บทที่ 82 จากการมาดูงานเปลี่ยนเป็นทริปให้รางวัล

มื้อนี้ถือว่ากินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะสำหรับพวกลูกน้องและคนขับรถของบริษัท

ผู้ช่วยจางน่ะไม่ค่อยซีเรียสเรื่องกินอยู่แล้ว จะกินดีกินแย่แกก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่พอลงมาตรวจงาน แล้วเห็นลูกน้องตั้งใจต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แกก็สัมผัสได้ถึงความเคารพ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้แกพอใจ อาหารจะหรูแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าความรู้สึกนี้หรอก

อีกอย่าง จุดประสงค์หลักที่แกมาวันนี้ก็เพื่อมาให้กำลังใจแผนกธุรกิจ พอเห็นว่าแผนกที่เหยียนเฟิงดูแลอยู่มีกำลังใจดีเยี่ยม ยอดขายก็พุ่งปรี๊ด เป้าหมายของแกวันนี้ก็ถือว่าบรรลุผลแล้ว

อารมณ์ดีแบบนี้ ผู้ช่วยจางเลยไม่ค่อยเน้นดื่มเหล้า กินกับข้าวก็ไม่เยอะ พวกเมนูหรูๆ ที่ทยอยมาเสิร์ฟตอนหลัง อย่างปูผัดต้นหอมขิง หอยงวงช้าง หรือเป๋าฮื้อ แกก็แค่คีบชิมพอเป็นพิธี แต่ดันไปจัดข้าวผัดหอยเม่นซะเกลี้ยงชาม ทำเอาหลายคนแอบส่ายหัวด้วยความเสียดายของดี

พอกินกันจนเกือบอิ่ม ผู้ช่วยจางก็งัดวิทยายุทธ์ 'จุดแล้วทิ้ง' ออกมาใช้อีกรอบ แกมองหน้าหยางจ้านยิ้มๆ แล้วบอกว่า "เสี่ยวหยาง เช้าวันพุธหน้าหาเวลาเข้าบริษัทหน่อยนะ ไปเป็นเพื่อนฉันกับอามินลงพื้นที่ตรวจงานที่บริษัทลูกเหลียนเฟิงซะหน่อย ถือซะว่าไปในฐานะที่ปรึกษาด้านการขายตรงให้ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเราละกัน"

"อ้อ ได้ครับ ขอบคุณมากครับผู้ช่วยจาง" หยางจ้านตอบรับอย่างหนักแน่น แต่ในใจกลับรู้สึกหวิวๆ พิกล

ชาติที่แล้ว ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันนี้ หยางจ้านก็เคยตามผู้ช่วยจางไปตรวจงานเหมือนกัน

แต่ตอนนั้น หยางจ้านเป็นแค่ลูกกระจ๊อกเดินตามต้อยๆ ผู้ช่วยจางคงแค่อยากจะหนีบเขาไปสังเกตพฤติกรรมและดูหน่วยก้านใกล้ๆ มากกว่า

ไม่ได้มีตำแหน่งเท่ๆ อย่าง 'ที่ปรึกษาด้านการขาย' อะไรนี่หรอก แกคงกะว่า ถ้าหยางจ้านหน่วยก้านดี ก็อาจจะดึงตัวกลับไปทำงานบริหารที่สำนักงานใหญ่

ประเด็นหลักคือ ช่วงนั้นหยางจ้านเพิ่งจะหาลูกค้ารายใหญ่อย่างซ้ายอี้มาได้หมาดๆ การส่งเด็กจบป.ตรีลงไปลุยงานขายตรงจนสร้างผลงานได้ แล้วดึงตัวกลับมาทำงานบริหารที่สำนักงานใหญ่ มันก็ดูเป็นผลงานที่ผู้บริหารเอาไปอวดอ้างได้ว่าวิสัยทัศน์ดี แถมยังเป็นผลดีกับตัวหยางจ้านเองด้วย อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งเครียดว่า ถ้าโปรเจกต์ลูกค้ารายใหญ่นี้จบลง แล้วจะหาผลงานจากไหนมาโชว์อีก

แต่ก็นะ หยางจ้านในตอนนั้นจะไปมองเกมขาดแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเทียบกับหลิวเสี่ยวหัวในตอนนี้ หยางจ้านตอนนั้นอาจจะดูดีกว่านิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมาย

เพราะงั้นตลอดทริปตรวจงานครั้งนั้น หยางจ้านเลยไม่ได้โชว์ผลงานอะไรให้เข้าตาผู้บริหารเลย แถมที่ตลกกว่านั้นคือ ตอนที่ไปเดินชมสวนท้อ ดันปวดท้องจู๊ดๆ เพราะอาหารมื้อก่อนหน้าเล่นงาน

ต้องเดินหนีบขาเกร็งก้น ใช้ความอดทนขั้นสูงสุดกลั้นไว้เป็นชั่วโมงกว่า สุดท้ายพอวิ่งหน้าตั้งเข้าห้องน้ำได้ ก็เดาว่าตำแหน่งบริหารที่ผู้ช่วยจางอาจจะเล็งไว้ให้ คงถูกปลดปล่อยทิ้งไปพร้อมกับของเสียในสวนท้อนั่นแหละ

แต่มาครั้งนี้ การได้ติดตามผู้บริหารไปตรวจงานอีกรอบ ในสายตาผู้บริหาร หยางจ้านคงกลายเป็น 'เด็กปั้นอนาคตไกล' ไปแล้ว การพาไปเยือนบริษัทในเครือครั้งนี้ ความหมายมันเลยเปลี่ยนจากการไป 'ดูตัว' เป็นการพาไป 'ให้รางวัล' แทน

ถือซะว่าหยางจ้านได้โอกาสกลับไปแก้มือ ล้างอายจากชาติที่แล้วละกัน

ส่วนเรื่องจะย้ายกลับไปนั่งเก้าอี้บริหารที่สำนักงานใหญ่ไหมน่ะเหรอ หึๆ โควตาน่ะคว้ามาไว้ก่อนได้ แต่จะไปทำหรือเปล่า มันก็สิทธิ์ของหยางจ้าน

ซึ่งเปอร์เซ็นต์สูงปรี๊ดดดดด ที่หยางจ้านจะไม่กลับไปตายรังที่สำนักงานใหญ่แน่นอน

เหตุผลง่ายๆ เลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินหรอกนะ ข้อแรก แฟนสาวคนสวยอย่างเฉินเฉินก็ทำงานอยู่อ๋าวโถว เพิ่งจะจีบติดหมาดๆ จะให้ทิ้งห่างกันไปทำงานไกลๆ ไม่มีทางซะหรอก

ข้อสอง หยางจ้านมีบ้านพักตากอากาศริมทะเลสุดชิลอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตดี๊ดี แฮปปี้สุดๆ ต่อให้ย้ายเข้าเมืองแล้วมีปัญญาซื้อบ้านหรูๆ กว่านี้ เขาก็ไม่อยากไปอยู่ดี

ข้อสุดท้าย อิสระไงล่ะ อิสระ! ตอนที่ยังไม่รวย ชีวิตมนุษย์เงินเดือนเช้าชามเย็นชามที่มีรายได้มั่นคงมันก็ดูน่าดึงดูดอยู่หรอก แต่ตอนนี้รวยล้นฟ้าแล้ว จะไปทนทำงานงกๆ ทำไมล่ะ

การได้กลับไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ ฟังดูโก้เก๋เหมือนมีอนาคตไกล ได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง แต่แลกมากับการถูกจองจำเวลาทั้งวันด้วยเงินเดือนแค่สามพันกว่าหยวนเนี่ยนะ โคตรจะไม่คุ้มเลย!

แถมหยางจ้านยังรู้อนาคตดีว่า ในบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในบริษัท ผ่านไปสิบกว่าปี คนที่ไปได้ไกลสุดก็เป็นได้แค่ผู้จัดการแผนกเท่านั้นแหละ

ถามใจตัวเองดู หยางจ้านก็ไม่ได้มีไฟหรือแพสชันที่จะไปทุ่มเทปีนป่ายบันไดองค์กรในเส้นทางนั้นเลยสักนิด

จริงๆ แล้วหยางจ้านเลือกทางเดินของตัวเองไว้ตั้งนานแล้ว พอมาถึงจุดเปลี่ยนแบบนี้ ก็แค่ได้หวนนึกถึงอดีตและถอนหายใจกับมันก็เท่านั้นเอง

ผู้ช่วยจางเห็นทุกคนอิ่มกันแล้ว ก็ควักกระเป๋าตังค์ส่งให้หลิวเผิงเฟยไปจ่ายเงิน บอกว่ามื้อนี้ผู้บริหารขอควักกระเป๋าเลี้ยงลูกน้องคนเก่งเอง

เหยียนเฟิงรีบลุกพรวดขึ้นมาห้าม พอเห็นหยางจ้านชิงวิ่งออกไปจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ถึงได้พูดขึ้น "ผู้ช่วยจาง ล้อเล่นหรือเปล่าครับ มาถึงถิ่นพวกผมทั้งที จะปล่อยให้ผู้บริหารควักกระเป๋าจ่ายค่าข้าวเนี่ยนะ ขืนทำงั้น วันหลังพวกผมคงไม่กล้าโผล่หน้าไปสำนักงานใหญ่แน่ๆ ถ้าอยากให้ไปรายงานตัว ผู้บริหารคงต้องลงมาตามเองแล้วล่ะครับ หึๆ"

หลิวเผิงเฟยรับกระเป๋าตังค์ผู้บริหารมา ก็แค่ทำท่าจะไปจ่ายเงินพอเป็นพิธี พอโดนเหยียนเฟิงขวาง ก็รีบเนียนคืนกระเป๋าให้ผู้ช่วยจางทันที นี่มันสกิลเบสิกของคนทำงานออฟฟิศชัดๆ

ผู้ช่วยจางรับกระเป๋าตังค์คืนมาโดยไม่อิดออด แต่ดูจากสีหน้าแกแล้ว ก็เดาไม่ออกหรอกว่าแกแค่ทำเป็นควักกระเป๋าตามมารยาท หรือตั้งใจจะจ่ายจริงๆ ดีไม่ดี ถ้าเกิดไปเจอลูกน้องซื่อบื้อยอมให้แกจ่ายจริงๆ แกก็คงจ่ายไปแบบหน้านิ่งๆ ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก

ค่าอาหารมื้อนี้เฉพาะค่ากับข้าวก็ปาเข้าไปเกือบสองพันหยวนแล้ว รวมกับเหล้าดีๆ อีกสองขวด บิลก็ทะลุสามพันหยวนไปสบายๆ สมัยนั้นเหล้าเหมาไถยังไม่แพงหูฉี่เท่าไหร่ แค่ขวดละไม่กี่ร้อยหยวน กลายเป็นว่าไวน์แดงขวดนั้นดันแพงกว่าซะอีก

ที่ตลกคือ มื้อนี้เปิดเหล้าสองขวดแต่ดันดื่มกันไปแค่นิดเดียว แถมดูเหมือนจะไม่มีใครเติมไวน์แดงในแก้วตัวเองเลยด้วยซ้ำ หยางจ้านเลยจัดการฝากเหล้าเหมาไถที่เหลือไว้ที่ร้าน ส่วนไวน์แดงก็เอาขวดก๊อกอุดกลับไป แล้วเอาไปเก็บในรถ กะว่าจะเอากลับไปจิบเบาๆ ก่อนนอนที่บ้าน

หยางจ้านเพิ่งจะจ่ายเงินเสร็จ ทุกคนก็เดินลงมาจากห้องวีไอพีพอดี จังหวะนั้นหยางจ้านก็เนียนส่งใบเสร็จให้เสี่ยวเว่ยอย่างแนบเนียน

ถึงหยางจ้านจะไม่ซีเรียสเรื่องการควักกระเป๋าเลี้ยงผู้บริหารกับเพื่อนร่วมงาน แต่ในเมื่อมีงบให้เบิกได้ ขืนยังจะควักเนื้อจ่ายเองอีก ก็คงจะดูโง่ไปหน่อย

เดินออกจากร้าน เพิ่งจะยังไม่บ่ายโมงเลย สปีดการกินข้าวรับรองผู้บริหารมื้อนี้ ถือว่าเร็วกว่างานเลี้ยงรับรองทั่วไปหลายขุมเลยทีเดียว

"ผู้ช่วยจาง กลับไปจิบชาที่แผนกธุรกิจต่อไหมครับ" เหยียนเฟิงรีบประกบ ยื่นบุหรี่ให้พร้อมจุดไฟเสร็จสรรพ

ผู้ช่วยจางสูบบุหรี่ไปปื้ดนึง แต่ไม่ยอมรับบุหรี่ไปถือไว้ ส่ายหน้าแล้วบอกว่า "ไม่ล่ะ คุยธุระก็คุยแล้ว ข้าวก็กินแล้ว กลับตอนนี้ก็ถึงออฟฟิศทันเวลาเข้างานช่วงบ่ายพอดี ไปล่ะนะ"

พูดจบ แกก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ลดกระจกลง แล้วคีบบุหรี่ด้วยมือขวายื่นออกมารับลมนอกรถ รอจนหลิวเผิงเฟยกับเสี่ยวเว่ยขึ้นรถเรียบร้อย แกก็หันมาเตือนหยางจ้านอีกรอบ "เสี่ยวหยาง อย่าลืมวันนัดนะ เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันจะให้อามินส่งเอกสารแจ้งรายละเอียดไปให้"

"ได้ครับ จำแม่นเลยครับ ผู้ช่วยจาง" หยางจ้านโบกมือลาผู้บริหาร

แล้วก็ไม่ลืมหันไปย้ำกับหลิวเผิงเฟยที่นั่งอยู่เบาะหลัง "อาเฟย อย่าลืมทำเรื่องเปิดรหัสลูกค้าให้ฉันด้วยนะ"

"รู้แล้วน่า ไม่ลืมหรอก"

"บ๊ายบายจ้า รุ่นพี่ หัวหน้าเหยียน..."

"เดินทางปลอดภัยครับ..."

คนในแผนกธุรกิจยืนเรียงแถวโบกมือลาที่ริมถนน มองตามรถตู้ของบริษัทจนลับสายตา

พอรถผู้บริหารไปแล้ว พวกที่เหลือก็หันมาปรึกษากัน หลิวหน่ากับเพื่อนอีกสามคนที่กินจนพุงกาง เสนอว่าจะเดินกลับออฟฟิศเพื่อย่อยอาหาร เดาว่าส่วนหนึ่งคงเพราะรถหยางจ้านนั่ง 6 คนไม่หมดด้วยแหละ สุดท้ายทุกคนก็ตกลงเดินกลับ ปล่อยให้เหยียนเฟิงนั่งรถหยางจ้านกลับไปคนเดียว

พอทุกคนเดินคล้อยหลังไป หยางจ้านกับเหยียนเฟิงก็ตกลงกันว่าขับรถกลับไปนอนกลางวันที่บ้านเลขที่ 168 เลยดีกว่า ยังไงเหยียนเฟิงก็มีห้องส่วนตัวอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวไม่มีที่ซุกหัวนอน

"เชี่ยเอ๊ย ขับรถเหยียบมิดไมล์กลับมาแทบตาย โชคดีนะที่ไม่ไปปล่อยไก่ต่อหน้าผู้บริหาร" เหยียนเฟิงเอนเบาะปรับนอน บ่นอุบอิบ

"ชิ~ แล้วบ่ายนี้พี่จะกลับเข้าเมืองไหมเนี่ย"

"ยังไม่รู้ว่ะ เมื่อวานพี่เหว่ยบอกว่าเพื่อนแกได้ลูกหมูป่ามาตัวนึง วันนี้จะส่งมาให้ที่ในเมือง แกเลยกะจะชวนครอบครัวเราสองบ้านไปจัดปาร์ตี้หมูป่ากัน ไม่รู้เหมือนกันว่าแกวางแผนไว้ยังไง"

"ปาร์ตี้หมูป่าคืออะไรวะ"

"ก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยจะเอาหมูป่ามาชำแหละทำเมนูเด็ดๆ กินกันสดๆ มั้ง"

"โห ทำไมไม่ชวนผมบ้างล่ะเนี่ย เมนูแปลกๆ แบบนี้ผมยังไม่เคยลองเลย เคยกินแต่พวกหมูหัน หรือไม่ก็งานบุญล้มหมูอะไรเทือกนั้น"

"แกคงกลัวนายจะเกร็งมั้ง ก็แหม งานนี้มีพ่อแม่พี่เหว่ย พ่อแม่ฉัน แล้วก็ครอบครัวฉันกับครอบครัวแก แถมยังมีแม่ยายกับน้องเมียฉันมาแจมอีก นายเป็นหนุ่มโสดคนเดียวไปนั่งกินข้าวกับคนแปลกหน้าสองครอบครัว มันคงอึดอัดแย่"

หยางจ้านพยักหน้าเข้าใจเหตุผลของพี่เหว่ย ต่อให้หยางจ้านจะมีแฟนแล้ว แต่การควงเฉินเฉินไปร่วมโต๊ะกินข้าวกับคนแปลกหน้าสองครอบครัว มันก็คงเกร็งๆ ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่หรอก

"งั้นพวกพี่ก็ไปลองเทสต์รสชาติดูก่อนละกัน ถ้าเด็ดจริง วันหลังค่อยหาโอกาสจัดอีกสักรอบ"

เหยียนเฟิงหรี่ตาครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง หันมามองหยางจ้านเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ "เฮ้ย~~ ฉันลืมไปได้ไงเนี่ย อาจ้าน นายไปได้นี่หว่า! น้องเมียฉันหน้าตาสะสวยใช้ได้เลยนะเว้ย เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก แถมพวกนายก็เป็นคนบ้านเดียวกันด้วย"

หยางจ้านไม่เคยเห็นหน้าภรรยาเหยียนเฟิงหรอกนะ แต่เดาว่าคงสวยไม่เบาแหละ

ก็แหม สาวต่างมณฑล ไม่ได้ทำงานทำการ แต่ลูกเศรษฐีอย่างเหยียนเฟิงยอมทุ่มเทเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ขืนหน้าตาขี้เหร่ก็คงผิดวิสัยไปหน่อย

เดาจากตรรกะนี้ น้องเมียของเหยียนเฟิงก็คงหน้าตาดีไม่แพ้พี่สาว หรืออย่างน้อยก็ต้องสวยระดับที่เหยียนเฟิงยอมรับได้นั่นแหละ เสียดายที่ตอนนี้หยางจ้านไม่ได้มีความสนใจเรื่องพรรค์นี้เลยสักนิด

"พี่เฟิง ผมยังไม่ได้บอกพี่เหรอเนี่ย ว่าผมมีแฟนแล้วนะเว้ย!"

เหยียนเฟิงทำหน้าเหวอ มองหยางจ้านด้วยความตกใจ "ตั้งแต่ตอนไหนวะ ใช่สาวตำรวจสุดสวยที่ผู้กำกับหม่าแนะนำให้หรือเปล่า"

"ไม่ใช่! เธอทำงานอยู่กรมศุลกากร ชื่อเฉินเฉิน เป็นคนเซินเจิ้น รู้จักกันมาสองเดือนแล้ว เพิ่งจะตกลงคบกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง"

"เชี่ย นี่ฉันพลาดข่าวเด็ดอะไรไปเนี่ย เมื่อไหร่จะพามาเปิดตัววะ ถ้าสวยสู้น้องเมียฉันไม่ได้ ฉันไม่ยอมนะเว้ย ฮ่าๆ"

หยางจ้านยิ้มแบบมีเลศนัย "ได้เลยพี่ ไว้รอเคลียร์เรื่องปั๊มน้ำมันจบก่อน เราสามคน (หยางจ้าน เหยียนเฟิง กู้เหว่ย) ค่อยนัดควงแฟนกับเมียมาปาร์ตี้กันสักรอบ จะได้ทำความรู้จักกันไว้ ขืนเดินสวนกันข้างนอกแล้วจำพี่สะใภ้หรือน้องสะใภ้ไม่ได้ มันจะดูไม่จืดเอา"

"เออ จริงด้วย อันนี้ต้องรีบจัดเลย"

หยางจ้านกดรีโมตเปิดประตูรั้ว ขับรถเข้าไปจอดในลานบ้านอย่างสวยงาม

เหยียนเฟิงตื่นเต้นกับของเล่นชิ้นใหม่ "เฮ้ย ประตูรีโมตนี้น่าสนว่ะ วันหลังเราเอาไปติดบ้างดีกว่า"

"บ้านข้างๆ ที่พี่เล็งไว้ ยังไม่มีวี่แววเลยนะ สงสัยต้องรอไปก่อน"

"เรื่องนั้นไม่รีบหรอก อ้อ จริงสิ วันเสาร์นี้เราไปดูปั๊มน้ำมันทั้งสามแห่ง กับที่ดินสองแปลงของบริษัทฮุ่ยเฟิงด้วยกันนะ" เหยียนเฟิงลงจากรถ ยืนรออยู่ข้างประตู

"คิดไปคิดมาแล้ว กว้านซื้อมาทั้งบริษัทนั่นแหละง่ายสุดแล้ว รวมๆ แล้วคงต้องจ่ายเพิ่มอีกสัก 3 ล้านหยวน ฝั่งนู้นก็เร่งยิกๆ เลย

ฉันกับพี่เหว่ยเห็นตรงกันว่า ราคานี้ไม่ต้องไปเสียเวลาต่อรองให้เหนื่อยหรอก แค่ได้ปั๊มน้ำมันสามแห่งนี้มา อนาคตยังไงก็กำไรบานเบอะแน่นอน"

หยางจ้านลงจากรถ ยืนคิดอยู่สองวินาทีก็ตอบตกลง "เอาดิ วันเสาร์ก็นัดจุดนัดพบมาเลยละกัน เรื่องปั๊มน้ำมันน่ะกำไรชัวร์อยู่แล้ว รอลุ้นแค่ว่าที่ดินสองแปลงนั่นจะมีทีเด็ดอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่าก็พอ"

เหยียนเฟิงหาวหวอดๆ สงสัยจะยังแฮงก์ค้างจากเมื่อคืน แถมมื้อเที่ยงก็เพิ่งกระดกเหล้าเข้าไปอีก เลยหนังตาหย่อน เดินตามหยางจ้านเข้าบ้านไป

"เดี๋ยวบ่ายสามฉันแวะไปดูลาดเลาที่แผนกธุรกิจแป๊บนึง แล้วจะกลับเข้าเมืองเลย พรุ่งนี้ก็คงไม่ได้เข้ามา วันเสาร์เดี๋ยวฉันคุยรายละเอียดกับพี่เหว่ยแล้วจะโทรบอกนายอีกทีนะ"

"โอเค!"

"นายหาวจนฉันชักจะง่วงตามแล้วเนี่ย ขอตัวไปงีบก่อนนะ" พูดจบ หยางจ้านก็แยกย้ายกลับเข้าห้องตัวเองไป