บทที่ 87 ล้อมวงคุยภาษาถิ่น

พอเข้ามาในห้องส่วนตัว ชายวัยกลางคนทั้งสามก็ยืนล้อมโต๊ะ ผลัดกันตบไหล่ทุบหลัง ส่งเสียงหยอกล้อกันดังลั่น

ที่สำคัญคือพวกเขาคุยกันด้วยภาษาถิ่น ถึงเขาจะบอกว่าสำเนียงบ้านเกิดแต่ละหมู่บ้านมันจะเพี้ยนกันไปบ้าง แต่หยางจ้านก็แยกไม่ออกหรอก เอาเป็นว่าฟังรู้เรื่องก็พอแล้ว

หลังจากแซวกันไปมาพักใหญ่ ชายร่างท้วมที่ขับรถพราโด้ก็เสนอเสียงดัง "แม่งเอ๊ย จะยืนทำซากอะไรวะ นั่งลงจิบชาก่อนสิ"

ถังจื้อฮว่าคว้าเข็มขัดของชายร่างท้วม ดึงกลับมาที่โต๊ะพลางหัวเราะร่วน "จิบชาบ้าบออะไรล่ะ เดี๋ยวก็กินเหล้ากันแล้ว แนะนำตัวกันก่อนสิวะ"

ชายร่างท้วมโดนดึงกลับมาก็กัดฟันปัดมือถังจื้อฮว่าออก หัวเราะด่ากลับ "ไอ้ลูกหมานี่ ดึงเข็มขัดฉันขาดแกไม่มีปัญญาชดใช้นะเว้ย!"

หยางจ้านเผลอเหลือบมองหัวเข็มขัดของคนอ้วน เออว่ะ หัวเข็มขัดทองเหลืองอร่ามแบรนด์หลุยส์ วิตตองซะด้วย เงินเดือนถังจื้อฮว่าทั้งเดือนคงชดใช้ไม่ไหวจริงๆ แหละ

จากนั้นคนอ้วนก็ดึงสาวสวยที่มาด้วยมาใกล้ๆ แล้วแนะนำตัว "นี่ผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไปบริษัทฉัน ชิงชิง—เจี่ยชิงชิง เป็นไง หน้าตาคล้ายชวีเวย ดาวโรงเรียนสมัยก่อนของเราป่ะ ฮ่าๆ"

เห็นสีหน้าภาคภูมิใจแบบไม่ปิดบังของคนอ้วนต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น หยางจ้านก็พอมโนฉากดราม่ารักใสๆ วัยมัธยมแบบเข้มข้นในใจได้เลย

แต่การที่หมอนี่กล้าเอาเรื่องนี้มาแซวเล่นต่อหน้าเพื่อนได้ขนาดนี้ ก็แสดงว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสนิทกันมากแน่ๆ

"คล้ายๆๆ ชวีเวยบ้านนอกๆ จะไปสวยสู้ชิงชิงได้ไง" ถังจื้อฮว่าพูดกลั้วหัวเราะ

ใครๆ ในห้องก็ดูออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนอ้วนกับเจี่ยชิงชิงคนนี้มัน 'ไม่ธรรมดา' ถังจื้อฮว่าก็เลยไม่ไปต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้

ถังจื้อฮว่าดึงหยางจ้านมาข้างหน้า แนะนำอย่างเป็นทางการ "นี่น้องชายฉัน หยางจ้าน คนหมู่บ้านเดียวกัน บ้านเกิดอยู่เขตจือเฉิง ทำงานอยู่บริษัทปิโตรเคมี"

แล้วก็ชี้ไปที่ชายร่างท้วม "ไอ้น้อง สองคนนี้เพื่อนร่วมชั้น ม.ปลายพี่เอง ไอ้อ้วนนี่ชื่อเจี่ยงเจี้ยนจวินเรียกพี่เจี้ยนจวิน เถ้าแก่บ้านนอก เปิดบริษัทเป็นเจ้านายคนอยู่ที่ฮุ่ยเฉิง"

จากนั้นก็ชี้ไปที่คนขับออดี้ "คนนี้แซ่เดียวกับนาย หยางลี่ฉวินเรียกพี่ลี่ฉวิน

นี่เด็กเรียนระดับหัวกะทิของห้องเราเลยนะ จบป.โทมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็ทำงานอยู่เขตอ่าวกวางตุ้ง เพิ่งย้ายมาได้สองเดือน เป็นรองหัวหน้าโปรเจกต์อะไรสักอย่างนี่แหละ"

ถังจื้อฮว่าแนะนำตัวคร่าวๆ เสร็จ ก็ตบหลังทั้งสองคนไปทีนึง พูดติดตลกว่า "ยืนบื้อทำไมล่ะ ควักนามบัตรออกมาให้น้องฉันสิวะ วันหลังถ้าน้องฉันมีเรื่องไปขอให้ช่วย แล้วพวกแกไม่ยอมช่วย อย่าหาว่าฉันไม่นับญาติด้วยนะเว้ย"

หยางจ้านรู้มารยาทดี รีบล้วงนามบัตรของตัวเองส่งให้ทั้งสองคนก่อนเลย

หยางลี่ฉวินยืนอยู่ใกล้กว่า คงเพราะเรียนมาสูงกว่า การพูดจาหยอกล้อก็เลยดูสำรวมกว่าอีกสองคน

แกรับนามบัตรของหยางจ้านมา แล้วก็ควักนามบัตรของตัวเองจากกระเป๋าถือส่งให้หยางจ้าน "แผนกธุรกิจอ๋าวโถว บริษัทปิโตรเคมีเขตอ่าวกวางตุ้ง... ไอ้น้อง ไม่แน่นะ เราอาจจะได้ร่วมงานกันจริงๆ ก็ได้"

หยางจ้านดูนามบัตรของแก ตำแหน่งเขียนว่า "รองผู้จัดการทั่วไป (บริหาร) ศูนย์บัญชาการโครงการถมทะเลเขตอ่าวกวางตุ้ง" ก็รีบตอบรับทันที "พี่ลี่ฉวิน เดี๋ยวผมขอคารวะเหล้าสักสองจอก ขอคำชี้แนะด้วยนะครับ"

เจี่ยงเจี้ยนจวินคนอ้วนก็ไม่ยอมน้อยหน้า รับนามบัตรจากมือเจี่ยชิงชิงมาส่งให้หยางจ้าน "ไอ้น้อง ไม่ต้องพูดอะไรมาก จื้อฮว่าอุตส่าห์เอ่ยปากขนาดนี้แล้ว วันหลังมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็มาหาพี่ได้เลย"

"ขอบคุณครับพี่เจี้ยนจวิน วันหลังถ้าว่างผมจะแวะไปหานะครับ"

"ฮ่าๆ มาเลยๆ! ไอ้น้อง ถ้านายอยู่ที่อ๋าวโถวแล้วถังจื้อฮว่าดูแลนายไม่ดี ก็ลาออกมาทำบริษัทพี่เลย พี่รับรองว่าไม่ให้น้อยหน้านายแน่"

หยางจ้านได้แต่ส่ายหน้าในใจ ก็อย่างว่าแหละ นิสัยคนบ้านเดียวกัน เจอหน้ากันต่างถิ่นก็ดีใจจริงใจอยู่หรอก แต่มักจะติดนิสัยชอบคุยโวโอ้อวด เล่นมุกฝืดๆ ไปเรื่อยเปื่อย

ถังจื้อฮว่าฟังคนอ้วนคุยโว ก็รีบขัดคอทันที "ไอ้อ้วน เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ชวนน้องฉันไปทำบริษัทแก? แถมยังบอกจะไม่ให้น้อยหน้าด้วย? แกรู้ป่าวว่าเดือนนึงน้องฉันหาเงินได้เท่าไหร่"

เจี่ยงเจี้ยนจวินอึ้งไปนิดนึง แต่ความฉลาดแกก็ไม่ธรรมดา เลยไม่เถียงกลับดื้อๆ "เท่าไหร่วะ"

ถังจื้อฮว่าไม่ตอบตรงๆ แต่ชี้ไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยูนอกหน้าต่าง "เห็นบีเอ็มคันนั้นป่าว รถน้องฉันเอง อย่าคิดว่าเป็นแค่ซีรีส์ 3 คันเล็กๆ นะเว้ย ลองไปเสิร์ชกูเกิลดูราคาเถอะ ดีไม่ดีจะแพงกว่าพราโด้ของแกอีก"

เจี่ยงเจี้ยนจวินชะโงกหน้าไปมองรถข้างนอก สงสัยแกจะดูรถเป็นอยู่บ้าง เลยถามด้วยความสงสัย "เชี่ย 330i นำเข้าเหรอ! บวกค่าแต่งรถเข้าไปด้วย แพงกว่ารถฉันจริงๆ ด้วยว่ะ!"

แต่แกก็หน้าหนาพอตัว รีบหันกลับมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มประจบประแจง คว้ามือหยางจ้านมาจับแน่น "แหม พี่นี่มีตาหามีแววไม่จริงๆ ไอ้น้องเอ๊ย วันหลังถ้าบริษัทพี่หมุนเงินไม่ทัน น้องต้องช่วยพี่ด้วยนะ"

แน่นอนว่านี่เป็นแค่คำพูดล้อเล่น ทุกคนก็หัวเราะด่าแกไปตามระเบียบ แล้วก็ข้ามเรื่องนี้ไป

จากนั้นทุกคนก็ทยอยกันนั่งลง

วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับหยางลี่ฉวินที่เพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่ ถังจื้อฮว่าเป็นคนจัดงาน แกก็เลยได้นั่งตำแหน่งประธานตรงกลางอย่างสมเกียรติ

คนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินนั่งฝั่งซ้าย ถัดไปก็เป็นเจี่ยชิงชิง ผู้ช่วยของแก

ถังจื้อฮว่านั่งฝั่งขวาของหยางลี่ฉวิน ถัดไปก็เป็นหยางจ้าน

พนักงานเสิร์ฟเอาน้ำร้อนมาลวกถ้วยชามให้เรียบร้อยตั้งแต่แรกแล้ว คุยกันไปได้พักใหญ่ เถ้าแก่ร้านก็ยกกับข้าวออร์เดิร์ฟมาเสิร์ฟสองอย่าง

"วันนี้มีเมนูเด็ดอะไรบ้างเนี่ย จื้อฮว่า ถ้าแกสั่งแต่พวกไก่เป็ดหมูปลาธรรมดาๆ ฉันจะด่าแกให้ยับเลยนะเว้ย อุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล ถ้าไม่มีกับแกล้มเด็ดๆ จะเอาอะไรไปซดเหล้าล่ะ" คนอ้วนโวยวาย

ถังจื้อฮว่าหยิบตะเกียบทำท่าจะตี พอเห็นคนอ้วนยิ้มแหยๆ ก็ค่อยเฉลย "เมนูเด็ดวันนี้คือ ห่านพะโล้ สูตรเด็ดของเถ้าแก่ร้านนี้ ปกติเขาขายเป็นจานๆ แต่วันนี้ฉันสั่งมาทั้งตัวเลย ถ้าไม่อร่อยยอมเปลี่ยนนามสกุลเลยเอ้า"

หยางจ้านได้ยินว่าเป็นเมนูห่านพะโล้ ก็แอบตั้งตารอเหมือนกัน อยู่กวางตุ้งมานาน พวกห่านย่าง ห่านพะโล้ ห่านอบ หรือห่านต้มซีอิ๊ว หยางจ้านก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเท่าไหร่ แต่เมนูห่านพะโล้สูตรนี้ถูกปากหยางจ้านสุดๆ แต่ข้อแม้คือต้องทำให้อร่อยจริงๆ นะ

คนอ้วนคงเคยกินมาแล้ว ถึงได้พยักหน้ายอมรับ "อันนี้พอรับได้"

ส่วนหยางลี่ฉวินที่เพิ่งย้ายมากวางตุ้ง น่าจะยังไม่ค่อยคุ้น เลยถามด้วยความสงสัย "ต้มซีอิ๊ว? หรือเอาไปอบล่ะ"

"ไม่ใช่ๆ~~ เดี๋ยวแกลองชิมดูก็รู้ คนหูหนานอย่างพวกเรากินแล้วรับรองว่าติดใจชัวร์"

ระหว่างที่คุยกัน พนักงานก็ยกหม้อดินใบใหญ่ใส่ห่านพะโล้มาวางบนโต๊ะ เนื้อห่านถูกสับเป็นชิ้นๆ เรียงรายอย่างสวยงาม สีน้ำตาลเข้มดูเปื่อยยุ่ย น่ากินสุดๆ มีแค่ต้นกระเทียมหั่นฝอยโรยหน้าตกแต่งนิดหน่อย แค่เห็นก็น้ำลายสอแล้ว

ทุกคนกำลังจะคีบ จู่ๆ ถังจื้อฮว่าก็ตบโต๊ะดังปัง "เชี่ยเอ๊ย เหล้ายังไม่มาเลย! ฉันไม่ได้ขับรถมา ลืมเอาเหล้ามาด้วยซะงั้น ไอ้น้อง ในรถแกมีเหล้าป่าววะ"

"เออๆๆ... เวรเอ๊ย ลืมเรื่องสำคัญไปได้ไง มัวแต่คุยโวโอ้อวดกันอยู่ได้" คนอ้วนก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ตบหัวตัวเองดังป้าบ ลุกพรวดพราดเดินออกไปข้างนอก "เดี๋ยวจัดเซอร์ไพรส์ให้"

สักพัก คนอ้วนก็หิ้วแกลลอนพลาสติกสีขาวเข้ามา เป็นแกลลอนทรงสี่เหลี่ยมโค้งมนแบบที่คนต่างจังหวัดชอบเอาไว้ใส่น้ำมันหรือใส่เหล้านั่นแหละ มีหลายขนาดตั้งแต่ 2.5 กิโล, 5 กิโล, 10 กิโล แกลลอนที่คนอ้วนหิ้วมาน่าจะขนาด 5 กิโลกรัม (ประมาณ 5 ลิตร)

"ปัง" คนอ้วนกระแทกแกลลอนลงบนโต๊ะ ประกาศกร้าวด้วยความภูมิใจ "พี่น้อง ทายสิ นี่คืออะไรๆ ฮ่าๆๆ ฉันอุตส่าห์ฝากคนหิ้วมาจากบ้านเกิดเลยนะ วันนี้เราจะซดไอ้นี่กัน!"

"ฮ่าๆ เจ๋งว่ะไอ้อ้วน งานนี้ถูกใจสุดๆ! ว่าไงลี่ฉวิน วันนี้ซดไอ้นี่กันไหม"

"เอาดิๆ ไอ้นี่แหละเด็ดสุดแล้ว"

หยางจ้านเห็นคนอ้วนหิ้วแกลลอนเข้ามาก็ใจหล่นวูบ โอ้โห เหล้าขาวหมักเองจากบ้านเกิด (เหล้าเถื่อน) ศัตรูตัวฉกาจของหยางจ้านทั้งในอดีตและปัจจุบันเลยนะเนี่ย!

ปกติหยางจ้านจะดื่มอะไรก็ได้ เหล้าขาว เบียร์ ไวน์ เหล้าเหลือง (เหล้าจีน) หรือแม้แต่เหล้านอก ก็ไม่เกี่ยง แต่พอเจอเหล้าขาวหมักเองดีกรีต่ำๆ แบบนี้ทีไร เป็นต้องขอยอมแพ้ทุกที

ช่วยไม่ได้นี่นา แกลลอนพลาสติกขาวโผล่มาบนโต๊ะเมื่อไหร่ แปลว่าพวกขี้เมาบนโต๊ะเตรียมตัวดวลกันแบบไม่เมาไม่เลิก เหล้าขาวหมักเองดีกรี 20-30 ดีกรีมันดื่มง่าย ลื่นคอ แต่แม่งเล่นรินใส่ถ้วยชาแล้วกระดกกันรวดเดียวหมดแก้วเนี่ยสิ

เหล้าแบบนี้ หยางจ้านก็พอกระดกได้สักสองสามชั่ง (1-1.5 ลิตร) นั่งอยู่บนโต๊ะก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร แต่พอเดินออกไปโดนลมข้างนอกพัดเท่านั้นแหละ ตายหยั่งเขียด โลกหมุนติ้วๆ เผลอๆ น็อกกลางอากาศไปเลย

แถมเหล้าพวกนี้ดื่มแล้วอ้วกแตกอ้วกแตนง่ายมาก พอดื่มเยอะๆ มันก็อ้วกพุ่งเป็นน้ำพุเลย ชาติที่แล้วหยางจ้านโดนเหล้าแบบนี้เล่นงานมาหลายรอบจนมีแผลในใจ เห็นปุ๊บก็ขยาดปั๊บ

"พี่ใหญ่... พี่ๆ ทั้งหลายครับ" หยางจ้านลุกขึ้นประสานมือคารวะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ไอ้ในแกลลอนนั่น ผมขอผ่านเถอะครับ แตะทีไรเป็นศพทุกที เห็นแล้วหลอนเลยครับ"

พูดจบก็เดินออกไปนอกห้อง "เดี๋ยวผมไปหยิบเหล้ามาสองขวด ดื่มเป็นเพื่อนพี่ชิงชิงดีกว่า"

"ฮ่าๆๆ..."

ชายวัยกลางคนทั้งสามหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ในฐานะคนบ้านเดียวกัน พวกเขาย่อมรู้ดีว่า คนที่ชอบเหล้าแบบนี้ก็ดื่มได้เป็นแกลลอนๆ แต่คนที่ไม่ชอบแค่เห็นก็วิ่งหนีแล้ว เห็นได้ชัดว่าหยางจ้านจัดอยู่ในประเภทหลัง

หยางจ้านรีบวิ่งไปเอาเหล้าที่รถมาสองขวด แน่นอนว่าเป็นเหมาไถหนึ่งขวดกับไวน์แดงอีกหนึ่งขวด

"ผมไม่ได้เอาเปรียบนะ เหล้าขาวขวดนี้ผมเหมาเอง" หยางจ้านวางเหล้าลงบนโต๊ะ แล้วหันไปถามเจี่ยชิงชิงที่นั่งฝั่งตรงข้าม "พี่ชิงชิงครับ จะซดเหล้าในแกลลอนกับพวกพี่เขา หรือจะจิบไวน์แดงดีครับ"

เจี่ยชิงชิงก็ไม่ใช่สาวใสซื่อที่ไหน หัวเราะคิกคัก "ทำไมล่ะ จะให้ฉันดื่มเหมาไถเป็นเพื่อนนาย ไม่กล้าให้ดื่มหรือไง"

หยางจ้านยักไหล่ ยิ้มกวนๆ "โธ่พี่ชิงชิง ไวน์แดงของผมต่างหากที่ผมหวง เหมาไถน่ะมีเพียบ เชิญดื่มได้เต็มที่เลยครับ"

เจี่ยชิงชิงเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์แดงบนแท่นหมุน พลิกดูหน้าดูหลังแล้วก็เบ้ปากยิ้มเจ้าเล่ห์ "งั้นฉันดื่มขวดนี้ละกัน น้องหยางจ้านใจป้ำจริงๆ ด้วย คิกคิก~"

ชายวัยกลางคนทั้งสามก็เป็นพวกดื่มเป็น ดูออกว่าเหล้าไหนดีเหล้าไหนห่วย เลยไม่ได้บังคับให้หยางจ้านกับเจี่ยชิงชิงต้องดื่มเหล้าเหมือนพวกแก สรุปว่าบนโต๊ะมีคนห้าคน กับเหล้าสามชนิด ต่างคนต่างดื่มของตัวเองไป

ด้วยสกิลการดื่มของหยางจ้านในตอนนี้ เหมาไถขวดเดียวน่ะจิ๊บๆ ส่วนเจี่ยชิงชิง สาวออฟฟิศสายแข็ง จิบไวน์แดงขวดเดียวก็คงสบายๆ เหมือนกัน

วันนี้หยางจ้านตั้งใจจะมาดูว่า แก๊งลุงสามคนนี้จะจัดการ 'เบียร์ดีกรีสูง' แกลลอน 10 ชั่ง (5 ลิตร) นี้หมดไหม!

ทั้งห้าคนต่างรินเหล้าของตัวเอง หยางจ้านไม่ได้ใช้จอกเหล้าใบเล็ก แต่ใช้ถ้วยชาเคลือบสีขาวรินเหล้าเหมือนกับแก็งลุงทั้งสาม แน่นอนว่าเขาคงไม่บ้าจี้ชนแก้วแล้วกระดกทีเดียวหมดแก้วเหมือนพวกแกหรอก

เจี่ยชิงชิงดูดีกว่าหน่อย รินไวน์แดงใส่แก้วใส แล้วก็ไม่ได้เรื่องมากขอให้เถ้าแก่ร้านเอาเครื่องดีแคนเตอร์มาพักไวน์ก่อนด้วย

ดูจากรายละเอียดแค่นี้ ก็รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนอยู่ง่าย ไม่เรื่องมาก มิน่าล่ะ เจี่ยงเจี้ยนจวินคนอ้วนถึงกล้าควงมาอวดเพื่อนร่วมชั้น

ถังจื้อฮว่าในฐานะเจ้าภาพวันนี้ ก็เอ่ยปากเปิดงานเป็นพิธี "พี่น้องทั้งนั้น เรื่องงานเรื่องการไม่ต้องพูดถึงให้เสียเวลา คำยินดีต้อนรับลี่ฉวินก็พูดไปหมดตั้งแต่หน้าประตูแล้ว เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยละกัน สองนาทีแรกตั้งหน้าตั้งตากินกับแกล้มไปก่อน หลังจากนั้นใครอยากทำอะไรก็เชิญตามสบาย เอ้า ลงมือๆ"

"เยี่ยม แฮปปี้สุดๆ ลุยเลย..." คนอ้วนส่งเสียงเชียร์รับมุก