บทที่ 88 ชนแก้วสานมิตรภาพ

พอคุยกันถูกคอ ทุกคนก็เลิกเกรงใจกัน หยางจ้านวางตัวดี รู้กาลเทศะ แต่ก็ทำตัวสบายๆ เป็นกันเอง

เขาเลือกคีบเนื้อห่านติดหนังบางๆ มาชิมก่อน รสชาติที่ได้มันเกินคาด อร่อยกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

เมนูแบบนี้หาร้านทั่วไปทำให้อร่อยยาก หยางจ้านเลยจดชื่อร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์แห่งนี้ไว้ในใจ กะว่าวันหลังมีโอกาสต้องแวะมาอุดหนุนบ่อยๆ ซะแล้ว

สำหรับผู้ชายสายกินจุปกติ อาหารจานแรกแค่ 2-3 นาทีก็กวาดเรียบจนพอรองท้องได้แล้ว บนโต๊ะแน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ห่านพะโล้ ผักสดๆ ที่ทางร้านปลูกเองก็หวานกรอบอร่อย เมนูพื้นบ้านอื่นๆ ก็ทำออกมาได้รสชาติดีไม่แพ้กัน

วันนี้แก๊งลุงสามคนเป็นตัวเอก หยางจ้านเห็นพวกแกก้มหน้าก้มตากินดื่มแบบไม่ห่วงภาพลักษณ์ ก็เดาได้เลยว่าเดี๋ยวพวกนี้ต้องงัดข้อดวลเหล้ากันแหงๆ

ก็ช่างเถอะ หยางจ้านประกาศจุดยืนเรื่องการดื่มของตัวเองไปแล้วว่า ขอรับผิดชอบแค่เหล้าขวดเดียว ดื่มหมดคือจบ จะไม่เข้าไปผสมโรงในสงครามเหล้าเถื่อนของพวกแกเด็ดขาด

ที่แอบหนักใจนิดหน่อยก็คือ เดี๋ยวพวกนี้จะกลับกันยังไงเนี่ย แม่งเอ๊ย ขับรถมากันทุกคนเลย แถมยุคนี้ก็ยังไม่มีบริการเรียกคนขับรถแทนด้วย ขืนปล่อยให้ขับกลับเองแล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา คงรู้สึกผิดแย่

"เอาล่ะๆ รองท้องกันพอสมควรแล้ว มาชนแก้วแรกกันก่อนดีกว่า" ถังจื้อฮว่าที่นิสัยดูครึ่งๆ กลางๆ จะลูกทุ่งก็ไม่ใช่ จะผู้ดีก็ไม่เชิง แต่เห็นชัดเลยว่าเป็นแกนนำของกลุ่ม "ไม่นึกไม่ฝันว่าลี่ฉวินจะย้ายมาทำงานแถวนี้ได้ พวกเราสามคนนี่มันมีวี่แววจะได้มาเจอกันจริงๆ แฮะ เอ้า ดื่มฉลองให้ความบังเอิญนี้หน่อยพวกเรา ชน!"

"เยี่ยม! ฉันกับจื้อฮว่าถึงจะอยู่เมืองเดียวกัน แต่ปีนึงเจอกันแทบไม่ถึงสองครั้งเลย พอมีลี่ฉวินมาเพิ่ม แถมยังมีน้องหยางจ้านอีกคน ทีนี้พวกเราก็รวมแก๊งตั้งโต๊ะไพ่นกกระจอกกันได้สบายแล้วโว้ย เอ้า หมดแก้ว!" คนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินยกแก้วขึ้นตะโกนอย่างฮึกเหิม

หยางลี่ฉวินหน้าบาน ยิ้มแฉ่ง ยกแก้วขึ้นมาขอพูดบ้าง "แม่งเอ๊ย ถ้ารู้ว่าจะได้มาเจอกับพวกแกที่นี่นะ ฉันฟาดใบหย่ากับอีนั่นทิ้งไปตั้งนานแล้ว มัวแต่เสียเวลาอยู่ตั้งสองปี ตอนนี้ตัวคนเดียวออกมาลุยงานละ ต่อไปนี้ชีวิตฉันมีแค่เพื่อนกับงานโว้ย เอ้า ชน!"

ได้ยินประโยคนี้ปุ๊บ หยางจ้านก็มโนภาพซีรีส์ดราม่าครอบครัวสะท้อนสังคมขึ้นมาในหัวได้เป็นฉากๆ ผัวเมียทะเลาะกัน การงานมีปัญหา สุดท้ายทนไม่ไหวขอหย่า เก็บกระเป๋าหนีออกจากบ้านมาเสี่ยงโชคต่างถิ่น แล้วบังเอิญมาเจอเพื่อนซี้สมัยเด็ก... พล็อตเป๊ะเว่อร์

ถังจื้อฮว่ากับคนอ้วนน่าจะรู้เรื่องนี้ดี ทั้งคู่เอื้อมมือไปตบไหล่หยางลี่ฉวิน ชนแก้วกันดังเป๊ง แล้วกระดกเหล้ารวดเดียวหมดแก้ว

หยางจ้านกับเจี่ยชิงชิงได้แต่มองหน้ากันแล้วยิ้มแห้งๆ ยกแก้วตัวเองขึ้นมาชูเป็นเชิงร่วมฉลอง แล้วก็จิบเบาๆ ไปตามระเบียบ

พอแก้วแรกหมด ชายวัยกลางคนทั้งสามก็จัดการรินเหล้ากันเอง

แน่นอนว่าคงไม่บ้าจี้ยกแกลลอน 5 ลิตรเทใส่แก้วโดยตรงหรอกนะ มันดูตลกไป! เถ้าแก่ร้านเตรียมเหยือกแบ่งเหล้าขนาดใหญ่มาให้สามใบเรียบร้อยแล้ว คนละใบไปเลย ดูทรงแล้วงานนี้คงมีกฎ 'กินเองรินเอง ไม่ต้องเกรงใจใคร' แหงๆ

เหล้าตกถึงท้อง อารมณ์ก็เริ่มมา

จากนั้นก็ไม่ต้องมีคำบรรยายอะไรให้มากความ ดวลเหล้ากันรัวๆ อีกสองแก้วติด ขนาดหยางจ้านยังต้องยอมกระดกเหมาไถรวดเดียวหมดถ้วยชาเคลือบไปหนึ่งถ้วย ถึงจะถือว่าผ่านช่วงพิธีเปิดงานไปได้

ระดับเซียนสุรากันทั้งนั้น โดนไปสามแก้วรวดก็แค่ขมวดคิ้วนิดหน่อย แต่พอน้ำเปลี่ยนนิสัยเริ่มออกฤทธิ์ ปากก็เริ่มทำงาน กินไปคุยไปดื่มไป บรรยากาศบนโต๊ะก็ครึกครื้นขึ้นมาทันตาเห็น

คนอ้วนคีบกับข้าวเข้าปากสองคำ แล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมากอดคอหยางลี่ฉวิน พูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งแบบลูกผู้ชาย "ลี่ฉวินเว้ย อย่าไปคิดมาก มาอยู่ถิ่นเราแล้ว อนาคตสดใสแน่นอน เรื่องงี่เง่าที่บ้านก็ปล่อยมันไปเถอะ"

สองคนชนแก้วกันแล้วกระดกพรวด คนอ้วนก็แกล้งทำเป็นกระซิบข้างหูหยางลี่ฉวิน "ดูฉันสิ เมียก็ไม่มี แต่อยู่ข้างนอกฉันก็ลั้นลาได้เต็มที่ ปล่อยวางซะ แล้วมาสนุกกับพวกเราดีกว่า"

ถังจื้อฮว่าเอื้อมมือไปตีมือคนอ้วนที่เกาะไหล่หยางลี่ฉวินอยู่ดังเผียะ คีบเนื้อปลาใส่ชามหยางลี่ฉวิน "ไอ้อ้วน เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระได้แล้ว ไว้ว่างๆ ค่อยคุยเรื่องนี้กัน ลี่ฉวิน มาอยู่ที่นี่สองเดือนแล้ว อาหารการกิน ที่พักโอเคไหมวะ"

หยางลี่ฉวินยิ้มกว้าง ยกแก้วขึ้นมาขอชนกับทั้งคู่แล้วกระดกรวดเดียวหมด "ไม่เป็นไร~~ ฉันปลงแล้วล่ะ แค่ได้เจอพวกแกฉันก็แฮปปี้แล้ว!"

กินกับแกล้มไปคำนึงแล้วก็พูดต่อ "ไม่มีอะไรที่ไม่ชินหรอก เมื่อก่อนฉันก็เคยมากวางตุ้งอยู่แล้ว ตำแหน่งในบริษัทก็ระดับเบอร์สองนะเว้ย ตอนนี้ก็พักอยู่ที่ไซต์งานไปก่อน ไว้มีเวลาค่อยให้บริษัทหาบ้านเช่าข้างนอกให้อยู่"

"ฮ่าๆๆ" จู่ๆ คนอ้วนก็หัวเราะลั่นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ "พวกแกลองคิดดูนะ คนนึงเรียนเก่งจบป.โท อีกคนมีเส้นสายแถมเคยเป็นทหาร แต่แม่งเอ๊ย ตอนนี้เป็นแค่เบอร์สองขององค์กรทั้งคู่ ฮ่าๆ ส่วนฉัน ไอ้เด็กหลังห้องไม่เอาถ่าน ดันกลายเป็นเถ้าแก่เบอร์หนึ่งซะงั้น งานนี้ข้าชนะขาดลอยเว้ย ฮ่าๆๆ"

เอาล่ะสิ เจอประโยคนี้เข้าไป หยางลี่ฉวินถึงกับล็อกคอคนอ้วนแล้วรัวกำปั้นใส่ ถังจื้อฮว่าก็ผสมโรงหัวเราะร่วน เอามือตบหลังคนอ้วนดังป้าบๆ

คนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินโดนรุมสกรัมจนร้องโอดโอย รีบยกมือไหว้ปะหลกๆ "ยอมแล้วๆ พี่ใหญ่ทั้งสอง ผมผิดไปแล้วค้าบ~~"

มุกตลกฝืดๆ ของคนอ้วนช่วยสลายบรรยากาศตึงเครียดที่แกสร้างขึ้นมาเองไปได้เยอะ หยางจ้านที่อายุสมองพอๆ กับพวกแก เข้าใจความผูกพันวัยเด็กแบบนี้ดี อายุสี่สิบแล้วยังเล่นหัวกันได้เหมือนเด็กๆ แบบนี้ เป็นมิตรภาพที่น่าอิจฉาจริงๆ

แล้วเสียงหัวเราะ ด่าทอ และเสียงชนแก้วก็ดังสลับกันไปมา ดื่มกันจนหน้าดำหน้าแดง...

ชายวัยกลางคนทั้งสามหมดสภาพความเนี้ยบไปเรียบร้อยแล้ว หยางลี่ฉวินปลดกระดุมเสื้อ ชายเสื้อโปโลหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ส่วนคนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินหนักกว่า ปลดหัวเข็มขัดทองเหลืองแบรนด์ LV ปล่อยพุงพลุ้ย นั่งหรี่ตาคาบบุหรี่ มือข้างนึงถือแก้วเหล้า อีกข้างคอยตบไหล่คนนู้นคนนี้ ขี้เถ้าบุหรี่หล่นใส่กางเกงก็แค่ปัดๆ ออกแบบลวกๆ

ถังจื้อฮว่าก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากัน หน้าร้อนแบบนี้แกดันใส่เสื้อกล้ามขาวไว้ข้างในเสื้อเชิ้ตแขนสั้น ตอนนี้ถอดเสื้อเชิ้ตพาดเก้าอี้ไปแล้ว ยกเท้าข้างนึงขึ้นมาเหยียบที่พักเท้าเก้าอี้ของหยางลี่ฉวิน มือข้างที่คีบบุหรี่ก็พาดอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ของหยางลี่ฉวิน ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงแหมะๆ ลงบนก้นเพื่อนรักอยู่ตลอดเวลา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา หยางจ้านกับเจี่ยชิงชิงนั่งกันเงียบๆ มาก เหล้าในแก้วของทั้งคู่ลดไปไม่ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ ไม่ได้มีฉากอ่อยหรือหยอดกันไปมาเหมือนในนิยายหรอกนะ โต๊ะกลมเบ้อเริ่ม นั่งห่างกันคนละฝั่งขนาดนี้ จะให้มาเล่นบทจีบกันก็ดูจะพยายามเกินไปหน่อย

หยางจ้านก็ไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไร นั่งกินกับแกล้มไปจิบเหล้าไป ฟังตาลุงสามคนรำลึกความหลังกันเพลินๆ ก็สนุกดีเหมือนกัน

เอาจริงๆ ชีวิตหยางจ้านตอนนี้ก็เหมือนกำลังรำลึกความหลังอยู่เหมือนกัน พอได้ยินพวกแกรำพึงรำพันว่า "คิดถึงสมัยก่อน ถ้าตอนนั้นฉันไม่..." , "วันนั้นถ้าฉันอยู่ด้วยนะ..." , "ไอ้เวรเอ๊ย ถ้าตอนนั้นฉันไม่ตาบอด..." หึๆ มันช่างอินซะไม่มี

แต่ก็นะ หนีเสือปะจระเข้ พอถังจื้อฮว่าขยี้ก้นบุหรี่ลงเขี่ยบุหรี่ แกก็ดันนึกถึงหยางจ้านขึ้นมาได้

แกหันมาบอกหยางจ้านว่า "เฮ้ย ไอ้น้อง มาชนแก้วกับพี่ใหญ่สองคนนี้หน่อยสิ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ หยางจ้านยังไม่ทันตั้งตัว ถังจื้อฮว่าก็ดึงตัวหยางลี่ฉวินเข้ามาหา "หยุดๆๆ มานี่เลย น้องฉันจะขอชนแก้วด้วย แม่งเอ๊ย วันหลังมีเรื่องดีๆ อะไร ต้องนึกถึงน้องฉันด้วยนะเว้ย เข้าใจไหม~~~!"

หยางลี่ฉวินตอนนี้กำลังได้ที่ คว้าเหยือกเหล้ามาเทใส่ถ้วยชาเคลือบของตัวเองจนเต็มปรี่ ยกขึ้นมาชนกับหยางจ้านแล้วกระดกรวดเดียวหมดแก้ว

"ไร้สาระน่า เพิ่งย้ายมาก็ได้น้องชายเพิ่มตั้งคนนึง มีเรื่องดีๆ อะไรจะไม่บอกได้ไงวะ แม่งเอ๊ย ต่อให้ไม่มีเรื่องดีๆ ฉันก็จะหาเรื่องดีๆ มาประเคนให้น้องชายฉันให้ได้ จริงไหมไอ้น้อง ฮ่าๆๆ"

หยางจ้านก็ไม่ทำให้เสียหน้า เหมาไถครึ่งถ้วยที่เหลือก็ถูกกระดกพรวดเดียวเกลี้ยง

"พี่ลี่ฉวิน เรื่องดูแลไม่ดูแลน่ะเอาไว้ก่อน วันนี้ได้เจอทั้งคนบ้านเดียวกันแถมได้พี่ชายเพิ่มอีกสองคน ผมนี่โคตรดีใจเลย"

พูดจบ หยางจ้านก็รินเหมาไถใส่ถ้วยตัวเองจนเต็ม ชูขึ้นไปชนกับถ้วยของหยางลี่ฉวิน "ผมไม่ได้คุยโวนะพี่ เรื่องเงินผมไม่ขัดสน ในขอบเขตงานของผม โครงการพัฒนาเขตอ่าวกวางตุ้งทั้งหมด ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับน้ำมัน พี่สั่งมาได้เลย ถ้าผมจัดการให้ไม่ได้ ผมจะไม่มาเสนอหน้าให้พี่เห็นอีกเลยเอ้า!"

หยางจ้านแกล้งทำเสียงอ้อแอ้เหมือนคนเมานิดๆ ก็แหม อยู่ในวงเหล้าแบบนี้ ขืนไม่คุยโวโอ้อวดบ้างมันก็จะดูแปลกแยกไปหน่อย

หยางลี่ฉวินรินเหล้าใส่ถ้วยตัวเองจนเต็มอีกรอบ ยกแก้วขึ้นเป็นเชิงรับคำท้า แล้วกระดกรวดเดียวหมด ยกนิ้วโป้งให้หยางจ้านพร้อมกับหัวเราะลั่น "ฉันเชื่อว่านายมีปัญญาทำได้ ไอ้น้องเอ๊ย ตอนนี้ฉันตัวคนเดียวไร้พันธะ ออกมาลุยงานเต็มที่

นายรอรับโทรศัพท์ฉันได้เลย แค่เรื่องซัปพลายน้ำมันดีเซลเนี่ยนะ ขอเวลาอีกครึ่งเดือนให้ฉันเคลียร์งานให้เข้าที่ก่อน แม่งเอ๊ย โปรเจกต์ถมทะเลสิบกว่าตารางกิโลเมตร โปรเจกต์ย่อยอีกเป็นสิบๆ โปรเจกต์ ฉันจะรวบยอดการใช้น้ำมันทั้งหมดมาไว้ที่ฉันเอง

ถึงตอนนั้น ฉันจะคุมทั้งข้อมูลและตารางงาน เอาเรื่องการจัดหาน้ำมันไปผูกกับเรื่องการเบิกจ่ายเงินของโปรเจกต์ คอยดูนะ ออร์เดอร์ยักษ์ขนาดนี้ นายรับไหวแค่ไหน ฉันก็จะประเคนให้หมดเลย"

เชี่ยเอ๊ย หยางจ้านแอบอุทานในใจ 'พี่ใหญ่ พี่โม้ใหญ่ไปป่าววะเนี่ย'

โปรเจกต์ถมทะเลน่ะกินเวลาหลายปี ผู้รับเหมาช่วงแต่ละรายก็ใช้น้ำมันกันมหาศาล เพราะเครื่องจักรหลักๆ ก็คือรถแบ็กโฮ รถบรรทุกดิน รถบรรทุกทราย

ไอ้รถพวกนี้มันขับไปเติมน้ำมันที่ปั๊มไม่ได้หรอกนะ เพราะงั้นทุกไซต์งานก็ต้องตั้งแทงก์น้ำมันของตัวเองไว้คอยเติม บางเจ้าลงทุนซื้อรถน้ำมันคันเล็กๆ มาวิ่งเติมให้เครื่องจักรในไซต์งานเลยด้วยซ้ำ

พวกเถ้าแก่รับเหมาพวกนี้เส้นสายยั้วเยี้ย ซัปพลายเออร์หน้าใหม่อย่างพวกหยางจ้านเจาะตลาดเข้าไปยากมาก

ขนาดขงผิงอัน เซลส์รุ่นเก๋าในแผนก แกยังมีคอนเนกชันกับเถ้าแก่บ้านเดียวกันที่รับเหมางานอยู่แถวนั้น แค่ได้ยอดสั่งน้ำมันจากรายย่อยพวกนี้ แกก็กินอิ่มนอนหลับสบายแล้ว

ชาติที่แล้ว หยางจ้านเคยตามขงผิงอันไปวิ่งหาลูกค้าแถวไซต์งานพวกนี้ตั้งหลายรอบ แต่ไม่เคยเจาะลูกค้าใหม่ได้เลยสักราย

เหยียนเฟิงเองก็มีลูกค้ารายใหญ่อยู่แถวนั้นเจ้านึง ตอนนั้นแกยังใจดีแบ่งยอดขายมาให้หยางจ้านอยู่บ่อยๆ หยางจ้านเลยต้องคอยขับรถไปส่งน้ำมันให้ลูกค้าเจ้านี้เป็นประจำ

หรือว่า... นี่คือตัวแปรใหม่ เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวงั้นเหรอ?

ช่างมันเถอะ ขี้เกียจคิดให้ปวดหัว ในเมื่อโม้ไปแล้วก็ต้องไปให้สุด

หยางจ้านไม่สนหรอกว่าหยางลี่ฉวินจะมีน้ำยาทำได้อย่างที่พูดจริงไหม แต่ที่แน่ๆ เขาจะไม่ยอมน้อยหน้าเด็ดขาด

ตามสเตปเดิม หยางจ้านควักนามบัตรบริษัทกวงฮุยปิโตรเลียมส่งให้หยางลี่ฉวิน พร้อมกับพรีเซนต์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "พี่ลี่ฉวิน เอาแค่ในเมืองฮุ่ยเฉิงนี่นะ สองบริษัทนี้ ทั้งรัฐวิสาหกิจและเอกชน ถือว่าใหญ่สุดแล้ว ขอแค่ผมยกหูโทรศัพท์กริ๊งเดียว พี่อยากได้น้ำมันเยอะแค่ไหน ผมก็จัดส่งให้ได้ไม่อั้น"

ซดเหล้าขาวไปสองแก้วรวด อารมณ์หยางจ้านก็เริ่มมา การได้พูดจาโอ้อวดด้วยความมั่นใจนี่มันสะใจจริงๆ

"แถมนะ... เรื่องมิตรภาพก็ส่วนมิตรภาพ เรื่องผลประโยชน์ก็ต้องชัดเจน! ถ้ารับออร์เดอร์จากพี่ลี่ฉวินมา ได้ค่าคอมมิชชันตามเรตตลาดเท่าไหร่ ผมแบ่งให้พี่เป็นเงินสด จ่ายตรงทุกเดือน แฟร์ๆ แบบนี้แหละพี่!"

หยางลี่ฉวินรินเหล้าแล้วชนแก้วอีกรอบ ยกนิ้วโป้งให้ ทุบโต๊ะดังปัง ถอนหายใจด้วยความชื่นชม "ใจป้ำมากไอ้น้อง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงรวยแถมยังมีบารมีตั้งแต่ยังหนุ่ม เอาเป็นว่า พี่จะไม่พูดพร่ำทำเพลงละ นายรอรับโทรศัพท์พี่ได้เลย"

"เปิดเครื่อง 24 ชั่วโมง สแตนด์บายรอรับสายพี่เสมอครับ ฮ่าๆ"

คนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินอาศัยจังหวะที่สองคนนี้กำลังโม้กันมันหยด แอบหันไปกระซิบกระซาบหยอกล้อกับเจี่ยชิงชิงอยู่เงียบๆ

พอได้ยินเสียงหัวเราะลั่นของหยางจ้าน แกก็รีบหันมาผสมโรงโชว์พาวบ้าง "เฮ้ย ไอ้น้อง ออร์เดอร์หลักหมื่นตันของลี่ฉวินน่ะมันเรื่องของอนาคต โรงงานเล็กๆ ของพี่ก็ต้องสั่งน้ำมันดีเซลเดือนละ 20 ตันเหมือนกันนะเว้ย มาชนแก้วกับพี่หน่อย พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่ให้ชิงชิงส่งเอกสารไปให้ ฮ่าๆ"

หยางจ้านก็ไม่ได้ปอดแหก เอาจริงๆ เรื่องยอดขายยอดลูกค้าอะไรเนี่ย เขาไม่ได้แคร์เลยสักนิด ตอนนี้ชีวิตไม่ได้ปากกัดตีนถีบต้องมานั่งง้อลูกค้าแล้ว

แต่ในเมื่อแกเอ่ยปากชวน แถมเขาก็ทำงานสายนี้อยู่ จะมาทำท่ารังเกียจก็ใช่ที่ เรื่องทักษะการเข้าสังคมหยางจ้านน่ะอยู่ในระดับแนวหน้าอยู่แล้ว

คราวนี้หยางจ้านไม่จิบครึ่งแก้วแล้ว รินเต็มแก้วชนกับคนอ้วนเลย

"พี่เจี้ยนจวิน เรื่องเหล้าน่ะ... ผมเต็มที่กับพี่เสมอ"

"โรงงานพี่ก็อยู่ไกลจากผมพอสมควรนะ แถมราคาน้ำมันผมก็ไม่ได้ถูกๆ พี่เป็นเถ้าแก่เอง ก็ลองดีดลูกคิดดูให้ดีๆ ก่อน อย่ามาเพิ่มต้นทุนบริษัทตัวเองเพื่อจะมาอุดหนุนผมเลยครับ"

หยางจ้านควักบุหรี่แจกตาลุงทั้งสามคน พอจุดไฟเสร็จก็อธิบายต่อ "พูดตามตรงนะพี่ ที่ผมทำงานนี้ก็แค่หาอะไรทำแก้เซ็งไปงั้นแหละ ไม่ได้หวังรวยจากงานนี้หรอก ฮ่าๆ"

หัวเราะเสร็จก็หันกลับไปหาหยางลี่ฉวิน "แต่ออร์เดอร์ยักษ์ของพี่ลี่ฉวินนี่ ผมต้องเอามาให้ได้นะ บริษัทปิโตรเคมีน่ะผมทำยอดทะลุเป้าเป็นอันดับหนึ่งตั้งนานแล้ว แค่พ่วงลูกค้าเล็กๆ น้อยๆ ไปให้พอเป็นพิธีก็พอ"

"แต่ทางบริษัทกวงฮุยนี่สิ ยังต้องการลูกค้ารายใหญ่อยู่นะ บริษัทนี้เขากำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ในอีกสองปีข้างหน้า ลูกชายเถ้าแก่ก็ซี้กับผมมาก ในฐานะเพื่อนซี้ ผมก็ต้องช่วยแกปั่นยอดขายหน่อย"

"อ้อ เข้าใจละ~~"

"อืมม์ เข้าใจๆ..."

หลังจากเปิดอกคุยกันแบบลูกผู้ชาย คนอ้วนกับหยางลี่ฉวินก็มองหยางจ้านเปลี่ยนไปทันที จากน้องชายกลายเป็นเพื่อนร่วมก๊วนอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น สงครามดวลเหล้าก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด...