บทที่ 81 เลี้ยงรับรองผู้บริหาร คุยเรื่องสัพเพเหระ

หลังจากบุหรี่มวนที่สามที่หยางจ้านจุดให้ผู้ช่วยจางมอดดับลงไปเองบนที่เขี่ยบุหรี่ เหยียนเฟิงก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อนเล็กน้อย

พอเปิดประตูเข้ามาก็รีบเอ่ยปากขอโทษทันที "แหม ผู้บริหารครับ ก่อนมาน่าจะบอกกันล่วงหน้าสักหน่อย ขืนพวกผมแอบอู้หนีเที่ยวกันหมด ผู้บริหารก็มาเสียเที่ยวแย่เลยสิครับ หึๆ"

ผู้ช่วยจางได้ยินก็หัวเราะร่วน "ถ้าพวกนายทำยอดขายได้ทะลุเป้า จะนอนตีพุงอยู่บ้านทั้งวันฉันก็ไม่ว่าหรอก หึๆ"

ซุนเต๋อจื้อรีบลุกขึ้นสละที่นั่งให้ อยากจะให้เหยียนเฟิงตัวใหญ่กว่านี้อีกสักหน่อย จะได้หลบอยู่ข้างหลังไม่ให้ผู้บริหารเห็น

เหยียนเฟิงไม่ได้นั่งลง แกดูนาฬิกาแล้วบอกว่า "เอาล่ะ เที่ยงตรงพอดี ผู้บริหารครับ เราเลิกจิบชากันเถอะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ"

แล้วก็เอามือสองข้างบีบไหล่หยางจ้าน ถามว่า "อาจ้าน จองร้านไว้หรือยัง"

"จองห้องที่ร้านเถ้าแก่เฉินอ้วนไว้แล้วครับ ไปได้เลย"

ผู้ช่วยจางลุกขึ้นยิ้ม เดินตามหลังหลิวเผิงเฟยออกไป "ไม่ได้มาแถวนี้ตั้งนาน อาเฟิงจะพาไปกินของอร่อยอะไรล่ะเนี่ย ฮ่าๆ"

"มาถึงหมู่บ้านชาวประมงทั้งที ก็ต้องกินอาหารทะเลสิครับ" เหยียนเฟิงเดินอ้อมโต๊ะรับแขกไปประกบผู้ช่วยจาง "ร้านอาหารส่วนตัวที่อาจ้านซี้ด้วยน่ะครับ เถ้าแก่ร้านทำอาหารพื้นบ้านได้เด็ดมาก"

ผู้ช่วยจางเป็นคนไม่ค่อยห่วงภาพลักษณ์เท่าไหร่ ไม่รู้ว่ากระเป๋ากางเกงด้านหลังปลิ้นออกมาตั้งแต่ตอนไหน เหยียนเฟิงเห็นเข้าก็เลยเอามือยัดกลับเข้าไปให้ ผู้ช่วยจางรู้สึกตัวก็หันไปมองแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เอามือตบๆ ก้นตัวเองแล้วเดินออกจากออฟฟิศไป

"อาจ้าน ชวนทุกคนไปด้วยกันเลยสิ ให้ป้าแม่บ้านช่วยเฝ้าออฟฟิศให้หน่อยละกัน"

หยางจ้านพยักหน้า หันไปส่งสายตาให้หลิวเสี่ยวหัวกับซุนเต๋อจื้อ หลิวเสี่ยวหัวเห็นปุ๊บก็รีบวิ่งตึงตังขึ้นไปชั้นบนเพื่อบอกป้าแม่บ้าน ส่วนคนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นเดินตามออกไป

"โอ้โห" พอเดินออกมาหน้าออฟฟิศ ผู้ช่วยจางเห็นรถจอดเรียงรายอยู่สี่ห้าคัน กวาดตามองซ้ายขวาแล้วถามขึ้นมาลอยๆ "ร้านอยู่ไกลไหม ต้องเอารถไปกี่คัน อาเฟิงนั่งรถไปกับฉันละกัน"

รวมคนขับรถของบริษัทด้วยก็เป็นสิบคนพอดี เอารถไปสองคันก็เต็มพอดี

ไม่ได้มีใครขัดข้องอะไร เหยียนเฟิงขึ้นไปนั่งรถตู้กับผู้บริหาร ส่วนหยางจ้านก็ขับรถตัวเองพาลูกน้องที่เหลือตามไปติดๆ ระยะทางแค่กิโลกว่า ขับแป๊บเดียวก็ถึงร้าน

ห้องวีไอพีห้องใหญ่สุด เถ้าแก่เฉินอ้วนบอกว่าอุตส่าห์กันไว้ให้หยางจ้านโดยเฉพาะ ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่แกก็พูดแบบนั้นแหละ

พอเข้าไปในห้อง ผู้ช่วยจางก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร หาที่นั่งได้ก็ทิ้งตัวลงนั่งเลย แต่เหยียนเฟิงกับซุนเต๋อจื้อก็ยังเชิญให้แกไปนั่งตำแหน่งประธานอยู่ดี

ขงผิงอันเป็นตัวพ่อเรื่องการสั่งอาหาร หยางจ้านเลยลากสองสาวไปช่วยสั่งอาหารที่ชั้นล่าง เถ้าแก่เนี้ยก็มายืนประกบหยางจ้าน คอยแนะนำเมนูและจดออร์เดอร์ไปพร้อมๆ กัน

"เหล่าข่ง สั่งเมนูหรูๆ หน่อยนะ วันนี้น้องเสี่ยวเว่ยคนสวยอุตส่าห์มาเยือน เราต้องโชว์ความป๋าหน่อย ฮ่าๆ" หยางจ้านพูดแหย่เล่น

"จัดไปครับ ฮ่าๆ" ขงผิงอันรับคำอย่างอารมณ์ดี เรื่องใครจ่ายค่าอาหารน่ะ แกไม่ต้องมานั่งกังวลอยู่แล้ว เลี้ยงรับรองลูกค้าแบบนี้เบิกบริษัทได้สบายๆ แกก็เลยเต็มใจเล่นบทคนใจป้ำ

ปกติหลิวหน่าจะไดเอตไม่ค่อยกินข้าว แต่พอเจอของอร่อยระดับพรีเมียม เธอก็กลายร่างเป็นสายกินตัวยง เวลาช่วยขงผิงอันสั่งอาหารนี่ สั่งแบบไม่เกรงใจกระเป๋าตังค์ใครเลย

เสี่ยวเว่ยถือว่าเป็นพนักงานใหม่เพิ่งเข้าแผนก เดือนนี้น่าจะเพิ่งผ่านช่วงทดลองงานและฝึกงานครบปี พอได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเต็มตัว ถึงจะมีโอกาสได้ติดสอยห้อยตามผู้บริหารออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง

เธอเป็นสาวจากต่างจังหวัดทางตอนเหนือ พอเห็นอาหารทะเลแปลกๆ ในบ่อหน้าร้าน ก็เลยดูตื่นเต้นไปซะหมด

"รุ่นพี่คะ คราวก่อนผู้ช่วยจางอนุมัติงบรับรองลูกค้าให้รุ่นพี่เดือนละพันหยวน รุ่นพี่ไม่ได้เอาบิลมาเบิกตั้งสามเดือนแล้วนะคะ ตอนนี้มีบิลไหมคะ เอามาให้ฉันเดี๋ยวฉันเอาไปเบิกให้" เสี่ยวเว่ยแอบกระซิบถามหยางจ้าน

หยางจ้านชะงักไปนิดนึง เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย

ตอนที่ทำเรื่องเสนอขออนุมัติเซ็นสัญญากับบริษัทซ้ายอี้ ผู้ช่วยจางก็อนุมัติงบรับรองลูกค้าก้อนแรกให้หยางจ้านสามพันหยวน ซึ่งหยางจ้านก็เอาไปถลุงที่ห้างสรรพสินค้าจนหมดเกลี้ยงไปแล้ว หลังจากนั้นงบเดือนละพันหยวน หยางจ้านก็ลืมเอาบิลไปเบิกตลอด

หยางจ้านหันไปกระซิบตอบ "อ๋อ ช่วงหลายเดือนมานี้พี่ไม่ค่อยได้เข้าบริษัท เลยเกือบลืมไปเลย เดี๋ยวพี่หาให้ละกัน ไว้วันหลังเข้าบริษัทเดี๋ยวพี่เลี้ยงของอร่อยๆ นะ หึๆ"

เรื่องบิลใบเสร็จน่ะ หยางจ้านมีเก็บไว้ในรถเพียบ ถ้าไม่พอก็ไปขอจากเถ้าแก่เฉินอ้วนเอาก็ได้

พอหยางจ้านไฟเขียว ขงผิงอันกับหลิวหน่าก็สั่งอาหารกันแบบจัดเต็ม ไม่มีคำว่าเกรงใจ ผ่านมาหลายเดือน คนในแผนกธุรกิจก็รู้กันหมดแล้วว่าหยางจ้านคือเศรษฐีตัวจริงประจำแผนก เพราะงั้นพอมีเศรษฐีเป็นแบ็กอัป พวกเขาก็เลยสั่งกันแบบไม่ต้องยั้ง

สั่งอาหารเสร็จ ทั้งสี่คนก็เดินขึ้นไปที่ห้อง พอเปิดประตูเข้าไป เหยียนเฟิงก็ถามหยางจ้าน "อาจ้าน ในรถนายมีเหล้าป่าววะ เมื่อกี้รีบออกมาลืมหยิบเหล้ามาจากห้องเลย เลี้ยงอาหารทะเลผู้บริหารทั้งที ขืนให้กินคู่กับเบียร์มันจะดูไม่จืดเอานะ หึๆ"

"ไม่ต้องๆ กลางวันแสกๆ ดื่มนิดหน่อยพอเป็นพิธีก็พอ" ผู้ช่วยจางรีบปฏิเสธทันที

ไม่มีใครคิดว่าแกแค่แกล้งปฏิเสธตามมารยาทหรอกนะ ผู้ช่วยจางเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่ค่อยเรื่องมาก ถ้าวัดกันที่ความสามารถและวุฒิการศึกษา แกถือว่าตัวท็อปในหมู่ผู้บริหารของบริษัทเลยนะ แถมเส้นสายก็ไม่ธรรมดา ภรรยาแกเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายการเงินของบริษัทแม่ระดับมณฑลเชียวนะ

แต่แกกลับเป็นได้แค่ผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไป ตำแหน่งรองผู้จัดการยังไม่ได้เป็นเลย ก็คงเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของแกนี่แหละ

ทุกคนรู้ดีว่าแกทำงานจริงจัง รับผิดชอบสูง และไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน แต่ข้อเสียคือแกไม่ถนัดเรื่องการเข้าสังคมหรือเอาอกเอาใจผู้หลักผู้ใหญ่เอาซะเลย

หยางจ้านไม่รอช้า หมุนตัวเดินลงบันไดไป "เดี๋ยวผมไปหยิบให้ครับ"

รู้ว่ามื้อเที่ยงนี้คงไม่ได้ดื่มกันหนักหน่วง หยางจ้านก็เลยหยิบเหมาไถมาขวดนึงกับไวน์แดงอีกขวดนึง

เถ้าแก่เนี้ยเดินตามเข้ามาพร้อมถาดใส่แก้วไวน์สองแบบกับเหยือกแบ่งไวน์ พอถามไถ่เสร็จสรรพ ก็วางแก้วไวน์ให้แต่ละคนตามที่เลือก

ผู้ช่วยจางเห็นแก้วไวน์กับขวดเหล้าตั้งอยู่บนโต๊ะก็ไม่ได้ว่าอะไร คีบบุหรี่ไว้ในมือแต่ดูเหมือนจะทำตัวไม่ค่อยถูก หยางจ้านเห็นดังนั้นก็รีบให้เถ้าแก่เนี้ยเอาที่เขี่ยบุหรี่มาวางตรงหน้าแกก่อนเลย

ซุนเต๋อจื้อกับหลิวหน่าสวมบทเป็นพนักงานเสิร์ฟจำเป็น ช่วยเอาน้ำร้อนมาลวกแก้วลวกชามและรินชาให้ทุกคน พอเห็นแบบนี้ หลิวเสี่ยวหัวเด็กใหม่ก็ดูจะไร้เดียงสาไปเลย นั่งบื้อไม่ยอมลุกไปช่วยอะไรเลย

หยางจ้านที่ผ่านโลกมาเยอะเห็นเข้าก็แค่แอบขำในใจ ปล่อยผ่านไปไม่ได้ว่าอะไร การเติบโตของวัยรุ่นมันก็ช้าเร็วต่างกันไป เป็นเรื่องของแต่ละคน ไม่ใช่เรื่องที่ต้องไปนั่งหงุดหงิดใส่

เถ้าแก่เฉินอ้วนทำงานไวมาก นั่งโต๊ะกันไม่ถึง 20 นาที อาหารจานหลักก็ทยอยมาเสิร์ฟแล้ว

ทั้งปลาเก๋านึ่งซีอิ๊ว กั้งคั่วพริกเกลือ หอยสังข์อบเกลือ ลูกปลาหมึกผัดซอส... แต่ละจานยกมาเสิร์ฟ หน้าตาอาจจะไม่ได้หรูหราอลังการระดับห้าดาว แต่หยางจ้านรับรองได้เลยว่าวัตถุดิบและความอร่อยนี่จัดเต็มแน่นอน

ไม่มีพิธีรีตองอะไรให้วุ่นวาย ผู้ช่วยจางไม่ต้องรอให้ใครเชิญ ก็คีบลูกปลาหมึกเข้าปากไปคำนึง "โอ้โห รสชาติใช้ได้เลยนะเนี่ย คุ้นๆ ว่าเคยไปกินแบบนี้ตอนไปเที่ยวทะเลฝั่งฝูเจี้ยน (FJ) ครั้งนึง"

ทุกคนในโต๊ะก็คุ้นเคยกับนิสัยแกดี เหยียนเฟิงเองก็ไม่ถนัดเรื่องเอนเตอร์เทนแขกเท่าไหร่ ได้แต่คอยเชียร์ให้ทุกคนลงมือชิม ไม่ต้องเกรงใจ

มื้ออาหารที่มีทั้งเหล้าดีอาหารอร่อย กลับกลายเป็นว่าทุกคนกินกันเหมือนอยู่โรงอาหารบริษัท แต่สำหรับพวกเสี่ยวเว่ยกับหลิวเสี่ยวหัว บรรยากาศแบบนี้แหละที่ทำให้นั่งกินข้าวได้สบายใจที่สุด

พอกินรองท้องกันไปพอสมควร ผู้ช่วยจางก็วางตะเกียบ แล้วหันไปชนแก้วกับทุกคน ก่อนจะถามเหยียนเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ "อาเฟิง ยอดขายเดือนนี้ของแผนกพวกนายทะลุเป้าแล้วใช่ไหม"

เหยียนเฟิงจะไปรู้ตัวเลขเป๊ะๆ ได้ยังไง แกเลยหันไปถามหลิวหน่า "เสี่ยวหลิว ยอดเปิดบิลกับยอดเก็บเงินเข้าบริษัทจนถึงวันนี้ ทะลุเป้าหมายของเดือนนี้หรือยัง"

หลิวหน่าที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาแกะกั้งคั่วพริกเกลืออยู่ พอได้ยินเหยียนเฟิงถาม ก็ตอบกลับทั้งที่มือยังง่วนอยู่กับกั้ง ก่อนที่ผู้บริหารจะมา เธอก็เตรียมข้อมูลพวกนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว "เรียนผู้ช่วยจางค่ะ เราทำยอดขายทะลุเป้าของเดือนนี้ไปตั้งแต่ปวันที่ 25 แล้วค่ะ ส่วนยอดเก็บเงินก็เกินเป้าหมายที่ตั้งไว้เหมือนกันค่ะ

ถ้าสองวันนี้พี่หยางจ้านปิดดีลใหญ่อีกสองดีลได้ ยอดขายเราก็น่าจะทะลุเป้าไปเกิน 15% เลยล่ะค่ะ"

เอาจริงๆ หลิวหน่าก็หัวไวไม่เบา ความจริงแล้วมีออร์เดอร์ของขงผิงอัน ซุนเต๋อจื้อ และลูกค้าอีกสองสามรายที่ตกลงกันไว้แล้ว แต่แกล้งดึงเรื่องไปเปิดบิลเอาเดือนสิงหาคมแทน เหตุผลก็เพราะไม่อยากให้ยอดขายมันทะลุเป้าเวอร์เกินไป เดี๋ยวเดือนหน้าบริษัทจะตั้งเป้าให้สูงขึ้นจนทำไม่ไหวเอา

แต่ออร์เดอร์ของหยางจ้านเนี่ย เพิ่งจะรายงานให้ผู้บริหารฟังไปหมาดๆ จะปิดบังก็คงไม่ได้ เลยต้องรายงานไปตามตรง

ผู้ช่วยจางฟังจบ ก็รับบุหรี่ที่เหยียนเฟิงยื่นให้มาจุดสูบ อัดไปสองปื้ดแล้วก็เอาไปวางทิ้งไว้บนที่เขี่ยบุหรี่ "ออร์เดอร์ไหนที่เปิดบิลได้ก็รีบเปิดซะนะ ไม่ต้องไปกังวลเรื่องยอดทะลุเป้าหรอก

บริษัทไม่ได้ดูแค่ตัวเลขเดือนเดียวแล้วมาตั้งเป้านะ ต่อให้เป้ามันสูงไป แล้วพวกนายทำไม่ได้ ก็ยังทำเรื่องอุทธรณ์ชี้แจงเหตุผลกับพวกเราได้นี่นา"

แล้วก็หันไปพูดกับหลิวเผิงเฟยและเสี่ยวเว่ย "เผิงเฟย เสี่ยวเว่ย เวลาพวกเธอไปประชุมวิเคราะห์เป้ายอดขายรายเดือนกับหัวหน้าเฝิง ก็ต้องประเมินจากจำนวนลูกค้าและประเภทลูกค้าของแต่ละแผนกธุรกิจให้ดีๆ ด้วยล่ะ

อย่าเอาแต่ดูตัวเลขที่ทะลุเป้าของเดือนเดียวแล้วไปปรับเพิ่มเป้ายอดขายให้เขาส่งเดช ต่อไปทุกเดือนก็จัดสรรเวลาลงมาคลุกคลีกับแผนกปฏิบัติการให้มากขึ้นด้วยล่ะ"

ทุกคนบนโต๊ะต่างก็พยักหน้ารับคำ

ผู้ช่วยจางอาจจะไม่ค่อยได้ออกไปวิ่งหาลูกค้าเอง แต่แกก็เข้าใจระบบงานของฝ่ายขายทะลุปรุโปร่ง พวกทริกเล็กๆ น้อยๆ ของลูกน้อง แกก็รู้ทันหมดแหละ แค่ไม่พูดออกมาตรงๆ แค่พูดเตือนเป็นนัยๆ ให้รู้ตัวก็พอแล้ว

นานๆ ทีผู้ช่วยจางจะนึกขึ้นได้ว่ามีบุหรี่จุดทิ้งไว้บนที่เขี่ยบุหรี่ แกก็หยิบมาสูบอีกสองปื้ดแล้ววางกลับไปที่เดิม เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วบอกว่า "วันนี้ลงมาตรวจแผนกธุรกิจของพวกนาย ถือว่าผลงานเข้าตากว่าแผนกอื่นๆ เยอะเลยนะ!

ดูแค่จำนวนรถที่จอดอยู่หน้าออฟฟิศก็รู้แล้ว จะบอกว่าแผนกนายกำลังเจริญรุ่งเรืองก็คงไม่เวอร์ไปหรอก ลองนับดูสิ พนักงานเซลส์แผนกนายแทบจะมีรถขับกันทุกคนแล้ว ศักยภาพไม่ธรรมดาเลยนะ หึๆ"

"รถผมยืมหัวหน้าเหยียนมาขับน่ะครับ ผมยังต้องพยายามอีกเยอะครับ" ซุนเต๋อจื้อได้จังหวะรีบพูดแทรกขึ้นมาแสดงความมุ่งมั่น สำหรับแกแล้ว ความประทับใจจากผู้บริหารสำคัญกว่าอาหารทะเลระดับพรีเมียมบนโต๊ะเป็นไหนๆ

ผู้ช่วยจางพยักหน้ารับ แกจำหน้าซุนเต๋อจื้อได้ แต่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางนิสัยใจคอของแกหรอก แต่ในเมื่อลูกน้องมีไฟ ก็สมควรได้รับการสนับสนุน "เสี่ยวซุนมีทัศนคติที่ดีมาก แผนกธุรกิจของพวกนายตอนนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกดีกว่าสาขาในตัวเมืองซะอีก ขยันๆ หน่อย รับรองว่ารุ่งแน่"

ผู้ช่วยจางกินไม่ค่อยเยอะ ไม่ได้มีความอยากอาหารอะไรมากมาย กินไปนิดหน่อยตอนแรก ตอนนี้ก็แทบไม่แตะตะเกียบแล้ว

ผ่านไปอีกสองสามนาที ผู้ช่วยจางก็ยกแก้วขึ้นมาชนกับเหยียนเฟิง แล้วบอกว่า "อาเฟิง ยอดขายเฉลี่ยต่อคนของแผนกนายสูงที่สุดในบริษัทเลยนะ แต่ถ้ายอดรวมยังตามหลังสาขาในตัวเมืองอยู่ วันหลังก็ต้องหาทางเพิ่มยอดขายรวมให้ได้ด้วยนะ"

เหยียนเฟิงถือแก้วไวน์ ยิ้มแห้งๆ "ผู้บริหารครับ จะให้ไปเทียบกับสาขาในตัวเมืองมันก็โหดไปหน่อยนะครับ เขตรับผิดชอบเขาก็กว้างกว่าเราตั้งเยอะ จำนวนโรงงานเอย โครงการก่อสร้างเอย ก็เยอะกว่าเราแบบเทียบไม่ติดเลยนะครับ

แผนกเราถ้ารวมหลิวเสี่ยวหัวที่เพิ่งย้ายมาด้วย ก็มีเซลส์แค่ 5 คนเอง สาขาในเมืองของหัวหน้าสยงมีเซลส์รุ่นเก๋าตั้งสิบกว่าคน จะเอาอะไรไปสู้เขาไหวล่ะครับ!"

ผู้ช่วยจางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้กดดันอะไร กระดกไวน์หมดแก้วแล้วพูดต่อ "ที่ฉันลงมาวันนี้ ก็เพราะเห็นว่าแผนกธุรกิจของพวกนายยังมีศักยภาพให้ดันยอดได้อีกเยอะ

เสี่ยวหยาง วันหลังถ้าได้ออร์เดอร์ใหญ่ๆ มา ก็เปิดบิลไปเลยไม่ต้องกังวล เรื่องประเมินผลงานกับโบนัสเดี๋ยวฉันไปจี้ฝ่ายบุคคลให้เอง เงินเดือนนายหลายเดือนมานี้ก็ทะลุหมื่นมาตลอด ถ้าพวกนั้นจะมากดเงินเดือนนาย ฉันไม่ยอมหรอก

นายไม่ต้องห่วงนะ ขยันหาลูกค้าใหม่มาให้เยอะๆ ถ้าเดือนไหนทำผลงานจนได้ค่าคอมฯ 3 หมื่น หรือ 5 หมื่น ฉันก็จะเป็นคนไปไฟต์ให้เอง ไม่ใช่แค่นั้นนะ ฉันจะตบรางวัลพิเศษให้นายด้วย"

หยางจ้านยิ้ม ยกแก้วไวน์เดินไปยืนข้างขวาของผู้ช่วยจาง รินไวน์ให้แกแล้วชนแก้ว "ขอบคุณมากครับผู้ช่วยจาง ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ครับ! หึๆ"

เอาจริงๆ ตอนนี้หยางจ้านมีศักยภาพพอที่จะทำยอดขายทะลุเป้ากระจุยกระจายได้สบายๆ แค่ดึงออร์เดอร์จากซ้ายอี้มาเปิดบิลเดือนละลำเรือก็เกินพอแล้ว แต่มันไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นไง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องค่าคอมมิชชันจากฝั่งกวงฮุยที่ให้เยอะกว่าของบริษัทตั้งหลายเท่า แค่ความสัมพันธ์ส่วนตัวที่เขามีกับหลี่ชิงซาน มันก็มีค่ามากกว่าคำชมจากผู้บริหารตั้งเยอะ

แต่ถึงอย่างนั้น วันหลังถ้ามีออร์เดอร์เหลือๆ ก็แบ่งมาเปิดบิลให้บริษัทบ้างก็ดี ค่าคอมมิชชันไม่ใช่ปัจจัยหลักในการตัดสินใจของหยางจ้านอีกต่อไปแล้ว

การตั้งใจทำงานประจำให้ดี สร้างชื่อเสียงและบารมีในบริษัท เวลาต้องไปเจอกับเพื่อนฝูงหรือเพื่อนร่วมรุ่นในบริษัท จะได้มีหน้ามีตาและเป็นที่เชิดหน้าชูตา นี่แหละเป้าหมายเล็กๆ อีกอย่างหนึ่งของหยางจ้าน