บทที่ 89 วันหยุดตระเวนดูปั๊มน้ำมัน

เช้าวันเสาร์

หยางจ้านตื่นแต่เช้าออกไปวิ่งจ็อกกิง ความจริงเมื่อคืนเขาก็นอนค่อนข้างเร็ว 5 ทุ่มก็เข้านอนแล้ว สำหรับคนโสดถือว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ

เมื่อคืนหยางจ้านจัดการเหมาไถไปขวดนึง หลังจากนั้นก็ควบคุมตัวเองอย่างมีสติ ไม่ไปร่วมวงดวลเหล้ากับพวกตาลุงอีก นั่งดูพวกแกกินทิ้งกินขว้าง ตะโกนโหวกเหวกโวยวายไปพลางๆ

เอาจริงๆ หยางจ้านประเมินตาลุงสามคนนี้ต่ำไปหน่อย เหล้าเถื่อนแกลลอนนึงโดนพวกแกแบ่งกันกินจนเกลี้ยง

แค่นั้นยังไม่พอ สุดท้ายยังตบเบียร์เข้าไปอีกคนละสองขวด ถึงจะยอมเลิกรา

ตาลุงจอมปล่อยผีทั้งสามเมาพับหลับเป็นตาย หยางจ้านไปจ่ายเงินเสร็จก็มานั่งกลุ้มว่าจะส่งพวกแกกลับยังไงดี

กำลังคิดอยู่ว่าจะหาโรงแรมใกล้ๆ โยนพวกแกเข้าไปนอน หรือจะจ่ายทิปให้เฝิงคุนพาคนขับรถมาช่วยขับรถกลับให้ดีไหม ถือเป็นการเปิดธุรกิจบริการคนขับรถแทนล่วงหน้าซะเลย?

กำลังกลุ้มใจอยู่ เจี่ยชิงชิงก็พูดขึ้นมาให้หยางจ้านเบาใจ ที่แท้ผู้ช่วยคนสวยก็จัดการเตรียมการไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เจี่ยชิงชิงโทรเรียกคน ไม่ถึง 10 นาที ก็มีรถเก๋งคันนึงขับพาลูกน้องวัยรุ่นสามคนมาถึง

ต้องยอมรับเลยว่า คนอ้วนเจี่ยงเจี้ยนจวินถึงภายนอกจะดูทีเล่นทีจริง แต่เวลาทำงานแกก็มีความรับผิดชอบใช้ได้เลย สั่งเจี่ยชิงชิงให้จัดคนขับรถจากโรงงานมาคอยสแตนด์บายเคลียร์ปัญหาให้ล่วงหน้า

ต้องรู้ก่อนนะว่าโรงงานแกอยู่ห่างจากที่นี่ขับรถตั้งชั่วโมงกว่า แกก็ไม่บ่นว่าลำบาก รู้ดีว่าเพื่อนอีกสองคนทำงานในหน่วยงานรัฐ ถ้าเมาแล้วเรียกคนอื่นมาช่วย ถึงจะจัดการได้แต่ก็คงดูไม่ค่อยดี

หยางจ้านอดชื่นชมในใจไม่ได้ เถ้าแก่บ้านนอกคนนี้คบได้จริงๆ แฮะ!

สรุปว่าคนอ้วนกับหยางลี่ฉวินก็มีคนมาจัดการส่งกลับให้เรียบร้อย ตอนแรกพวกนั้นกะจะช่วยขับรถให้หยางจ้านด้วย แต่ตอนนั้นหยางจ้านก็เริ่มกรึ่มๆ แล้ว วัยรุ่นพอเหล้าเข้าปากก็อยากจะโชว์พาวเป็นธรรมดา เลยปฏิเสธความหวังดี ขับรถไปส่งถังจื้อฮว่าด้วยตัวเองซะเลย

การทำแบบนี้มันอันตรายมาก ตอนเช้าตื่นมา หยางจ้านยังแอบด่าตัวเองในใจ สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาด

แม่งเอ๊ย ขับรถก็ยังคาดเข็มขัดนิรภัยจนเป็นนิสัย แต่เสือกเมาแล้วขับเนี่ยนะ สมองมีปัญหาชัดๆ! ต้องจำไว้เป็นบทเรียน!

ถึงสภาพร่างกายของหยางจ้านในตอนนี้ ดื่มเหล้าขาวไปขวดนึงก็ยังคุมสติได้สบายๆ แต่แอลกอฮอล์มันก็ทำให้คนเราฮึกเหิมและประมาทได้ เวลาขับรถมันก็จะมีความห้าวขึ้นมานิดๆ ได้แต่สวดมนต์ขอให้ไม่เกิดอุบัติเหตุก็แล้วกัน!

...

จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ หยางจ้านก็กินมื้อเช้าเป็นขนมปังไข่กับนม ดูเวลายังไม่ถึง 8 โมง เดาว่าเหยียนเฟิงกับกู้เหว่ยน่าจะยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ

เลยนึกครึ้มใจ ขับรถไปจอดมุมลานหน้าบ้าน ลากสายยางมาเปิดโหมดล้างรถด้วยตัวเอง

ไม่มีอุปกรณ์ล้างรถเฉพาะทาง ก็ใช้มือบีบปลายสายยางแข็งๆ พอแรงดันน้ำเพิ่ม น้ำก็ฉีดออกไปได้ไกล เล่นฉีดน้ำสนุกเหมือนเด็กๆ โดยใช้ข้ออ้างว่าล้างรถ

ยังคิดอยู่เลยว่าจะไปซื้อชุดอุปกรณ์ฉีดน้ำสำหรับล้างรถแบบครบวงจรมาไว้ วันหลังจะได้เอาไว้ล้างรถ รดน้ำต้นไม้ ฉีดล้างพื้น เล่นให้สนุกไปเลย

ล้างรถสี่ล้อไปเล่นไปจนเสร็จ ก็เข็นรถสองล้อ (มอเตอร์ไซค์) มาล้างต่อจนเสร็จ ถึงได้รับโทรศัพท์จากเหยียนเฟิง

เหยียนเฟิงบอกที่อยู่ปั๊มน้ำมันในเขตฮุ่ยตงให้หยางจ้าน นัดเจอกันที่ปั๊มตอน 10 โมง หยางจ้านถึงได้ค่อยๆ เก็บของออกจากบ้าน

ตอนอยู่บนรถ หยางจ้านก็กะระยะทางดูแล้ว ตำแหน่งของทั้งสองฝ่ายกับที่ตั้งของปั๊มน้ำมันเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมพอดี เลยไม่ต้องรีบร้อนอะไร

เอาเข้าจริงหยางจ้านค่อนข้างชอบการขับรถมือเดียว อีกมือคีบบุหรี่นะ ยิ่งได้ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูที่สมรรถนะดีๆ แบบนี้ด้วยแล้ว ยิ่งเพลิน

เช้าวันเสาร์ ขับรถลัดเลาะไปตามถนนสายรอง ถนนสายหลัก และถนนสายย่อย ไม่เร่งรีบ เวลาจะแซงก็แค่เหยียบคันเร่ง รถก็พุ่งทะยานไปอย่างนุ่มนวลและคล่องตัว จะเอาเครื่องบิน ปืนใหญ่ หรือเรือยอร์ชไปทำไม ความสุขง่ายๆ ตรงหน้านี่แหละหอมหวานที่สุดแล้ว

ยังไม่ทัน 10 โมง รถบีเอ็มดับเบิลยูสองคันก็ขับตามกันเข้าไปในปั๊มน้ำมันเล็กๆ ริมถนนสายหลักฝั่งตะวันออกขาออกจากเมืองในเขตฮุ่ยตง ป้ายราคาหน้าปั๊มเขียนชื่อปั๊มไว้ว่า "ปั๊มน้ำมันฮุ่ยเฟิง สาขาตะวันออก"

พอลงจากรถ ทุกคนก็มารวมตัวกัน มีคนสามคนเดินออกมาต้อนรับจากออฟฟิศปั๊มน้ำมัน หนึ่งในนั้นเป็นคนหนุ่มใส่ชุดพนักงานปั๊ม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผู้จัดการปั๊มแน่นอน

อีกสองคนที่อายุมากกว่า คนนึงหน้าตาดูเป็นเถ้าแก่ อีกคนแต่งตัวเนี้ยบ ท่าทางนอบน้อม เอาเถอะ ใครดูก็รู้ว่าเป็นเถ้าแก่กับลูกจ้างระดับสูง

กู้เหว่ยกับเหยียนเฟิงน่าจะเคยดิวกับเถ้าแก่คนนี้มาหลายรอบแล้ว เลยไม่มีการแนะนำตัวหรือทักทายตามมารยาทอะไรกันวุ่นวาย เหยียนเฟิงแค่กระซิบข้างหูหยางจ้านบอกว่าเถ้าแก่ชื่อ "ประธานหลี่" ส่วนลูกจ้างระดับสูงชื่อ "หวังฉี" ส่วนผู้จัดการปั๊มในชุดพนักงานนั่นก็โดนเมินไปตามระเบียบ

จากนั้นประธานหลี่ก็พาทุกคนเดินดูรอบๆ ปั๊ม ซึ่งก็ไม่มีอะไรให้ดูมากนัก เป็นแค่ปั๊มเล็กๆ มีหัวจ่ายแบบ 2*2 (2 ตู้ ตู้ละ 2 หัวจ่าย) หัวจ่ายก็ค่อนข้างเก่า เป็นรุ่นเก่าที่มีสายจ่ายน้ำมันตู้ละ 4 สาย หน้าหลังรวมกัน แต่ดูจากหน้างานแล้วธุรกิจก็ถือว่าใช้ได้ มีรถเข้ามาเติมน้ำมันอยู่เรื่อยๆ

เป้าหมายหลักของการมาดูสถานที่คือ ดูทำเล ขนาดพื้นที่ และข้อมูลผลประกอบการ เอาจริงๆ ข้อมูลผลประกอบการอะไรนั่นก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากหรอก ปั๊มน้ำมันพวกนี้หลับตาเหมาซื้อไปยังไงก็กำไร

แต่ก็เหมือนเวลาไปจ่ายตลาดซื้อผัก ถึงจะซื้อกะหล่ำปลีก็ยังต้องหยิบขึ้นมาดูหน่อย ทุกคนมาเดินดูให้เป็นพิธีก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เท่านั้นแหละ

การซื้อขายปั๊มน้ำมันแบบนี้ ถ้าไม่ใช่คนในวงการ คุณไม่มีทางได้รู้ข่าวหรอก ถ้าคิดจะเปิดปั๊มน้ำมันใหม่เองยิ่งยากเข้าไปใหญ่

ในยุคที่บริษัทยักษ์ใหญ่ยังคงเดินหน้ากวาดซื้อที่ดินทำปั๊มแบบนี้ เอกชนทั่วไปทำได้แค่มองหาโอกาสตามซอกหลืบ จะไปแย่งชิงพื้นที่กับบริษัทใหญ่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

หยางจ้านจำได้ว่าตอนที่เขาเข้าทำงานในบริษัท บริษัทปิโตรเคมีสาขาเมืองฮุ่ยเพิ่งจะควบรวมสาขาย่อยในเมืองเล็กๆ สองแห่งรอบนอกเข้าด้วยกัน กลายเป็นบริษัทปิโตรเคมีสาขาระดับภูมิภาค

ตอนนั้นปั๊มน้ำมันในเครือบริษัทระดับภูมิภาคมีรวมกันแค่ร้อยกว่าแห่ง แต่ไม่กี่ปีหลังจากนั้น จำนวนปั๊มก็พุ่งพรวดเป็นสามร้อยกว่าแห่ง ไม่ว่าจะเป็นปั๊มสร้างใหม่ ปั๊มที่กว้านซื้อมา หรือปั๊มแฟรนไชส์ ช่วงเวลานี้ถือเป็นยุคทองของการขยายอาณาจักรปั๊มน้ำมันเลยก็ว่าได้

ดังนั้น หลังจากที่กลุ่มคนเดินดูผ่านๆ ตาเสร็จ ก็รีบมุ่งหน้าไปยังปั๊มน้ำมันแห่งที่สอง ประธานหลี่พาแค่ลูกจ้างอย่างหวังฉีขับรถนำทางไป

รถที่ขับก็นำก็เป็นแค่ โตโยต้า เรซเท่านั้น จะเห็นได้ว่าเถ้าแก่คนนี้ฐานะก็งั้นๆ ดันรนหาที่ไปเล่นพนันที่มาเก๊าจนหมดตัว พอเกิดเรื่องก็ไม่มีเส้นสายหรือช่องทางดีๆ มาแก้ปัญหา

ก็นับว่าเป็นโชคดีของกู้เหว่ยที่มีเพื่อนฝูงกว้างขวาง เลยได้รับข่าวนี้มา และพอดีกับที่หยางจ้านพาพวกเขาทำเงินก้อนโตมาได้ก่อนหน้านี้ พวกเขาเลยมีทุนหนาพอที่จะกลืนเค้กก้อนนี้ลงท้อง

ปั๊มน้ำมันแห่งที่สองตั้งอยู่กึ่งกลางถนนสายรองระหว่างเขตฮุ่ยตงกับเขตฮุ่ยหยาง ชื่อว่า "ปั๊มน้ำมันฮุ่ยเฟิง สาขากลาง" เอาเถอะ คำว่ากลางน่าจะหมายถึงอยู่ตรงกลางระหว่างสองเขตเมืองนั่นแหละ

ปั๊มนี้ใหญ่ขึ้นมาหน่อย มีหัวจ่ายแบบ 3*2 (3 ตู้ ตู้ละ 2 หัวจ่าย) รวม 6 หัวจ่าย แต่ข้อเสียคือฝั่งตรงข้ามถนนห่างออกไปแค่ 2-3 กิโลเมตร มีปั๊มน้ำมันของบริษัทปิโตรเคมีตั้งอยู่

แต่ก็ไม่เป็นไร พวกหยางจ้านไม่ได้กะจะมาปั้นยอดขายแข่งกับใครอยู่แล้ว ถึงเวลาค่อยเอาไปเข้าระบบแฟรนไชส์ให้บริษัทใหญ่เข้ามาบริหารจัดการให้ก็สิ้นเรื่อง

ดูเสร็จใช้เวลาสิบนาที ก็ไปดูปั๊มน้ำมันแห่งที่สามต่อ ปั๊มนี้อยู่ค่อนข้างไกล ข้ามเขตฮุ่ยหยางไปอยู่แถวชานเมืองเซินเจิ้น ริมถนนสายรองใกล้ทางขึ้นลงทางด่วนที่กำลังก่อสร้าง

ทำเลอาจจะดูห่างไกลไปหน่อย แต่พื้นที่กว้างขวางมาก หยางจ้านประเมินด้วยสายตา ปั๊มที่ชื่อ "ปั๊มน้ำมันฮุ่ยเฟิง สาขาชานเมือง" นี้ น่าจะมีพื้นที่กว้างขวางพอๆ กับปั๊มห้าดาวริมทางด่วนที่เขาเคยไปฝึกงานครั้งแรกเลยล่ะ

ใต้หลังคาปั๊มมีหัวจ่ายค่อนข้างใหม่จัดเรียงแบบ 3*3 รวม 9 ตู้ มีทั้งจุดเติมน้ำ เติมลม จุดซ่อมบำรุง และหอพักพนักงานครบครัน ถึงจะดูเก่าไปนิด แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

หยางจ้านชักจะสงสัย ทำเลปั๊มพวกนี้จะบอกว่าดีมากก็ไม่เชิง แต่จะบอกว่าแย่ก็ไม่ใช่

แต่ดูจากโหงวเฮ้งประธานหลี่คนนี้แล้ว ไม่น่าจะมีบารมีหรือเส้นสายพอที่จะฮุบปั๊มระดับนี้มาเป็นของตัวเองได้นะ เลยแอบกระซิบถามเหยียนเฟิง "ปั๊มพวกนี้ก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ ประธานหลี่คนนี้ไปเอาเส้นสายกับทุนมาจากไหนถึงสร้างอาณาจักรได้ขนาดนี้เนี่ย"

เหยียนเฟิงกับหยางจ้านแกล้งเดินเลี่ยงออกไปสูบบุหรี่ไกลๆ แล้วตอบยิ้มๆ อย่างมีเลศนัย "หมอนี่เมื่อก่อนเคยมีพ่อคอยหนุนหลังน่ะสิ! พ่อตาแก่เพิ่งจะตายไปเมื่อห้าปีก่อน พอประธานหลี่คนนี้รับช่วงต่อ ตอนแรกก็ยังพอประคองตัวไปได้ หลายปีมานี้ยังพอมีเงินเหลือไปกว้านซื้อที่ดินมาตุนไว้อีกสองแปลง ใครจะไปรู้ว่าโดนคนหลอกไปถลุงเงินที่มาเก๊า แค่ครึ่งปีก็ล้างผลาญสมบัติบรรพบุรุษซะเกลี้ยง"

อัดควันเข้าปอดไปเฮือกนึงก็ถอนหายใจ "ท่านหยางจ้าน~~ มาเก๊านี่มันน่ากลัวจริงๆ ต่อไปพวกเราอย่าไปเหยียบที่นั่นกันเลยนะเว้ย!"

หยางจ้านพยักหน้าเห็นด้วย หัวเราะ "ใครอยากไปก็เชิญ ผมคนนึงล่ะที่ไม่สนไอ้พวกการพนันพรรค์นั้น หาเพื่อนตั้งวงไพ่นกกระจอกยังสนุกกว่าเยอะเลย หึๆ"

"เออ จริงด้วย คืนนี้ดูเสร็จ ไปหาอะไรกินในเมืองแล้วตั้งวงไพ่นกกระจอกกันดีกว่า หึๆ"

"จัดไป เซียนไพ่อย่างผมไม่ได้โชว์ฝีมือมานานแล้ว ฮ่าๆ"

กู้เหว่ยปลีกตัวจากประธานหลี่ เดินเข้ามาสูบบุหรี่ด้วย "มีเรื่องอะไรดีๆ วะ ขำกันหน้าบานเชียว"

"พี่เฟิงบอกว่าคืนนี้กินข้าวเสร็จจะไปตั้งวงไพ่ ผมเลยบอกว่าต้องหาคนกระเป๋าหนักๆ มาเล่นด้วยนะ ไม่งั้นถ้าผมมือขึ้นกวาดเรียบเดี๋ยวจะมีคนหมดตัวเอา ฮ่าๆ" หยางจ้านพูดติดตลก

"ไม่ต้องห่วง ฝั่งนี้เสร็จธุระพอดีแวะไปหาเหล่าเจ้า หมอนั่นปล่อยเงินกู้ ไม่กลัวเสียเงินหรอก ฮ่าๆ"

"แล้วเราจะเอายังไงต่อครับ พี่เหว่ย"

"ดูปั๊มครบหมดแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรน่าห่วง พวกใบอนุญาตเอกสารสิทธิ์อะไรก็เช็กเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวแวะหาอะไรกินรองท้องง่ายๆ แล้วไปดูที่ดินอีกสองแปลงต่อ

ถ้าไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร คืนนี้ไปหาเหล่าเจ้าก็ตกลงเรื่องกู้เงินได้เลย วันจันทร์หน้าก็จะได้รีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จๆ ซะที"

พูดจบ กู้เหว่ยก็กระซิบต่อ "ประธานหลี่คนนี้อาการหนักแล้ว เร่งยิกๆ ให้รีบโอนเงิน จะได้เอาไปเคลียร์หนี้สินที่พอกหางหมูอยู่ให้จบๆ"

หยางจ้านกับเหยียนเฟิงฟังแล้วก็มองหน้ากันพยักหน้า จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ

จากนั้น กลุ่มคนกับรถสามคัน ก็แวะกินข้าวมื้อเที่ยงง่ายๆ ที่ร้านอาหารริมทาง แล้วก็ไปดูที่ดินทั้งสองแปลงต่อ

ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ได้มาดูแค่ผ่านๆ วันเดียวนี่คงวิ่งดูไม่ครบทุกที่แน่ๆ

ที่ดินสองแปลงอยู่ห่างกันเป็นเส้นตรงตั้ง 40 กว่ากิโลเมตร แปลงนึงอยู่ชานเมืองฮุ่ยเฉิง พื้นที่แค่พันกว่าตารางเมตร อ้างว่าอยู่ติดเขตพัฒนาเศรษฐกิจ แต่อันที่จริงก็เป็นแค่คำโฆษณาชวนเชื่อเท่านั้นแหละ แถวนี้หยางจ้านก็ไม่ค่อยคุ้นซะด้วย อนาคตจะเจริญหรือเปล่าผีเท่านั้นที่รู้

ส่วนที่ดินอีกแปลงกว้างขวางเอาเรื่อง อยู่ในเขตอ่าวกวางตุ้ง ใกล้กับเขตพัฒนาเศรษฐกิจฮุ่ยหยาง แต่ดันเป็นที่ดินชนบท แถมยังมีแต่ป่าหญ้ารกชัฏปกคลุมอยู่เลย

พื้นที่ตั้ง 100 หมู่ (ประมาณ 41 ไร่) หยางจ้านกะว่าถ้าซื้อมาได้ในราคาหลักแสนก็ถือว่าสุดยอดแล้ว แต่ประธานหลี่บอกว่าพื้นที่แถวนี้ในอนาคตอาจจะถูกพัฒนาทั้งหมด มีคนมากว้านซื้อที่ดินตุนไว้เยอะแล้ว

หยางจ้านหยิบแผนที่โฉนดกับแผนที่จริงมาดูเปรียบเทียบกันอย่างไม่ค่อยเชื่อใจนัก ก็พบว่าข้างๆ มีแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลลงทะเล หยางจ้านรีบเรียกให้ทุกคนขึ้นรถ ขับไปตามทางดินลูกรังมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำสายนั้น

ระยะทางแค่ไม่กี่ร้อยเมตร ก็เห็นแม่น้ำสายเล็กๆ กว้างหลายสิบเมตรไหลเอื่อยๆ มุ่งหน้าสู่ทะเล สองฝั่งแม่น้ำยังเป็นป่าชายเลนที่ดูรกทึบ มีนกกระสาขาวและนกกระเรียนขาวบินโฉบไปมาเหนือน้ำและยอดไม้

หยางจ้านก้มหน้าตรวจสอบขอบเขตที่ดินในโฉนดอีกครั้ง เอาล่ะ ยืนยันได้เลยว่านี่มันเจอหีบสมบัติใบเล็กเข้าให้แล้ว!

ไม่ได้เป็นขุมทรัพย์มหาศาลอะไรหรอก แต่หยางจ้านจำได้แม่นว่า ในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า พื้นที่แปลงนี้จะถูกนำไปพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยและพื้นที่เชิงพาณิชย์ทั้งหมด มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่หลายแห่งเข้ามาร่วมทุนกับเจ้าของที่ดิน สร้างเป็นโครงการหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่ โดยกลุ่มลูกค้าหลักคือนักลงทุนจากเซินเจิ้น ฮ่องกง และนักลงทุนจากทางเหนือ

โครงการพวกนี้เอาเข้าจริงอัตราการเข้าอยู่ก็ไม่ได้เยอะอะไรนักหรอก แต่สภาพแวดล้อมหลังสร้างเสร็จคือดีงามมาก ชาติที่แล้วหยางจ้านก็เคยโดนหูชิ่งฮว๋า เพื่อนร่วมงานแถมเป็นคนบ้านเดียวกันป้ายยา จนหลวมตัวไปซื้อบ้านพักตากอากาศไว้หลังนึงในโครงการยักษ์ของปี้กุ้ยหยวน ที่อยู่ติดปากอ่าวตรงนี้แหละ

แต่เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือที่ดิน 100 หมู่นี้ตอนนี้อาจจะดูไร้ราคา แต่ในอีกสิบปีข้างหน้า ถ้าเอาไปร่วมทุนกับบริษัทอสังหาฯ สร้างเป็นหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่ หึๆ มูลค่าตลาดแตะหลักร้อยล้านแน่นอน อย่ามองว่ามันเป็นแค่หลุมพราง เพราะถ้าตั้งใจจะมาอยู่พักผ่อนยามเกษียณจริงๆ มันก็คุ้มค่าสุดๆ

แต่ขืนเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก แถมกว่าที่ดินผืนนี้จะทำกำไรได้ก็ต้องรอไปอีกอย่างน้อย 8 ถึง 10 ปีนู่น ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปก็แค่บอกให้พวกเขากอดที่ดินแปลงนี้ไว้แน่นๆ อย่าเพิ่งขายก็พอ รอไปเถอะ เวลามีเหลือเฟือ