บทที่ 77 ว่างๆ ก็เลยเอาปูขนมาฝาก

“แล้วเมื่อไหร่จะจัดการได้ล่ะ จะเริ่มนับถอยหลังการแข่งขันเลยไหม?” หยางจ้านแกล้งถามอย่างกวนๆ

หลี่เชี่ยนเชี่ยนทุบหยางจ้านไปทีหนึ่ง “ไปตายซะ นายมาทำอะไรที่นี่ฮะ?”

หยางจ้านยิ้มร่า ก้มลงยกกล่องปูขนขึ้นมาพลางตอบสบายๆ ว่า “เอาปูมาให้เธอคนละกล่องกับหัวหน้าหม่า เอาไปแบ่งกันกินที่โรงอาหารกับเพื่อนร่วมงานหรือจะจัดการเองก็ได้ หัวหน้าหม่าอยู่ห้องไหม?”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนก้มลงฉีกเทปกาวที่ฝากล่องดู “โอ้โห ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย ขอบใจมากนะ! หัวหน้าหม่าน่าจะอยู่ในห้องแหละ ไม่เห็นแกออกมาเลย นายไปเคาะประตูเอาเองแล้วกัน”

หยางจ้านพยักหน้า ยกกล่องปูเดินไปที่ห้องหัวหน้าหม่า เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป ก่อนจะหันกลับมาปิดประตูให้เรียบร้อย

“อ้าว เสี่ยวหยาง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน นั่งก่อนๆ” หัวหน้าหม่ากำลังเปิดเอกสารกองโตอยู่ที่โต๊ะทำงาน พอเห็นหยางจ้านเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

หยางจ้านโค้งตัววางกล่องไว้ขอบโต๊ะรับแขก ควักบุหรี่ส่งให้หัวหน้าหม่า แล้วโน้มตัวเข้าไปจุดไฟให้ “หึๆ พอดีคิดถึงว่าไม่ได้เจอกันนานแล้ว เลยหาเรื่องแวะมาจิบชาด้วยไงครับ”

หัวหน้าหม่ารับบุหรี่ไปยิ้มๆ ยกไฟแช็กจะจุดให้หยางจ้านบ้าง แต่หยางจ้านรีบยกมือปฏิเสธอย่างเกรงใจ แล้วสลับมือจุดให้ตัวเองแทน

“ต้องมีข้ออ้างอะไรกัน แวะมาจิบชาได้ตลอดนั่นแหละ” หัวหน้าหม่าอัดควันเข้าปอด มองของบนโต๊ะ “อะไรเนี่ย กล่องเบ้อเริ่มเลย”

หยางจ้านเดินอ้อมโต๊ะมา แกะเทปกาวเปิดฝากล่องออก “ได้ปูขนมาจากเพื่อนครับ เลยเอามาให้หัวหน้าชิมดู ถ้าชอบ เดี๋ยวเดือนหน้าถึงหน้าปูขนแล้ว ผมจะหาของดีกว่านี้มาให้อีกครับ”

หัวหน้าหม่ายิ้ม หยิบปูตัวเมียขึ้นมาดูตัวหนึ่ง วางกลับลงกล่องแล้วดึงทิชชู่มาเช็ดมือ “ไม่เบานี่นา ยังไม่ถึงฤดูแต่ก็หาตัวเมียตัวโตขนาดนี้มาได้ เมื่อก่อนตอนไปดูงานต่างเมืองพี่เคยไปกินอยู่ แต่แถวนี้ไม่ค่อยได้ดิ้นรนไปหามากินเท่าไหร่”

“นั่งๆ นั่งก่อน ดื่มชาก่อน” หัวหน้าหม่าคาบบุหรี่ หรี่ตาชงชาเปลี่ยนใบชาเตรียมไว้

“ช่วงนี้เป็นไงบ้าง ความสัมพันธ์กับหลี่เชี่ยนเชี่ยนที่หน่วยพี่ คืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะ หึๆ”

“ก็ดีมาตลอดครับ ตอนนี้ผมกับเชี่ยนเชี่ยนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันครับ”

หัวหน้าหม่าหยุดมือชงชา คีบบุหรี่ไปวางบนที่เขี่ย มองหยางจ้านยิ้มๆ “คนหนุ่มสาวก็ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ”

“เออ ใช่” จู่ๆ หัวหน้าหม่าก็นึกอะไรขึ้นได้ ตบหัวตัวเองเบาๆ ลุกไปค้นนามบัตรที่โต๊ะทำงานมาส่งให้หยางจ้าน

“คนนี้เป็นเจ้าของบริษัทขนส่งเถิงฮุ่ย เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยพี่เป็นตำรวจจราจรนู่น”

“เมื่อวันก่อนไปกินข้าวด้วยกัน ได้ยินว่าบริษัทเขาซื้อน้ำมันดีเซลจากพ่อค้าคนกลาง ราคาถูกก็จริง แต่ช่วงหลายเดือนมานี้รถสิบกว่าคันดันมีปัญหาติดๆ กัน เขาสงสัยว่าน้ำมันน่าจะไม่ได้คุณภาพ เลยอยากเปลี่ยนไปซื้อกับบริษัทที่ได้มาตรฐาน ตอนนั้นพี่นึกถึงนายขึ้นมาพอดี เลยแนะนำนายไปแล้วล่ะ”

หัวหน้าหม่าชงชาเสร็จแล้ว ยกจอกขึ้นเชิญหยางจ้าน “แต่คืนนั้นดื่มเยอะไปหน่อย สองวันมานี้ยุ่งๆ เลยเกือบลืมไปเลย เอานามบัตรไปสิ ว่างๆ ก็ลองแวะไปคุยดู คืนนี้พี่จะโทรไปเกริ่นให้ก่อน ส่วนจะตกลงกันได้ไหมก็ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของพวกนายแล้วล่ะ”

หยางจ้านพลิกดูนามบัตรในมือไปมา จิบชาแล้วถามว่า “ขนส่งเถิงฮุ่ย? บริษัทเขาอยู่แถวฮุ่ยหยางใกล้ชานเมืองแล้วใช่ไหมครับ มีรถอยู่กี่คันล่ะครับ?”

“อืม อยู่แถวชานเมืองแล้ว ซื้อที่ดินผืนใหญ่ไว้เลยล่ะ ถ้ารวมรถบรรทุกวิ่งระยะสั้นกับรถที่มาร่วมวิ่งด้วย พี่ว่าน่าจะมีเป็นร้อยคันได้มั้ง ฐานะบริษัทไม่ธรรมดาเลยนะ!” หัวหน้าหม่าเติมน้ำร้อนชงชาพลางตอบยิ้มๆ

หยางจ้านคำนวณในใจ ถ้ารถเยอะขนาดนี้วิ่งงานกันหมด หักลบน้ำมันที่เติมฉุกเฉินข้างนอกออกไป ความต้องการน้ำมันต่อเดือนหลังจากหักส่วนลดแล้ว ก็น่าจะตกอยู่ราวๆ แปดสิบถึงร้อยตันเลยทีเดียว

“หึๆ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถูกเวลาจริงๆ แวะมาจิบชาที่ห้องหัวหน้าหม่าแต่กลับได้ลูกค้ารายใหญ่ติดมือกลับไป ขอบคุณหัวหน้าหม่ามากนะครับ ฮ่าๆ” หยางจ้านไม่ได้ตื่นเต้นกับลูกค้ารายนี้มากนัก แต่การที่คนอื่นนึกถึงเขาเวลาที่มีโอกาสแบบนี้ ก็ต้องแสดงความขอบคุณตามมารยาทให้สมน้ำสมเนื้อ

ช่วงนี้งานที่บริษัทก็ไม่ได้ยุ่ง การหาลูกค้าเพิ่มเพื่อทำยอดให้บริษัทก็ถือว่าคุ้มค่าเงินเดือนแล้ว ยิ่งเมื่อเช้าหลี่ชิ่งซันเพิ่งจะขอให้เขาแบ่งลูกค้าไปให้บ้าง ตกบ่ายก็มีช่องทางมาพอดี โชคดีจริงๆ!

หัวหน้าหม่าหัวเราะร่า พยักหน้าด้วยความพอใจ “เรื่องแค่นี้เอง วันหลังก็แวะมาหาพี่บ่อยๆ สิ เมื่อก่อนพี่ไม่ได้ใส่ใจ คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก พี่จะแนะนำให้เยอะๆ เลย ฮ่าๆ”

หยางจ้านประสานมือคารวะ “คำเดียวเลยครับ ขอบคุณ! หึๆ”

……

จิบชาในห้องหัวหน้าหม่าจนชาเริ่มจืด หยางจ้านก็ขอตัวลากลับ แค่แวะมาทักทายตามมารยาท หัวหน้าสละเวลาทำงานมานั่งคุยเล่นด้วยตั้งครึ่งชั่วโมงก็นับว่าให้เกียรติมากแล้ว

ตอนเดินผ่านโต๊ะหลี่เชี่ยนเชี่ยน หยางจ้านกะจะทักทายสั้นๆ แล้วกลับเลย แต่หลี่เชี่ยนเชี่ยนเหมือนกำลังรอเขาอยู่ เขาเลยยังไม่รีบไป

เดินตามหลี่เชี่ยนเชี่ยนไปที่ห้องพักทานอาหารว่าง หยางจ้านถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอ? มีคำสั่งอะไรจะบอก?”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนมีท่าทีอึกอัก ลังเลอยู่พักหนึ่งถึงพูดขึ้นว่า “เวยเว่ยคนนั้นน่ะ... ที่นายเห็นในมือถือฉันเมื่อกี้นี้... ช่วยออกความเห็นหน่อยสิ?”

หยางจ้านเบิกตากว้าง แกล้งทำเป็นโกรธ “อ้าว มาอวดแฟนใส่กันนี่นา เอามานี่เลย จะอัดให้เละเลยคอยดู”

“ไปตายซะ” หลี่เชี่ยนเชี่ยนเอาปลายเท้าเตะรองเท้าหยางจ้าน “เป็นเพื่อนกันประสาอะไรเนี่ย?”

เห็นหยางจ้านเลิกทำท่ากวนๆ เธอก็เล่าต่อ “เพิ่งรู้จักกันแค่สองเดือน เขาก็บอกว่าเสาร์อาทิตย์นี้จะนัดพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมากินข้าวด้วยกัน พ่อแม่ฉันกับพ่อแม่เขาก็เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ฉันรู้สึกว่ามันเร็วเกินไปหน่อย”

หยางจ้านเอามือกุมขมับ ถอนหายใจอย่างเอือมระอา “ถ้าคิดว่าเร็วไปก็เลื่อนไปก่อนสิ ยากตรงไหนเนี่ย ทำไม กลัวเขาจะเข้าใจผิดเหรอ?”

หยางจ้านพลิกกลับมาแซวต่อ “หรือว่า... ยังไม่ตกลงเป็นแฟนกันเลย กลัวโดนพ่อแม่มัดมือชกให้แต่งงานล่ะสิ ฮ่าๆๆ...”

“แต่พ่อแม่ฉันก็เคยเจอเขาแล้วนะ ฉันว่าเขาก็โอเค เป็นคนพื้นที่ด้วย แต่งงานกันไปก็สะดวกดี แต่ให้ผู้ใหญ่มาเจอกันเร็วขนาดนี้ ฉันว่ามันไวไป เหมือนเพิ่งจะเริ่มคุยกันไม่กี่วันก็ต้องแต่งงานมีลูกแล้ว ลำบากใจจัง” หลี่เชี่ยนเชี่ยนบ่นอย่างหัวเสีย

“เจ๊ นี่พวกเธอตกลงคบกันแล้ว แต่เจ๊ยังไม่อยากให้ผู้ใหญ่มาเจอกันเป็นทางการ เพราะมันดูเหมือนกำลังคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่ ใช่ไหมล่ะ?”

หยางจ้านก็ไม่มีคำแนะนำดีๆ ให้ หลี่เชี่ยนเชี่ยนคงแค่หาคนระบายอารมณ์เท่านั้น เขาเลยพูดปลอบใจไปว่า “อย่าเครียดไปเลย เขาเป็นฝ่ายตามจีบเธอไม่ใช่เหรอ? เล่นตัวหน่อยสิ บอกไปเลยว่าให้พ่อแม่เจอกันได้ แต่ต้องคบกันให้ครบครึ่งปีก่อน เป็นถึงดอกไม้ประจำโรงพัก แค่นี้ก็ไม่กล้าพูดเหรอ?”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนถอนหายใจ รู้อยู่แล้วว่าหยางจ้านไม่มีคำแนะนำอะไรดีๆ ไปกว่านี้ ถ้าไม่มีทางเลือกก็คงต้องใช้มุกเลื่อนนัดนี่แหละ เธอส่ายหน้ามองหยางจ้าน “ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันไหม?”

“อ้อ~~ ผมมีนัดแล้วล่ะ” หยางจ้านถอยหลังไปสองก้าว โบกมือเตรียมเผ่น “ตอนที่เธอกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญแบบนี้ หนุ่มหล่ออย่างผมไม่ควรไปป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ หรอก เกิดเธอเปลี่ยนใจเห็นว่าผมดีกว่าเวยเว่ยของเธอขึ้นมา ผมคงบาปกรรมแย่ ฮ่าๆๆ... ไปล่ะนะ”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนแยกเขี้ยวชูหมัดใส่ มองหยางจ้านเดินจ้ำอ้าวลงบันไดไปแล้วค่อยลดมือลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน

หยางจ้านลงมาขับรถออกจากโรงพัก ตอนแรกกะจะขับไปหาเฉินเฉินที่ศุลกากรเลย แต่เห็นว่าเวลายังเหลือ เลยแวะกลับไปที่แผนกธุรกิจก่อนแล้วโอ้เอ้อยู่อีกครึ่งชั่วโมง

กะเวลาพอดีเป๊ะ หยางจ้านขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของกรมศุลกากร ตั้งใจจอดเทียบข้างรถของถังจื้อหัว แล้วรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสี่เพื่อเอากุญแจรถจากถังจื้อหัว

ยกกล่องปูขนสองกล่องย้ายไปใส่ท้ายรถบูอิคคันเล็ก แล้วถือกุญแจรถเดินขึ้นตึก ระหว่างเดินผ่านห้องทำงานของเฉินเฉินเขาก็ชะโงกหน้าเข้าไป

พอเห็นเฉินเฉินหันมามอง หยางจ้านก็ชี้ไปที่แผ่นหลังของหยางอีอี แล้วชี้ไปทางห้องทำงานของถังจื้อหัว เห็นเฉินเฉินยิ้มพยักหน้า เขาก็เดินต่อไปยังห้องของถังจื้อหัว

ถังจื้อหัวกำลังเก็บของเตรียมตัวเลิกงานพอดี รับกุญแจรถจากหยางจ้านแล้วกอดคอเขาเดินออกมา ปิดประตูห้องทำงานให้เรียบร้อย “ขอบใจมากน้องชาย วันนี้พี่มีธุระที่บ้าน ขอตัวกลับก่อนนะ นัดไว้แล้วนะวันศุกร์นี้ เดี๋ยวพี่โทรหาอีกที”

เดินไปส่งถังจื้อหัวที่ลานจอดรถ เห็นเขาสตาร์ทรถกำลังจะออก หยางจ้านก็ตะโกนเตือน “พี่ ถึงบ้านแล้วอย่าลืมเอาของท้ายรถออกไปแช่ตู้เย็นนะ เดี๋ยวเหม็นเน่าคาอยู่ในรถล่ะแย่เลย”

“รู้แล้ว ไปล่ะน้องชาย” ถังจื้อหัวโบกมือยิ้มๆ แล้วขับรถออกไปอย่างเร่งรีบ

หยางจ้านมองรถที่ขับออกไปจากลานจอดรถแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ กะเวลาได้เป๊ะเวอร์จริงๆ เลยได้แต่นั่งสูบบุหรี่รอเฉินเฉินกับเพื่อนอยู่หน้ารถ

ไม่ถึงสองนาที เฉินเฉินกับหยางอีอีก็เดินควงแขนกันออกมาจากตึก ยังไม่ทันถึงรถ เฉินเฉินก็ปล่อยแขนหยางอีอีแล้วบอกหยางจ้านว่า “รอสองนาทีนะ ขอไปเปลี่ยนชุดที่หอพักก่อน”

เห็นเฉินเฉินในชุดเครื่องแบบเดินลิ่วๆ ไปทางหอพัก หยางอีอีก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามาแซวหยางจ้าน “ไม่เบานะเรา ไม่เจอกันอาทิตย์เดียว ตกลงคบกันแล้วเหรอเนี่ย!”

“ช่วยไม่ได้ ก็ผมมันมีเสน่ห์นี่นา ฮ่าๆ...”

“ถึงฉันจะไม่ได้เป็นแม่สื่อให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่พวกนายก็รู้จักกันเพราะฉันนะ ถ้าแต่งงานกันเมื่อไหร่ ฉันต้องไปทวงค่าแม่สื่อจากนายแน่ๆ หึๆๆ”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ ต้องขอบคุณพี่อีอีเป็นคนแรกเลย งานแต่งพี่กับรุ่นพี่ปลายปีนี้ ผมใส่ซองจัดหนักให้แน่นอน ฮ่าๆๆ...”

จู่ๆ หยางอีอีก็ขยับเข้ามาใกล้หยางจ้านแล้วกระซิบ “อาทิตย์ก่อนที่นายมากินข้าวที่โรงอาหารน่ะ พอคล้อยหลังนาย หนุ่มๆ หน้าตาดีหลายคนในหน่วยก็มาด้อมๆ มองๆ ถามความสัมพันธ์ระหว่างนายกับเฉินเฉินใหญ่เลยนะ พวกนี้ตอนแรกไม่กล้าจีบหรอก พอเห็นมีคนลงมือก็รีบเสนอหน้ากันใหญ่เลย ฮ่าๆ”

หยางจ้านฟังแล้วก็ยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยใส่ใจพวกหนุ่มหล่ออนาคตไกลในหน่วยงานราชการพวกนี้เลย ยักไหล่แล้วบอกว่า “หึๆ ถ้าผมไม่ออกโรง พวกเขาก็คงซ่อนตัวกันต่อไปเรื่อยๆ นั่นแหละ เป็นการพิสูจน์ว่าสายตากับความสามารถของผมยังเจ๋งอยู่ หึๆ”

คุยกันได้ไม่กี่ประโยค เฉินเฉินก็เดินแกมวิ่งอ้อมมาจากหลังตึกสำนักงาน

วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่กางเกงกระโปรงพลิ้วสบาย สวมรองเท้าแตะรัดส้น เสื้อยืดเข้ารูปสีขาว เปลี่ยนลุคไปเป็นอีกสไตล์เลยทีเดียว

หยางจ้านเห็นแล้วก็ละสายตาไม่ได้เลย เอาเถอะ พอเฉินเฉินเปลี่ยนสไตล์ หยางจ้านก็พบว่าตัวเองก็ชอบสไตล์นี้เหมือนกัน ไม่ใช่เพราะเสื้อผ้าหรอก แต่เป็นเพราะคนที่ใส่ต่างหากล่ะ

“ไปกันเถอะ” เฉินเฉินดึงหยางอีอีเข้าไปนั่งเบาะหลังด้วยกัน หยางจ้านเลยต้องจำใจรับบทเป็นคนขับรถอย่างขยันขันแข็ง

ช่วงเลิกงานแบบนี้ คนหลายกลุ่มที่เดินออกมาจากตึกต่างก็มองมาที่รถของพวกเขาสามคนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะหนุ่มหล่ออนาคตไกลบางคนที่แอบเสียดายอยู่ในใจแต่ก็ทำเป็นนิ่งเฉย แกล้งยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมลานจอดรถ มองดูรถคันนั้นขับออกไปพร้อมเสียงหัวเราะอย่างปวดใจ...