บทที่ 78 บุกถ้ำเถิงฮุ่ยเจรจาธุรกิจ

นี่เป็นครั้งที่สองที่หยางจ้านขับรถมาส่งเฉินเฉินและหยางอีอี เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน เขาก็ยังคงส่งหยางอีอีกลับบ้านก่อน ช่วยยกของ (ปูขนสองกล่อง) ขึ้นไปส่งบนห้อง เมื่อลงมาเฉินเฉินก็ย้ายจากเบาะหลังมานั่งเบาะหน้าคู่กับเขา

แต่หลังจากนี้ไม่ใช่การไปส่งเฉินเฉินที่ทางขึ้นทางด่วนอีกต่อไปแล้ว ทั้งคู่กลับมุ่งหน้าสู่บ้านของหยางจ้านด้วยความเบิกบานใจ

เมื่อความสัมพันธ์พัฒนาขึ้น ความรู้สึกของเฉินเฉินเมื่อกลับมาเยือนบ้านเลขที่ 168 ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนลงจากรถแล้วกวาดตามองไปรอบๆ เธอเริ่มมีความรู้สึกเหมือนเป็นว่าที่เจ้าของบ้าน มองดูต้นไม้ดอกไม้ กำแพงรั้ว ตัวบ้าน และชายหาดนอกประตูเหล็ก ทุกอย่างล้วนดูเจริญหูเจริญตาไปหมด

หยางจ้านลงจากรถเดินไปเปิดไฟที่ระเบียงหน้าบ้าน หันมาเห็นเฉินเฉินยังคงยืนมองรอบๆ อยู่จึงเรียก "พี่สาวคนสวย เข้ามาทำกับข้าวเร็ว หิวแล้วเนี่ย"

เฉินเฉินกระโดดยิ้มร่าเข้ามาหา เอามือสองข้างดันหลังหยางจ้านให้เดินเข้าบ้าน "พี่พ่อครัวใหญ่ คืนนี้ทำอะไรกินจ๊ะ?"

"เมนูหลักก็ปูขนไง ส่วนอย่างอื่นเดี๋ยวเราไปเลือกเอาในตู้เย็น พี่สาวคนสวยคืนนี้จะกินปูกี่ตัวล่ะ?" หยางจ้านเตะรองเท้าออกแล้วสวมรองเท้าแตะ โยนกุญแจรถใส่ตะกร้าบนตู้รองเท้า

เฉินเฉินย่นจมูกนั่งลงบนม้านั่งเปลี่ยนรองเท้า วางกระเป๋าใบเล็กไว้บนตู้รองเท้าแล้วบอกว่า "กินปูสักสองตัวก็พอแล้ว! ฉันอยากกินซุปซี่โครงหมูใส่ข้าวโพด ซี่โครงแกะย่าง สลัดผัก แล้วก็น้ำผลไม้..."

"ฮ่าๆ ซุปซี่โครงหมูใส่ข้าวโพดนี่ต้องใช้เวลาทำหน่อยนะ แต่... หึๆ ช่างบังเอิญจริงๆ เมื่อบ่ายผมตุ๋นไว้แล้ว ตอนนี้ยังอุ่นอยู่ในหม้อแรงดันเลย ฮ่าๆ" หยางจ้านพูดอย่างภาคภูมิใจ ความจริงเขานัดเฉินเฉินมากินข้าวเย็นไว้แล้ว ช่วงก่อนนอนกลางวันว่างๆ เลยเอาซี่โครงหมูกับข้าวโพดและฟักเขียวใส่หม้อแรงดันตุ๋นทิ้งไว้ เดี๋ยวแค่เทใส่หม้อดินต้มให้เดือดอีกรอบ เติมเกลือนิดหน่อยก็พร้อมเสิร์ฟแบบไร้ที่ติ

เฉินเฉินฟังแล้วตาเป็นประกาย เอื้อมมือไปหยิกคางหยางจ้านเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเอ็นดูว่า "พี่พ่อครัวใหญ่ น่ารักที่สุดเลย!"

ยังไม่ทันที่หยางจ้านจะคว้ามือเธอ เธอก็หัวเราะคิกคักวิ่งหนีเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้ว

……

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางจ้านไปทำงานตรงเวลา นั่งโอ้เอ้อยู่ในออฟฟิศจนถึงเก้าโมงเช้าก็ขับรถออกไป ตอนแรกตั้งใจจะพาหลิวเสี่ยวหัวไปด้วยเพื่อให้เขาได้สัมผัสบรรยากาศการบุกเบิกหาลูกค้าหน้างาน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอาจจะมีเรื่องอื่นต้องคุยเป็นการส่วนตัวจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

บริษัทขนส่งเถิงฮุ่ยตั้งอยู่ชานเมืองฮุ่ยหยาง หยางจ้านถามทางมาล่วงหน้าแล้ว ในยุคที่ยังไม่มีระบบนำทางแบบแม่นยำ การไปในที่ที่ไม่คุ้นเคยต้องอาศัยการถามทางเอา แม้แต่การหาแผนที่ในอินเทอร์เน็ตก็ยังไม่ค่อยชัดเจนนัก

พอรู้เส้นทาง หยางจ้านก็ขับรถเพียงยี่สิบกว่านาทีก็ถึงหน้าประตูบริษัทขนส่งเถิงฮุ่ย ก่อนมาเขาโทรศัพท์นัดหมายกับซุนกั๋วชิ่ง ผู้จัดการใหญ่ของบริษัทไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อรถมาถึงป้อมยาม หยางจ้านลดกระจกลง โยนบุหรี่ให้คุณลุงยามหนึ่งมวน แล้วบอกว่านัดกับผู้จัดการใหญ่ไว้แล้ว ลุงยามก็เปิดไม้กั้นให้เข้าไปทันที

เมื่อผ่านประตูเข้ามา หยางจ้านยังไม่ได้ขับไปจอดที่หน้าอาคารสำนักงานด้านข้าง แต่ขับวนดูสภาพรอบๆ ลานจอดรถเพื่อประเมินสถานการณ์จริง

ลานจอดรถกว้างขวางมากจริงๆ เฉพาะพื้นที่ปูด้วยทรายและคอนกรีตก็มีขนาดเกือบเท่าสนามฟุตบอล ด้านซ้ายมีอาคารสองชั้นขนาดยาวเจ็ดแปดสิบเมตร มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแบบชั้นล่างเป็นออฟฟิศชั้นบนเป็นที่พัก

ข้างๆ อาคารมีอู่ซ่อมรถเรียงกันห้าหกโรง เป็นอู่ซ่อมรถแบบเก่าที่มีร่องลึกขุดลงไปในพื้น มีรถบรรทุกขนาดใหญ่จอดซ่อมอยู่สี่ห้าคัน มองไกลๆ เห็นช่างซ่อมกำลังเงยหน้ามุดอยู่ใต้ท้องรถในร่องลึกนั้นสามร่อง

ที่มุมขวาสุดของลานมีเพิงหลังคาชั่วคราวตั้งอยู่ ภายในเพิงมีถังเก็บน้ำมันขนาดใหญ่สองใบวางตะแคงคู่กันอยู่บนฐานคอนกรีตสูงกว่าหนึ่งเมตร

หยางจ้านกะขนาดถังน้ำมันด้วยสายตาก็รู้ทันทีว่า ถังสองใบนี้รวมกันน่าจะเก็บน้ำมันดีเซลได้ถึง 100 ตันสบายๆ ข้างถังน้ำมันมีตู้จ่ายน้ำมันเก่าๆ สองตู้ คาดว่าคงไปเหมามาจากปั๊มน้ำมันเล็กๆ ที่โละทิ้งแล้ว ขอแค่พอมีมิเตอร์วัดปริมาณได้คร่าวๆ ก็ถือว่าหรูแล้ว

นอกจากอู่ซ่อมรถแล้ว ลานจอดรถกลางแจ้งยังมีรถบรรทุกหลากรุ่นจอดกระจัดกระจายอยู่สิบกว่าคัน แต่ฝั่งอาคารสำนักงานดูจะมีคนพลุกพล่านกว่า มีทั้งคนที่กำลังทำงาน นั่งพักผ่อน และจับกลุ่มสูบบุหรี่คุยกัน นับคร่าวๆ ได้สิบกว่าคน

ไม่มีเส้นแบ่งช่องจอดรถที่ชัดเจน หยางจ้านเลยขับรถไปจอดหน้าอาคารสำนักงานซะเลย ข้างๆ มีรถส่วนตัวสภาพกลางๆ จอดอยู่หลายคัน ที่สะดุดตาที่สุดคือรถโตโยต้าคราวน์รุ่นเก่า ที่ว่ารุ่นเก่าก็แค่ในสายตาของหยางจ้าน แต่ตัวรถยังดูแลรักษาความสะอาดได้เป็นอย่างดี

รถของหยางจ้านจอดอยู่ข้างรถคราวน์คันนั้น เพราะห้องทำงานที่รถคราวน์จอดหันหน้าเข้าหามีป้ายชื่อแขวนไว้ที่หน้าประตูว่า "ผู้จัดการใหญ่"

หยางจ้านเลิกนิสัยการหิ้วกระเป๋าเอกสารไปพบลูกค้ามานานแล้ว เขาเดินตัวปลิวถือแค่กระเป๋านามบัตรไปเคาะประตู ประตูเปิดทิ้งไว้อยู่แล้ว การเคาะประตูจึงเป็นเพียงการแสดงมารยาทเท่านั้น

ไม่มีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะผู้บริหารขนาดใหญ่กลางห้อง พอเดินเข้ามาหยางจ้านก็มองไปรอบๆ เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงอายุราวสี่สิบปีในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงสแลคกำลังลุกจากโซฟา เอาถังใส่อาหารแบบนำกลับไปทิ้งลงในถังขยะข้างๆ

"สวัสดีครับ คุณซุนใช่ไหมครับ? ผมเสี่ยวหยาง หยางจ้าน จากบริษัทปิโตรเคมีครับ หัวหน้าหม่าเพิ่งแนะนำให้ผมมาหาคุณเมื่อวานนี้เอง" หยางจ้านยิ้มทักทายพร้อมแนะนำตัว

"อ้อ~~ สวัสดีครับ! ผู้จัดการหยาง เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง" ชายวัยกลางคนยืดตัวตรง รีบดึงกระดาษทิชชู่บนโต๊ะมาเช็ดปาก "ขอโทษทีนะครับ เพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จเมื่อกี้นี้เอง"

ทั้งสองทักทายกันตามมารยาท จับมือ แลกนามบัตร แล้วก็เริ่มยกยอปอปั้นกันตามธรรมเนียมสังคม ไม่พ้นคำชมประเภท อายุน้อยแต่เก่งกาจ ธุรกิจใหญ่โต บริหารงานเก่ง หรือผู้อาวุโสที่สู้ชีวิตสร้างเนื้อสร้างตัวมา เป็นต้น

จากนั้นก็เข้าสู่สเต็ปเดิมๆ ยื่นบุหรี่ ชงชา ต่างฝ่ายต่างไม่ปฏิเสธ แสดงให้เห็นว่ามีความชอบคล้ายๆ กัน ทำให้การพูดคุยเจรจาเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น

"ผู้จัดการหยางเป็นอะไรกับเหล่าหม่าล่ะเนี่ย วันนั้นพอกินเหล้ากันแล้วผมเปรยว่าอยากหาซื้อน้ำมันจากบริษัทปิโตรเคมี เขาก็แนะนำคุณให้ผมเลย หึๆ" ซุนกั๋วชิ่งหยั่งเชิงถาม

"อ้อ หึๆ พี่หม่าก็เหมือนพี่ชายที่แสนดีของผมแหละครับ แกดูแลผมดีมาตลอด ทั้งช่วยเป็นธุระตอนผมซื้อรถ ทั้งแนะนำแฟนให้ พอมีลูกค้ารายใหญ่อย่างคุณซุน แกก็รีบนึกถึงผมเป็นคนแรก แกดีกับผมมากจริงๆ ครับ" หยางจ้านตอบแบบเลี่ยงๆ ไม่ให้ชัดเจนเกินไป

ซุนกั๋วชิ่งเห็นหยางจ้านไม่ใช่พวกมือใหม่ไก่อ่อนในสังคม ก็เลยเข้าเรื่องทันที "ลานจอดรถผมเนี่ย ถังน้ำมันสองใบนั้นเดือนหนึ่งใช้น้ำมันอย่างน้อยก็ร้อยกว่าตัน ถ้าช่วงงานชุกๆ ร้อยห้าสิบตันยังแทบไม่พอ เมื่อก่อนที่ซื้อจากพวกพ่อค้าคนกลาง ราคาคุณก็น่าจะรู้ ถูกกว่าปั๊มน้ำมันพวกคุณตั้งลิตรละ 5 เหมา"

พอคุยเรื่องงาน เถ้าแก่บริษัทเอกชนแบบนี้มักจะพุ่งเป้าไปที่ราคาเป็นอันดับแรก "ปั๊มน้ำมันบริษัทคุณแถวนี้ผมก็รู้จักหลายที่ เต็มที่เขาก็ให้ถูกกว่าราคาขายปลีกลิตรละ 2 เหมา ราคาทางฝั่งผู้จัดการหยางพอจะมีส่วนลดพิเศษให้มากกว่านี้ไหม?"

"ผมทำธุรกิจนี้มาหลายสิบปีแล้ว ผู้จัดการหยางก็น่าจะรู้นะว่า เรื่องเติมน้ำมันเนี่ย ยังไงผมก็ต้องหากำไรส่วนต่างจากพวกลูกน้องคนขับรถอยู่บ้าง"

"ตอนนี้เพื่อตัดปัญหาเรื่องคุณภาพน้ำมัน ผมเลยหันมาจับมือกับบริษัทใหญ่ที่ได้มาตรฐานอย่างพวกคุณ กำไรน้อยลงหน่อยผมก็ยอมรับได้ แต่ส่วนลดไหนที่พอจะต่อรองได้ ผมก็ต้องพยายามให้ถึงที่สุดแหละ จริงไหม"

หยางจ้านฟังก็รู้ทันทีว่าเป็นมุกเดิมๆ ก็คือบังคับให้รถบรรทุกในเครือเถิงฮุ่ยต้องมาเติมน้ำมันที่นี่ โดยขายให้คนขับในราคาที่ถูกกว่าหน้าปั๊ม แต่ทางบริษัทก็จะได้กำไรจากส่วนต่างราคาที่รับซื้อมาในราคาต้นทุนที่ต่ำกว่า หรืออาจจะมีลูกเล่นเรื่องปริมาณน้ำมันแอบแฝงอยู่บ้าง มันก็เป็นแทคติกทั่วไปในวงการนี้

เมื่อเห็นเขาเปิดไพ่ต่อรองราคาตรงๆ แบบนี้ หยางจ้านก็รู้ว่ารับมือกับจอมเก๋าแบบนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมค้อมให้มากความ เขาจึงหยิบนามบัตรของบริษัทกวงฮุยออกมาอีกใบส่งให้

หยางจ้านยิ้ม มองสบตาซุนกั๋วชิ่งอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "ในเมื่อคุณซุนพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ ผมก็ขอพูดตามตรง ไม่ปิดบังเลยแล้วกัน"

"ราคาที่พวกปั๊มน้ำมันปิโตรเคมีให้คุณน่ะ มันเป็นราคาขายปลีกแบบลดราคา แต่ของผมเป็นราคาขายส่งสำหรับลูกค้ารายใหญ่ระดับองค์กรหรือโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ของทางสำนักงานใหญ่"

"คุณแค่เตรียมเอกสารให้ผม ผมจะส่งเรื่องไปที่ฝ่ายขายของสำนักงานใหญ่ระดับเมืองโดยตรง ราคาต่อลิตรจะถูกกว่าราคาขายปลีกหน้าปั๊ม 2 เหมา 5 เฟิน"

หยางจ้านจิบชาแล้วพูดต่อ "นามบัตรที่ผมเพิ่งให้คุณซุนไปเมื่อกี้เป็นของบริษัทน้ำมันกวงฮุย คุณซุนเป็นคนพื้นที่น่าจะรู้จักดี เป็นบริษัทเอกชนก็จริง แต่เป็นบริษัทใหญ่ที่กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ คุณภาพน้ำมันไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ถ้าผมส่งน้ำมันจากกวงฮุยให้คุณ ผมต่อรองราคาให้ถูกลงได้ถึงลิตรละ 3 เหมา คุณซุนบอกว่าพ่อค้าคนกลางรายเก่าให้ถูกกว่า 5 เหมาเหรอ? ผมบอกเลยนะว่าถูกกว่า 8 เหมาก็ยังหาได้ แต่มันไม่มีประโยชน์หรอก เติมครั้งสองครั้งอาจจะไม่เป็นไร แต่ถ้าระยะยาว ค่าซ่อมรถมันจะแพงกว่าส่วนต่างราคาน้ำมันนี่ซะอีก"

"ผมเสนอราคาน้ำมันแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์จากทั้งสองบริษัทให้คุณ ผมกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ในเขตฮุ่ยหยางนี่ ไม่มีใครให้ราคาต่ำกว่านี้ได้อีกแล้ว"

ซุนกั๋วชิ่งมองนามบัตรทั้งสองใบในมือ ซึ่งล้วนเป็นชื่อของหยางจ้าน เขาถามด้วยความสงสัยว่า "ผู้จัดการหยางทำงานสองบริษัทเลยเหรอ?"

หยางจ้านยิ้ม หยิบบุหรี่ส่งให้เขาอีกมวน "งานหลักผมทำที่บริษัทปิโตรเคมีครับ ผมเป็นผู้จัดการฝ่ายขายสายตรงคนแรกของบริษัทที่จบปริญญาตรี และตอนนี้ก็ครองแชมป์ยอดขายอันดับหนึ่งมาสามสี่เดือนติดแล้วครับ หึๆ"

ถึงเวลาที่ต้องโอ้อวด หยางจ้านก็ไม่ขัดเขิน บางครั้งการยกระดับตัวเองขึ้นมาหน่อยก็ช่วยให้การเจรจาธุรกิจดูมีน้ำหนักมากขึ้น "ส่วนทางบริษัทกวงฮุยปิโตรเคมีนั่น ผมติดต่อสายตรงกับผู้จัดการใหญ่ฝ่ายขายเลยครับ เขาเป็นลูกชายเจ้าของบริษัท เราซี้กันมาก ยอดขายที่ผมทำส่งให้บริษัทเขาทุกเดือน เทียบเท่ายอดขายครึ่งแผนกของพวกเขาเลยนะ"

หยางจ้านไม่ได้สงวนท่าทีสุขุมเยือกเย็นเหมือนตอนพบปะลูกค้าทั่วไป แต่เขากลับแสดงศักยภาพของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่เพื่อยืนยันว่าราคาที่เขาเสนอไปนั้นเป็นของจริง

หลังจากปล่อยของโชว์ความเจ๋งไปชุดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโม้ ทัศนคติของซุนกั๋วชิ่งที่มีต่อหยางจ้านก็เปลี่ยนไปในทางที่ให้ความสำคัญมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"งั้นผู้จัดการหยางคิดว่า ผมควรจะทำสัญญากับบริษัทปิโตรเคมีดี หรือว่าทำกับกวงฮุยดีล่ะ?" ซุนกั๋วชิ่งแกล้งโยนหินถามทาง

หยางจ้านสูดควันบุหรี่ลึกๆ หรี่ตาพ่นควันออกมาช้าๆ แล้วตอบด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "ที่ผมเสนอราคาทั้งสองบริษัทให้คุณซุน ก็เพราะผมอยากให้คุณซุนจับมือกับทั้งสองบริษัทเลยไงครับ พี่หม่ากับคุณซุนก็เป็นเพื่อนรักกัน ผมถึงได้เอาแผนที่เหมาะสมที่สุดมาเสนอให้คุณฟัง"

ซุนกั๋วชิ่งพยักหน้าฟังอย่างตั้งใจ จ้องมองหยางจ้านเพื่อรอฟังคำอธิบายต่อไป

"คุณซุนครับ ช่วงไม่กี่ปีมานี้คุณเจอปัญหาปั๊มน้ำมันคิวยาวเหยียดบ่อยๆ ใช่ไหม? เวลาเจอพายุไต้ฝุ่นหรือสถานการณ์ฉุกเฉินทีไร รถบรรทุกก็มักจะหาที่เติมน้ำมันไม่ได้อยู่เรื่อยใช่ไหมครับ?"

"ถ้าคุณร่วมมือกับทั้งสองบริษัท โดยมีผมเป็นคนคอยประสานงานให้ คุณไม่ต้องกลัวปัญหาน้ำมันขาดแคลนเลย ถ้าร่วมมือกันไปสักระยะ ถือเป็นการสร้างเครดิตให้บริษัทเถิงฮุ่ยในวงการค้าน้ำมันไปด้วย ภายในครึ่งปี อย่างช้าที่สุดไม่เกินหนึ่งปี ผมจะเอาเครดิตตรงนี้ไปทำเรื่องขอเครดิตเทอมชำระเงินรายเดือนให้คุณได้สบายๆ"

"เครดิตเทอม 30 วัน คุณซุนเอาเงินสดหลักหลายแสนหยวนนี้ไปหมุนเวียนลงทุนอะไรเล่นๆ ในช่วงเวลาหนึ่งปี กำไรที่ได้ก็ไม่ใช่น้อยๆ นะครับ" หยางจ้านอธิบายแผนการอย่างจริงจังพร้อมรอยยิ้ม

"ต่อให้ราคาถูกแค่ไหน มีพ่อค้าคนกลางหน้าไหนกล้าให้เครดิตเทอมคุณบ้าง? ของเราออกใบกำกับภาษีให้ถูกต้องครบถ้วน ถ้าคุณต้องการใบกำกับภาษีมูลค่าเพิ่มก็ไม่มีปัญหา เอาไปหักลดหย่อนภาษีได้ ก็เป็นเงินทั้งนั้นแหละ!" หยางจ้านทิ้งท้ายด้วยประโยคเด็ด

ซุนกั๋วชิ่งฟังจบก็นิ่งอึ้งไป มือยังคงคีบบุหรี่ค้างไว้ แววตาเหม่อลอยคล้ายกำลังคำนวณผลได้ผลเสียในหัวอย่างรวดเร็ว...