บทที่ 80 ผู้บริหารแวะมาตรวจงาน

หยางจ้านเก็บโทรศัพท์ พนมมือขอโทษซุนกั๋วชิ่ง "ประธานซุนครับ ความจริงผมตั้งใจจะหน้าด้านอยู่กินข้าว ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนคุณตอนเที่ยงนี้ให้ได้ แต่เมื่อกี้เพื่อนร่วมงานส่งข้อความมาบอกว่า ผู้บริหารระดับสูงกำลังจะมาตรวจงานที่ออฟฟิศเราแบบกะทันหันครับ

ช่วงนี้ผมดูแลแผนกอยู่ ลูกน้องก็ไม่อยู่กันสักคน ยังไงผมก็ต้องรีบกลับไปรับหน้าผู้บริหารก่อนครับ

เอาอย่างนี้ละกัน วันไหนว่างๆ ผมจะนัดผู้กำกับหม่า แล้วขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าพี่ใหญ่ทั้งสองคนสักมื้อ ดีไหมครับ"

ซุนกั๋วชิ่งเห็นหยางจ้านไม่ได้แกล้งทำเป็นพูดเล่น ก็ไม่ได้รั้งไว้ ลุกขึ้นยืนจับมือกับหยางจ้าน "ไม่มีปัญหาครับ ไว้เรียกเหล่าหม่ามาด้วย แล้วเดี๋ยวผมเป็นคนจัดการเรื่องร้านเอง มีธุระด่วนก็รีบไปจัดการเถอะ แต่อย่าลืมส่งน้ำมันมาให้ผมภายในสองวันนี้นะ ทางนี้การจัดการรวนไปหมดแล้วเนี่ย"

"แน่นอนครับ แน่นอน" หยางจ้านหยิบเอกสารบนโต๊ะ ซุนกั๋วชิ่งเดินมาส่งที่หน้าประตู "เรื่องประสานงานทั้งสองฝั่งผมจัดการเอง คุณรอดูความรวดเร็วได้เลยครับ!"

พูดคุยตามมารยาทอีกสองสามประโยค หยางจ้านก็ขึ้นรถ โบกมือลา เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม หยางจ้านถอยรถแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ซุนกั๋วชิ่งยืนอยู่บนระเบียงหน้าประตู มองตามรถบีเอ็มดับเบิลยูสีฟ้าที่แล่นห่างออกไป พึมพำด้วยความสงสัย "330i บีเอ็มดับเบิลยูมีรุ่นนี้ด้วยเหรอ"

เหล่าหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะไม่ได้ยิน ซุนกั๋วชิ่งส่ายหน้าแล้วเดินกลับเข้าออฟฟิศไป

...

ออกจากบริษัทเถิงฮุ่ย หยางจ้านก็รีบโทรหาเหยียนเฟิงทันที เพื่อบอกเรื่องที่ผู้ช่วยจางกำลังจะมาตรวจงาน

เมื่อคืนเหยียนเฟิงกับพวกกู้เหว่ยไปสังสรรค์กับลูกค้า เพิ่งจะตื่นได้ไม่นาน พอรู้เรื่องก็รีบบอกหยางจ้านว่าจะบึ่งรถกลับไปเดี๋ยวนี้ ทั้งสองคนเตี๊ยมกันไว้ว่า หยางจ้านไปพบลูกค้า (ซึ่งเป็นเรื่องจริง) ส่วนเหยียนเฟิงอ้างว่า หลังจากไปพบลูกค้ากับหยางจ้านเสร็จ ก็พาเพื่อนไปทำบัตรเติมน้ำมันที่ปั๊ม

แบบนี้หยางจ้านจะกลับถึงแผนกธุรกิจช้ากว่าผู้บริหารแค่ไม่กี่นาที ส่วนเหยียนเฟิงจะกลับมาช้ากว่าประมาณยี่สิบกว่านาที ซึ่งก็ดูสมเหตุสมผลดี

วางสายจากเหยียนเฟิง หยางจ้านก็โทรหาขงผิงอันกับซุนเต๋อจื้อ บอกเรื่องผู้บริหารมาตรวจงาน ถ้าอยู่ข้างนอกไม่ได้ติดธุระสำคัญอะไร ก็ให้หาข้ออ้างปลีกตัวกลับมาแผนกธุรกิจช่วงเที่ยงให้ได้ ผู้บริหารมาทั้งที ถ้าไม่โผล่หน้าไปให้เห็นเลยก็คงดูไม่ค่อยดี

ผู้ช่วยจาง หัวหน้าฝ่ายขาย เป็นคนทำงานจริงจังแต่ก็เป็นกันเอง การลงมาตรวจงานครั้งนี้คงไม่ได้มีเจตนาจับผิดอะไร เดาว่าคงนึกครึ้มใจบวกกับพอมีเวลาว่าง เลยแวะมาเยี่ยมเยียนแผนกปฏิบัติการก็เท่านั้น

ก็เพราะเป็นผู้บริหารแบบนี้นี่แหละ หยางจ้านถึงยอมวุ่นวายโทรตามทุกคนกลับมา เพื่อเป็นการให้เกียรติและรักษาหน้าผู้บริหาร

อันที่จริง การที่พนักงานแผนกปฏิบัติการไม่อยู่ออฟฟิศถือเป็นเรื่องดี แผนกธุรกิจอ๋าวโถวมีผลงานดีที่สุดอยู่แล้ว เรื่องนี้ไม่มีใครตำหนิได้หรอก

ผู้บริหารมาเยี่ยม การที่พนักงานตัวท็อปยอมทิ้งงานกลับมาต้อนรับ ถือเป็นการให้เกียรติอย่างสูงสุด แต่ถ้าติดพันเรื่องงานจริงๆ จนกลับมาไม่ได้ ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

ที่น่าเป็นห่วงคือพนักงานสองคนที่ต้องอยู่เฝ้าออฟฟิศต่างหาก ถ้าผู้บริหารมาแล้วไม่เจอใครเลย หรือเจอแต่นั่งเล่นเน็ตอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แบบนั้นสิถึงจะดูไม่ดี

หยางจ้านโทรหาหลิวหน่า กำชับให้เธอกับหลิวเสี่ยวหัวระวังตัวหน่อย อย่าทำตัวมีพิรุธตอนผู้บริหารมาถึง ที่สำคัญคืออย่าให้ผู้บริหารรู้เด็ดขาดว่ามีคนส่งข่าวมาบอกล่วงหน้า ไม่งั้นจะพลอยทำให้สหายเสี่ยวเว่ยเดือดร้อนไปด้วย

ตอนแรกหยางจ้านขับรถมาค่อนข้างเร็ว แต่พอจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จ ก็ค่อยๆ ผ่อนคันเร่งลง ไม่ต้องรีบมาก เพื่อถ่วงเวลาให้เหยียนเฟิงขับรถกลับมาทัน

ระหว่างทาง หยางจ้านแวะเข้าไปที่ปั๊มน้ำมันของบริษัทกวงฮุยปิโตรเลียม เรียกเฝิงคุนเข้าไปในห้องทำงานของหลี่ชิงซาน

เขาทิ้งสำเนาเอกสารของบริษัทเถิงฮุ่ยขนส่งไว้ให้พวกเขาสามชุด อธิบายข้อมูลลูกค้าคร่าวๆ แล้วบอกให้เฝิงคุนรอโทรศัพท์จากเขาพรุ่งนี้ เพื่อเปิดบิลและส่งน้ำมัน

แวะไปแค่ไม่กี่นาที แต่หลี่ชิงซานกับเฝิงคุนกลับดีใจกันสุดๆ หลี่ชิงซานดีใจที่หยางจ้านจำคำพูดของเขาได้ ผ่านไปแค่สองวันก็หาลูกค้าใหม่มาประเคนให้ถึงที่ ส่วนเฝิงคุนก็ดีใจที่ได้ดูแลลูกค้ารายใหญ่ของหยางจ้าน ซึ่งก็หมายความว่าหยางจ้านคือลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเขานั่นเอง

หยางจ้านปฏิเสธคำชวนกินข้าวเที่ยง กอดคอเฝิงคุนเดินออกมา กำชับว่าให้ดูแลลูกค้ารายนี้ตามขั้นตอนปกติ ห้ามตุกติกเด็ดขาด ลูกค้าที่มาด้วยเส้นสาย หยางจ้านไม่อยากให้ลูกน้องไปทำอะไรแผลงๆ จนเสียเรื่อง

ตอนนี้เฝิงคุนเชื่อฟังหยางจ้านแทบจะทุกคำพูด ก็แน่ล่ะ ผลงานมันเห็นๆ กันอยู่ การที่หยางจ้านพาเขาทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ นี่แหละคือรัดเกล้าที่ควบคุมเขาได้ชะงัดที่สุด

หยางจ้านขับรถมาถึงแผนกธุรกิจตอน 11 โมง 40 นาทีพอดีเป๊ะ

ตอนแรกกะจะเอารถไปจอดทิ้งไว้ที่ปั๊มน้ำมัน ก็แหม ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูคันเบ้อเริ่ม ถ้าผู้บริหารเห็นเข้าคงต้องแต่งเรื่องอธิบายให้วุ่นวายอีก

แต่คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจจอดไว้ข้างๆ แผนกธุรกิจนั่นแหละ ตัวเองรวยก็คือรวย ไม่จำเป็นต้องมัวแต่ปิดบัง แค่ไม่ต้องป่าวประกาศให้ใครรู้ก็พอแล้ว อีกอย่าง ในแถบกวางตุ้ง ครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดาๆ ถ้ากัดฟันหน่อยก็ซื้อรถแบบนี้ได้สบายๆ อยู่แล้ว

ให้ตายเถอะ! หน้าแผนกธุรกิจ นอกจากรถตู้คันที่ผู้ช่วยจางนั่งมา กับรถของหยางจ้านแล้ว ที่จอดรถก็แทบจะเต็มหมดแล้ว

ที่แท้ขงผิงอันกับซุนเต๋อจื้อก็กลับมาถึงก่อนแล้ว หยางจ้านหอบเอกสารลงจากรถ แกล้งทำเป็นมองรถตู้ด้วยความแปลกใจ แล้วเดินเข้าไปในออฟฟิศ

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นภาพที่คุ้นเคย คนเจ็ดแปดคนนั่งล้อมวงกันอยู่ที่โซฟาและเก้าอี้ในโซนรับแขก ขงผิงอันกำลังยิ้มแฉ่งชงชาต้อนรับทุกคนอยู่

"อ้าว ผู้ช่วยจาง มากันตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย" หยางจ้านแกล้งทำหน้าตกใจ เนียนสุดๆ

"อืม เสี่ยวหยางกลับมาแล้วเหรอ"

"ไง อาจ้าน" ...

"รุ่นพี่"

ทุกคนทักทายหยางจ้านอย่างเป็นกันเอง

หลิวเสี่ยวหัวรีบลุกให้นั่ง แล้วไปลากเก้าอี้จากโต๊ะทำงานมานั่งเยื้องๆ ด้านหลังหยางจ้านแทน

"ท่านผู้จัดการหยางของเราเพิ่งจะกลับจากไปพบลูกค้ามาน่ะครับ หึๆ" ขงผิงอันพูดแซวขำๆ ระหว่างรอชงชา แล้วหยิบเอกสารในมือหยางจ้านที่วางบนโต๊ะรับแขกมาดูอย่างไม่ถือสา

หยางจ้านยิ้มรับ รู้ว่าขงผิงอันไม่ได้มีเจตนาแอบแฝง ถึงแกจะหัวหมอ แต่ก็ไม่ใช่คนชอบเล่นลิ้นหรือแทงข้างหลังใคร

"อาเฟย มาพร้อมกับผู้บริหารเหรอ" หยางจ้านถามหลิวเผิงเฟย แต่ในมือก็ควักบุหรี่ส่งให้ผู้ช่วยจางอย่างรู้หน้าที่

ก่อนหน้านี้ ในบรรดาคนที่นั่งอยู่ มีแค่ผู้ช่วยจางกับซุนเต๋อจื้อที่สูบบุหรี่ คนขับรถของบริษัทก็นั่งดื่มน้ำเปล่าเงียบๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ของหลิวหน่า

ซุนเต๋อจื้อยังไม่กล้ายื่นบุหรี่ให้ผู้บริหารระดับสูงก่อน แต่หยางจ้านไม่ได้คิดมาก การยื่นบุหรี่ให้ก็ถือเป็นการช่วยแก้ขัดให้ผู้ช่วยจางที่กำลังเปรี้ยวปากอยากสูบบุหรี่พอดี

หลิวเผิงเฟยดึงเอกสารที่หยางจ้านเพิ่งเอามาคืนจากขงผิงอัน เปิดดูไปพลางยิ้มไปพลาง "เพิ่งจะนั่งลงได้แป๊บเดียวเอง เหล่าข่งยังชงชาไม่เสร็จเลย นี่ลูกค้าใหม่ที่เพิ่งไปดิวมาเหรอ"

"ใช่ครับ เพิ่งไปคุยมาเมื่อเช้านี้เอง ไปกับพี่เฟิงน่ะ" หยางจ้านสูบบุหรี่ไปตอบไป แล้วทำทีเป็นนึกอะไรขึ้นได้ หันไปบอกผู้ช่วยจาง "อ้อ ผู้ช่วยจางครับ พอคุยงานเสร็จ พี่เฟิงก็พาเพื่อนไปทำบัตรเติมน้ำมันต่อ ยังไม่รู้เลยว่าผู้ช่วยจางมา เดี๋ยวผมโทรตามแกให้รีบกลับมาดีกว่า"

"หึๆ ไม่เป็นไรหรอก บอกไม่ต้องรีบนะ" ผู้ช่วยจางสูบบุหรี่อย่างใจเย็น ไม่ได้รีบร้อนอะไร

หยางจ้านแกล้งทำเป็นโทรศัพท์หาเหยียนเฟิงต่อหน้าทุกคน พวกขงผิงอันกับซุนเต๋อจื้อที่รู้ทันต่างก็นิ่งเงียบ ไม่มีปฏิกิริยาอะไร นี่มันเป็นเรื่องปกติของการเอาตัวรอดในสังคมการทำงานอยู่แล้ว

วางสายเสร็จ หยางจ้านก็หันไปบอกผู้ช่วยจาง "คุยกันรู้เรื่องแล้วครับ กำลังรีบกลับมาเลย เดี๋ยวผมขอจองร้านอาหารก่อนนะ เที่ยงนี้ขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงผู้ช่วยจางสักมื้อนะครับ หึๆ"

ผู้ช่วยจางไม่ปฏิเสธ พูดตรงๆ ตามสไตล์ "จะเที่ยงแล้ว จะนัดลูกค้าไปกินข้าวคุยงานตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เสี่ยวหยางหาร้านง่ายๆ แถวนี้แหละ เดี๋ยวไปกินด้วยกัน"

พูดจบ ผู้ช่วยจางก็ดึงเอกสารจากมือหลิวเผิงเฟยมาดูต่อ

หยางจ้านพยักหน้ารับ หยิบมือถือโทรหาเถ้าแก่เฉินอ้วน ร้านอาหารส่วนตัว สั่งให้จองห้องวีไอพีห้องใหญ่สุดไว้ให้

"เสี่ยวหยาง ลูกค้าเถิงฮุ่ยขนส่งเจ้านี้เป็นไงบ้างล่ะ" ผู้ช่วยจางถามขึ้นมาลอยๆ

ขงผิงอันชงชาเสร็จพอดี แกไม่ได้ใช้ถ้วยชา แต่รินใส่แก้วกระดาษแจกให้ทุกคน

หยางจ้านยกแก้วชาขึ้นจิบ ยิ้มแล้วตอบ "เพิ่งได้คอนแทกต์มาเมื่อวาน วันนี้ไปคุยมาทั้งเช้า ก็ถือว่าปิดดีลได้แล้วล่ะครับ

ความต้องการใช้น้ำมันต่อเดือนอยู่ที่ประมาณ 50-100 ตัน ผมก็เสนอราคาลูกค้ากลุ่มรายใหญ่ให้ไป ความจริงวันนี้ก็เปิดบิลส่งน้ำมันได้เลย แต่ในแทงก์เขายังมี 'น้ำมันเสีย' เหลืออยู่ ต้องรอจัดการให้เรียบร้อยก่อน

เมื่อเช้าผมก็ติดต่อคนให้ไปช่วยจัดการให้แล้ว ตอนแรกกะจะกินข้าวเที่ยงกับเถ้าแก่เขาซะหน่อย แต่ต้องรีบเอาเอกสารกลับมาทำเรื่องเปิดฐานข้อมูลลูกค้า รอดูสถานการณ์ช่วงบ่ายก่อน ค่อยเปิดบิล กะว่าจะส่งน้ำมันให้พรุ่งนี้ครับ"

ผู้ช่วยจางมองเอกสารสลับกับหน้าหยางจ้าน เอ่ยปากชมด้วยรอยยิ้ม "ดูสิ มาเช้าก็ไม่สู้มาถูกจังหวะ นานๆ ทีจะลงมาเยี่ยมพวกนาย พอมาถึง เสี่ยวหยางก็เอาดีลลูกค้ารายใหญ่มากางให้ดูเลย หึๆ ทำได้ดีมากเสี่ยวหยาง"

"อาจ้านนี่บทจะไม่ขายก็ไม่ขาย แต่พอขายทีไรก็ฟาดแต่ลูกค้ารายใหญ่ทั้งนั้น หึๆ" หลิวเผิงเฟยช่วยเสริมอย่างรู้จังหวะ

ขงผิงอันก็รีบรับมุกด้วยสีหน้าเจื่อนๆ แบบติดตลก "นั่นสิครับ พวกผมวิ่งงานจนเหนื่อยหอบทั้งเดือน ส่งน้ำมันทุกวัน ยังสู้ท่านหยางจ้านปิดดีลลูกค้าเจ้าเดียวแบบชิลๆ ไม่ได้เลย เฮ้อ ช่วยไม่ได้จริงๆ คนมันคนละชั้นกัน!"

"ผมแค่โชคดีเฉยๆ ครับ หึๆ" หยางจ้านรับเอกสารคืนจากผู้ช่วยจาง ส่งต่อให้หลิวเสี่ยวหัวที่นั่งอยู่ข้างหลัง แล้วชี้ไปทางหลิวหน่า "หลิวหน่า ช่วยทำข้อมูลลูกค้าเจ้านี้ให้พี่หน่อยนะ บ่ายนี้อาจจะต้องเปิดบิลส่งน้ำมันสัก 30 ตัน

บ่ายนี้พี่จะลองถามพี่เหว่ยดู ว่าพอจะหารถพ่วงคันใหญ่สุดให้ได้ไหม น่าจะจุได้สัก 35 ตัน

อ้อ แล้วก็ก๊อปปี้เอกสารพวกนี้ให้อีกชุดนึงนะ เดี๋ยวฝากอาเฟยเอากลับไปทำเรื่องเปิดรหัสลูกค้าที่สำนักงานใหญ่ให้ด้วย ผมตกลงกับลูกค้าไว้แล้ว ว่าถ้าสั่งน้ำมันต่อเนื่องครบครึ่งปี จะทำเรื่องขอเครดิตเทอมจ่ายรายเดือนให้"

หยางจ้านหันไปถามผู้ช่วยจางต่อ "หึๆ ผู้ช่วยจางครับ ลูกค้าเงินสดที่สั่งน้ำมันเดือนละ 50 ตันขึ้นไป ถ้าสั่งต่อเนื่องครบครึ่งปี ก็ขอเครดิตเทอมได้ใช่ไหมครับ"

"ไม่มีปัญหา ถ้าประวัติการเงินลูกค้าดี ก็ให้เผิงเฟยทำเรื่องให้ได้เลย ถึงเวลาโทรมาเตือนฉันหน่อย ฉันจะเซ็นอนุมัติให้" ผู้ช่วยจางยังคงติดนิสัยเดิม สูบบุหรี่ไปสองปื้ดก็วางทิ้งไว้บนที่เขี่ยบุหรี่ พอจะหยิบมาสูบอีกทีก็เพิ่งรู้ตัวว่าบุหรี่มอดหมดมวนไปแล้ว

"ขอบคุณมากครับผู้ช่วยจาง หึๆ" หยางจ้านรีบควักบุหรี่มวนใหม่ส่งให้ พร้อมกับจุดไฟให้อย่างรู้ใจ

สูบไปได้สองปื้ด ผู้ช่วยจางก็เอาไปวางทิ้งไว้บนที่เขี่ยบุหรี่เหมือนเดิม

ผู้ช่วยจางหันไปถามซุนเต๋อจื้อ "เสี่ยวซุน ช่วงนี้เป็นไงบ้าง ย้ายมาอยู่นี่เกือบปีแล้วนี่นา หาลูกค้าใหม่ได้บ้างไหม"

พอเจอผู้บริหารระดับสูงจี้ถาม ซุนเต๋อจื้อก็ออกอาการเกร็งนิดๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบ "ช่วงนี้ผมก็หาลูกค้าใหม่ได้สองรายครับ เมื่อกี้ก็เพิ่งไปคุยกับบริษัทที่เพื่อนแนะนำมา เดือนกรกฎาคมนี้น่าจะทำยอดทะลุเป้าได้ไม่มีปัญหาครับ"

ผู้ช่วยจางฟังแล้วก็พยักหน้า หันไปกระซิบถามเป้ายอดขายของซุนเต๋อจื้อจากหลิวเผิงเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ

พอรู้ตัวเลข สีหน้าผู้ช่วยจางก็ยังเรียบเฉย แต่ก็พูดให้กำลังใจซุนเต๋อจื้อ "มีการพัฒนาก็ถือว่าเป็นเรื่องดีนะ เมื่อกี้ฉันเห็นนายขับรถเข้ามา รถคันนั้นของเหยียนเฟิงใช่ไหม ในเมื่อหัวหน้าอุตส่าห์ให้ยืมรถมาใช้ ก็หมั่นออกไปวิ่งหาลูกค้าบ่อยๆ ล่ะ

เคสของหยางจ้านน่ะมันพิเศษ ลูกค้าของเขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ทั้งนั้น ถ้าไม่มีโชคกับเส้นสาย ก็เลียนแบบเขายาก สู้ไปเรียนรู้วิธีการทำงานจากขงผิงอันดีกว่า รายนั้นถึงจะมีแต่ลูกค้ารายย่อย แต่ขยันส่งน้ำมันทุกวัน ก็ทำยอดขายได้ทะลุเป้าเหมือนกัน"

ซุนเต๋อจื้อตั้งใจฟัง พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น "รับทราบครับผู้ช่วยจาง ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ"

...