซต เลิกงานก็นัดเฉินเฉินไปดวลแบดมินตันกันสองชั่วโมงเต็ม ถึงชาตินี้หยางจ้านจะได้ร่างกายที่ฟิตปั๋งเหนือมนุษย์มนา แถมชาติก่อนก็ตีแบดแบบครูพักลักจำมาหลายปี แต่พอต้องมาดวลกับเฉินเฉินที่ได้รับการฝึกฝนจากโค้ชมืออาชีพมาตั้งแต่เด็ก ก็ทำเอาเขาแทบหืดจับ เสียหน้าไปไม่น้อยเลยทีเดียว

สเตปการวิ่ง การตบลูก รวมไปถึงการตีโฟร์แฮนด์แบ็กแฮนด์ของหยางจ้านก็ถือว่าใช้ได้ แต่กีฬาแบดมินตันเนี่ย สำหรับคนที่รู้เทคนิคและทิศทางลูกแล้ว คนตัวเล็กก็สามารถเอาชนะคนตัวใหญ่ได้ หรือคนแรงน้อยก็สามารถเอาชนะคนแรงเยอะได้สบายๆ

เฉินเฉินเองก็สูงตั้ง 170 เซนติเมตร สภาพร่างกายและความคล่องตัวก็จัดว่าดีเยี่ยม บวกกับมีทักษะและไหวพริบจากการฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบ ไม่ว่าจะเป็นลูกหยอด ลูกงัด หรือการวางลูกสลับซ้ายขวา ก็หลอกล่อให้หยางจ้านวิ่งพล่านไปทั่วสนามได้หลายต่อหลายครั้ง

หยางจ้านก็มีฟอร์มของเขาอยู่ อาศัยความได้เปรียบเรื่องพละกำลังและความอึด ถึงจะโดนหลอกให้วิ่งหัวซุกหัวซุน ก็ยังกัดฟันพุ่งไปรับลูกทุกลูก มีหลายครั้งที่เฉินเฉินเป็นฝ่ายหลอกล่อเขาจนเหนื่อยหอบ แถมยังขำท่าทางวิ่งพล่านของหยางจ้านจนหมดแรง สุดท้ายก็เลยโดนเขาตบสวนทำแต้มไปได้

แต่ต้องยอมรับว่าร่างกายของหยางจ้านมีความสามารถในการเรียนรู้สูงมาก ยิ่งเล่นไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มจับทางและขโมยเทคนิคการตีของเฉินเฉินมาใช้ได้ ในสองเซตสุดท้าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินเฉินหมดแรงจริงๆ หรือเพราะสหายหยางจ้านฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ในที่สุดเขาก็สามารถเอาชนะไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

การตีแบดสองชั่วโมงเต็ม ถึงจะมีช่วงพักเบรกบ้าง แต่การต้องดวลกันตัวต่อตัวเต็มคอร์ตแบบนี้ มันสูบพลังงานยิ่งกว่าเล่นบาสสามเกมซะอีก หยางจ้านกับเฉินเฉินเลยได้เหงื่อและสนุกกันสุดเหวี่ยง

หลายครั้งก่อนหน้านี้ที่เฉินเฉินมาตีแบดกับเพื่อนร่วมงาน มันก็เป็นแค่กิจกรรมกระชับมิตรทางสังคมเท่านั้น เพราะในที่ทำงานของเธอ ไม่มีใคร (แม้แต่ผู้ชาย) ที่พอจะดวลกับเธอให้ได้เหงื่อเลยสักคน เวลาตีแบดกับเพื่อนร่วมงาน เธอเลยไม่เคยต้องงัดฝีมือที่แท้จริงออกมาใช้ แค่ตีโต้ไปมาพอเป็นพิธีก็จบเกมแล้ว

แต่พอมาเจอหยางจ้านที่สามารถทนอึดดวลกับเธอได้ตั้งสองชั่วโมงเต็ม แถมยังเป็นแฟนหนุ่มของเธอด้วยแล้ว ลึกๆ ในใจเฉินเฉินอาจจะดีใจและสนุกยิ่งกว่าหยางจ้านซะอีก

...

10 โมงเช้า หยางจ้านที่กำลังดำดิ่งอยู่กับโลกนิยายของตัวเอง ก็ได้รับสายจากซ้ายอี้ คุยกันสองสามคำก็เก็บของเตรียมตัวออกไปข้างนอก

เขาขับรถไปหาหลี่ปินที่ปั๊มน้ำมันริมทะเลก่อน เมื่อสองวันก่อนหยางจ้านนึกเปรี้ยวปากอยากกินปูขนขึ้นมา เลยลองถามหลี่ปินดูว่ามีเพื่อนที่ทำธุรกิจอาหารทะเลสดพอจะหาปูขนแท้ๆ ให้ได้บ้างไหม ตอนแรกก็แค่ถามดูเฉยๆ ไม่คิดว่าหลี่ปินจะมีญาติทำธุรกิจนี้อยู่ที่ฮุ่ยหยางจริงๆ

หยางจ้านเลยสั่งปูขนรวดเดียว 20 ลัง ให้หลี่ปินช่วยจัดการให้ ของพวกนี้ถ้าแพ็กและเก็บรักษาดีๆ ก็อยู่ได้หลายวัน ถึงช่วงใกล้เดือนสิงหาคมจะยังไม่ใช่ฤดูที่ปูขนอร่อยที่สุด (ต้องรออีกสักเดือนถึงจะเข้าที่) แต่คนมันอยากกินก็ไม่สนหรอกว่าฤดูไหน อย่างมากก็ค่อยสั่งมากินอีกทีช่วงกันยาตุลาก็ไม่เห็นเป็นไร

หยางจ้านไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน การซื้อของดีๆ มาฝากเพื่อนฝูงให้ได้ชิมกัน ก็ไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไร แค่อยากแบ่งปันความสุขก็แค่นั้น

เมื่อเช้าตอนขับรถผ่านปั๊มน้ำมันของหลี่ปิน หยางจ้านก็รู้แล้วว่าของจะมาส่งช่วงสายๆ พอมาถึง ก็เห็นลังปูขนวางเรียงรายอยู่เต็มพื้นครัว คนที่อยู่ริมทะเลแบบนี้ ย่อมรู้เทคนิคการรักษาความสดของอาหารทะเลเป็นอย่างดี คุณอาของหลี่ปินจัดการเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆ คลุมทับ และใช้น้ำแข็งบดโรยเพื่อรักษาความเย็นไว้ให้อย่างดี

หยางจ้านจ่ายเงินสดให้อย่างรวดเร็ว แบ่งให้หลี่ปินเก็บไว้กินเอง 2 ลัง ยกขึ้นรถตัวเอง 8 ลัง ส่วนอีก 10 ลังที่เหลือเดี๋ยวตอนเย็นค่อยกลับมาจัดการ

ขับรถมุ่งหน้าไปตึกออฟฟิศของซ้ายอี้ หิ้วลังปูขนสองลังขึ้นไปหาที่ห้องทำงาน

"ลุงซ้าย เอาของดีจากบ้านเกิดมาฝากครับ ฮ่าๆ" หยางจ้านเปิดประตูเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม แล้ววางลังปูขนลงบนโต๊ะรับแขก

ซ้ายอี้เห็นหยางจ้านเข้ามา ก็ยิ้มกว้างเดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ก้มลงมองของในลังบนโต๊ะ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "โอ้โห ปูไข่ซะด้วย ตัวเบ้อเริ่มเลย แต่เสียดายไปนิดนะ รออีกสักเดือนนึงเนื้อจะหวานมันกว่านี้เยอะเลย"

หยางจ้านจัดการล้างถ้วยชาใบเล็กด้วยตัวเอง เห็นในเหยือกชามีน้ำชาเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ก็เลยรินใส่ถ้วยซดอึกใหญ่ "ไม่เป็นไรครับ พอดีมีเพื่อนทำธุรกิจนี้อยู่ เลยเอามาให้ลองชิมดูก่อน เดือนหน้าถ้ามีของดีกว่านี้เดี๋ยวผมเอามาฝากลุงอีกครับ ยุคนี้การขนส่งยังไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ แถวบ้านเราหาซื้อกินยากครับ"

"หึๆ ขอบใจมากนะเสี่ยวหยาง มาอยู่ตั้งไกลบ้านแบบนี้ หาของอร่อยๆ แบบนี้กินยากจริงๆ" ซ้ายอี้ดีใจมาก ของขวัญไม่สำคัญเท่ากับน้ำใจที่นึกถึงกัน

หยางจ้านจิบชาอีกอึก ยิ้มโบกมือปฏิเสธความเกรงใจ

ซ้ายอี้วางลังปูขนลง หยิบบุหรี่บนโต๊ะมาส่งให้หยางจ้าน แล้วก็หยิบใบสั่งซื้อน้ำมันสองใบจากโต๊ะทำงานยื่นให้ "ออร์เดอร์น้ำมันลำละ 300 ตัน สองลำรวด พี่เซ็นใบสั่งซื้อให้เรียบร้อยแล้ว สองวันนี้จัดการส่งให้เสร็จทันไหม"

หยางจ้านรับใบสั่งซื้อมาเช็กจำนวนกับราคา ตรงตามที่คุยกันไว้ทางโทรศัพท์เป๊ะ ชื่อซัปพลายเออร์ก็ระบุเป็น 'กวงฮุยปิโตรเลียม' ชัดเจน เขาพับใบสั่งซื้อเก็บใส่กระเป๋า ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "ไม่มีปัญหาครับลุงซ้าย ผมประสานงานไว้ทั้งสองฝั่งแล้ว เดี๋ยวผมแวะไปเปิดบิลที่ปั๊มก่อน แล้วค่อยกลับมารับเสี่ยวหลี่ไปที่เรือส่งน้ำมัน รบกวนแกหน่อยนะครับที่ต้องตามไปดูหน้างานทั้งสองลำเลย หึๆ"

"ตกลงตามนั้น รบกวนนายด้วยนะ เที่ยงนี้แวะมากินปูขนด้วยกันไหมล่ะ" ซ้ายอี้โอบไหล่หยางจ้านเดินไปส่งที่ประตู

"เที่ยงนี้คงไม่ทันแล้วครับ ลุงซ้ายรีบกินตอนที่มันยังสดๆ เถอะครับ ผมต้องวิ่งประสานงานสองฝั่ง เวลายังไม่แน่นอน ไปก่อนนะครับลุงซ้าย" พูดจบหยางจ้านก็โบกมือลาแล้วเดินลงบันไดไป

ซ้ายอี้ยืนมองหยางจ้านเดินลับมุมบันไดไป แล้วก็ยิ้มเดินกลับเข้าห้องทำงาน พอเห็นปูขนบนโต๊ะ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมและเอ็นดูหยางจ้าน การได้รู้จักกับน้องชายคนนี้ มันช่วยแบ่งเบาภาระชายแก่อย่างเขาที่ต้องมาทำงานไกลบ้านได้เยอะเลย ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว

ตัดภาพมาที่หยางจ้าน ขับรถออกจากตึกออฟฟิศซ้ายอี้ ก็มุ่งหน้าไปที่ตึกออฟฟิศกวงฮุยปิโตรเลียม ระหว่างทางขับผ่านแผนกธุรกิจ ก็แวะเรียกหลิวเสี่ยวหัวให้ลงมาเอาปูขนสองลังไปแบ่งกันกินในออฟฟิศ

ยังไม่ทัน 11 โมง หยางจ้านก็ขับรถมาถึงตึกออฟฟิศกวงฮุยปิโตรเลียม จอดรถหน้าห้องทำงานหลี่ชิงซานตามเคย แวะไปเรียกเฝิงคุนที่กำลังนั่งง่วนอยู่หน้าคอมพ์ในอีกห้องนึง ให้มาช่วยหิ้วปูขนคนละสองลังเข้าไปในห้องทำงานของหลี่ชิงซาน

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นหลี่ชิงซานไม่ได้นั่งเอนหลังจิบชาอยู่ที่โซฟาเหมือนปกติ แต่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจดอะไรยิกๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน พอเห็นหยางจ้านเข้ามา แกก็แค่พยักหน้าทักทาย แล้วชี้มือไปทางโซฟาเป็นเชิงบอกให้นั่งตามสบาย

"พี่ ทำอะไรอยู่น่ะ" หยางจ้านวางลังปูขนลง เดินไปที่โต๊ะทำงาน ล้วงบุหรี่โยนให้มวนนึง

หลี่ชิงซานหยิบบุหรี่มาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมาช้าๆ ส่ายหน้าตอบ "เฮ้อ~ ใกล้สิ้นเดือนแล้ว ก็ต้องมานั่งทำสรุปยอดขายวิเคราะห์ผลงานไง ดูทรงแล้วยอดขายเดือนนี้ยังไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้เลยว่ะ"

"หึ~" หยางจ้านยิ้มมุมปาก หยิบใบสั่งซื้อสองใบออกมาวางแหมะบนโต๊ะ "ถ้าบวกยอดตรงนี้เข้าไป น่าจะพอถูไถไปได้ไหมครับ"

หลี่ชิงซานเปลี่ยนมือคีบบุหรี่ มืออีกข้างหยิบใบสั่งซื้อขึ้นมาดู นิ่งไปอึดใจนึงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะหึๆ "ไอ้แสบเอ๊ย ฉันก็นึกว่าออร์เดอร์สองเจ้านี้ต้องรอเดือนหน้าถึงจะได้ซะอีก"

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ ออร์เดอร์พวกนี้มันขึ้นอยู่กับความต้องการใช้งานของลูกค้าด้วย ตอนแรกทางนู้นกะจะสั่งเดือนหน้า แต่เมื่อวานผมเข้าไปคุยมา แกเลยยอมออกบิลให้ก่อน ไม่งั้นเดือนนี้ยอดผมร่วงกราวรูด แล้วไปพุ่งปรี๊ดเอาเดือนหน้า มันก็ดูไม่จืดใช่ไหมล่ะครับ หึๆ" หยางจ้านแถเนียนๆ ผสมเรื่องจริงกับเรื่องแต่ง

"แจ๋วเลย" หลี่ชิงซานเลิกทำหน้าเครียด ถือใบสั่งซื้อลุกจากโต๊ะเดินมาที่โซฟา "ถ้ายอดขายเดือนนี้เข้าเป้า หน้าฉันก็บานไปด้วย ฮ่าๆ"

ยื่นใบสั่งซื้อให้เฝิงคุน แล้วหลี่ชิงซานก็เอาเท้าเขี่ยลังโฟมบนพื้น "ของฝากอะไรวะเนี่ย ปูเหรอ"

หยางจ้านยิ้มตอบ "ปูขนแท้จากทะเลสาบเลยพี่ จู่ๆ ก็นึกอยากกินขึ้นมา เลยวานให้เพื่อนช่วยหามาให้ จัดมาเผื่อพี่กับอาคุนคนละสองลัง เอากลับไปนึ่งกินที่บ้านได้เลย"

"เอาไปผัดต้นหอมขิงไม่ได้เหรอพี่" เฝิงคุนพูดแทรกขึ้นมาขำๆ

"แล้วแต่เอ็งเลย จะเอาไปทำปูดองเหล้ากินเองก็ตามสบาย หึๆ" หยางจ้านกลอกตาใส่

เฝิงคุนนั่งยองๆ เปิดฝากล่องโฟมดู เงยหน้าขึ้นมาร้องด้วยความตื่นเต้น "โอ้โห ปูไข่ซะด้วย ตัวเบ้อเริ่มเลย! ขอบคุณมากครับท่านหยางจ้าน หึๆ"

หลี่ชิงซานชะโงกหน้ามาดู แกล้งใช้เท้าเตะก้นเฝิงคุนเบาๆ "เอาล่ะๆ รีบเอาบิลไปเปิดออร์เดอร์ แล้วโทรไปจองคิวเทียบท่าที่คลังน้ำมันเลย เดี๋ยวเอ็งจะไปคุมรถส่งน้ำมันเอง หรือจะให้หลิวเฉียงไปล่ะ"

เฝิงคุนลุกขึ้นยืน ตอบหน้าตาย "ผมพาเขาไปด้วยเลยดีกว่าครับ เขายังไม่ค่อยคุ้นกับคนทางคลังน้ำมัน ขืนปล่อยไปคนเดียวเดี๋ยวงานจะสะดุดเอา"

หยางจ้านรีบแทรกขึ้นมา "ออร์เดอร์สองลำนี้ต้องส่งให้เสร็จภายในสองวันนี้นะ! แล้วก็อย่าลืมล็อกคิวสำหรับเรือลำที่สองให้ชัวร์ด้วยล่ะ!"

"ไม่มีปัญหาครับ เต็มที่ก็แค่ผมต้องวิ่งไปกลับคลังน้ำมันสองรอบเพื่อคุมงานให้จบ" เฝิงคุนตบอกรับประกัน ออร์เดอร์สองลำนี้เปิดบิลในชื่อแก แกก็ได้ค่าคอมมิชชันเหนาะๆ ไปหลายพันหยวนเชียวนะ

"งั้นเดี๋ยวเปิดบิลเสร็จ พี่พาผมไปขึ้นเรือส่งน้ำมันหน่อยสิ"

"ท่านหยางจ้าน พี่จะขึ้นเรือไปทำไมล่ะครับ ขับรถไปรอที่คลังน้ำมันเลยไม่ดีกว่าเหรอ เถ้าแก่หลี่แกก็รู้ทางไปคลังน้ำมันอยู่แล้วนี่นา" เฝิงคุนถามด้วยความงุนงง

"เอ่อ..." หยางจ้านชะงักไปนิดนึง ก่อนจะนึกขึ้นได้ "เออว่ะ แม่มเอ๊ย ฉันสับสนเองว่ะ"

...