บทที่ 85 วิ่งรอกปิดจ๊อบงาน

"มาตั้งแต่กี่โมงเนี่ย" เดินมาหลบแดดใต้ต้นไม้ริมรั้ว หยางจ้านก็เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"8 โมงครึ่งเป๊ะเลยครับท่านหยางจ้าน แหม รถน้ำมันบริษัทท่านนี่สวยกริบจริงๆ นะครับ หึๆ"

"ก็รถของบริษัทขนส่งที่รับงานให้บริษัทไง ให้เพื่อนที่เป็นคนคุมคิวรถจัดให้ โทรปุ๊บได้ปั๊บ"

เฝิงคุนบุ้ยใบ้ไปทางหลิวเสี่ยวหัว "เพื่อนร่วมงานเหรอครับ"

"อืม รุ่นน้องน่ะ พามาดูหน้างานให้คุ้นเคยไว้ก่อน อ้อ แล้วงานฝั่งซ้ายอี้เรียบร้อยดีใช่ไหม"

หยางจ้านพยักพเยิดไปทางแทงก์น้ำมัน "ลูกค้าเจ้านี้จ่ายสดนะ ถือโอกาสนี้เคลียร์บัญชีของฝั่งนู้นไปเลยละกัน!"

เฝิงคุนยิ้มประจบ "เชื่อมต่อกันได้พอดีเป๊ะเลยครับ หึๆ เดี๋ยวท่านหยางจ้านกลับไปรับเงินสดที่ออฟฟิศเลยไหมครับ"

"บิลเซ็นรับของเรือลำสุดท้ายยังไม่กลับมาเลยนี่ เบิกล่วงหน้าได้ด้วยเหรอ"

"โธ่ ท่านหยางจ้านไปเบิกเองทั้งที มีปัญหาที่ไหนล่ะครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งคุยกับหลี่ปิน ทางเรือสูบน้ำมันเสร็จหมดแล้ว ฝั่งเรือวิศวกรรมก็เซ็นรับเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวต้องรบกวนท่านช่วยเอาบิลไปเก็บเงินให้หน่อยนะครับ"

"อืมม์ แม่มเอ๊ย วันนี้สงสัยต้องวิ่งรอกหลายรอบแน่ๆ" หยางจ้านแกล้งบ่นทำเป็นเหนื่อย

"ลำบากท่านหยางจ้านหน่อยนะครับ หึๆ"

เฝิงคุนจ้ำอ้าวไปที่รถกระบะ หยิบน้ำแร่ขวดมาสองขวด แล้วตะโกนเรียกหลิวเฉียงที่อยู่ตรงแทงก์น้ำมัน "หลิวเฉียง มาเอาน้ำไปแจกทุกคนหน่อย"

พอหลิวเฉียงวิ่งมาถึง เฝิงคุนก็กระซิบสั่ง "แจกให้ครบทุกคนนะเว้ย ของฝั่งบริษัทปิโตรเคมีก็อย่าลืมล่ะ แล้วยกไปวางไว้ที่โต๊ะเสี่ยวจางลังนึงด้วย"

สั่งงานเสร็จ เฝิงคุนก็วิ่งกลับมาถามหยางจ้าน "ในรถท่านหยางจ้านมีน้ำไหมครับ ให้ผมยกไปใส่กระโปรงท้ายให้สักลังไหม"

หยางจ้านรับขวดน้ำมา ตอนแรกก็กะจะเอาน้ำไปติดรถไว้สักลังเหมือนกัน แต่พอมองฉลากขวดน้ำก็อดแขวะไม่ได้ "ถุย~~ น้ำดื่มแบรนด์บริษัทพวกนาย โลโก้หราขนาดนี้ จะให้เอาไปไว้ในรถฉันเนี่ยนะ"

เฝิงคุนกลอกตาบน "โธ่ ท่านหยางจ้าน ก็แค่น้ำลังเดียว ใครเขาจะมานั่งจับผิดเรื่องพรรค์นี้กันล่ะครับ!"

หยางจ้านคิดตามอยู่สองวินาที ก็ เออว่ะ สงสัยจะคิดมากไปเอง ระวังตัวน่ะดีแล้ว แต่ถ้าระแวงเกินเหตุมันจะดูประสาทแดกเอา

"เออๆ... รบกวนพี่คุนด้วยละกัน ในรถมีกี่ลังก็ยกมาใส่รถฉันให้หมดเลย ขอเอากลับไปกินที่บ้านสักสองลัง ขี้เกียจออกไปซื้อ"

"หึๆ" เฝิงคุนยิ้มรับ "ผมไม่ใช่คนส่งน้ำนะ ในรถจะมีสักกี่ลังเชียว"

"เอาน้ำลังนี้ไปติดรถไว้แก้ขัดก่อนละกัน น้ำพวกนี้บริษัทใหญ่เพิ่งจะดิวมา เอาไว้แจกเป็นของแถมที่ปั๊มน่ะ อีกสองสามวันจะมีน้ำแร่เกรดพรีเมียมสำหรับรับรองแขกมาส่ง เดี๋ยวผมยกไปให้ที่บ้านเลย"

คุยสัพเพเหระฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อย

ทางฝั่งแทงก์น้ำมัน รถคันแรกของกวงฮุยสูบน้ำมันเสร็จพอดี รถอีกคันก็แล่นเข้ามาจอดต่อคิวอย่างรู้จังหวะ แต่งานจุกจิกพวกต่อท่อ จดตัวเลข เซ็นเอกสารอะไรพวกนี้ ปล่อยให้ลูกกระจ๊อกอย่างหลิวเฉียงจัดการก็พอแล้ว

รอจนเกือบ 10 โมง รถน้ำมันของบริษัทปิโตรเคมีก็สูบน้ำมันเสร็จ คนขับโบกมือลา หอบใบเซ็นรับสินค้าขึ้นรถขับออกไป

หยางจ้านปลีกตัวจากเฝิงคุน พาหลิวเสี่ยวหัวไปสอนวิธีเช็กตัวเลขกับเสี่ยวจาง และวิธีตรวจสอบความถูกต้องของเอกสารต่างๆ

งานฝั่งบริษัทปิโตรเคมี หยางจ้านต้องเป็นคนไปเก็บเงินเอง เขาเลยพาหลิวเสี่ยวหัวไปหาเหล่าหลี่ที่ฝ่ายการเงิน

แวะไปที่ห้องทำงานของซุนกั๋วชิ่งก่อน ชะโงกหน้าเข้าไปเห็นแกกำลังนั่งจิบชาคุยกับแขกอยู่ หยางจ้านเลยแค่เอ่ยทักทาย แล้วขอตัวไปเคลียร์ค่าหน้ามัน 30 ตันกับเหล่าหลี่ก่อน

พอเข้าไปในห้องการเงิน ทักทายกันเสร็จ หยางจ้านก็เนียนล้วงบุหรี่ไปยัดไว้ใต้โต๊ะทำงานของเหล่าหลี่ แกก็แกล้งทำเป็นปฏิเสธพอเป็นพิธี ก่อนจะรับไว้ด้วยรอยยิ้ม

เอกสารทุกอย่างถูกต้องครบถ้วน หยางจ้านก็ยื่นใบแจ้งหนี้ให้ ซุนกั๋วชิ่งคงสั่งการไว้แล้ว เหล่าหลี่เลยจัดการจ่ายเงินให้อย่างรวดเร็ว

พอดีเมื่อวานเพิ่งได้เงินสดจากหลี่ปินมา เหล่าหลี่ก็เลยเอาเงินสดปึกนั้นมาจ่ายค่าหน้ามันให้ซะเลย

ยอดรวมแสนกว่าหยวน แบงก์ร้อยมัดละหมื่นหยวนยังมีแถบคาดของธนาคารติดอยู่เลย แต่เหล่าหลี่ก็ยังแกะแถบคาดออก เอาเงินเข้าเครื่องนับแบงก์เพื่อนับทวนต่อหน้าอีกสองรอบ แล้วค่อยรัดหนังยางคืนให้หยางจ้านเซ็นรับเงิน

ตอนที่เหล่าหลี่เอาหนังสือพิมพ์ห่อเงิน ใส่ถุงพลาสติกสีดำแล้วดันมาให้ หยางจ้านก็แอบใจเต้นนิดๆ ถึงจะแค่แสนกว่าหยวน แต่ก็ไม่ได้จับเงินสดเป็นฟ่อนๆ แบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน

ถือเงินสดก้อนโตไว้กับตัวมันไม่ค่อยสะดวก หยางจ้านเลยขับรถพาหลิวเสี่ยวหัวไปที่ธนาคารสาขาที่ไกลออกไปหน่อย ถือโอกาสสอนวิธีเอาเงินค่าสินค้าเข้าบัญชีบริษัท และวิธีขอใบสลิปจากธนาคารเพื่อเอาไปให้หลิวหน่าทำบัญชี

นี่มันจับมือสอนงานกันชัดๆ หยางจ้านหวังลึกๆ ว่าหลิวเสี่ยวหัวจะหัวไวและเรียนรู้งานได้เร็ว ถ้าหมอนี่ใช้การได้จริง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยปั้นให้เก่ง อย่างน้อยก็ต้องเก่งกว่าพวกเด็กฝึกงานรุ่นเดียวกันตอนผ่านโปรล่ะนะ

ออกจากธนาคาร หยางจ้านคิดว่างานที่เหลือไม่ควรให้หลิวเสี่ยวหัวตามไปดูแล้ว ถึงหมอนี่จะเห็นแล้วอาจจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และคงไม่มีผลกระทบอะไรมาก แต่กันไว้ดีกว่าแก้ ถือเป็นการให้เกียรติ 'เส้นแบ่ง' ของการหาลำไพ่พิเศษของเซลส์ก็แล้วกัน

หึๆ ก็แค่ข้ออ้างโง่ๆ เท่านั้นแหละ

ช่วยไม่ได้ หยางจ้านเลยต้องยอมเสียเวลา ขับรถไปส่งหลิวเสี่ยวหัวที่แผนกธุรกิจก่อน

ความจริงจะไล่ให้หมอนี่นั่งรถเมล์หรือให้เงินค่าแท็กซี่กลับเองก็ได้ แต่ทำแบบนั้นมันจะทำร้ายจิตใจเด็กจบใหม่ที่เพิ่งออกเผชิญโลกกว้างเกินไปหน่อย

หยางจ้านเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว เอาใจเขามาใส่ใจเรา ช่วยดูแลรักษาน้ำใจกันหน่อย ถือซะว่าเป็นการแสดงความมีน้ำใจแบบผู้ใหญ่ในสังคมก็แล้วกัน

ถึงแผนกธุรกิจ หยางจ้านก็ให้หลิวเสี่ยวหัวเอาเอกสารกับสลิปโอนเงินไปให้หลิวหน่าจัดการต่อ ถือว่าการซื้อขายลอตแรกกับลูกค้าใหม่ฝั่งบริษัทปิโตรเคมีเสร็จสมบูรณ์

ส่วนฝั่งกวงฮุย หยางจ้านสั่งงานเฝิงคุนไว้แล้ว ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่เถิงฮุ่ยยังถือว่าเป็นลูกค้าใหม่ หยางจ้านเลยต้องกลับไปคุมหน้างานเพื่อความชัวร์

พอหยางจ้านกลับมาถึงบริษัทเถิงฮุ่ย รถน้ำมันคันสุดท้ายของกวงฮุยก็ถ่ายน้ำมันเสร็จพอดี

หยางจ้านพาเฝิงคุนไปเคลียร์เงินกับเหล่าหลี่ คราวนี้ไม่ได้จ่ายเป็นเงินสดแล้ว เหล่าหลี่ตีเช็คสั่งจ่ายให้ หยางจ้านรับเช็คมาก็ถือโอกาสเดินไปส่งพวกเฝิงคุนที่รถ

หยางจ้านตั้งใจจะกลับไปทักทายซุนกั๋วชิ่งอีกรอบ เผื่อแกชวนกินมื้อเที่ยงด้วยกัน ก็เลยพาเฝิงคุนไปเจอเถ้าแก่ลูกค้าไม่ได้ นี่เป็นทั้งข้อห้ามและมารยาทพื้นฐานของคนเป็นเซลส์เลยนะ

บางคนอาจจะแย้งว่า ในเมื่อรู้ว่าลูกค้าอยู่ที่ไหน วันหลังก็แอบมาฉกปาดหน้าเค้กไปเลยก็ได้นี่นา

จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่ในโลกความเป็นจริง เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นน้อยมาก คนในวงการเดียวกัน ยังไงก็ต้องเจอกันวันยันค่ำ วันนี้นายฉกลูกค้าฉัน พรุ่งนี้ฉันก็ทำให้นายบรรลัยได้เหมือนกัน

พวกความขัดแย้งดราม่าหรือพวกนิสัยทรามๆ แบบในละครน่ะ มันหาดูยากในชีวิตจริง

หยางจ้านเดินกลับมาที่หน้าห้องทำงานซุนกั๋วชิ่ง ชะโงกหน้าเข้าไปดู

"อ้าว ผู้จัดการหยาง เข้ามานั่งสิครับ ถ่ายน้ำมันเสร็จหมดแล้วเหรอ" ซุนกั๋วชิ่งเห็นหยางจ้านก็รีบลุกขึ้นทักทาย

ในห้องมีคนอื่นอยู่ด้วย แต่ในเมื่อซุนกั๋วชิ่งเอ่ยปากชวน หยางจ้านก็เลยเดินเข้าไปทักทายตามมารยาท "เรียบร้อยแล้วครับ ปริมาณกับคุณภาพเป๊ะ ไม่มีปัญหา เหล่าหลี่เคลียร์เงินให้เรียบร้อยแล้ว ผมเลยแวะมาบอกลาก่อนกลับครับ"

"ดีมากครับ ลำบากผู้จัดการหยางแย่เลย" ซุนกั๋วชิ่งพูดไปพลาง ล้างถ้วยชาให้หยางจ้านไปพลาง แล้วแนะนำชายที่นั่งอยู่ข้างๆ "นี่เถ้าแก่เฉินครับ วันนี้แกมาคุยเรื่องจะเอารถมาวิ่งร่วมกับบริษัทเรา"

หยางจ้านเห็นแกแนะนำแบบขอไปที ก็รู้เลยว่าทั้งสามฝ่ายยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นต้องมานั่งคุยเปิดอกอะไรกัน ก็เลยแค่พยักหน้าทักทายเถ้าแก่เฉินคนนั้นตามมารยาท

แต่พอซุนกั๋วชิ่งหันไปแนะนำหยางจ้านให้เถ้าแก่เฉินฟัง กลับร่ายยาวซะงั้น "เถ้าแก่เฉินครับ พ่อหนุ่มรูปหล่ออนาคตไกลคนนี้คือผู้อำนวยการฝ่ายขายของบริษัทปิโตรเคมีกับบริษัทกวงฮุยเลยนะครับ น้ำมันที่บริษัทเราเติมให้รถร่วมทุกคัน เป็นน้ำมันที่สั่งตรงจากบริษัทปิโตรเคมีที่ได้มาตรฐานทั้งนั้นครับ

เมื่อเช้าคุณก็เห็นใช่ไหม รถน้ำมันสี่คัน รวม 100 ตันเป๊ะ รับประกันทั้งคุณภาพและราคา ค่าน้ำมันสามแสนกว่าหยวน เราก็จ่ายสดเดี๋ยวนั้นเลย ศักยภาพเราแน่นปึ้กขนาดไหน

บริษัทอื่นจะมีปัญญาทำแบบเราไหม แม่งเอ๊ย คุณลองดูในอู่ซ่อมรถผมสิ รถตั้งหลายคันที่เครื่องพังก็เพราะไปเติมน้ำมันเถื่อนข้างนอกมาทั้งนั้น

ถ้าเราร่วมงานกัน เอารถ 8 คันของคุณมาวิ่งในชื่อบริษัทเรา เรื่องงานน่ะไม่ต้องห่วง เรามีเส้นทางให้วิ่งเพียบ

ส่วนเรื่องน้ำมัน ก็หมดห่วงได้เลย ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีน้ำมันเติม หรือไปเติมโดนน้ำมันปลอมเข้า"

เอาล่ะสิ หยางจ้านรู้ตัวเลยว่าโดนซุนกั๋วชิ่งหลอกใช้เป็นแบ็กกราวนด์สร้างความน่าเชื่อถือให้บริษัทแกซะแล้ว ถึงจะรู้ว่าแกโม้เหม็น แต่ก็ต้องยิ้มรับมุกตามน้ำไป "หึๆ บริษัทขนส่งที่อื่นเขาไม่ใช้น้ำมันเราหรอกครับ คุณภาพกับราคามันค้ำคออยู่ พวกนั้นกะจะฟันกำไรจากค่าน้ำมันให้ได้เยอะๆ พอรถมีปัญหา คนที่ซวยก็คือเจ้าของรถนั่นแหละครับ"

เถ้าแก่เฉินก็ไม่ใช่คนซื่อบื้อ ฟังจบก็แค่พยักหน้ารับเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน นั่งคิดชั่งใจอยู่เงียบๆ

หยางจ้านเห็นท่าไม่ดี ขืนอยู่ต่อคงไม่เหมาะ เลยหันไปบอกซุนกั๋วชิ่ง "ประธานซุนครับ ธุระผมเสร็จแล้ว วันนี้คุณคงยุ่ง ไว้วันหลังค่อยนัดผู้กำกับหม่าไปก๊งเหล้าด้วยกันนะครับ ผมขอตัวกลับไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศก่อน"

สถานการณ์แบบนี้ หมดประโยชน์หยางจ้านแล้ว ซุนกั๋วชิ่งก็รีบลุกขึ้นมาส่ง "ได้ครับ ผู้จัดการหยาง เดินทางปลอดภัยนะครับ ไว้นัดกินข้าวกัน"

หยางจ้านโบกมือลา เดินออกจากห้องปุ๊บก็บึ่งรถออกไปทันที

หยางจ้านรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับซุนกั๋วชิ่งเท่าไหร่ บอกตัวเองไว้เลยว่าต่อไปคบกันแค่ผิวเผินก็พอแล้ว

11 โมงครึ่ง หยางจ้านขับรถมาถึงออฟฟิศกวงฮุยปิโตรเลียม แวะไปกินมื้อเที่ยงที่โรงอาหารกับหลี่ชิงซาน

นั่งจิบชาคุยกันจนถึง 12 โมงครึ่ง ระหว่างนั้นเฝิงคุนก็ไปเบิกเงินค่าคอมมิชชันของหยางจ้านจากฝ่ายการเงินมาให้

ค่าคอมฯ จากยอด 670 ตัน รวมกับกำไรส่วนต่างจากออร์เดอร์ 600 ตันของบริษัทซ้ายอี้ที่เฝิงคุนเล่นแร่แปรธาตุให้ เบ็ดเสร็จแล้วเป็นเงินสดเกือบเก้าหมื่นหยวน

แน่นอนว่า ในก้อนนี้ หยางจ้านต้องเจียดเงิน 12,000 หยวนไปจ่ายเป็นค่าคอมฯ ให้ซ้ายอี้ด้วย

หยางจ้านนั่งอยู่ในรถ นึกทึ่งอยู่ในใจ วันเดียวมีเงินสดเป็นฟ่อนๆ ผ่านมือไปมาตั้งหลายรอบ ถึงยอดเงินจะไม่ได้มหาศาลอะไรนักหนา แต่ความรู้สึกตอนได้จับเงินสดปึกใหญ่ๆ นี่มันฟินจริงๆ

เหยียบคันเร่งมิดไมล์ หยางจ้านรีบบึ่งรถกลับมาที่แผนกธุรกิจให้ทันก่อนหลิวหน่าจะพักเที่ยง แวะเข้าไปแป๊บเดียว เพื่อถามเรื่องเงินโอนเข้าบัญชีบริษัทจากลูกค้าเถิงฮุ่ยขนส่ง

ทักทายเสร็จสรรพ หยางจ้านก็... ชิ่งกลับบ้านไปนอนกลางวัน

หลับยาวจนถึงบ่าย 3 โมง หยางจ้านก็ลุกขึ้นมาแต่งตัว แบ่งเงินค่าคอมฯ ของซ้ายอี้ใส่ซองจดหมาย แล้วบึ่งรถไปที่ออฟฟิศของแกเลย

"ก๊อกๆ" เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป ซ้ายอี้กำลังนั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะรับแขก

"อ้าว เสี่ยวหยาง มาแล้วเหรอ มาๆ นั่งสิ" ซ้ายอี้เห็นหยางจ้านก็รีบวางหนังสือพิมพ์ ถอดแว่นตาออก ยิ้มต้อนรับ

"โอยยย" หยางจ้านร้องครางเบาๆ ทิ้งตัวลงนั่งพิงโซฟาอย่างหมดสภาพ

วางบุหรี่ ไฟแช็ก และกุญแจรถลงบนโต๊ะ แล้วประคองซองจดหมายด้วยสองมือ ยื่นไปตรงหน้าซ้ายอี้

"เมื่อเช้าผมไปหาลูกค้าที่เขตฮุ่ยหยางมาครับ เพิ่งจะเคลียร์งานเสร็จเลยรีบมาหาลุงซ้ายนี่แหละ น้ำมันส่งเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ" หยางจ้านเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องทั่วไป

ซ้ายอี้ยิ้มรับซองจดหมายมา ลองกะน้ำหนักด้วยมือดู แล้วสอดไว้ใต้หนังสือพิมพ์ "ส่งน้ำมันให้กันทุกเดือน จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ หึๆ"

ล้างถ้วยรินชา ซ้ายอี้ดูแฮปปี้กับชีวิตการทำงานในตอนนี้มาก ยกชาขึ้นจิบแล้วเอ่ยถาม "เสี่ยวหยาง เอาใบเสร็จมาด้วยไหม ฝ่ายบัญชีเขารออยู่น่ะ เดี๋ยวลุงต้องออกไปทำธุระที่เขตฮุ่ยตงกับผู้บริหารอีก ต้องไปเคลียร์เรื่องเขตพื้นที่อนุรักษ์ระบบนิเวศทางทะเลน่ะ"

"เขตพื้นที่อนุรักษ์เกี่ยวอะไรกับพวกบริษัทลุงด้วยล่ะครับ" หยางจ้านล้วงใบเสร็จจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้

ซ้ายอี้รับใบเสร็จแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู "เฮ้อ เรือบรรทุกดินที่เราจ้างเหมามา ดันไปแอบทิ้งดินทรายสุ่มสี่สุ่มห้า โดนพวกเขตพื้นที่อนุรักษ์จับได้คาหนังคาเขาเลย ช่วยไม่ได้ ต้องไปเจรจาเรื่องค่าปรับน่ะสิ"

หยางจ้านยิ้ม นั่งจิบชารอไปพลางๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา หยางจ้านก็เซ็นรับเช็คแล้วขอตัวลากลับ วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่ไหนให้นั่งแช่ได้ถึงครึ่งชั่วโมงเลยแฮะ

ออกจากบริษัทซ้ายอี้ หยางจ้านก็ขี้เกียจขับรถเอาเช็คไปให้เฝิงคุน เลยเลี้ยวรถเข้าธนาคารใกล้ๆ จัดการโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทกวงฮุยให้เสร็จสรรพ

แล้วก็โทรไปบอกเฝิงคุนว่าโอนเงินให้แล้ว ให้ฝ่ายบัญชีทางนั้นเช็กยอดดูได้เลย ส่วนพวกสลิปโอนเงิน ไว้สัปดาห์หน้าว่างๆ ค่อยเอาไปให้

เป็นอันว่า ภารกิจวิ่งวุ่นตลอดสองวันมานี้ จบลงอย่างสมบูรณ์แบบสักที