บทที่ 76 เปิดบิลส่งน้ำมัน แถมแจกของฝาก

เฝิงคุนหยิบใบสั่งซื้อเดินออกไปเปิดบิลรับน้ำมัน หลี่ชิงซานยิ้มแล้วบอกว่า "อาจ้าน นั่งจิบชาก่อนสิ ปูวางทิ้งไว้แบบนี้มันจะไม่ตายเอาเหรอ"

หยางจ้านทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม จัดการชงชาเองเสร็จสรรพ "อยู่ในห้องแอร์ไม่เป็นไรหรอกพี่ แต่ทิ้งไว้บนรถนานๆ ไม่ได้ เอาไปแช่ตู้เย็นในครัวไว้ก่อนดีกว่า"

"งั้นเดี๋ยวให้อาคุนเอาไปเก็บในครัวให้ แล้วตอนเที่ยงอยู่กินข้าวด้วยกันไหมล่ะ" หลี่ชิงซานเอนตัวพิงโซฟาถามเสียงเรียบๆ

หยางจ้านตักใบชาใส่ป้านชา กำลังเปิดขวดน้ำแร่เทใส่กาต้มน้ำ "ไม่ล่ะพี่ เดี๋ยวผมแวะไปฝากท้องกับหลี่ปินที่เรือส่งน้ำมันดีกว่า รีบเอาบิลไปให้พวกนั้น จะได้รีบออกเรือ นั่งเรือจากที่นี่ไปคลังน้ำมันพี่ก็ชั่วโมงกว่าแล้วนะ แล้วจากคลังน้ำมันไปเรือวิศวกรรมเพื่อสูบน้ำมันลงก็ปาเข้าไปอีกสองชั่วโมงกว่า ช่วยพวกนั้นประหยัดเวลาหน่อยดีกว่า"

หลี่ชิงซานยิ้มรับ "ตามใจนายละกัน! อาจ้าน ช่วงนี้มีลูกค้ารายย่อยหลงมาบ้างไหม ดึงมาเปิดบิลฝั่งฉันบ้างสิ พักนี้หาลูกค้าใหม่ยากจังว่ะ แอบเครียดอยู่นะเนี่ย"

หยางจ้านปรายตามอง แกล้งเอนหลังพิงโซฟาทำท่าขิงใส่ "ยอดขายรวมถึงเป้าก็พอแล้วนี่ บริษัทเอกชนอย่างพวกพี่จะเอาจำนวนลูกค้าไปทำซากอะไรล่ะครับ"

"ช่วยไม่ได้นี่หว่า ตาแก่ที่บ้านจ้างคนมาช่วยบริหาร กะจะดันบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ ช่วงนี้เลยมีกฎระเบียบยิบย่อยเต็มไปหมด ต้องทำยอดให้ได้ตามเป้า ต้องวางระบบนู่นนี่นั่น เฮ้อ~ ชีวิตไม่ชิลเหมือนแต่ก่อนแล้วว่ะ" น้ำเสียงของหลี่ชิงซานแฝงความเหนื่อยหน่าย แต่ก็แอบมีความคาดหวังอยู่ลึกๆ

ก็เข้าใจได้แหละ เมื่อก่อนแกเป็นลูกเศรษฐี บริหารงานบริษัทครอบครัวแบบชิลๆ รอสืบทอดกิจการต่อสบายๆ แต่พอบริษัทมีเป้าหมาย มีแรงกดดันบีบคั้นเข้ามา อีกสองปีข้างหน้าถ้าเอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้สำเร็จ สถานะของแกก็จะอัปเกรดกลายเป็นทายาทบริษัทมหาชนทันที โปรไฟล์หรูหราหมาเห่าขึ้นเป็นกอง

ปกติหลี่ชิงซานก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องหน้าตาทางสังคมอะไรนักหรอก แต่ที่ผ่านมามันไม่มีโอกาสให้อัปเกรดโปรไฟล์นี่นา ตอนนี้โอกาสมากองอยู่ตรงหน้าแล้ว ใครจะบ้าปฏิเสธล่ะ? มนุษย์ปุถุชนก็อยากได้หน้าได้ตากันทั้งนั้นแหละ

"ป๊าดดด ต่อไปผมก็เอาไปโม้ได้แล้วดิ ว่าพี่ชายผมเป็นถึงทายาทบริษัทมหาชน ฮ่าๆๆ"

"เพ้อเจ้อละ ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย อย่าเพิ่งเอาไปโม้ข้างนอกเชียวนะเว้ย"

สูบบุหรี่หมดมวน หลี่ชิงซานก็ขยี้ก้นบุหรี่ลงเขี่ยเขี่ย "เรื่องลูกค้าน่ะ อย่าลืมนะเว้ย แบ่งมาให้ฉันบ้าง"

หยางจ้านยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "โธ่พี่ ผมก็แค่หนุ่มหล่อบ้านรวยที่มีเงินหมุนเวียนหลักสิบล้านแบบงงๆ แค่นั้นเอง เมื่อก่อนก็ไม่ได้สนใจจะไปหาลูกค้ารายย่อยอยู่แล้ว แต่เมื่อสองวันก่อน มีพี่ชายที่สนิทกันบอกว่าจะแนะนำคนรู้จักในโปรเจกต์ถมทะเลให้ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวผมลองตะล่อมดู เผื่อจะได้ลูกค้าบริษัทก่อสร้างติดไม้ติดมือมาบ้าง"

ช่วงบอลโลกที่ผ่านมา หยางจ้านร่วมหุ้นกับหลี่ชิงซาน ฟันกำไรเน้นๆ ไปเกือบ 9 ล้านหยวน เพราะงั้นการมานั่งขิงใส่หลี่ชิงซานว่าเป็นหนุ่มหล่อบ้านรวยระดับสิบล้าน มันก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงแต่อย่างใด ส่วนหลี่ชิงซานเองก็ได้กำไรจากงานนี้ไปเกือบ 6 ล้านหยวน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ต้องยกความดีความชอบให้หยางจ้าน ต่อให้แกจะเป็นลูกเศรษฐี แต่ปกติก็ไม่มีเงินสดให้ถลุงเล่นเยอะขนาดนี้หรอก

หลี่ชิงซานยิ้มแห้งๆ "เออๆ อาจ้าน ตอนนี้นายรวยกว่าฉันอีกว่ะ หึๆ ฝากเรื่องนี้ด้วยนะเว้ย ถ้ามีลูกค้าก็แบ่งมาให้บ้าง เสร็จงานเดี๋ยวพี่พาไปเที่ยวเลานจ์ไอ้ช่ายปิน ให้มันคัดเด็กสวยๆ มาบริการนายแบบฟูลคอร์สเลย ฮ่าๆ"

"โธ่พี่ โปรแกรมเด็ดๆ แบบนี้ ทำไมไม่ชวนผมตั้งแต่สองเดือนก่อนล่ะครับ ตอนนี้ไม่ทันแล้วน้องชายพี่โดนสาวสวยตกไปเรียบร้อยแล้ว ศีลธรรมในใจผมตอนนี้พุ่งปรี๊ดเลยนะบอกให้ หึๆ"

"ถุย~~ เออๆ ตอนนี้ศีลธรรมเอ็งมันสูง ไว้รออีกสองสามปี ศีลธรรมเอ็งร่วงลงมาเมื่อไหร่ ค่อยมาหาพี่ละกัน" หลี่ชิงซานกลอกตาใส่ด้วยความหมั่นไส้

"ฮ่าๆๆ..."

นั่งจิบชาคุยเล่นกันในห้องทำงานอยู่สิบกว่านาที เฝิงคุนก็ถือใบสั่งซื้อเดินมาที่ประตู หยางจ้านเห็นท่าทางเหมือนมีเรื่องจะคุยด้วย ก็เลยลุกขึ้นบอกลาหลี่ชิงซาน "ไปล่ะนะพี่" แล้วเดินออกมากอดคอเฝิงคุนเพื่อฟังแผนลับ

ไม่ได้มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอก ทำงานร่วมกันมาสองสามเดือน เฝิงคุนก็คงรู้แกวเรื่องทริกการแปลงหน่วยตวงวัดกับส่วนต่างราคาดีอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้แกยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับหยางจ้านและลูกค้า เลยไม่กล้าผลีผลาม แต่ตอนนี้สนิทกันจนเรียกพี่เรียกน้องแล้ว เฝิงคุนก็เลยกล้ามาปรึกษาหยางจ้านเพื่อขอทำทริกนี้บ้าง

การเล่นแร่แปรธาตุในคลังน้ำมันตัวเองมันทำได้ง่ายและสะดวกกว่าเยอะ ขอแค่หยางจ้านหาข้ออ้างไปเคลียร์กับลูกค้าได้ การสูบน้ำมันจากคลังของกวงฮุยปิโตรเคมี เฝิงคุนก็สามารถดึงส่วนต่างกำไรออกมาได้เหมือนที่หยางจ้านกับเหยียนเฟิงทำนั่นแหละ

เฝิงคุนเสนอตัวจะเป็นคนจัดการทุกขั้นตอนเอง รับประกันว่าเอกสารและตัวเลขปริมาณน้ำมันจะไม่มีปัญหาแน่นอน ขอแค่หยางจ้านไฟเขียว กำไรที่ได้มาก็แบ่งกันคนละครึ่ง นี่แหละเหตุผลที่แกต้องแกล้งทำเป็นดึงตัวหยางจ้านมาคุยลับหลังหลี่ชิงซาน

ความจริงเรื่องพรรค์นี้มันเป็นเรื่องปกติ หลี่ชิงซานมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร แกแค่ทำเป็นหลับตาข้างเดียวนั่นแหละ แต่จะให้มาสุมหัวคุยกันต่อหน้าเจ้านาย มันก็ดูไม่เหมาะสม

หยางจ้านคิดตามครู่หนึ่งก็ตกลง อันที่จริงเขาไม่ได้ขัดสน 'เงินทอน' พวกนี้หรอก แต่มาลองนึกดู เมื่อก่อน 'ค่าคอมมิชชัน' ที่ส่งให้ซ้ายอี้ก็หักมาจากค่าคอมมิชชันก้อนใหญ่ของเขาเอง ส่วน 'ค่าคอมมิชชัน' ในส่วนของบริษัทปิโตรเคมี ก็ได้มาจากการใช้ทริกแบบนี้ผ่านเฝิงคุนเหมือนกัน

ถ้าทำแค่ช่วงสั้นๆ ก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าระยะยาว ลูกค้าสูบน้ำมันจากสองคลังแล้วตัวเลขมันเกิดความคลาดเคลื่อนอยู่บ่อยๆ เช่น น้ำมันจากคลังกวงฮุยได้ปริมาณมากกว่าน้ำมันจากคลังของบริษัทปิโตรเคมี มันก็คงดูน่าสงสัยอยู่บ้าง ถึงแม้โอกาสที่ลูกค้าจะเอะใจและเอาข้อมูลมาเทียบกันมันจะน้อยมากก็ตาม

ตอนนี้ถ้าให้เฝิงคุนเล่นทริกนี้ที่ฝั่งกวงฮุยบ้าง ปริมาณน้ำมันที่ซัปพลายเออร์ทั้งสองเจ้าส่งให้ลูกค้าก็จะมีตัวเลขที่ใกล้เคียงกันมากขึ้น แถมเฝิงคุนก็จะได้ส่วนแบ่งกำไรเพิ่มขึ้นด้วย

ถึงจะดูเป็นการเอาเปรียบลูกค้าไปหน่อย แต่หยางจ้านก็ไม่ได้ทำตัวเป็นพ่อพระโลกสวยหรอกนะ เรื่องแบบนี้มันถือเป็น 'ธรรมเนียมปฏิบัติ' ในวงการ ยิ่งกำไรจากโปรเจกต์ก่อสร้างของบริษัทซ้ายอี้มันมหาศาลอยู่แล้ว ต้นทุนเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้พวกนั้นไม่สะเทือนหรอก การปล่อยเลยตามเลยของหยางจ้านในเรื่องนี้ก็เลยดูสมเหตุสมผลดี

พอหยางจ้านเซย์เยส เฝิงคุนก็ยิ้มหน้าบานจนปากจะฉีกถึงหู "ขอบคุณมากครับท่านหยางจ้าน นี่ใบสั่งซื้อของวันนี้ครับ เดี๋ยวผมให้รถน้ำมันเข้าไปสูบน้ำมันก่อนเลย พรุ่งนี้ค่อยให้ทางคลังน้ำมันเช็กความหนาแน่นให้ชัวร์ แล้วผมค่อยเปิดบิลอีกใบ สบายใจได้ครับ สองวันนี้ผมคุมงานเองทุกขั้นตอน รับรองไม่มีพลาดชัวร์ครับ"

หยางจ้านรับบิลมาดู คำนวณตัวเลขในใจคร่าวๆ เห็นว่าไม่มีปัญหาก็เลยตบไหล่เฝิงคุนเบาๆ "นายมีเบอร์หลี่ปินอยู่แล้วนี่ คลังน้ำมันนายเขาไม่คุ้นทาง นายไปคุมหน้างานให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้เกิดเรื่องนะ พรุ่งนี้เปิดบิลเสร็จก็โทรบอกฉันละกัน ไปล่ะ"

ส่วนเรื่องจะแปลงกำไรออกมาเป็นเงินสดยังไง จะแบ่งให้ตอนไหน ไม่ต้องพูดให้มากความหรอก สนิทกันขนาดนี้ ขืนใครกล้าตุกติกหรือเบี้ยวส่วนแบ่ง ก็คงมองหน้ากันไม่ติดไปตลอดชาติ

เฝิงคุนยืนยิ้มแป้นมองตามรถหยางจ้านที่ขับออกจากปั๊มน้ำมัน จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าถนนใหญ่ลับสายตาไป ถึงได้ดึงสติกลับมาแล้วเดินเข้าห้องทำงานหลี่ชิงซาน

"ทำงานก็ระวังๆ หน่อยล่ะ อย่าไปสร้างเรื่องปวดหัวให้อาจ้านเขานะเว้ย!" หลี่ชิงซานนั่งแยกขา เอามือเท้าเข่า ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ

เฝิงคุนยิ้มแหยๆ ก้มหน้าก้มตาเก็บลังปูขน "ทราบครับเถ้าแก่ จะให้ผมยกไปไว้ที่รถเถ้าแก่ หรือเอาไปเก็บในตู้เย็นห้องครัวดีครับ"

หลี่ชิงซานดูนาฬิกาข้อมือ ปาเข้าไป 11 โมงกว่าแล้ว ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "ไม่ต้องเอาไปไว้ในครัวหรอก เอาไปใส่รถฉันเลย เดี๋ยวเที่ยงนี้ฉันจะกลับไปกินข้าวแล้วก็นอนกลางวันที่บ้าน ส่วนของเอ็งก็เอากลับบ้านไปเลยนะ ขืนทิ้งไว้ที่นี่เดี๋ยวพวกลุงจางมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี"

"ได้ครับเถ้าแก่ หึๆ"

...

ออกจากปั๊มน้ำมัน หยางจ้านก็ขับรถไปรับ 'ผู้คุมงาน' อย่างเสี่ยวหลี่ที่ตึกออฟฟิศซ้ายอี้ แล้วบึ่งรถไปสมทบกับหลี่ปินที่ออฟฟิศปั๊มน้ำมันริมทะเล

พาเสี่ยวหลี่เดินเข้าไปในออฟฟิศปั๊มน้ำมัน เถ้าแก่หลี่ หลี่ปิน และกัปตันเรือส่งน้ำมัน กำลังนั่งจิบชารออยู่ข้างใน

หยางจ้านทักทายทุกคนเสร็จ ก็หยิบบิลรับน้ำมันออกมา ให้เสี่ยวหลี่กับหลี่ปินช่วยกันเช็กรายละเอียด ทั้งสองฝ่ายต้องกรอกใบขนส่งสินค้าไว้เป็นหลักฐานเพื่อความสะดวกในการเคลียร์ค่าขนส่งทีหลังด้วย

เถ้าแก่หลี่ทำตามธรรมเนียมคือเดินแจกบุหรี่ให้ทุกคนก่อน พอเห็นสองหนุ่มกรอกเอกสารเสร็จ แกก็ลุกขึ้นบอกว่า "เสี่ยวหยาง ปะ ไปกินมื้อเที่ยงกันก่อนเถอะ ปูขนนึ่งสุกแล้วนะ ของแบบนี้เมื่อก่อนพวกเราก็ไม่ค่อยได้กินหรอก หึๆ"

หยางจ้านขยี้ก้นบุหรี่ดับ หันไปดึงแขนเสี่ยวหลี่ "เสี่ยวหลี่ ไปกินข้าวด้วยกัน สองวันนี้คงต้องเหนื่อยนายหน่อยนะ"

เสี่ยวหลี่เป็นคนบ้านเดียวกับซ้ายอี้ อายุน้อยกว่าหยางจ้านสองปี ดูเป็นเด็กหนุ่มขี้อาย เดินตามหลังหยางจ้านต้อยๆ ดูท่าทางเป็นคนซื่อๆ และยังอ่อนประสบการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงอยู่มาก

มื้อเที่ยงเป็นอาหารสไตล์ชาวเลง่ายๆ ไฮไลต์อยู่ที่ปูขนคนละสองตัว คนที่รู้วิธีโซ้ยปูขนได้โปรที่สุดกลับกลายเป็น 'ผู้คุมงาน' อย่างเสี่ยวหลี่ซะงั้น แกะปูกินอย่างเป็นระเบียบ เป็นขั้นตอน แถมยังกินได้เกลี้ยงเกลา ผิดกับแก๊งผู้ชายคนอื่นๆ ที่แทะปูซะเละเทะ ซากปูกระเด็นกระดอนเต็มโต๊ะ

หยางจ้านก็รู้วิธีกินปูขนอยู่หรอก แต่พอกินข้าวกับพวกแก๊งผู้ชายลุยๆ ก็ขี้เกียจมานั่งประดิดประดอยให้เสียเวลา แถมฝีมือทำกับข้าวอย่างอื่นของเถ้าแก่เนี้ยก็ถูกปากเขาอยู่แล้ว จัดการปูขนสองตัวเสร็จก็ถือว่าบรรลุเป้าหมาย กะว่าค่อยเก็บท้องไปนั่งละเลียดกินกับแฟนสาวคนสวยคืนนี้ก็ยังไม่สาย

ความจริงมื้อเที่ยงแบบนี้ 20 นาทีก็กินเสร็จแล้ว แต่พอมีปูขนที่กินยากกินเย็นเข้ามาแทรก เวลากินก็เลยยืดเยื้อไปเป็นครึ่งชั่วโมงกว่า

แต่ก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรมากมาย 12.40 น. หยางจ้านยืนมองสองหนุ่ม (หลี่ปินกับเสี่ยวหลี่) ขึ้นเรือส่งน้ำมันออกทะเลไป แล้วตัวเองก็หิ้วปูขนสองลังกลับบ้าน เวลาเหลือเฟือพอให้นอนกลางวันได้สบายๆ รอให้ตื่นนอนตอนบ่ายค่อยเอาปูขนที่เหลือไปตระเวนแจกเพื่อนฝูง เขาเองก็กินไม่เยอะอยู่แล้ว แบ่งปันของอร่อยให้คนอื่นก็ถือเป็นการสร้างความสุขให้ตัวเองอย่างหนึ่ง

ส่วนเรื่องเงินหลายพันหยวนที่จ่ายค่าปูขนทั้ง 20 ลังไปเนี่ย เดี๋ยวกำไรจากบิลส่งน้ำมันที่เฝิงคุนจัดการเล่นแร่แปรธาตุให้วันนี้ พอได้ส่วนแบ่งมา หยางจ้านก็สามารถเอาไปซื้อปูขนมาแจกแบบนี้ได้อีกสบายๆ เลย

นอนกลางวันยาวไปจนถึงบ่าย 3 โมงครึ่ง หยางจ้านก็ขับรถไปที่ปั๊มน้ำมันเล็กๆ เอาปูขนที่เหลือขึ้นรถ เพื่อความสะดวกในการขนส่ง หยางจ้านบอกให้เถ้าแก่เนี้ยแพ็กใส่กล่องโฟมเก็บความเย็นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขืนปล่อยทิ้งไว้ในรถกลางฤดูร้อนแบบนี้สักสองสามชั่วโมง พอคนรับเอาไปเปิดดูปูตายเรียบก็หมดความหมายกันพอดี

หยางจ้านขับรถไปที่สถานีตำรวจก่อนเลย ผู้กำกับหม่ากับหลี่เชี่ยนเชี่ยนพักอยู่ที่แฟลตตำรวจ หยางจ้านกะจะเอาปูขนไปให้คนละลัง เผื่อให้พวกนั้นเอาไปแบ่งเพื่อนร่วมงานชิมกัน ไว้วันหยุดเสาร์อาทิตย์มีของดีอะไร ค่อยเอาไปฝากแบบจัดเต็มอีกที

นี่เป็นครั้งแรกที่ขับรถตัวเองเข้ามาในเขตสถานีตำรวจ ยามหน้าประตูไม่คุ้นรถ แต่คุ้นหน้าหยางจ้าน เลยปล่อยให้ขับผ่านเข้ามาได้สบายๆ

ด้วยความที่มาแวะเวียนยิมของที่นี่บ่อยๆ หยางจ้านเลยพอจะคุ้นหน้าคุ้นตากับคนในสถานีตำรวจหลายคนอยู่เหมือนกัน

อุ้มกล่องโฟมซ้อนกันสองกล่อง หยางจ้านเดินเลาะริมกำแพงขึ้นไปที่ชั้นสอง พอถึงโซนโต๊ะทำงานรวม ก็เห็นหลี่เชี่ยนเชี่ยนนั่งหันหลัง ก้มหน้าก้มตากดมือถือยิกๆ พอมองมุมข้างก็เห็นเลยว่าเธอกำลังอมยิ้มหน้าระรื่นเชียว

หยางจ้านย่องไปยืนซ้อนหลัง ชะโงกหน้าไปแอบดูว่าเธอพิมพ์ข้อความหาใคร พี่สาววัยกลางคนสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของหยางจ้านก็แอบขำกันคิกคักแต่ไม่ยอมเตือน เสียดายที่หยางจ้านเห็นแค่หัวข้อข้อความว่า 'เวยเวย' หลี่เชี่ยนเชี่ยนก็จับได้ซะก่อน

"ว้ายยย~" หลี่เชี่ยนเชี่ยนสะดุ้งโหยง รีบซ่อนมือถือไว้แนบอก หันมามองหยางจ้านตาขวาง "ไอ้หยางจ้านบ้า~~ แอบดูมือถือคนอื่น เดี๋ยวแม่ก็จับ... ยัด... ตะราง... ซะหรอก"

"ฮ่าๆ... แผนสูงนะ แผนสูง" หยางจ้านหัวเราะกวนๆ วางกล่องโฟมลงแล้วแกล้งแซวต่อ "เวยเวย คือใครอ่ะ ร้ายนะหลี่เชี่ยนเชี่ยน มีแฟนแล้วไม่ยอมบอกเพื่อนบอกฝูงเลยนะ"

หลี่เชี่ยนเชี่ยนหน้าแดงแปร๊ด เหลือบมองซ้ายขวา เอื้อมมือสองนิ้วไปดึงชายเสื้อหยางจ้านเบาๆ กระซิบเสียงเบาหวิว "เบาๆ หน่อยสิ หัวหน้าของแม่แนะนำมาให้ เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน ทำงานอยู่ในเมือง เป็นคนพื้นที่น่ะ นายก็น่าจะรู้ดีนี่!"

หยางจ้านยิ้มอย่างเข้าใจ อันที่จริงหลังจากคลุกคลีกับหลี่เชี่ยนเชี่ยนมาสองเดือน เขาก็รู้แล้วว่าทั้งสองคนคบกันแบบเป็น 'ไอ้โบ้' เพื่อนซี้ดีกว่าพัฒนาไปเป็นแฟน เพราะเวลาอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่แทบจะไม่มีเส้นแบ่งความเกรงใจอะไรเลย ชอบพากันไปหาของกินอร่อยๆ คุยเล่นตลกโปกฮา มองหน้ากันก็รู้สึกว่าหน้าตาดีดูเพลิน แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความรัก' มันดันไม่มีเลยนี่สิ

แถมครอบครัวของหลี่เชี่ยนเชี่ยนก็ค่อนข้างหัวโบราณ ยึดคติว่าต้องหาลูกเขยเป็นคนในพื้นที่เท่านั้น ซึ่งเธอก็น่าจะซึมซับค่านิยมนี้มาตั้งแต่เด็ก เวลาจะเลือกคบใคร ข้อนี้ก็มักจะถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นปัจจัยสำคัญอันดับต้นๆ คุยไปคุยมาก็เลยกลายเป็นเพื่อนซี้กันซะงั้น

ทั้งคู่เคยคุยเล่นกันขำๆ ว่า ถ้าใครมีแฟนก่อน ต้องพามาประชันกันหน่อย หยางจ้านน่ะจีบเฉินเฉินติดแล้ว ตอนแรกก็กะจะรอให้หลี่เชี่ยนเชี่ยนมีแฟนก่อนแล้วค่อยนัดเจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา ดูทรงแล้วแมตช์ประชันแฟนนี้น่าจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าแน่นอน

แน่นอนว่านี่เป็นแค่เกมขำๆ ระหว่างเพื่อนซี้สองคน คงไม่มีฉากตบหน้าหรือหักหน้ากันดราม่าเหมือนในละครหรอกน่า...