บทที่ 84 เดตก่อนไปลุยงาน

จัดการเรื่องงานทุกอย่างเสร็จสรรพ หยางจ้านก็ว่างลง นึกขึ้นได้ว่าช่วงสองสามวันหลังจากนี้คงไม่มีเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนแฟนสาวคนสวยแล้ว

ว่าแล้วก็รีบเก็บข้าวของ บอกลากลุ่มคนในออฟฟิศแล้วชิ่งกลับก่อนเวลาซะเลย

ขับรถกินลมชมวิวไปเรื่อยเปื่อย หยางจ้านก็อดนึกถึงเรื่องที่จะได้กลับไปนั่งแท่นผู้บริหารที่สำนักงานใหญ่ไม่ได้

เขาหัวเราะหึๆ ส่ายหน้าเบาๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้เขารวยล้นฟ้าจนไม่จำเป็นต้องไปแก่งแย่งชิงดีเพื่อเลื่อนตำแหน่งหรือขึ้นเงินเดือนหรอกนะ

เอาแค่ว่าหลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ การได้ทำงานอย่างอิสระเสรีแบบนี้ ต่อให้เอาเก้าอี้รองประธานบริษัทมาแลก เขาก็จะปฏิเสธแบบไม่ลังเลเลย

อย่ามาอ้างเรื่องสถานะทางสังคม อนาคตหน้าที่การงาน หรือทฤษฎีการบรรลุเป้าหมายในชีวิตของมาสโลว์อะไรนั่นเลย คนที่มีทั้งเงินและอิสระอยู่ในมือ ไม่แคร์ศัพท์แสงสวยหรูพวกนี้หรอก

ถ้าถามว่า ไม่ต้องทำงานเลยมันไม่อิสระกว่าเหรอ? คำตอบคือ ทั้งใช่และไม่ใช่

คนเราบางทีก็อิสระเกินไปไม่ได้หรอก การมีงานเบาๆ ให้ทำมันก็เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจอย่างหนึ่ง ไม่งั้นลองดูอย่างเฉินเฉินกับเฉินเว่ยสิ ลำพังแค่เงินค่าขนมที่พ่อให้ ก็พอใช้ชีวิตสุขสบายไปจนแก่ตายแล้ว ทำไมพวกเขายังต้องดิ้นรนหางานทำมาตีกรอบให้ตัวเองอีกล่ะ?

เพราะงั้น คนฉลาดที่ยังไม่สามารถเติมเต็มโลกแห่งจิตวิญญาณของตัวเองได้ การเลือกที่จะใช้ชีวิตกลมกลืนไปกับโลกทางโลกอย่างมั่นคงนี่แหละ คือความสุขที่แท้จริง

หยางจ้านขับรถไปจอดรออยู่ใต้หอพักของเฉินเฉิน ขี้เกียจขึ้นไปจิบชาที่ห้องทำงานของถังจื้อฮว่าให้วุ่นวาย ขอสวมบทบาทเป็นไอ้หนุ่มชาวบ้านธรรมดาๆ ที่มารอรับแฟนเลิกงานก็พอ

เขาเลือกจอดรถหลบมุมนิดหน่อย จะได้ไม่ต้องเจอถังจื้อฮว่าตอนเลิกงาน การต้องมาทักทายพูดคุยตามมารยาทแบบไม่มีสาระ บางทีมันก็น่าเบื่อเหมือนกัน

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา หยางจ้านก็ได้รับเฉินเฉินที่เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย ขึ้นรถมาอย่างมีความสุขสมใจอยาก

คู่รักข้าวใหม่ปลามัน ไม่เจอกันแค่คืนเดียว พอได้เจอกันหัวใจก็พองโตดีใจสุดๆ ยิ่งเป็นคู่หนุ่มหล่อสาวสวยที่รักแรกพบกันด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

พอขึ้นรถ มือของทั้งสองคนก็ไม่ยอมปล่อยออกจากกันเลย เฉินเฉินดูเขินอายน้อยลง แต่กล้าแสดงออกมากขึ้น เธอมองเสี้ยวหน้าของหยางจ้านด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยตลอดเวลา

หยางจ้านไม่ได้พาแฟนสาวกลับไปกินข้าวเดินเล่นที่บ้านเหมือนเมื่อวาน แต่ขับรถพาเธอไปที่เขตฮุ่ยหยาง เลือกร้านอาหารตะวันตกสุดหรู กินข้าว ดูหนัง แล้วก็เดินช็อปปิง จัดเต็มสเตปการเดตแบบครบวงจร

จูงมือกัน คุยกันกระหนุงกระหนิง จุ๊บกันเบาๆ...

เป็นสเตปการเดตที่แสนจะธรรมดาแต่สมบูรณ์แบบ ทั้งสองคนมีความสุขกับมันมาก

ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น 'หนุ่มใหญ่' อย่างหยางจ้านขี้เกียจไปคิดแผนเจ้าเล่ห์เพื่อรวบรัดหรอก ชาติที่แล้วเขาผ่านเรื่อง 'ใช้แต่เซ็กซ์ไม่ใช้ใจ' มาเยอะแล้ว ชาตินี้ขอเน้นเรื่อง 'ใจ' เป็นหลัก ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า

เขาไม่อยากจะกำหนดวันพิเศษอะไรเพื่อเร่งรัดความสัมพันธ์หรอก การจงใจทำอะไรฝืนๆ มันดูไม่คูลเอาซะเลย

รอให้ถึงวันที่ใจตรงกัน บรรยากาศเป็นใจ การหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันทั้งร่างกายและจิตวิญญาณมันถึงจะเพอร์เฟกต์ที่สุด

ให้ตายเถอะ อุตส่าห์ได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งที จะให้มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องใต้สะดือได้ไง?

ถึงมันจะฟินสุดๆ ก็เถอะ แต่หยางจ้านยินดีจะรอคอยเพื่อความรักที่แท้จริง ทางเดินมีตั้งหลายสาย ไม่มีเส้นไหนผิดหรอก เอาเป็นว่าตอนนี้หยางจ้านขอตั้งเป้าไว้สูงลิบลิ่วละกัน

เที่ยวเล่นกันอย่างมีความสุข จนถึง 5 ทุ่ม หยางจ้านถึงได้ขับรถมาส่งเฉินเฉินที่ใต้หอพัก

ตามธรรมเนียม ทั้งสองคนต้องอ้อยอิ่งกันอยู่ในรถต่ออีกหน่อย ถึงคอนโซลกลางจะขวางกั้นจนทำอะไรมากไม่ได้ แต่หยางจ้านก็ยังประคองใบหน้าเล็กๆ ของเฉินเฉินมาจูบดื่มด่ำกันอยู่หลายนาที

ผละออกจากกัน หยางจ้านก็ยังประคองใบหน้าเธอไว้ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของวัยสาวเข้าปอดลึกๆ แล้วจุ๊บที่ริมฝีปากเธอเบาๆ อีกสองทีก่อนจะยอมปล่อยมืออย่างอ้อยอิ่ง

เฉินเฉินพ่นลมหายใจเบาๆ ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

ถึงจะจูบกันลึกซึ้งแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่เฉินเฉินก็ยังคงมีอาการเขินหน้าแดงให้เห็นเสมอ ซึ่งหยางจ้านน่ะหลงรักสีหน้าแบบนี้ของเธอสุดๆ

มือขวายังคงลูบคลำติ่งหูเธอเบาๆ หยางจ้านมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรัก "เบบี๋ สัปดาห์นี้ผมคงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณที่เซินเจิ้นไม่ได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้เย็นผมนัดกินข้าวกับหัวหน้าถังของคุณไว้ ส่วนวันเสาร์ก็มีนัดไปดูสถานที่ลงทุนโปรเจกต์นึงด้วย"

"อืม" เฉินเฉินพยักหน้ารับ เอาแก้มถูไถฝ่ามือหยางจ้านเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันโทรบอกให้เฉินเว่ยมารับก็ได้ ซานซานก็นัดฉันไปช็อปปิงช่วงสุดสัปดาห์อยู่พอดี ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ"

"งั้นพรุ่งนี้คุณขับรถผมกลับไปเลยไหมล่ะ ที่แผนกผมยังมีรถกระบะให้ขับอยู่"

"ไม่เอาหรอก~ ออกไปคุยงานทั้งที ก็ต้องขับรถดีๆ ไปสิคะ หน้าตาของพี่จ้านจ้านของฉันก็มีราคาแพงนะเออ"

เฉินเฉินเอื้อมมือไปเกาคางหยางจ้านเบาๆ "รอบนี้ฉันจะได้เอารถฉันกลับมาด้วยเลย จอดทิ้งไว้ที่เซินเจิ้นเฉยๆ ก็ไม่ได้ใช้งานอะไร"

"อืม รักคุณนะ เบบี๋" เอาล่ะ คำพูดเลี่ยนๆ แบบนี้ หยางจ้านในตอนนี้พูดออกมาได้ไหลลื่นไม่มีสะดุดเลย

แค่ประโยคเดียวก็ทำเอาเฉินเฉินที่เพิ่งจะหายเขิน หน้ากลับมาแดงเถือกอีกรอบ ได้แต่ตอบรับ "อืม" เบาๆ ในคอ ไม่กล้าตอบกลับว่า "ฉันก็รักคุณเหมือนกัน"

หยางจ้านชอบเห็นเธอเป็นแบบนี้ที่สุด หัวเราะร่วนแล้วบอกว่า "เบบี๋ เสาร์อาทิตย์นี้กลับเซินเจิ้น อย่าลืมแวะไปดูบ้านของเราด้วยนะ ไปเช็กความคืบหน้าดู คุณเรียนศิลปะมานี่นา ต้องงัดเซนส์ความอาร์ตของคุณออกมาใช้หน่อยแล้ว มีตรงไหนอยากแก้หรืออยากเพิ่มอะไร ก็สั่งช่างได้เลยนะ"

เห็นเฉินเฉินพยักหน้ารับ หยางจ้านก็กระซิบต่อ "ต่อไปที่นั่นจะเป็นรังรักของเราสองคนนะ ฝากเบบี๋จัดการด้วยล่ะ"

"อื้อ~~~ ค่ะ!" เฉินเฉินพยักหน้าหงึกๆ อย่างหนักแน่น จู่ๆ ก็ดึงตัวหยางจ้านมาจุ๊บแก้มทีนึง หัวเราะ "คิกคิก" ผลักประตูลงจากรถ "ฝันดีนะคะ จ้านจ้านที่รัก"

หยางจ้านยิ้ม เปิดประตูรถลงมายืนพิงรถ มองดูเฉินเฉินวิ่งขึ้นบันไดหอพักไปอย่างร่าเริง

...

เช้าวันศุกร์

หยางจ้านตื่นขึ้นมาวิ่งจ็อกกิงริมทะเลแค่สองรอบ ก็กลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน

ขับรถผ่านปั๊มน้ำมัน ก็แวะเข้าไปซื้อบุหรี่มาหลายคอตตอนโยนไว้เบาะข้างคนขับ หยางจ้านคนก่อนไม่เคยคิดจะซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ไปฝากพวก 'ลูกกระจ๊อก' ของลูกค้าเลย เรื่องวิสัยทัศน์ก็เรื่องนึง แต่เหตุผลหลักคือไม่มีเงินต่างหาก

แต่สำหรับหยางจ้านตอนนี้ มันเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วมาก หว่านผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ไปบ้าง การทำงานร่วมกันในอนาคตก็จะได้ราบรื่น ไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจ

แวะกินมื้อเช้าที่แผนกธุรกิจ 8 โมงครึ่งเป๊ะ ก็พาหลิวเสี่ยวหัวลงมาเตรียมตัวออกเดินทาง

หยางจ้านขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ สตาร์ตเครื่อง หลิวเสี่ยวหัวงมอยู่อีกหลายนาทีกว่าสะพายเป้ใบเล็กเดินออกมา พอเดินผ่านประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า หมอนี่... หมอนี่... ดันเปิดประตูหลังแล้วเข้าไปนั่งซะงั้น!

"ลงไป! มานั่งข้างหน้านี่!" หยางจ้านอดไม่ได้ที่จะหันไปตวาดใส่

หลิวเสี่ยวหัวสะดุ้งโหยง ลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว กอบโกยคอตตอนบุหรี่บนเบาะขึ้นมา

"เอาเก็บไว้ในช่องเก็บของ" หยางจ้านสั่งเสียงเข้ม

"ผมเห็นมีของวางอยู่บนเบาะ ก็เลยไปนั่งข้างหลังครับ" หลิวเสี่ยวหัวพยายามแก้ตัวเสียงอ่อย

"ที่พี่ดุนาย ก็เพราะเห็นนายเป็นคนกันเองหรอกนะ!" หยางจ้านสั่งสอนอย่างเอือมระอา

"มารยาทการนั่งรถ ตอนอบรมพนักงานใหม่เขาไม่ได้สอนเหรอฮะ! สมัยพวกพี่อบรมเมื่อสองสามปีก่อน เขายังมีสอนเรื่องนี้เลยนะ!

วันหลังถ้านายต้องออกไปกับผู้บริหารหรือเถ้าแก่ลูกค้า ขืนทำผิดมารยาทพื้นฐานแค่นี้ เขาก็มองนายติดลบตั้งแต่แรกเห็นแล้ว อย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล็กนะเว้ย ถ้าไปเจอคนที่เขาถือเรื่องพวกนี้ นายจะซวยเอา เข้าใจไหมฮะ"

"อ้อ เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับรุ่นพี่!" ถือว่ายังดีที่หลิวเสี่ยวหัวมีทัศนคติที่โอเค หยางจ้านก็เลยอารมณ์เย็นลงมานิดนึง

ก็ไม่แปลกที่หยางจ้านจะปรี๊ดแตกขนาดนี้ ชาติที่แล้วเขาเคยต้องขับรถไปรับลูกชายเจ้านายที่สนามบินหลายครั้ง หมอนั่นหน้าตาก็ดูดี โปรไฟล์ก็เป็นถึงนักเรียนนอกป.โท แถมยังเคยกินข้าวรู้จักกับหยางจ้านอยู่หลายหนด้วยซ้ำ

ดึกดื่นค่อนคืน หยางจ้านอุตส่าห์ไปรับแทนพ่อมัน แต่มันดันไปนั่งเบาะหลังเฉยเลย ทำเอาหยางจ้านกลายเป็นคนขับรถส่วนตัวไปซะงั้น

ตอนนั้นหยางจ้านยังเกรงใจเจ้านายอยู่ เลยยอมทนไปหลายรอบ แต่หลังจากนั้นก็สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ช่วยงานแบบนี้อีกเด็ดขาด เขาเลยเกลียดพวกที่ไม่มีมารยาททางสังคมแบบนี้เข้าไส้

พาหลิวเสี่ยวหัวขับรถมุ่งหน้าไปบริษัทเถิงฮุ่ยขนส่ง นี่แหละข้อดีของการมีพี่เหว่ยคอยจัดคิวรถให้

ปกติพวกรถรับจ้างส่งน้ำมันให้แผนกธุรกิจ อย่างพี่หลินเนี่ย ต้องมารับใบสั่งปล่อยสินค้าที่ออฟฟิศก่อน บางทีเพื่อความรวดเร็ว เซลส์ก็ต้องเป็นคนขับรถเอาเอกสารไปให้คนขับรถน้ำมันถึงคลังเลย

แต่พี่เหว่ยแกคุมงานจัดคิวรถอยู่ ระบบหลังบ้านของพวกแกสามารถปรินต์ใบสั่งปล่อยสินค้าออกมาได้เลย ช่วยประหยัดเวลาหยางจ้านไม่ต้องวิ่งเอาเอกสารไปส่งที่คลังน้ำมันอีก

ระหว่างทาง หยางจ้านก็อดไม่ได้ที่จะต้องสั่งสอนมารยาทสังคมพื้นฐานให้หลิวเสี่ยวหัวฟัง ขืนปล่อยให้หมอนี่ไปทำตัวเด๋อด๋าต่อหน้าคนอื่น มันก็จะพลอยทำให้หยางจ้านเสียหน้าไปด้วย

พอขับมาได้ครึ่งทาง หยางจ้านก็สั่งให้หลิวเสี่ยวหัวแกะบุหรี่คอตตอนนึงเอาไปใส่ไว้ในกล่องเก็บของตรงคอนโซลกลาง ส่วนที่เหลือก็ให้แยกใส่ถุงกระดาษที่มีโลโก้บริษัทเตรียมไว้

เขาสอนเรื่องการให้ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อตัดปัญหาจุกจิกกวนใจ ส่วนหมอนี่จะเอาไปประยุกต์ใช้ได้แค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับกึ๋นของมันแล้วล่ะ

9 โมงตรง หยางจ้านขับรถเข้ามาในลานบริษัทเถิงฮุ่ยขนส่ง คราวนี้ไม่ได้จอดหน้าออฟฟิศ แต่ขับตรงไปจอดข้างๆ แทงก์เก็บน้ำมันเลย เพราะเห็นรถน้ำมันของบริษัทกวงฮุยกำลังถ่ายน้ำมันอยู่ก่อนแล้ว

เฝิงคุนจอดรถกระบะอยู่ข้างๆ ยืนคุมงานอยู่กับหลิวเฉียงลูกน้องคนสนิท

หยางจ้านจอดรถ หยิบบุหรี่ซองที่แกะแล้วกับบุหรี่แบบยกคอตตอนลงมาด้วย เดินไปแจกบุหรี่ให้ทุกคนคนละซอง ทั้งคนขับรถน้ำมัน พนักงานดูแลความปลอดภัย เสี่ยวจางคนดูแลคลังน้ำมันของบริษัทเถิงฮุ่ย แม้แต่เฝิงคุนกับหลิวเฉียงก็ได้ไปคนละซอง

"ขอบคุณครับท่านหยางจ้าน หึๆ มาแต่เช้าเลยนะครับ" เฝิงคุนรับบุหรี่แล้วยิ้มแป้นเดินเข้ามาหา

หยางจ้านไม่แนะนำหลิวเสี่ยวหัวให้พวกเฝิงคุนรู้จัก หันไปถามเฝิงคุนว่า "เอารถมากี่คันเนี่ย คันเดียววิ่งไปกลับเหรอ"

เฝิงคุนก็รู้หน้าที่ ไม่เซ้าซี้ถามถึงคนที่มากับหยางจ้าน รีบจุดไฟแช็กให้หยางจ้านแล้วตอบ "รถเราคันไม่ใหญ่ครับ ต้องแบ่งเป็นคันใหญ่สอง คันเล็กหนึ่ง ถึงจะขนมาหมด ไม่ต้องห่วงครับท่านหยางจ้าน งานของท่านผมจัดรถมาสามคันรวด ทยอยมาคันละสิบนาที รับรองไม่ให้เสียงานแน่นอนครับ"

เรื่องนี้มันเกี่ยวกับกฎระเบียบการขนส่งวัตถุอันตรายที่เข้มงวดสุดๆ

อย่างรถบรรทุกหัวลากเบนซ์ที่พี่เหว่ยจัดมาให้วันนี้ ต่อให้ศักยภาพรถมันจะลากน้ำหนักได้เป็น 100 ตันสบายๆ แต่ถ้าลากแทงก์น้ำมันมาด้วย กฎหมายก็กำหนดให้น้ำหนักบรรทุกรวมได้แค่ 30 กว่าตันเท่านั้น

แถมรถทุกคันยังต้องมีพนักงานดูแลความปลอดภัยที่ผ่านการอบรมมานั่งประกบด้วย จะมาแอบบรรทุกเกินน้ำหนักน่ะ ฝันไปเถอะ ทางคลังน้ำมันเขาตรวจเข้มยิบเลยล่ะ

คุยกันได้ไม่กี่คำ รถบรรทุกหัวลากเบนซ์คันเบ้อเริ่มก็แล่นผ่านป้อมยามเข้ามา สภาพตัวรถและแทงก์ที่ดูสะอาดสะอ้านใหม่เอี่ยม ข่มรถบรรทุกน้ำมันหัวตัดรุ่นเก่าของบริษัทกวงฮุยซะมิดเลย

หยางจ้านปลีกตัวจากเฝิงคุน พาหลิวเสี่ยวหัวเดินไปหาเสี่ยวจางของบริษัทเถิงฮุ่ยเพื่อช่วยโบกรถน้ำมันเข้าจอด จังหวะนั้นก็เนียนเอาบุหรี่ยกคอตตอนยัดใส่แฟ้มเอกสารของเสี่ยวจางไปหน้าตาเฉย

ไอ้หนุ่มเสี่ยวจางคนนี้ เดาว่าน่าจะมีเส้นสายเกี่ยวดองเป็นญาติกับซุนกั๋วชิ่งแหงๆ ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งตำแหน่งที่งานสบายแต่แอบมีผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก

บางทีพวก 'ลูกกระจ๊อก' นี่แหละตัวดีเลย แต่เมื่อวานเสี่ยวจางก็เห็นตอนที่หยางจ้านมาเจรจาธุรกิจกับซุนกั๋วชิ่งแล้ว รู้ว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนของเพื่อนกัน แถมหยางจ้านก็ดูมีบารมีไม่เบา

แกก็คงไม่มีความกล้าหรือความคิดจะมาทำตัวกร่างใส่หยางจ้านอยู่แล้ว ยิ่งพอมาเจอกัน วันนี้หยางจ้านเล่นประเคนบุหรี่ให้ทั้งแบบคอตตอนบวกกับอีกหนึ่งซองแบบนี้ แกก็เลยต้องต้อนรับขับสู้แบบยิ้มแย้มแจ่มใสสุดๆ

การผูกมิตรกับคนที่ดูแลเรื่องการตรวจรับสินค้าหน้างานแบบนี้ จะช่วยลดความวุ่นวายไปได้เยอะเลยนะ ขอแค่แกเซ็นรับรองในเอกสารให้เรียบร้อย เราถึงจะเอาเอกสารตัวจริงไปเบิกเงินกับฝ่ายบัญชีได้

ไม่ได้หวังให้แกต้องทำอะไรเกินหน้าที่หรอก แค่ขอให้แกทำงานแต่ละขั้นตอนให้เร็วขึ้นนิดหน่อย ก็ช่วยประหยัดเวลาและลดความยุ่งยากให้เซลส์และคนขับรถน้ำมันไปได้โขแล้ว

แจกบุหรี่ให้คนขับรถบรรทุกเบนซ์กับพนักงานดูแลความปลอดภัยคนละซอง เอ่ยปากบอก "ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ" แล้วหยางจ้านก็ปล่อยให้หลิวเสี่ยวหัวคอยตามประกบเสี่ยวจางเพื่อดูขั้นตอนการถ่ายน้ำมันอย่างใกล้ชิด ย้ำว่าให้ดูเยอะๆ ถามเยอะๆ จะได้เรียนรู้งานให้เป็นเร็วๆ

ระดับหยางจ้านกับเฝิงคุนน่ะ ไม่ต้องลงไปคลุกฝุ่นทำเองหรอก หยางจ้านก็ไม่ได้เข้าไปนั่งรอในห้องทำงานของซุนกั๋วชิ่งด้วยซ้ำ ทั้งสองคนแค่ถอยออกมายืนคุยกันชิลๆ มองดูลูกน้องทำงานอยู่ห่างๆ เท่านั้นเอง