บทที่ 79 ปิดการขายด้วยความมั่นใจ

จริงๆ แล้วหลังจากผู้กำกับหม่าแนะนำหยางจ้านให้เขา หากเงื่อนไขเหมือนกันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ร่วมงานกับหยางจ้าน

เพียงแต่เห็นว่าหยางจ้านยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม สัญชาตญาณพ่อค้าเลยเผยออกมา อยากจะลองหยั่งเชิงเพื่อหาผลประโยชน์ที่เอื้อต่อตัวเองให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าท่าทีของหยางจ้านหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ซุนกั๋วชิ่งก็ถือว่าบรรลุจุดประสงค์ของตัวเองไปแล้วไม่มากก็น้อย

ตอนที่หยางจ้านมาเข้าพบก็รู้ว่าลูกค้ารายนี้ไม่ได้ตกลงง่ายๆ แต่มีหน้าตาของผู้กำกับหม่าเบิกทางให้ แค่เสนอเงื่อนไขพื้นฐานของตัวเองก็พอแล้ว เดิมทีแผนกของพวกเขาทำหน้าที่ขายตรงให้ลูกค้ารายใหญ่อยู่แล้ว ส่วนลดราคาขายส่งย่อมดีกว่าหน้าปั๊มน้ำมัน

ดังนั้นราคาที่เขาเสนอจึงไม่จำเป็นต้องยื่นเรื่องขออนุมัติเป็นพิเศษ ใบเสร็จรับเงินหรือความเสถียรในการจัดส่งก็เป็นเรื่องพื้นฐาน เพียงแค่ถูกต้องและมีหลักประกันมากกว่าซัปพลายเออร์ส่วนตัวเท่านั้น

ซุนกั๋วชิ่งไม่ได้คิดนาน ยื่นมือไปจับมือกับหยางจ้านเพื่อตกลง "ตกลง ผู้จัดการหยาง ล้วนแต่เป็นเพื่อนของผู้กำกับหม่า ผมเป็นคนพูดจาและทำงานตรงไปตรงมา เอาตามเงื่อนไขที่คุณเพิ่งบอกมา ต่อไปการจัดส่งน้ำมันดีเซลของเถิงฮุ่ยจะร่วมงานกับคุณเพียงผู้เดียว"

"รอสักครู่นะครับ" เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปที่ประตู แล้วตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านนอก "เหล่าหลี่ เสี่ยวจาง เข้ามานี่หน่อย"

หยางจ้านเห็นเขาตกลงร่วมงานอย่างรวดเร็วก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก ท้ายที่สุดแล้วเงื่อนไขก็เหมาะสมแถมยังมีเส้นสายคอยช่วยสนับสนุน

อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ประธานซุนครับ ตอนนี้ในถังเก็บน้ำมันของคุณยังมีน้ำมันเหลืออยู่เท่าไหร่ครับ"

ตอนนั้นเองชายวัยกลางคนกับชายหนุ่มก็เดินเข้ามา ซุนกั๋วชิ่งจึงถามชายหนุ่มคนนั้น "เสี่ยวจาง ในถังยังมีน้ำมันเหลืออยู่เท่าไหร่"

ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวจางเปิดสมุดบันทึกในมือดูแล้วตอบ "ยังเหลืออีกประมาณหกหมื่นลิตรครับ ราวๆ ห้าสิบกว่าตัน สองวันนี้ยังไม่ได้ให้คนขับรถเข้ามาเติมเลยครับ"

ซุนกั๋วชิ่งพยักหน้า แล้วแนะนำให้หยางจ้านรู้จัก "นี่คือเหล่าหลี่ ฝ่ายการเงินของบริษัทเรา แล้วก็เสี่ยวจาง ผู้ดูแลคลังน้ำมัน ต่อไปถ้ามีความร่วมมือส่งน้ำมันมาให้เสี่ยวจางเป็นคนรับช่วงต่อ ส่วนเรื่องเงินให้ไปหาเหล่าหลี่โดยตรงเลย"

จากนั้นก็แนะนำหยางจ้านให้ทั้งสองคนรู้จัก โดยระบุว่าต่อไปการจัดซื้อน้ำมันดีเซลของบริษัทจะต้องสั่งผ่านหยางจ้านทั้งหมด หากต้องการความช่วยเหลือ เอกสาร หรือขั้นตอนการทำงานอะไร ทั้งสามคนสามารถหารือกันได้เลย

ดังนั้นทั้งสี่คนจึงนั่งล้อมโต๊ะน้ำชาเพื่อกำหนดเงื่อนไขและรายละเอียดต่างๆ ของความร่วมมือในอนาคต หยางจ้านหยิบปากกาขึ้นมาจดลงบนกระดาษเปล่าทีละข้อ

โดยตกลงกันว่าจะเริ่มจัดส่งน้ำมันภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ ขั้นตอนคือการสอบถามราคาสั่งซื้อ สั่งซื้อสินค้า เมื่อสินค้ามาถึงก็ให้ชำระเป็นเงินสดตามใบสั่งซื้อ ใบเซ็นรับสินค้า และใบเสร็จรับเงิน

มีข้อกำหนดว่าอย่างช้าที่สุดเก้าเดือน หากปริมาณการสั่งซื้อจากซัปพลายเออร์แต่ละรายทั้งบริษัทปิโตรเคมีและบริษัทกวงฮุยเกินห้าสิบตันต่อเดือน ก็จะสามารถผ่านการประเมินคุณสมบัติเพื่อชำระเงินเป็นรายเดือนตามเครดิตได้

รอจนกระทั่งเหล่าหลี่ฝ่ายการเงินออกไปหยิบเอกสารที่เกี่ยวข้องกับบริษัท หยางจ้านก็เสนอขึ้นมา "ประธานซุนครับ น้ำมันที่เหลืออยู่ในถังของคุณ ทางที่ดีอย่าเอามาผสมกับน้ำมันที่เราจะเอามาส่งนะครับ เผื่อว่าเกิดปัญหาเรื่องคุณภาพน้ำมันขึ้นมา ทางเราจะไม่สามารถอธิบายได้"

ซุนกั๋วชิ่งโบกมือพร้อมกับพูดอย่างหนักแน่น "เรื่องนี้ผมรู้ดี สองวันนี้ผมติดต่อซัปพลายเออร์ส่วนตัวรายนั้นไม่ได้เลย แม่งเอ๊ย ถ้าเจอตัวเจ้านั่นผมจะอัดมันให้ตาย ผู้จัดการหยางพอจะมีช่องทางช่วยผมจัดการน้ำมันพวกนี้ไหมครับ"

"ช่องทางจัดการน่ะพอมีครับ แต่น้ำมันของคุณคงขายไม่ได้ราคาแล้วล่ะ การบอกคนอื่นไปตรงๆ ว่าคุณภาพน้ำมันมีปัญหาแล้วขายในราคาถูกน่ะทำได้ แต่จะไปหลอกขายส่งเดชให้เสียชื่อเสียงไม่ได้หรอกนะครับ"

ซุนกั๋วชิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ถือซะว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน ผมถือว่าเสียเงินซื้อประสบการณ์ คลังน้ำมันผมปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้ก็ขาดทุนไม่เท่าไหร่หรอก แต่มันจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทและการจัดการพนักงานนี่สิที่เป็นปัญหา"

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับผู้จัดการหยาง ผมซื้อมาตันละสามพันสองร้อย ผมลดให้ครึ่งราคาเหลือตันละพันหกร้อย คุณช่วยผมระบายออกไปให้ที ยิ่งเร็วยิ่งดี ช่วยผมเอาน้ำมันดีเซลคุณภาพที่ถูกต้องกลับมา การดำเนินงานของผมจะได้กลับมาเป็นปกติ"

หยางจ้านคำนวณในใจ ความจริงแล้วน้ำมันที่มีสิ่งที่เรียกว่าปัญหาด้านคุณภาพพวกนี้ไม่ได้หมายความว่าใช้งานไม่ได้ หากนำออกไปขายในราคาตันละสองพันก็ยังมีคนต้องการอยู่ดี แต่ลูกค้าประเภทนี้มีค่อนข้างน้อยจึงปล่อยของยาก อีกทั้งยังต้องแบกรับความเสี่ยงด้วย

สำหรับน้ำมันลอตนี้หยางจ้านมีวิธีจัดการอยู่สองทาง หนึ่งคือให้บริษัทกวงฮุยรับซื้อคืนไป ปริมาณแค่ห้าสิบตันถ้านำกลับไปผสมในถังเก็บขนาดหมื่นตัน ไอ้ที่เรียกว่าคุณภาพก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป

เหมือนกับในปั๊มน้ำมันที่มีรถเครื่องยนต์เบนซินบางคันเติมน้ำมันดีเซลผิด หลังจากปั๊มทำความสะอาดถังน้ำมันให้ลูกค้าแล้ว จะมีน้ำมันเสียผสมอยู่ประมาณหนึ่งถึงสองร้อยลิตร ซึ่งปกติพนักงานเติมน้ำมันที่เติมผิดจะต้องรับผิดชอบค่าเสียหาย

แต่ผู้จัดการปั๊มบางคนเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พนักงานต้องสูญเสียเงินมากเกินไป ก็จะนำน้ำมันเสียเหล่านี้เทกลับลงไปในถังเก็บน้ำมันดีเซลขนาดใหญ่ของปั๊มโดยตรง น้ำมันเพียงหนึ่งร้อยถึงสองร้อยลิตรเมื่อถูกเจือจางด้วยน้ำมันหลายหมื่นลิตรก็แทบจะไม่มีปัญหาด้านคุณภาพใดๆ เลย

การเติมน้ำมันเบนซินปริมาณเล็กน้อยลงในน้ำมันดีเซลจำนวนมากนั้นไม่มีปัญหาอะไรเลย ก่อนหน้านี้คนขับรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคนก็คุ้นเคยกับการเติมน้ำมันเบนซินสักสองสามลิตรลงในถังน้ำมันดีเซลของตนเอง

วิธีที่สองคือให้เถ้าแก่หลี่จากปั๊มน้ำมันริมทะเลรับซื้อกลับไป ลูกค้าหลักของพวกเขาคือเรือประมง เครื่องยนต์ของเรือประมงไม่ได้มีความละเอียดอ่อนเหมือนเครื่องยนต์ของรถยนต์ ปกติแล้วน้ำมันดีเซลที่ใช้ก็แทบจะไม่ได้ซื้อจากบริษัทปิโตรเคมีที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่แล้ว

ส่วนใหญ่จะใช้น้ำมันแดงลักลอบนำเข้า ถึงแม้น้ำมันแดงนี้จะไม่ใช่ตัวแทนของคุณภาพที่ย่ำแย่ แต่โดยรวมแล้วราคาที่ถูกกว่าคือตัวเลือกแรกของพวกเขา

ราคานี้หากเถ้าแก่หลี่รับซื้อไปก็น่าจะยังมีช่องว่างให้ทำกำไรได้

แต่เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว น้ำมันแค่ห้าสิบตันหากเรียกฝั่งกวงฮุยมาจัดการคงจะยุ่งยากเกินไป ถึงแม้สำหรับหยางจ้านแล้วจะเป็นแค่การโทรศัพท์กริ๊งเดียว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนพวกเขาด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เก็บไว้เป็นตัวเลือกสำรองก็พอ

หยางจ้านแกล้งทำเป็นลังเลเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ซุนกั๋วชิ่งคิดว่าเขาได้เปรียบ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้น "ประธานซุนครับ ผมขอออกไปโทรศัพท์ถามเพื่อนดูก่อนนะครับว่ามีใครต้องการรับไว้ก่อนไหม"

พอเดินออกมานอกสำนักงาน หยางจ้านก็ต่อสายตรงหาเถ้าแก่หลี่ที่ปั๊มน้ำมันริมทะเลทันที เล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ เถ้าแก่หลี่ก็ตอบตกลงรับซื้อทันทีแบบไม่ต้องคิด

ล้อเล่นน่า กับสถานการณ์แบบนี้เถ้าแก่หลี่ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง ไม่ต้องไปสนใจปัญหาเรื่องคุณภาพของน้ำมันเลย รถบรรทุกใช้อาจจะมีโอกาสทำให้เครื่องยนต์พังได้ แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขที่ว่าน้ำมันต้องใช้งานได้สิ การนำกลับไปขายให้เรือประมงน่ะไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

เปลี่ยนมือไปมาง่ายๆ แบบนี้ได้กำไรมากกว่าการจัดซื้อผ่านช่องทางของตัวเองเสียอีก สำหรับธุรกิจปั๊มน้ำมันขนาดเล็ก นี่แหละคือธุรกิจทำเงินก้อนโต

จัดการเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว แต่หยางจ้านก็ไม่ได้รีบร้อนกลับเข้าไปในสำนักงานเพื่ออวดอ้างความสามารถและเส้นสายของตัวเอง ไม่ควรทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเรื่องนี้จัดการได้ง่ายดายจนคิดว่าเขาเอาเปรียบ

พูดตามตรง หากหยางจ้านอยากจะทำกำไรจากเรื่องนี้สักแปดพันถึงหนึ่งหมื่นหยวนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย จะเสนอส่วนต่างราคาจากทั้งสองฝ่ายหรือจะเรียกรับเงินทอนโดยตรงก็ทำได้ทั้งนั้น แต่คุณชายหยางในตอนนี้ยอมรับเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ดีกว่าไปสนใจเงินก้อนเล็กก้อนน้อยพวกนี้

หยางจ้านทำท่าทีโอ้เอ้โทรหาหลี่ปินอีกรอบ ถามความคืบหน้าเรื่องการส่งน้ำมันเรือลำที่สอง ได้ความว่าท่าเรือฝั่งกวงฮุยจัดคิวให้สูบน้ำมันช่วงกลางคืน ตอนนี้พวกเขากำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน กะว่ากินข้าวเย็นเสร็จแล้วค่อยออกไป

หลี่ปินได้รับคำสั่งจากคุณอาเถ้าแก่หลี่ ให้ขับรถน้ำมันของตัวเองมุ่งหน้ามาที่เถิงฮุ่ยเพื่อรับน้ำมันแล้ว

หยางจ้านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ขอเพียงแค่มีเงินให้โกย เถ้าแก่ธุรกิจส่วนตัวพวกนี้ก็ขยันขันแข็งยิ่งกว่าผึ้งงานเสียอีก

ผ่านไปไม่กี่นาที หยางจ้านก็เดินกลับเข้าไปในสำนักงานและพูดกับซุนกั๋วชิ่ง "ประธานซุนครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว! รถน้ำมันกำลังเดินทางมา จ่ายเป็นเงินสดหน้างานเลย แต่รถน้ำมันของพวกเขาคันค่อนข้างเล็ก คงต้องวิ่งไปกลับหลายรอบกว่าจะขนน้ำมันที่เหลือของคุณไปได้หมด"

"ยอดเยี่ยมไปเลยครับผู้จัดการหยาง" ซุนกั๋วชิ่งยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับยิ้มกว้าง "ต่างสายงานก็เหมือนอยู่กันคนละโลกจริงๆ เรื่องที่ผมปวดหัวแทบตาย คุณโทรศัพท์แค่ไม่กี่สายก็จัดการได้หมดจดเลย"

"งั้นผมก็ไม่พูดอะไรมากแล้ว ถังน้ำมันว่างเมื่อไหร่คุณก็รีบจัดส่งน้ำมันมาให้ผมเลยนะ ผมเป็นคนให้ความสำคัญกับเพื่อนฝูงเหมือนกัน ถ้าร่วมงานกันได้ดีแถมยังคุยกันถูกคอ ต่อไปเราก็คงได้ร่วมงานกันไปอีกยาวนาน ฮ่าๆ..."

หยางจ้านยิ้มพร้อมกับจับมือที่ซุนกั๋วชิ่งยื่นมาให้ แล้วตอบกลับไป "ประธานซุนครับ ผู้กำกับหม่าแนะนำผมมา ผมก็ตั้งใจจะมาคบหาเป็นเพื่อนกับประธานซุนนี่แหละครับ พูดแบบไม่อายเลยนะครับ ที่ผมอายุแค่นี้แต่ทำยอดขายได้ดีขนาดนี้ ก็เพราะมีเพื่อนฝูงและพี่ๆ คอยให้การยอมรับในตัวผมนี่แหละครับ ไว้เราค่อยๆ ทำความรู้จักกันไปเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง หึๆ"

จนถึงตอนนี้ ซุนกั๋วชิ่งถึงได้ยอมรับในตัวหยางจ้านอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่เพราะความสามารถในการทำงานของหยางจ้าน แต่เป็นเพราะหยางจ้านทั้งทำงานเก่ง แถมเวลาพูดจาหรือปฏิสัมพันธ์ก็ยังเต็มไปด้วยความมั่นใจในแบบที่เด็กหนุ่มทั่วไปไม่มี

เหล่าหลี่ฝ่ายการเงินของบริษัทขนส่งเถิงฮุ่ยนำเอกสารที่ถ่ายสำเนาและประทับตราแล้วมามอบให้หยางจ้าน หยางจ้านตรวจสอบดูก็ขอให้เขาเตรียมเพิ่มอีกหนึ่งชุด เพราะซัปพลายเออร์ทั้งสองบริษัทจำเป็นต้องใช้เอกสารเหล่านี้เพื่อเป็นประวัติลูกค้า

ระหว่างที่รอหลี่ปินเดินทางมาถึง บรรยากาศการนั่งดื่มชาพูดคุยกันในสำนักงานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากที่ซุนกั๋วชิ่งละทิ้งผลประโยชน์ทางธุรกิจไปแล้ว พอได้พูดคุยกับหยางจ้านอีกครั้งก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แกเล่าถึงเส้นทางการสร้างตัวของตัวเองอย่างออกรส อวดอ้างถึงความเป็นมาในความสัมพันธ์ระหว่างแกกับผู้กำกับหม่า ถือเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในการทำงานและคุยเก่งมากคนหนึ่ง

"ผู้จัดการหยาง รถบีเอ็มดับเบิลยูคันข้างนอกนั่นเป็นของคุณเหรอครับ" พูดไปพูดมา ซุนกั๋วชิ่งก็ยืดตัวขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง "ไม่ธรรมดานะเนี่ย อายุยังน้อยแต่มีปัญญาซื้อรถดีขนาดนี้ ต้นปีผมเพิ่งจะกัดฟันเปลี่ยนมาขับคราวน์คันข้างๆ นี่เอง ราคาก็ถูกกว่ารถคุณไม่กี่หมื่นหรอก"

หยางจ้านยิ้มด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ในใจแอบคิดว่า แม่งเอ๊ย รถฉันคันนึงซื้อรถของพี่ได้สองคันเลยนะโว้ย! เลยได้แต่ตอบกลับไปแกนๆ "มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงล่ะครับ ผมน่ะหาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ใช้หมด ทุบกระปุกออมสินซื้อรถคันนี้มาเลยนะเนี่ย แต่ประธานซุนทำธุรกิจจำเป็นต้องใช้รถ ถือว่าเอาเงินทอนมาซื้อของเล่นชิ้นใหญ่ จุดประสงค์มันต่างกันครับ หึๆ"

จากนั้นซุนกั๋วชิ่งก็ร่ายยาวเป็นชุด วิเคราะห์ทฤษฎีรถดีรถแย่ตามความคิดตัวเองให้ฟังเป็นฉากๆ บอกว่าตอนแรกก็กะจะซื้อเบนซ์หรือออดี้ ขับออกไปคุยธุรกิจจะได้ช่วยเสริมภาพลักษณ์ให้ดูดียิ่งขึ้น แต่ในฐานะคนกวางตุ้ง พอฟังคำแนะนำจากเพื่อนก็เลยซื้อคราวน์ดีกว่า เพราะคุ้มค่าเงินกว่า แถมขับออกไปก็ไม่ได้เสียหน้าอะไร...

สิ่งที่แกพูดก็ไม่ผิดหรอก ในยุคนี้ที่กวางตุ้ง ขับคราวน์ออกไปไหนมาไหนก็ถือว่าดูดีมีระดับแล้ว แต่ตอนนี้หนุ่มน้อยหยางจ้านไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้หรอก พอเห็นท่าทีของแกเปลี่ยนเป็นพี่ชายใจดีที่เข้าใจโลก หยางจ้านก็เปิดโหมดนักชงมืออาชีพ ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศให้เป็นกันเองจนความรู้สึกดีๆ แผ่ซ่านไปทั่ว

ไม่ถึงสิบเอ็ดโมง หลี่ปินก็ขับรถน้ำมันรุ่นเก่าขนาดสิบตันมาถึง

หยางจ้านช่วยเป็นตัวกลางในการประสานงานให้ทั้งสองฝ่าย พอตกลงกันเรียบร้อย หลี่ปินก็เดินตามเสี่ยวจางผู้ดูแลคลังน้ำมันของบริษัทเถิงฮุ่ยไปจัดการสูบน้ำมันเพื่อส่งมอบ

หยางจ้านเดินตามไปดูลาดเลาเล็กน้อย แล้วก็กำชับหลี่ปินว่าตอนขากลับให้แวะไปหาเฝิงคุนที่ออฟฟิศกวงฮุยปิโตรเลียมเพื่อเอาใบสั่งซื้อน้ำมันสำหรับช่วงค่ำด้วย จะได้ไม่ต้องให้เขาไปเป็นคนกลางคอยวิ่งส่งเอกสารให้วุ่นวายอีก ทั้งสองคนก็เจอกันมาหลายรอบแล้ว

พอซุนกั๋วชิ่งสวมบทพี่ชายใจดี แกก็ตั้งใจจะชวนหยางจ้านอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันอยู่แล้ว จุดประสงค์เดิมของหยางจ้านก็อยากจะอยู่กินข้าวกับลูกค้าใหม่เพื่อสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น แต่จังหวะที่กำลังจะอ้าปากตอบตกลง มือถือก็มีข้อความเข้าพอดี

หยางจ้านเปิดอ่านข้อความในมือถือ เป็นข้อความจากเสี่ยวเว่ยรุ่นน้องในแผนกธุรกิจส่งมา เนื้อหาสั้นกระชับได้ใจความ "รุ่นพี่คะ ผู้ช่วยจางกำลังพาฉันกับหลิวเผิงเฟยมุ่งหน้าไปที่แผนกธุรกิจของรุ่นพี่ค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงน่าจะถึง!"

เชี่ยเอ๊ย เสี่ยวเว่ยน่ารักที่สุด! รุ่นพี่คนนี้ติดหนี้บุญคุณเธอแล้วนะ

เขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับเธอไปทันที "รับทราบ เลี้ยงข้าวชุดใหญ่หนึ่งมื้อ!"

ช่วงนี้แผนกธุรกิจกำลังงานล้นมือ ทั้งวันมีแค่หลิวหน่ากับหลิวเสี่ยวหัวนั่งจับเจ่าอยู่ในสำนักงาน ขืนผู้บริหารลงมาตรวจแล้วไม่เจอใครคงดูไม่งามแน่ๆ!

ต้องรีบโทรตามตัวทุกคนกลับมาด่วน...