บทที่ 86 งานเลี้ยงรวมญาติคนบ้านเดียวกันในต่างถิ่น

เคลียร์งานเสร็จหมดแล้ว ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน

หยางจ้านกะจะกลับไปนั่งจิบชาฆ่าเวลาที่แผนกธุรกิจซะหน่อย

แต่พอขึ้นรถปุ๊บ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หยางจ้านดูเบอร์แล้วก็ยิ้มรับสาย "ว่าไงพี่เว่ย มาถึงยังครับเนี่ย"

"ฉันถึงอ๋าวโถวแล้ว นายอยู่ไหนเนี่ย ฉันขับผ่านที่อยู่บนนามบัตรนายพอดี นายอยู่ในออฟฟิศป่าว ฉันจอดรถอยู่ฝั่งตรงข้ามเนี่ย"

หยางจ้านได้ยินก็แอบแปลกใจ รีบสตาร์ตเครื่องบึ่งรถกลับแผนกธุรกิจทันที "อ้าว! งั้นพี่วนรถมาจอดหน้าออฟฟิศเลยครับ อีกสองนาทีผมถึง"

สองนาทีต่อมา หยางจ้านก็กลับมาถึงแผนกธุรกิจ

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเฉินเว่ยนั่งคุยจ้ออยู่กับหลิวหน่า ทั้งคู่โตมาในเซินเจิ้นเหมือนกัน เลยคุยกันถูกคอเป็นภาษากวางตุ้ง

"พี่เว่ย ทำไมมาเร็วจังครับ มาๆ มาจิบชากันก่อน" หยางจ้านเดินเข้าไปกอดคอเฉินเว่ยพามานั่งที่โซฟารับแขก

"ทุกคน นี่เพื่อนพี่ ชื่อเฉินเว่ย"

"ส่วนนี่เพื่อนร่วมงานที่แผนก หลิวหน่ากับหลิวเสี่ยวหัว"

พอดึงเฉินเว่ยให้นั่งลง หยางจ้านก็แนะนำให้ทุกคนรู้จักกันคร่าวๆ

เฉินเว่ยกวาดตามองรอบๆ ออฟฟิศ ก่อนจะยื่นซองเอกสารในมือให้หยางจ้าน "งานยุ่งเหรอ อาจ้าน"

หยางจ้านชะงักมือที่กำลังชงชา รับซองเอกสารมาเปิดดูด้วยความงุนงง อ้อ... เป็นพวกเอกสารขอแก้ไขผู้ถือหุ้นและสัญญาต่างๆ ของ 'ชมรมคนรักรถแห่งอนาคต (Future Auto Club)' นี่เอง

ดูเหมือนจะจัดการเรื่องจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อผู้ถือหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่นี้ไป หยางจ้านก็มีชื่อเป็นผู้ถือหุ้นบริษัทอย่างเป็นทางการแล้วสินะ

"เฮ้อ ช่วงสองสามวันนี้จู่ๆ งานก็เข้ามารัวๆ เลยครับ" หยางจ้านวางเอกสารลงแล้วชงชาต่อ

"เนี่ย ตั้งแต่เช้าเพิ่งจะเคลียร์งานเสร็จเมื่อกี้นี้เอง แถมคืนนี้ยังมีนัดกินข้าวกับรุ่นพี่คนบ้านเดียวกันอีก แกเป็นหัวหน้าสายตรงของเฉินเฉินซะด้วยสิ หึๆ"

เฉินเว่ยล้วงบุหรี่ โยนให้หยางจ้านมวนนึง แล้วจุดสูบเอง พ่นควันออกมาก่อนจะหัวเราะ "บังเอิญจังว่ะ แกรู้เรื่องนายกับเฉินเฉินป่าวเนี่ย"

"รู้สิครับ หึๆ เรื่องมันบังเอิญซะจนเอาไปแต่งนิยายได้เลยล่ะ"

หยางจ้านชงชาแบบง่ายๆ แน่นอนว่าใช้ใบชาชั้นดี เลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเฉินเว่ยแล้วบอกว่า "ดื่มชาสิพี่ พี่อุตส่าห์มาซะเร็วขนาดนี้ คงไม่ได้แค่จะเอาเอกสารมาให้ผมหรอกมั้ง"

เฉินเว่ยยิ้ม "เปล่าหรอก เมื่อก่อนตอนมารับเฉินเฉิน ฉันก็กะเวลามาถึงพอดีเป๊ะตลอดแหละ แต่ตอนนี้นายมาเป็นน้องเขยฉันแล้วนี่นา ว่างๆ ก็เลยมาเร็วหน่อย จะได้มานั่งคุยเล่นกับนายไง"

"แหม ถ้างั้นพี่น่าจะมาให้เร็วกว่านี้อีกหน่อยนะ" หยางจ้านพูดติดตลก ก่อนจะส่ายหน้า "แต่แถวนี้มันไม่มีอะไรให้เที่ยวเล่นหรอกนะ ขืนพาพี่ไปนวดฝ่าเท้าอาบอบนวด มีหวังโดนพี่อัดเละแน่ๆ ฮ่าๆ"

"ไปตายซะ~~ แล้วนี่นายพักอยู่ที่ไหนเนี่ย บนชั้นสองนี่ป่าว"

"เมื่อก่อนก็พักข้างบนแหละครับ แต่ตอนนี้ย้ายไปอยู่บ้านตัวเองแล้ว อยู่แถวชายหาดใกล้ๆ นี้นี่เอง ไว้วันหลังพี่พาแฟนมาเที่ยวสิ บรรยากาศดีนะ ปิ้งย่างริมทะเลชิลๆ วิวสวยนะเออ"

"บ้านพักตากอากาศริมทะเลเลยเหรอ"

"เปล่าครับ แค่บ้านมีลานเล็กๆ ติดทะเลน่ะ หึๆ"

เฉินเว่ยยกนิ้วโป้งให้หยางจ้าน "นายนี่เจ๋งว่ะ ชีวิตอิสระกว่าฉันเยอะเลย นี่ที่เซินเจิ้นนายก็ซื้อคอนโดไว้ด้วยใช่ไหม"

"อืม ซื้อไว้สามห้อง กำลังตกแต่งอยู่... เฮ้ย นี่กะจะมาสืบประวัติฉันเหรอ บ้านพี่ก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องที่อยู่นี่หว่า!"

"แม่มเอ๊ย นายคิดว่าฉันอยากสืบนักหรือไงฮะ ก็เอ็งเล่นฉกน้องสาวสุดที่รักฉันไปนี่หว่า สองผู้เฒ่าที่บ้านเขาก็สั่งให้ฉันมาสืบประวัตินายหน่อย มันก็สมเหตุสมผลแล้วป่าววะ" เฉินเว่ยแกล้งทำเป็นหงุดหงิด ประชดกลับ

"โถ่~ เรื่องแค่นี้เอง แล้วอยากรู้อะไรอีกล่ะ จะให้ฉันเขียนเรซูเม่ส่งไปให้พี่เอาไปรายงานเลยไหมล่ะ หึๆ" หยางจ้านยิ้มตอบแบบไม่ใส่ใจ

เฉินเว่ยจิบชาแล้วพูดต่อ "ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพวกท่านอยากรู้อะไร เอาเป็นว่าฉันก็สืบๆ ไปงั้นแหละ พอมีเรื่องไปรายงานสองผู้เฒ่าก็พอแล้ว พวกท่านไม่ได้ว่าอะไรหรอก ฉันกับพี่ใหญ่ก็เชียร์พวกนายอยู่ สบายใจได้!"

หยางจ้านทำท่าจะโผเข้าไปกอดเฉินเว่ย แต่โดนแกผลักออกด้วยความขยะแขยง

หยางจ้านเลยต้องเปลี่ยนมาประสานมือคารวะแทน "ขอบพระคุณพี่เขยใหญ่ พี่เขยรอง บุญคุณครั้งนี้จะไม่ลืมเลย! หึๆ..."

สองคนนั่งคุยกันเสียงเบา ก็แหม ในออฟฟิศยังมีคนอื่นอยู่นี่นา

หลิวเสี่ยวหัวไอ้หนุ่มซื่อบื้อ ก็เอาแต่นั่งเล่นเน็ตอยู่ที่โต๊ะตัวเองเงียบๆ

ส่วนหลิวหน่า สาวนักสังคมจอมแส่ แกล้งทำเป็นคลิกเมาส์ทำงานอยู่หน้าคอมพ์ แต่หูผึ่งแอบฟังที่หยางจ้านคุยกันทุกคำ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ในสังคมวัตถุนิยมแบบนี้ มีหนุ่มหล่อขับรถเรนจ์โรเวอร์คันโตมาหาหยางจ้านถึงออฟฟิศ แถมยังคุยกันสนิทสนมเรียกพี่เรียกน้องขนาดนี้ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ถ้าไม่สอดรู้สอดเห็นสิถึงจะแปลก

แอบฟังอยู่นาน หลิวหน่าก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าวๆ ว่า หนุ่มหล่อบ้านรวยคนนี้คือพี่ชายของแฟนหยางจ้าน เอ๊ะ~~ หยางจ้านมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย! ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอก็มองข้ามไปหมด

ฝั่งนึงนั่งจิบชาคุยกันชิลๆ อีกฝั่งก็นั่งเงี่ยหูแอบฟังอย่างตั้งใจ

เวลาผ่านไปจนถึง 5 โมงกว่า เฉินเว่ยยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาหลายรอบ

หยางจ้านบอกให้แกใจเย็นๆ "สัก 5 โมง 20 ค่อยออกไปก็ทันครับ เฉินเฉินต้องเปลี่ยนชุดอีก เดี๋ยวผมไปด้วยเลยละกัน"

"อืม พรุ่งนี้นายจะเข้าไปเที่ยวเซินเจิ้นป่าว"

"พรุ่งนี้ติดธุระครับ ไม่งั้นผมก็ไปส่งเฉินเฉินเองแล้ว ไม่ต้องรบกวนพี่มารับหรอก พรุ่งนี้ผมนัดเพื่อนไปดูปั๊มน้ำมันที่เล็งว่าจะลงทุนน่ะครับ"

"โอเค ไว้วันหลังไปเซินเจิ้น ก็แวะไปนั่งเล่นที่ออฟฟิศพ่อฉันสิ ส่วนเรื่องไปกินข้าวที่บ้านฉัน ตอนนี้นายคงคิดว่ายังเร็วไปหน่อยสินะ หึๆ"

"ผมยังไงก็ได้ครับ หึๆ ขอแค่เฉินเฉินเอ่ยปากชวน ผมก็ไม่เขินหรอกครับ ฮ่าๆ"

ถึงหยางจ้านจะตอบแบบติดตลก แต่เฉินเว่ยก็ดูออกว่าเขาไม่ได้มีท่าทีบ่ายเบี่ยงหรือหลบเลี่ยงเลย ยิ่งทำให้แกมั่นใจว่าไอ้หนุ่มคนนี้มันจริงใจและเปิดเผยจริงๆ

จิบชาไปอีกสองถ้วยก็ได้เวลา ทั้งสองคนก็ขับรถไปที่ลานจอดรถของกรมศุลกากร ยืนพิงรถสูบบุหรี่คุยกันต่อ

รถของพวกเขาจอดอยู่ด้านข้างตึกออฟฟิศ พนักงานที่เลิกงานแล้วเดินกลับหอพักก็จะต้องเดินผ่านตรงนี้ ส่วนคนที่เลิกงานแล้วกลับบ้านเลยก็คงไม่ทันสังเกตเห็น

พนักงานทยอยกันเดินออกมาจากตึกออฟฟิศ เฉินเฉินกับหยางอีอีก็เดินลงมาด้วยกัน พอพ้นประตูตึกก็แยกย้ายกัน หยางอีอีไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เดินดุ่มๆ ไปทางประตูทางออกเลย

พอเฉินเฉินหันหลังเดินไปทางหอพัก ก็เหลือบมาเห็นพวกเขาสองคนเข้าพอดี เลยวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"จ้านจ้าน เมื่อกี้ฉันแอบไปชะโงกดูที่ห้องทำงานหัวหน้าถังด้วยนะ ในห้องยังมีแขกอยู่เลย สงสัยคุณต้องรออีกพักใหญ่เลยล่ะ" เฉินเฉินวิ่งมาถึง ก็พุ่งไปจับมือหยางจ้านเป็นอันดับแรก

"เฮลโล คุณน้องสาว มองไม่เห็นหัวพี่ชายยืนหัวโด่อยู่นี่เลยเหรอ" เฉินเว่ยแกล้งโวยวายด้วยความน้อยใจ

"เห็นแล้วค่า พี่ชายสุดที่รัก" วันนี้เฉินเฉินดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

การได้เจอเฉินเฉินวันเว้นวันแบบนี้ หยางจ้านก็แฮปปี้สุดๆ คนกำลังอินเลิฟอ่ะเนอะ!

แต่หยางจ้านก็พยายามสวมวิญญาณหนุ่มใหญ่ข่มใจไว้ แกล้งไล่ให้เธอไปเปลี่ยนชุดที่หอพัก เอามือโอบไหล่เฉินเฉินแล้วดันหลังเธอเบาๆ "รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ พี่เว่ยรอนานแล้ว ขืนชักช้าเดี๋ยวรถจะติดเอานะ"

เฉินเฉินว่าง่าย ยิ้มแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปทางหอพัก ระหว่างทางก็ยังหันกลับมามองหยางจ้านตั้งสองรอบ

พอเฉินเฉินเดินขึ้นหอไป เฉินเว่ยก็โยนบุหรี่ให้หยางจ้านมวนนึง บ่นอุบอิบ "เชี่ยเอ๊ย ทำไมฉันรู้สึกว่าเวลาฉันอยู่กับอิ๋งอิ๋ง มันไม่เห็นจะ... หลงใหลได้ปลื้ม... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า ไม่ค่อยจะสวีตหวานแหววเท่าพวกนายเลยวะ... แม่งเอ๊ย"

"ฮ่าๆๆ ก็เพราะคู่พี่ไม่ใช่ป๊อปปี้เลิฟไง ฮ่าๆ"

"ถุย~~"

สูบบุหรี่หมดมวน ก็เห็นเฉินเฉินสะพายกระเป๋าใบเล็กวิ่งกลับมา เฉินเว่ยก็รู้หน้าที่ รีบขึ้นไปสตาร์ตเครื่องรอ

หยางจ้านเดินไปรับกระเป๋าจากเฉินเฉิน เอาไปวางไว้ที่เบาะหลังรถเฉินเว่ย

อาศัยจังหวะที่เปิดประตูหน้าฝั่งผู้โดยสารบังสายตาคนอื่น หยางจ้านก็ฉวยโอกาสขโมยจุ๊บเฉินเฉินไปทีนึง บีบมือเธอลูบคลำเบาๆ แล้วกระซิบ "เบบี๋ บ๊ายบายนะครับ"

ตอนแรกเฉินเฉินก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่หรอก แต่พอโดนหยางจ้านแอบทำมิดีมิร้ายแบบนี้ ก็เขินจนหน้าแดงก่ำ เข้าไปนั่งเบาะหน้าฝั่งผู้โดยสาร ลดกระจกลง เอื้อมมือมาจับมือหยางจ้านไว้อีกครั้ง เอ่ยลาอย่างอ้อยอิ่ง "จ้านจ้าน บ๊ายบายนะ"

"พอได้แล้ว~~ วันอาทิตย์ก็กลับมาแล้ว ปล่อยมือโว้ยอาจ้าน!" เฉินเว่ยส่ายหน้า ร้องโวยวายอย่างหมดความอดทน

"โอเค พี่เว่ย ขับรถดีๆ นะครับ" สิ้นเสียงหยางจ้าน รถของเฉินเว่ยก็พุ่งพรวดออกไปทันที

หยางจ้านทำได้แค่ก้าวเท้าตามไปสองสามก้าว สบตากับเฉินเฉินที่ชะโงกหน้าออกมานอกรถจนรถลับสายตาไป

"เชี่ยเอ๊ย อารมณ์เศร้าสร้อยแบบนี้มันคืออะไรวะเนี่ย" หยางจ้านแอบขำเยาะตัวเองในใจ

นึกย้อนไปถึงตอนเรียนปีหนึ่งช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เขาไปเป็นเพื่อนรูมเมตส่งแฟนสาวขึ้นรถไฟ กลับบ้าน เห็นไอ้คู่รักคู่นี้กอดกันร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่บนชานชาลา ตอนนั้นก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ตอนนี้ชักจะอินขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

รำลึกความหลังได้ไม่กี่วินาที โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

"ไอ้น้อง เอ็งถึงไหนแล้วเนี่ย" เสียงถังจื้อฮว่าดังมาจากปลายสาย

"ผมอยู่ใต้ตึกพี่แล้วเนี่ย พี่ฮว่า"

"อ้าว ทำไมพี่ไม่เห็นนายเลยวะ"

หยางจ้านรีบจ้ำอ้าวไปทางประตูหน้าตึก เห็นถังจื้อฮว่ายืนอยู่หน้าประตูพอดี ก็เลยโบกมือเรียก

ถังจื้อฮว่าเดินยิ้มเข้ามาหา "เมื่อกี้มีคนมาคุยงานในห้อง เลยช้าไปหน่อย ปะ เอารถนายไปละกัน นั่งสบายกว่า หึๆ"

หยางจ้านยิ้มรับ เดินไปขึ้นรถพร้อมกัน พอขับรถพ้นป้อมยามออกมาก็เอ่ยถาม "เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันครับ ไปทางไหนเอ่ย"

"ขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าเข้าเมืองไปก่อน ขับไปไม่กี่กิโลก็จะมีทางแยกให้เลี้ยวเข้าไป ไม่ไกลหรอก"

"อ๋อ เส้นนั้น! ร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์เหรอครับ" หยางจ้านเดา

ถังจื้อฮว่าได้ยินเสียง "ติ๊ดๆๆ" เตือนในรถ หันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียงอยู่นาน ถึงเพิ่งรู้ว่าเป็นเสียงเตือนให้คาดเข็มขัดนิรภัย พอหันไปเห็นหยางจ้านคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ก็เลยต้องจำใจดึงเข็มขัดมาคาดด้วยความไม่คุ้นเคย

"อืม ร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์นั่นแหละ บรรยากาศดีนะ คนบ้านเดียวกันมาปาร์ตี้ทั้งที อาหารอร่อย มีเอกลักษณ์ แล้วก็ต้องนั่งสบายๆ กว้างขวางถึงจะเวิร์ก"

"หึๆ ก็จริงครับ"

สิบกว่านาทีต่อมา หยางจ้านก็ขับรถตามการบอกทางของถังจื้อฮว่า เลี้ยวเข้าไปในลานกว้างของร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์แห่งหนึ่ง

บรรยากาศที่นี่ดีทีเดียวเลยล่ะ เป็นร้านอาหารสไตล์บ้านนาทางตอนใต้ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ด้านหลังพิงภูเขา ด้านหน้าติดแม่น้ำ ตัวอาคารเป็นบ้านอิฐชั้นเดียวหลังคามุงกระเบื้องเรียงติดกัน แบ่งเป็นห้องส่วนตัว 4 ห้อง

ด้านข้างมีอาคารสองชั้นสร้างติดกันอยู่ ชั้นสองเชื่อมต่อกับหลังคาของบ้านอิฐ ดูทรงแล้วหลังคากระเบื้องของบ้านอิฐน่าจะทำไว้ตกแต่งให้ดูเป็นสไตล์บ้านนาเฉยๆ

ด้านหน้ามีบ่อปลาขนาดหลายหมู่ (1 หมู่ = 666.67 ตร.ม.) ล้อมรอบไปด้วยสวนลิ้นจี่ มีวัยรุ่นสองคนนั่งสูบบุหรี่ตกปลาคุยกันอยู่ริมบ่อปลาหน้าบ้าน น่าจะเป็นลูกค้าที่มากินข้าวที่นี่เหมือนกัน

พอลงจากรถ เถ้าแก่ร้านก็เดินเข้ามาต้อนรับ พาเข้าไปดูห้องส่วนตัวห้องริมสุด

การตกแต่งภายในเรียบง่ายมาก แต่ห้องกว้างขวางสุดๆ มีชุดโซฟาไม้จริงพร้อมโต๊ะน้ำชา มุมห้องมีโต๊ะนกกระจอกอัตโนมัติตั้งอยู่ แล้วก็มีโต๊ะอาหารทรงกลมตัวใหญ่พร้อมเก้าอี้ไม้

ดูเหมือนถังจื้อฮว่ากับเถ้าแก่ร้านจะสนิทกันดี คุยเล่นกันอยู่สองสามประโยค ถังจื้อฮว่าก็หันมาบอกหยางจ้านว่า "ไอ้น้อง ตามสบายเลยนะ จะไปเดินเล่นหรือตกปลาข้างนอกฆ่าเวลาไปก่อนก็ได้ พวกนั้นยังมาไม่ถึง เดี๋ยวพี่ออกไปรอรับพวกนั้นที่ปากทางก่อน"

"ได้เลยพี่ ตามสบายครับ"

หยางจ้านจุดบุหรี่สูบ เดินไปดูเขาตกปลาที่ริมบ่อ ริมบ่อมีคันเบ็ดของทางร้านวางเรียงไว้ให้ลูกค้าใช้บริการด้วย แต่หยางจ้านไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะรีบร้อนเหวี่ยงเบ็ดตกปลาเล่นๆ หรอก

สิบกว่านาทีต่อมา ก็มีรถขับเข้ามาจอดในลานกว้างสองคันติด คันหน้าเป็น Audi A6 สีดำ คันหลังเป็น Toyota Prado ทั้งสองคันเข้ามาจอดขนาบข้างรถ BMW ของหยางจ้าน

ถังจื้อฮว่าลงมาจากรถ Audi คันหน้า พร้อมกับชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ท่าทางทะมัดทะแมง อายุราวๆ 40 ปี ใส่กางเกงสแลก รองเท้าหนัง แมตช์กับเสื้อโปโลสีเข้ม ตอนลงจากรถแกยังจัดชายเสื้อยัดเข้ากางเกงให้เรียบร้อย ดูเป็นคนที่เนี้ยบเรื่องการแต่งตัวทีเดียว

ส่วนรถ Prado คันหลัง มีชายหญิงก้าวลงมา ผู้ชายเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมนิดๆ อายุไล่เลี่ยกัน ใส่กางเกงชิโน่กับเสื้อเชิ้ต ดูมีราศีเถ้าแก่ แต่ก็สัมผัสได้ว่าแกพยายามทำตัวติดดิน ไม่โอ้อวด

ผู้หญิงที่ลงมาจากฝั่งเบาะนั่งข้างคนขับ เป็นสาวใหญ่หุ่นแซ่บ ดูเย้ายวนชวนมอง เรียกว่าเป็นสาวสวยได้เต็มปากเต็มคำเลยล่ะ ใส่กางเกงกระโปรงทรงหลวมๆ กับเสื้อเชิ้ตแขนกุดผ้าซาติน สวมรองเท้าส้นสูง หน้าตาสะสวยให้คะแนนสัก 80 เต็ม 100 อายุประเมินคร่าวๆ น่าจะราวๆ 30 ต้นๆ

"ไอ้น้อง มาเข้าห้องกันเถอะ" ถังจื้อฮว่ากอดคอผู้ชายสองคนเดินนำเข้าไปในห้องส่วนตัว หันกลับมาเรียกหยางจ้าน

หยางจ้านเดินตามเข้าไปพร้อมกับสาวสวยที่เดินรั้งท้าย สบตากันก็ยิ้มและเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับ/ค่ะ"