บทที่ 83 สั่งสอนเด็กใหม่ โชว์ความสำเร็จ

บ่าย 4 โมง หยางจ้านยังคงนั่งเฝ้าออฟฟิศอยู่

หลี่ปินโทรมาบอกว่าทางเถิงฮุ่ยขนส่งดูดน้ำมันออกจากแทงก์แรกเสร็จแล้ว ถ้ารีบหน่อย คืนนี้ก็น่าจะดูดอีกแทงก์ให้เกลี้ยงได้เลย

หยางจ้านกำชับหลี่ปินว่าคิวส่งน้ำมันคืนนี้ห้ามพลาดเด็ดขาด และย้ำให้หลี่ปินบอกทางเถิงฮุ่ยให้ทำความสะอาดแทงก์ให้ดี จะได้ไม่มีผลกระทบต่อคุณภาพน้ำมันลอตใหม่

จากนั้นหยางจ้านก็ต่อสายตรงหาซุนกั๋วชิ่ง แจ้งราคาขายตรงน้ำมันดีเซลของทั้งบริษัทปิโตรเคมีและบริษัทกวงฮุยประจำวันนี้ให้ทราบ

"ประธานซุนครับ ผมขอแนะนำนิดนึงนะ ด้วยราคาของวันนี้ คุณสั่งออร์เดอร์จากทั้งสองบริษัทฝั่งละ 50 ตัน เติมให้เต็มทั้งสองแทงก์ไปเลยดีกว่าครับ" หยางจ้านแนะนำด้วยความหวังดี

"เมื่อตอนเที่ยงผมไปกินข้าวกับผู้บริหารมา ได้ข่าวแว่วๆ ว่าสัปดาห์หน้าราคาน้ำมันดีเซลมีแนวโน้มจะปรับขึ้นแน่ๆ แต่ยังไม่รู้ว่าจะขึ้นเท่าไหร่ ยังไงคุณก็ต้องใช้อยู่แล้ว สั่งราคาวันนี้ไปเลย สัปดาห์หน้าอย่างน้อยก็ประหยัดเงินไปได้เป็นหมื่นแล้วครับ"

ซุนกั๋วชิ่งคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ผู้จัดการหยาง สั่ง 100 ตันน่ะไม่มีปัญหา แต่รอบนี้ผมขอสั่งจากฝั่งกวงฮุย 70 ตัน แล้วสั่งจากฝั่งบริษัทปิโตรเคมี 30 ตันได้ไหมครับ"

ฝั่งกวงฮุยเสนอราคาถูกกว่าลิตรละ 5 เฟิน (0.05 หยวน) เถ้าแก่บริษัทเอกชนนี่คิดเลขเก่งชะมัด

หยางจ้านไม่ได้ติดขัดอะไร แต่ก็ต้องยืนยันแผนการของตัวเอง "ประธานซุนครับ ผมตั้งเป้ายอดสั่งซื้อขั้นต่ำจากทั้งสองฝั่งให้คุณไว้ที่ 50 ตันต่อเดือน วันนี้มันสิ้นเดือนแล้ว จะเปิดบิลตามที่คุณว่ามาก็ไม่มีปัญหาครับ

แต่ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป ผมอยากให้คุณรักษาเป้ายอดสั่งซื้อจากฝั่งบริษัทปิโตรเคมีให้อยู่ที่ไม่ต่ำกว่า 50 ตันต่อเดือนนะครับ เพราะราคามันขึ้นๆ ลงๆ ไม่ใช่ว่าฝั่งกวงฮุยจะถูกกว่าเสมอไปหรอกนะครับ

อีกอย่าง ความเสถียรในการส่งน้ำมันของฝั่งบริษัทปิโตรเคมีก็ดีกว่าฝั่งกวงฮุยเยอะ ถ้าคุณรักษาเครดิตกับฝั่งนี้ไว้ได้ดี อนาคตเรื่องการส่งน้ำมันของบริษัทคุณก็จะยิ่งมีหลักประกันมากขึ้น ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจเหตุผลตรงนี้นะครับ"

"หึๆ ได้สิครับ ไม่มีปัญหา ทางเราประเมินความต้องการใช้ต่อเดือนไว้ที่ 140 ตันอัปอยู่แล้ว ต่อไปผมจะเน้นสั่งจากฝั่งบริษัทปิโตรเคมีเป็นหลักเลยครับ"

ซุนกั๋วชิ่งอธิบายเพิ่มเติม แล้วถามต่อ "งั้นผมจะส่งใบสั่งซื้อไปตามเบอร์แฟกซ์ที่คุณให้ไว้เมื่อเช้านะครับ ทางฝั่งคุณต้องส่งใบเสนอราคาอย่างเป็นทางการมาให้ผมก่อนไหมครับ"

หยางจ้านเม้มปากยิ้ม ตอบว่า "รอแป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวผมให้ทั้งสองบริษัทแฟกซ์ใบเสนอราคาไปให้ บนนามบัตรสองใบที่ผมให้คุณไปเมื่อเช้ามีเบอร์แฟกซ์อยู่ คุณทำใบสั่งซื้อแล้วแฟกซ์แยกกันไปได้เลยครับ

อ้อ ประธานซุนครับ อย่าลืมประทับตราบริษัทลงในใบสั่งซื้อด้วยนะครับ แล้วก็อย่าส่งแฟกซ์สลับเบอร์กันด้วยล่ะ หึๆ"

"ได้เลยครับ เดี๋ยวผมให้เหล่าหลี่รอรับแฟกซ์จากคุณนะ ตกลงจะส่งน้ำมันคืนนี้หรือพรุ่งนี้ครับ"

"เปิดบิลวันนี้ พรุ่งนี้ส่งครับ การจัดคิวรถน้ำมันต้องใช้เวลาครับ!"

"โอเค ตกลงตามนี้ครับ เรื่องเงินค่าออร์เดอร์ไม่ต้องห่วงนะครับ หึๆ"

"ฮ่าๆ ระดับประธานซุนซะอย่าง เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ฮ่าๆ"

วางสายเสร็จ หยางจ้านก็หันไปสั่งหลิวเสี่ยวหัว "อาฮว๋า มาดูงานกับหลิวหน่าตรงนี้หน่อย"

หลิวเสี่ยวหัวกำลังนั่งยิ้มแฉ่งพิมพ์แชตคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่หน้าคอมพ์ ดูเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสาอะไรกับโลกของการทำงานเอาซะเลย

พอได้ยินหยางจ้านเรียก ก็รีบหุบยิ้ม วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังหลิวหน่า "มีอะไรให้ผมช่วยครับ พี่จ้าน"

"ในเมื่อโดนส่งลงมาอยู่แผนกปฏิบัติการแล้ว อะไรที่ควรทำก็ต้องทำ อะไรที่ควรเรียนรู้ก็ต้องเรียนรู้ไว้บ้าง" หยางจ้านพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ช่วยไม่ได้นี่นะ คนบางคนก็ต้องคอยสะกิดคอยสอนกันบ้าง แต่บางคนก็แตะต้องไม่ได้เลย พูดขัดหูนิดเดียวก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ใส่

โดยเฉพาะพวกเด็กจบใหม่ไฟแรงอีโก้สูงปรี๊ด พูดไม่เข้าหูก็พร้อมจะเก็บกระเป๋าลาออกได้ทุกเมื่อ ยุคนี้มีใบปริญญาติดตัว เดินไปหาค่ายไหนก็รับเข้าทำงานทั้งนั้นแหละ

อย่าไปพูดถึงพวกตำแหน่งข้าราชการหรือรัฐวิสาหกิจเลย พวกสมองทึบพวกนี้ไม่เห็นค่าของงานมั่นคงแบบนี้หรอก หยางจ้านในชาติก่อนก็เคยเป็นไอ้พวกสมองทึบแบบนั้นเหมือนกัน

หยางจ้านพยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง "พี่ก็เป็นเด็กจบป.ตรีที่โดนส่งลงมาลุยงานแนวหน้าเหมือนนายนี่แหละ สิ่งที่นายกำลังเจออยู่ตอนนี้ พี่ผ่านมาหมดแล้ว พี่ถึงเข้าใจความคิดและนิสัยของนายดีไง"

หลิวเสี่ยวหัวปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น พยักหน้ารับเบาๆ เป็นการยอมรับในสิ่งที่หยางจ้านพูด

"พวกเราอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากต่างจังหวัด เข้ามาทำงานในบริษัทใหญ่โต ก็เพราะอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว อยากเป็นหัวหน้าภายในสามปี อยากมีรายได้หลักแสนหรือหลักล้านภายในห้าปี (ยุคนั้นการมีรายได้หลักแสนต่อปีถือเป็นเป้าหมายที่สูงลิ่วมาก)"

หยางจ้านเห็นหลิวเสี่ยวหัวตั้งใจฟัง ก็เลยพูดต่อ

"พูดกันตรงๆ แพลตฟอร์มของบริษัทปิโตรเคมีถือว่าค่อนข้างดีเลยนะ แน่นอนว่าข้างนอกก็ยังมีบริษัทดีๆ ตำแหน่งดีๆ ให้เลือกอีกเยอะแยะ แต่ในฐานะรุ่นพี่ พี่ขอแนะนำนายว่า ในเมื่อได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ก็อย่าเพิ่งไปคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องอื่นเลย

ความสำเร็จที่ได้มาง่ายๆ มันก็มีแต่ในนิทานหลอกเด็กเท่านั้นแหละ อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเรื่องพวกนั้น ถ้านายยอมก้มหน้าก้มตาทำงานในตำแหน่งนี้ให้ดี โอกาสที่นายจะก้าวหน้าจนคนอื่นอิจฉาก็มีถมเไป"

สำหรับหลิวเสี่ยวหัว นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่มีคนมาคอยสั่งสอนชี้แนะแบบนี้ แกเข้ามาอยู่แผนกธุรกิจเกือบสองเดือนแล้ว แต่ก็ยังดูแปลกแยกและไม่ค่อยสนิทกับใคร

คนที่คุยด้วยเยอะสุดในแผนกก็คือหลิวหน่าที่นั่งอยู่ในออฟฟิศด้วยกัน แต่หลิวหน่าก็ไม่มีทางมาพูดจาสั่งสอนอะไรแบบนี้ให้ฟังหรอก

ถึงแกจะเป็นเด็กจบป.ตรี หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ แต่เอาเข้าจริง หลิวหน่าก็แอบเหยียดพวกคนต่างถิ่นที่ย้ายเข้ามาทำงานที่นี่อยู่ลึกๆ

ขนาดหยางจ้านที่หน้าตาหล่อกว่าหลิวเสี่ยวหัวตั้งเยอะ แถมยังมีดีกรีป.ตรีเหมือนกัน เมื่อก่อนหลิวหน่ายังไม่ค่อยจะเห็นหัวเลย

แต่หยางจ้านที่ได้กลับมาเกิดใหม่นั้น ยกระดับตัวเองไปอีกขั้น ทั้งการแต่งตัว คำพูดคำจา และการวางตัวก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก บวกกับตอนนี้มีทั้งบ้านทั้งรถ ความเกรงใจที่หลิวหน่ามีต่อหยางจ้านก็เลยพุ่งปรี๊ดตามไปด้วย

หยางจ้านมีเหยียนเฟิงคอยแบ็กอัปให้ เอาจริงๆ ตอนนี้เขาก็คือเบอร์สองผู้กุมอำนาจตัวจริงในแผนกนั่นแหละ ซุนเต๋อจื้อน่ะไม่ต้องพูดถึง ขนาดขงผิงอันยังแสดงความเคารพหยางจ้านออกหน้าออกตาเลย

หลิวเสี่ยวหัวต้องนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับหลิวหน่าในออฟฟิศทุกวัน เด็กจบใหม่ที่ยังไม่ค่อยประสีประสาเรื่องสังคมการทำงานแบบนี้ ก็ได้แต่อาศัยสัญชาตญาณ คอยหาจังหวะชวนคุยเพื่อสืบข้อมูลไปวันๆ

บทสรุปเดียวที่แกรวบรวมมาได้ตลอดสองเดือนก็คือ รุ่นพี่หยางจ้านนั้นโคตรเจ๋ง ขนาดหัวหน้าเหยียนยังคุยด้วยแบบเพื่อนซี้ แถมดูเหมือนจะรวยอู้ฟู่ซะด้วย!

เพราะงั้น พอหยางจ้านสวมบทบาทรุ่นพี่มา 'สั่งสอน' หลิวเสี่ยวหัวก็เลยรู้สึกซาบซึ้งและตั้งใจฟังสุดๆ พยักหน้ารับอย่างเดียวไม่พอ ยังลนลานหยิบสมุดขึ้นมาจดเลกเชอร์ตามอีกต่างหาก

ถึงท่าทางจะดูตลกไปหน่อย แต่ความตั้งใจน่ะเต็มร้อย

หยางจ้านเห็นว่าไอ้หมอนี่ก็ดูใช้ได้ เลยไม่หวงวิชา ยินดีจะเป็นป๋าดันให้ "ลูกค้าใหม่บริษัทเถิงฮุ่ยขนส่งที่พี่เพิ่งดีลมาได้วันนี้นะ นายมานั่งดูหลิวหน่าจัดการทุกขั้นตอนเลย ตั้งแต่คีย์ข้อมูลลูกค้า ประเมินเครดิต ทำใบเสนอราคา ส่งแฟกซ์ รับออร์เดอร์ ตรวจสอบความถูกต้อง ไปจนถึงเปิดบิลในระบบ"

"เรียนรู้ไปช่วยหลิวหน่าทำไป ลองจับงานจริงดูให้คุ้นเคยกะขั้นตอนทั้งหมด พรุ่งนี้พี่จะพานายไปส่งน้ำมันให้ลูกค้า จะได้เห็นหน้างานจริงว่าเป็นยังไง

นั่งเรียนในห้องแอร์มาหลายปีแล้ว งานของเรามันต้องออกไปลุยข้างนอก เพราะงั้นก็หาโอกาสติดสอยห้อยตามขงผิงอันกับซุนเต๋อจื้อออกไปดูงานบ่อยๆ ล่ะ

คำแนะนำแรกจากพี่ก็คือ... หน้าต้องด้านเข้าไว้ อย่ากลัวเสียหน้า นี่คือเส้นแบ่งสำคัญระหว่างชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยกับชีวิตวัยทำงาน ไม่ได้พูดเล่นนะเว้ย นี่คือประสบการณ์ตรง"

หลิวเสี่ยวหัวนั่งฟังตาแป๋ว พยักหน้าหงึกๆ เป็นระยะ

หยางจ้านเห็นว่าพูดมาเยอะแล้ว ก็เลยขอจบด้วยการวาดฝันให้ฟังหน่อยละกัน "อย่าคิดนะว่าอาชีพเซลส์อย่างพวกเราจะดูต้อยต่ำกว่าพวกผู้บริหารในออฟฟิศ

หึๆ นายรู้ไหมว่าขงผิงอันน่ะ รับเงินเดือนบวกค่าคอมฯ แค่ 6-8 พันก็จริง แต่บอกให้รู้ไว้เลยนะว่า รายได้พิเศษที่แกหาได้น่ะ มันเยอะกว่าพวกผู้บริหารใส่สูทนั่งกินเงินเดือนประจำในออฟฟิศตั้งไม่รู้กี่เท่า

ถ้านายโชคดีแบบพี่นะ วันนี้ผู้ช่วยจางก็เพิ่งหลุดปากพูดไปใช่ไหมล่ะว่า หลายเดือนมานี้เงินเดือนพี่ไม่เคยต่ำกว่าหมื่นเลย เดือนที่พีคสุดก็ปาเข้าไปหมื่นห้าหมื่นหก

แล้วก็อย่าคิดนะว่า ถ้ายอดลูกค้าเจ้านี้หมดไปแล้ว รายได้พี่จะหดหาย หึๆ จะบอกความจริงให้เอาบุญ รายได้จากลูกค้าเจ้านี้ มันไม่ใช่รายได้หลักของพี่ด้วยซ้ำ

ไม่งั้นนายคิดว่าพี่จะหาเงินที่ไหนไปซื้อรถซื้อบ้านภายในเวลาแค่ไม่กี่เดือนฮะ ลำพังแค่เงินเดือนกับค่าคอมฯ ขี้ปะติ๋วนั่นน่ะ เอามาอุดฟันยังไม่พอเลย

วันนี้หลิวหน่าก็อยู่ตรงนี้ด้วย พี่ขอพูดความจริงเลยละกัน บ้านริมทะเลของพี่ พี่จ่ายสด 4 แสนถ้วน รถบีเอ็มดับเบิลยูที่จอดอยู่หน้าออฟฟิศนั่น พวกนายคิดว่าเป็นแค่ซีรีส์ 3 ธรรมดาๆ เหรอ พี่จ่ายค่าแต่งไปทั้งหมด 7 แสนกว่า ไปเสิร์ชกูเกิลดูได้เลย

ที่เล่าให้ฟังเนี่ย ไม่ได้ตั้งใจจะมาอวดรวยอะไรนะ ถ้านายคิดแบบนั้น ก็ถือซะว่าที่พี่พูดมาทั้งหมดเป็นแค่ลมปากก็แล้วกัน

พี่แค่อยากจะยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆ ว่า ไม่ว่าจะอยู่ในสายอาชีพไหน ตำแหน่งอะไร ขอแค่นายตั้งใจ ทุ่มเท และพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น โอกาสที่นายจะไปถึงเป้าหมาย มันก็มีรออยู่เพียบ"

การโชว์พาวเวอร์ผสมการวาดฝันครั้งนี้ ได้ผลดีเกินคาด หลิวเสี่ยวหัวนั่งตาค้าง เหมือนค้นพบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

ขนาดหลิวหน่ายังตาเป็นประกายวาววับ เดาว่าลึกๆ ในใจเธอคงยอมรับแล้วล่ะว่าหยางจ้านเจ๋งกว่าแฟนหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของเธอแบบเทียบไม่ติด

แต่ข้อดีอย่างนึงของสาวคนนี้ก็คือ ถึงเธอจะชอบประจบประแจงคนรวยคนเก่งหรือคนมีอำนาจ แต่เธอก็ยังซื่อสัตย์รักเดียวใจเดียวกับแฟนหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของเธออยู่ดี

ที่วันนี้หยางจ้านยอมสละเวลามา 'อบรม' เด็กใหม่อย่างหลิวเสี่ยวหัว ก็ไม่ได้แปลว่าเขากลายเป็นคนใจบุญสุนทานอะไรหรอกนะ

เหตุผลหลักก็คือ วันหลังถ้ามีลูกค้ารายย่อยหลงเข้ามา หยางจ้านก็ขี้เกียจไปวิ่งตามเก็บงานเองให้เสียเวลา ได้เงินก็ไม่เท่าไหร่ ไม่คุ้มค่าเหนื่อยเอาซะเลย

แต่ในเมื่อยังต้องกินเงินเดือนในตำแหน่งนี้อยู่ การหาลูกค้ามาประดับบารมีไว้บ้างก็เป็นเรื่องจำเป็น ก็แหงล่ะ ยอดขายกับจำนวนลูกค้ามันเป็นตัวชี้วัดผลงานนี่นา

ด้วยเหตุนี้ การปั้นลูกน้องสักคนไว้คอยรับใช้มันก็ถือเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดไม่เบา

ขงผิงอันน่ะตัดทิ้งไปได้เลย ลำพังงานตัวเองแกก็ล้นมืออยู่แล้ว

ส่วนซุนเต๋อจื้อ ถึงจะเป็นเซลส์รุ่นเก๋าที่หยางจ้านพอจะใช้งานได้ แต่หมอนี่มันมีลูกล่อลูกชนเยอะ หยางจ้านขี้เกียจไปนั่งชิงไหวชิงพริบด้วย

ดังนั้น หลิวเสี่ยวหัวจึงเป็นตัวเลือกเดียวที่เหลืออยู่

เสียเวลาเทรนงานให้สักหน่อย รออีกไม่กี่เดือนพอผ่านโปร หยางจ้านก็มั่นใจว่าจะเอาผลประโยชน์มาล่อให้หมอนี่อยู่โยงที่แผนกธุรกิจต่อไปได้

อีกอย่าง พรุ่งนี้พี่ถังจื้อฮว่ากะจะแนะนำคนกว้างขวางให้รู้จัก เผลอๆ อาจจะได้ลูกค้าโปรเจกต์ก่อสร้างใหญ่ๆ ติดมือมาอีก ถึงตอนนั้นถ้ามีคนคอยช่วยจัดการเรื่องเปิดบิลส่งน้ำมันให้ ตัวเองจะได้นั่งกระดิกเท้าสบายๆ แบบนี้มันไม่เวิร์กกว่าหรือไง!

เหมือนอย่างเฝิงคุนที่บริษัทกวงฮุยปิโตรเลียมนั่นไง เรื่องเปิดบิลหรือคุมงานส่งน้ำมัน หยางจ้านแค่ยกหูสั่งกริ๊งเดียว หมอนั่นก็จัดการให้เสร็จสรรพเรียบร้อย ลูกน้องรู้ใจแบบนี้ หยางจ้านไม่รังเกียจที่จะมีเพิ่มหรอกนะ

สั่งงานหลิวเสี่ยวหัวกับหลิวหน่าเสร็จ หยางจ้านก็จุดบุหรี่เดินออกไปหน้าออฟฟิศ แล้วต่อสายหาเฝิงคุนที่บริษัทกวงฮุย

ทางนั้นก็คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว หยางจ้านคุยแค่ไม่กี่นาทีก็สั่งงานเสร็จสรรพ

นัดแนะว่าพรุ่งนี้เช้าให้รีบส่งน้ำมันให้บริษัทเถิงฮุ่ยขนส่งโดยด่วน ส่วนงานทางฝั่งกวงฮุย หยางจ้านก็แทบไม่ต้องเข้าไปก้าวก่ายเลย

แอบบอกนิดนึงว่า ยอดขายจากการส่งน้ำมันทางบกแบบนี้ หลี่ชิงซานก็ยังให้ค่าคอมมิชชันกับหยางจ้านเท่ากับโปรเจกต์ของซ้ายอี้เลยนะ ส่วนเฝิงคุนที่คอยดูแลลูกค้าให้ ก็ได้ค่าคอมมิชชันตามโครงสร้างของบริษัทตัวเองไป หยางจ้านล่ะโคตรชอบโมเดลธุรกิจแบบนี้เลย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ใบส่งน้ำมันจากแผนกธุรกิจก็ปรินต์ออกมาเรียบร้อย หยางจ้านรวบรวมข้อมูลจากทั้งสองฝั่ง แล้วโทรไปสรุปเวลาและขั้นตอนกับซุนกั๋วชิ่งอีกรอบ

ฝั่งกวงฮุยน่ะปล่อยผ่านไปได้เลย แต่ฝั่งบริษัทปิโตรเคมี หยางจ้านก็ต้องลงมาคุมเองนิดหน่อย

ปัญหาหลักอยู่ที่เรื่องรถขนส่งและเวลาส่งมอบ ถ้าขืนปล่อยให้ระบบหลังบ้านสุ่มคิวจัดรถให้ เวลามันก็คงไม่เป๊ะตามที่ตกลงกับลูกค้าไว้หรอก

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะงานนี้กู้เหว่ย หรือที่รู้จักกันในนาม 'พี่เหว่ยผู้ยิ่งใหญ่' เป็นคนคุมคิวรถส่งน้ำมันอยู่แล้ว

หยางจ้านแค่โทรไปบอกเลขที่บิลให้พี่เหว่ยฟัง สองนาทีต่อมา พี่เหว่ยก็โทรกลับมาคอนเฟิร์มว่า "พรุ่งนี้เช้า 8 โมงตรง รถพ่วงหัวลากเบนซ์ไซส์ยักษ์จะไปสแตนด์บายรอรับน้ำมันที่คลังน้ำมันแน่นอน" (ในใจหยางจ้านแอบคิด: เรื่องระบบขนส่งเนี่ย บริษัทปิโตรเคมีกินขาดกวงฮุยแบบไม่เห็นฝุ่นเลยว่ะ ถึงกวงฮุยจะเป็นบริษัทระดับเมืองก็เถอะ)

คุยสัพเพเหระกับพี่เหว่ยอีกนิดหน่อย นัดเจอกันวันเสาร์ เป็นอันว่าภารกิจเบิกทางลูกค้าใหม่ในวันนี้ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี