บทที่ 90 เซียนไพ่แผลงฤทธิ์ในวันหยุด

กลุ่มของหยางจ้านตระเวนดูงานตั้งแต่ 10 โมงเช้า ลากยาวจนถึง 6 โมงเย็นถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจของวันนี้

ไม่มีอะไรต้องคุยยืดเยื้อ นัดแนะกันว่าสัปดาห์หน้าค่อยเริ่มเซ็นสัญญาเดินเรื่องตามขั้นตอน แล้วก็แยกย้ายกันไป

เหยียนเฟิงกระโดดขึ้นรถหยางจ้าน ส่วนกู้เหว่ยขับรถนำหน้าลัดเลาะเข้าไปในตัวเมือง กว่าจะถึงร้านน้ำชาสุดหรูริมทะเลสาบเสี่ยวตงหูก็เกือบ 1 ทุ่มแล้ว

ทั้งสามคนจอดรถเสร็จก็เดินตรงขึ้นไปชั้นสอง เข้าไปในห้องวีไอพีชื่อ 'มั่งมีศรีสุข' เปิดประตูเข้าไปก็เห็นผู้ชายสองคนนั่งสูบบุหรี่จิบชารออยู่ที่โซฟา

"ประธานจ้าว รอนานไหมครับเนี่ย! ฮ่าๆ" กู้เหว่ยเดินนำเข้าไป เสียงดังมาก่อนตัวเลย

"เชี่ยเอ๊ย พี่เหว่ย พี่เฟิง ผมรนจนซดชาไปอิ่มท้องแล้วเนี่ย" ชายร่างเล็กวัยกลางคนสวมสร้อยทองเส้นโตตอบกลับ

พูดจบแกก็หันไปพยักพเยิดกับหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาดีรอยสักเต็มแขนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "เสี่ยวเหมา ไปตามเด็กเสิร์ฟให้ยกอาหารมาเลย"

"เลิกจิบชาแล้วไปนั่งโต๊ะกันเถอะ ร้านนี้ทำอาหารเร็วนะ" ชายร่างเล็กพูดจาตรงไปตรงมา ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรให้มากความ

"มาๆ นั่งๆ เหล่าจ้าว เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก นี่หยางจ้าน เถ้าแก่หยาง" กู้เหว่ยลากเก้าอี้นั่งลง

แล้วหันมาแนะนำชายร่างเล็กให้หยางจ้านรู้จัก "นี่ประธานจ้าว เพื่อนซี้พี่เอง วันหลังถ้ามีเรื่องปวดหัวอะไรในวงการ ให้ประธานจ้าวออกโรงแป๊บเดียวเคลียร์จบ ฮ่าๆ"

กู้เหว่ยน่าจะเคยเกริ่นเรื่องบทบาทของหยางจ้านให้แกฟังบ้างแล้ว ประธานจ้าวเลยไม่ได้มีท่าทีดูถูกคนอายุน้อยอย่างหยางจ้านเลย รีบหยิบนามบัตรจากกระเป๋าถือส่งให้หยางจ้านทันที "เถ้าแก่หยาง ยินดีที่ได้รู้จักครับ! ขนาดพี่เหว่ยยังยกย่องว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่ วันหลังถ้ามีโอกาส ก็อย่าลืมกระเตงน้องนุ่งคนนี้ไปรวยด้วยคนนะครับ ฮ่าๆ"

หยางจ้านรับนามบัตรมาดู บนนั้นเขียนว่า "ผู้จัดการทั่วไป บริษัทที่ปรึกษาทางการเงินอิ๋งเซิ่งจำกัด จ้าวซงรุ่ย"

การจะคบค้าสมาคมกับคนระดับนี้ หยางจ้านไม่มีนามบัตรที่เหมาะสมจะเอาออกมาแลกด้วยหรอก เขาเลยหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ตามนามบัตรแล้วโทรออกไปตรงๆ เลย

หยางจ้านยิ้มแล้วบอกว่า "ประธานจ้าว ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ! พอดีผมไม่ได้พกนามบัตรมา เลยโทรเข้ามือถือคุณตรงๆ เลย รบกวนเซฟเบอร์ผมไว้ด้วยนะครับ วันหลังถ้ามีเรื่องต้องรบกวนคุณแล้วต้องมานั่งแนะนำตัวกันใหม่ มันจะดูห่างเหินกันไปหน่อย ฮ่าๆ"

"ฮ่าๆ ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา" จ้าวซงรุ่ยรอจนมือถือดัง ก็รีบเมมเบอร์หยางจ้านลงเครื่องทันที

จังหวะนั้น เสี่ยวเหมา หนุ่มรอยสักที่ออกไปสั่งอาหารก็เดินกลับเข้ามา นั่งลงข้างๆ จ้าวซงรุ่ย ตอนเดินผ่านก็ยิ้มและพยักหน้าทักทายกู้เหว่ยกับเหยียนเฟิงอย่างนอบน้อม

จ้าวซงรุ่ยยื่นมือถือตัวเองให้เสี่ยวเหมา สั่งว่า "เสี่ยวเหมา เซฟเบอร์เถ้าแก่หยางไว้ในเครื่องแกด้วยนะ แล้วเดี๋ยวก็โทรหาเถ้าแก่หยาง แกจะได้เซฟเบอร์แกไว้ วันหลังถ้าเถ้าแก่หยางมีอะไรให้รับใช้ แกก็ต้องรีบไปจัดการให้เรียบร้อย เข้าใจไหม"

"ได้ครับ เถ้าแก่!" เสี่ยวเหมาฟังคำสั่งแล้วก็รีบจัดการอย่างคล่องแคล่ว

หยางจ้านก็เซฟเบอร์ของเสี่ยวเหมาไว้เหมือนกัน เอาจริงๆ เรื่องพวกนี้มันก็เป็นแค่การรักษาหน้าทางสังคมนั่นแหละ

ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีให้เกียรติขนาดนี้ ถึงอนาคตหยางจ้านจะมีโอกาสน้อยมากที่จะต้องพึ่งพาพวกแกไปเคลียร์ปัญหาให้ แต่ในเมื่อเขาให้เกียรติมา เราก็ต้องให้เกียรติกลับ คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมานั่งวางมาดหยิ่งใส่กัน

คุยกันได้แป๊บเดียว พนักงานเสิร์ฟก็ทยอยยกอาหารมาเสิร์ฟจนครบ 8 อย่าง มีทั้งเนื้อทั้งผักจัดเต็ม

จ้าวซงรุ่ยถามขึ้นว่า "ดื่มอะไรกันดีครับ"

"ดื่มบ้าอะไรล่ะ คนกันเองทั้งนั้น รีบกินรีบตั้งวงเถอะ สองสามวันนี้เห็นเหล้าแล้วจะอ้วก" กู้เหว่ยบ่นอุบ หยิบชามข้าวขึ้นมาแล้วหันไปสั่งเด็กเสิร์ฟ "นี่น้อง ตักข้าวมาให้ครบคนเลยนะ"

พอเห็นว่าไม่มีใครอยากดื่มเหล้า จ้าวซงรุ่ยก็ไม่เซ้าซี้ ลงมือคีบกับข้าวเข้าปาก "เชี่ยเอ๊ย อุตส่าห์กินยารองกระเพาะมาก่อน กะจะมาดวลเหล้ากับเถ้าแก่หยางซะหน่อย งั้นเอาไว้วันหลังละกัน หึๆ"

หยางจ้านกินข้าวไปยิ้มไป สบตากับจ้าวซงรุ่ยอย่างรู้กัน แล้วแกล้งบ่นบ้าง "พี่เหว่ยนี่รู้ใจจริงๆ ประธานจ้าวแอบกินยาโกงแบบนี้ ถ้าวันนี้ได้ดวลกัน ผมคงต้องหามกลับบ้านแน่ๆ หึๆ"

"เถ้าแก่หยางพูดเล่นน่า ผมได้ยินพี่เหว่ยบอกว่าคุณคอแข็งมาก เลยต้องแอบกินยากันไว้ก่อนไง ฮ่าๆ"

"คอแข็งบ้าอะไรล่ะครับ เมื่อคืนก็เพิ่งโดนหามกลับบ้านมาหมาดๆ โชคดีที่เหล้ามันดี วันนี้ถึงยังมีแรงมานั่งอยู่ตรงนี้ได้"

เหยียนเฟิงถามขึ้นมาลอยๆ "เมื่อคืนไปก๊งกับใครมาล่ะ หลี่ชิงซานเหรอ"

"เปล่าครับ ไปดื่มกับรุ่นพี่คนบ้านเดียวกันมา เป็นรุ่นใหญ่ทั้งนั้นเลย" หยางจ้านลดเสียงลงกระซิบต่อ "คนนึงเป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่ศูนย์บัญชาการโปรเจกต์ถมทะเลเลยนะ เดือนหน้าผมน่าจะดึงยอดขายจากแกมาได้หลายออร์เดอร์เลยล่ะ"

พูดจบก็แกล้งแซวเหยียนเฟิงต่อ "พี่เฟิง ช่วงนี้ผมชักจะอินกับการปั่นยอดขายให้แผนกธุรกิจมากกว่าพี่ซะอีกนะเนี่ย แปลกดีแฮะ หึๆ"

"โถ่ เอ๊ย เถ้าแก่หยางจ้าน ระดับเราสองคนต้องมาพูดอะไรเกรงใจกันแบบนี้ด้วยเหรอ ฮ่าๆ ใครเก่งก็รับภาระเยอะหน่อย ฐานที่มั่นของเราจะได้แข็งแกร่งขึ้นไง ฮ่าๆ"

ผู้ชายวัยฉกรรจ์ห้าคนร่วมโต๊ะกินข้าวกัน ไม่มีใครมานั่งทำตัวเรียบร้อยหรอก

กินข้าวหมดไปคนละชาม กู้เหว่ยตักข้าวเพิ่มให้ตัวเองพลางหันไปพูดกับจ้าวซงรุ่ย "เหล่าจ้าว วันนี้พวกเราตกลงเรื่องโปรเจกต์กันเรียบร้อยแล้ว นายเตรียมเงินไว้ให้พร้อมนะ ถ้าฉันจะใช้เมื่อไหร่ต้องได้ทันที"

"ไม่มีปัญหา แค่บอกคำเดียว"

"เงินตั้งเป็นสิบล้าน ระดับพี่เหว่ยยืม ผมให้ยืมแบบหลับตาเซ็นยังได้เลย"

"ยิ่งพวกพี่เอาไปลงทุนซื้อปั๊มน้ำมันด้วยแล้ว เสียดายที่อีกไม่นานก็คงคืนทุนหมด ถ้ามีเพื่อนคนไหนต้องการเงินทุนหมุนเวียน ก็อย่าลืมแนะนำมาให้ผมบ้างนะ หึๆ"

หยางจ้านไม่ค่อยรู้รายละเอียดเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยลองถามดู "ดอกเบี้ยเดือนละเท่าไหร่ครับเนี่ย ถ้าผมเอามาหมุนบ้าง จะกู้ได้สักเท่าไหร่ครับ"

จ้าวซงรุ่ยอึ้งไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มอธิบาย "ของพี่เหว่ยนี่ราคาพิเศษเลยนะ แกกู้ระยะสั้น ผมคิดดอกเบี้ยแค่ร้อยละ 2 เราประเมินความเสี่ยงได้ ก็เลยคิดถูกหน่อย"

"เถ้าแก่หยาง ถ้าคุณอยากกู้ พูดกันตรงๆ ก็คือมีพี่เหว่ยคอยการันตีให้ ผมปล่อยกู้ให้คุณสองสิบล้านหยวนได้สบายๆ"

หยางจ้านพยักหน้ารับรู้ ในวงการนี้ไม่มีใครโง่หรอก ไม่มีใครกล้าให้ยืมเงินก้อนโตขนาดนี้แบบไม่มีเหตุผล ที่แกดึงกู้เหว่ยเข้ามาเกี่ยว ก็เพราะรู้ซึ้งถึงฐานะทางการเงินของกู้เหว่ยดี การเสนอวงเงินให้สองสิบล้านก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อแล้ว

พวกกู้เหว่ยก็รู้ธรรมเนียมปฏิบัติในวงการดี แน่นอนว่าคงไม่บ้าจี้ออกมาคุยโวโอ้อวดอะไร แต่คำพูดสนับสนุนตามมารยาททางสังคมก็ยังต้องมี "เหล่าจ้าว นายนี่มีตาหามีแววไม่จริงๆ ระดับเถ้าแก่หยาง ถ้าต้องการเงินทุนจริงๆ หลับตาให้กู้ได้เลย ไม่มีวันชวดแน่นอน"

"แน่นอนครับ แน่นอน ไว้ผมสนิทกับเถ้าแก่หยางมากกว่านี้ ผมถึงจะกล้าหลับตาปล่อยกู้นะ หึๆ ถ้าเงินเป็นของผมเองทั้งหมด ผมก็คงไม่ซีเรียสอะไร เสียดายที่ผมก็ไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นซะด้วยสิ!"

หยางจ้านยิ้มๆ ไม่ได้ต่อบทสนทนาเรื่องนี้ ไว้วันไหนสนใจค่อยมานั่งคุยกับแกใหม่ก็ยังไม่สาย

การกินข้าวแบบไม่แตะเหล้า เน้นอิ่มท้องเป็นหลัก มันใช้เวลาไม่นานเลยจริงๆ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุกคนก็จัดการมื้อเย็นกันเสร็จสรรพ พวกผีพนันเข้าสิงก็รีบย้ายโต๊ะทันที เตรียมเปิดฉากกิจกรรมบันเทิงหลักของค่ำคืนนี้

ไม่มีการทอยลูกเต๋าเลือกที่นั่งให้วุ่นวาย ทุกคนเลือกที่นั่งกันตามสบาย ส่วนเสี่ยวเหมา หนุ่มรอยสักก็รับหน้าที่แจกชิปที่ทำจากไพ่ให้แต่ละคน

ต่อให้เป็นร้านน้ำชาระดับไฮเอนด์แค่ไหน ชิปที่ร้านเตรียมไว้ก็มักจะไม่ครบสีครบแบบอยู่ดี สู้เอาไพ่สำรับใหม่มากำหนดมูลค่าแทนชิปมันสะดวกกว่าเยอะ

กู้เหว่ยขึ้นโต๊ะก็กดปุ่มทอยลูกเต๋าทันที "ฉันนั่งทิศตะวันออก เป็นเจ้ามือตาแรกนะ กฎใหม่ 50-100 ซื้อม้าแบบขั้นบันได 4 บวก 2 ถ้าชิปหมดห้ามติดหนี้นะเว้ย" (หมายถึง เล่นไพ่นกกระจอก เดิมพันตาละ 50-100 หยวน มีการซื้อม้าหรือวางเดิมพันเพิ่มแบบทวีคูณ และห้ามติดหนี้)

หยางจ้านได้ยินกฎกติกาก็รู้เลยว่า เมื่อก่อนกู้เหว่ยคงไม่ได้เล่นหนักขนาดนี้ เดาว่าช่วงนี้คงรวยขึ้นก็เลยอัปสเกลเดิมพันขึ้นมาหน่อย แต่เพื่อนร่วมก๊วนที่เล่นหนักขนาดนี้ด้วยกันได้คงมีไม่เยอะหรอก

เอาจริงๆ หยางจ้านก็คิดว่าเล่นไพ่ขำๆ ไม่เห็นต้องเดิมพันกันเยอะแยะขนาดนี้เลย

แต่สำหรับพวกเขาสี่คนในวันนี้ เดิมพันระดับนี้ก็ถือว่าสมฐานะแล้วล่ะ ไม่เหมือนเพื่อนร่วมรุ่นบางคนของหยางจ้านที่ไปเอาดีสายการลงทุน พวกนั้นเล่นกันตานึง 200-400 หยวนเป็นขั้นต่ำเลยนะ

ก็อย่างว่าแหละ มุมมองเรื่องเงินของพวกนักลงทุนกับพวกทำธุรกิจทั่วไปมันต่างกันลิบลับ

ถึงตอนนี้หยางจ้านจะรวยล้นฟ้าแล้ว แต่เขาก็ยังชอบความรู้สึกสนุกสนานจากการได้เสียเงินหลักพันหยวนกับเพื่อนฝูงที่คุ้นเคย มากกว่าจะไปนั่งเล่นไพ่ตาละเป็นแสนๆ แล้วไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย

ตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ หยางจ้านเล่นไพ่มาหลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเดิมพันเล็กหรือใหญ่ เขาก็สนุกกับมันทุกครั้ง เพราะ... เขาเล่นชนะมาตลอดไงล่ะ!

เหตุผลมีเป็นร้อยแปดพันเก้า ทั้งเรื่องสภาพจิตใจ ความมั่นใจ หรือแม้แต่ฝีมือ แต่หยางจ้านก็คอยสังเกตอยู่เสมอว่ามันเกี่ยวกับเรื่องดวงด้วยหรือเปล่า

ดูเหมือนโชคบนโต๊ะไพ่ของเขาจะมีแบ็กอัปชั้นดีคอยหนุนหลังอยู่ตลอด ไม่เคยดวงกุดเลยสักครั้ง แต่หยางจ้านก็ไม่ได้คิดจะยึดอาชีพเซียนไพ่หาเลี้ยงชีพหรอกนะ แค่เวลาเล่นเพื่อความบันเทิง การได้เป็นผู้ชนะมันก็ย่อมมีความสุขกว่าการเป็นผู้แพ้อยู่แล้ว

เริ่มเกม กลยุทธ์ของหยางจ้านในวันนี้ก็คือการไม่มีกลยุทธ์นั่นแหละ เน้นดูไพ่เยอะๆ พลาดให้น้อยที่สุด จังหวะไหนควรจำไพ่ก็จำ จังหวะไหนต้องเสี่ยงก็ลุยไม่ยั้ง ปล่อยให้ดวงเป็นตัวตัดสินไปเลย

ผลก็คือ ผ่านไปสิบกว่าตา หยางจ้านก็จั่วได้ไพ่สิบสามกำพร้าจ้าวซงรุ่ยเป็นเจ้ามือซื้อม้า 8 ตัว แต่ถูกแค่ม้าตัวเดียว หยางจ้านฟาดเรียบตานี้ตารับไป 1,300 หยวน คูณ 10 เท่า หยางจ้านยิ้มกริ่ม ไม่ใช่เพราะได้เงินเยอะนะ แต่เพราะดวงมันเข้าข้างต่างหาก!

"เชี่ยเอ๊ย เถ้าแก่หยาง คุณนี่มันโหดจริงๆ ไพ่แบบนี้ยังกล้าลุ้นต่อ แถมยังจั่วได้เองอีก ยอมใจเลยว่ะ" จ้าวซงรุ่ยนับชิปจ่ายไปพลาง ส่ายหน้าบ่นอย่างหัวเสียไปพลาง

"ฮ่าๆๆ ดวงดีครับ ดวงดี"

"เถ้าแก่ คุณเจ๋งว่ะ ผมยอมแพ้ทิ้งไพ่ไปตั้งนานแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายก็ยังไม่รอดคมดาบนี้ หึๆ"

"โชคดีนะเนี่ยที่ประธานจ้าวถูกม้าแค่ตัวเดียว! ฮ่าๆ"

เก็บชิปเสร็จก็เริ่มตากันต่อ

ตาของหยางจ้านเป็นเจ้ามือ ตอนแรกกะว่าพอได้นกกระจอกใหญ่ไปตาที่แล้ว ตานี้จะเพลาๆ ลงหน่อย ไม่หวังปั้นไพ่ใหญ่แล้ว แต่พอเรียงไพ่ดู โอ้โห ขึ้นมือมาก็มีสี่ตองครึ่งแล้ว

เอาล่ะสิ ดูเหมือนดวงยังเข้าข้าง งั้นก็เล่นง่ายๆ ปั้นไพ่ตองล้วนก็ไม่เลวนะ

คิดไว้ซะดิบดี แต่พอเล่นไปสิบกว่าใบ หยางจ้านกลับไม่ได้ปองไพ่ (การเรียกไพ่ตอง) เลยสักใบ กลายเป็นว่าไพ่ในมือดันเปลี่ยนเป็น 'เจ็ดตองหรูหราสามชุด รอจั่วใบเดียว' ซะงั้น แถมยังมีไพ่ทิศใต้ตั้ง 4 ใบ

มาถึงตอนนี้หยางจ้านก็เลิกล้มความตั้งใจเดิมแล้ว ในเมื่อไพ่มันมาทางนี้ ก็ต้องลุยให้สุดไปเลย

ส่วนจะกันไพ่ทิศใต้ไว้ทำไพ่ปิดไหมน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ ในเมื่อทำไพ่เล็กไม่ได้ ก็ต้องปั้นไพ่ใหญ่ให้สุดโต่งไปเลย อย่างมากก็แค่ปล่อยให้คนอื่นน็อกไป ก็ไม่เห็นน่าเสียดายตรงไหน

เล่นไปอีกสองสามใบ หยางจ้านก็จั่วได้ไพ่เก้าหมื่นใบที่ 4 กลายเป็นรอจั่วไพ่ทิศตะวันออกใบเดียว ไพ่ในมือตอนนี้เป็น 'เจ็ดตองหรูหราสองชุด' แล้ว แต่ไพ่ทิศตะวันออกยังไม่มีใครทิ้งลงมาในกองเลยสักใบ

แบบนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง หนึ่งคือไพ่ทิศตะวันออกยังไม่ออก หยางจ้านยังมีโอกาสจั่วได้เองอีกสามครั้ง

สองคือมีคนถือไพ่ทิศตะวันออกอยู่ และมันน่าจะมีประโยชน์กับเขา เขาถึงไม่ยอมทิ้งลงมา

หยางจ้านวิเคราะห์หน้าไพ่แล้ว คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า ปกติวงไพ่ที่มีคนน็อกสิบสามกำพร้าไปแล้ว ตาก่อนหน้าก็มักจะมีคนบ้าจี้พยายามปั้นสิบสามกำพร้าตามเผื่อฟลุกบ้าง

แต่หยางจ้านถือไพ่ทิศใต้ไว้ตั้งสี่ใบ คนอื่นไม่มีทางปั้นสิบสามกำพร้าสำเร็จแน่นอน แถมเหยียนเฟิงกับกู้เหว่ยก็ปองไพ่ไปแล้ว อย่างเก่งพวกเขาก็ปั้นได้แค่ไพ่ผสมตอง ตัดสองคนนี้ทิ้งไปได้เลย ไม่น่ากลัว

จ้าวซงรุ่ยก็น่าจะเล็งปั้น 'เจ็ดตอง' เหมือนหยางจ้าน ถ้าเขารอจั่วไพ่ทิศตะวันออกสามใบ หยางจ้านทิ้งทิศตะวันออกไป อย่างมากก็แค่เสียค่าโง่ให้เขาได้น็อก 'เจ็ดตองหรูหรา' แต่ตัวเองถือไพ่หรูหราตั้งสองชุด จะไปกลัวอะไรล่ะ

คิดตกแล้ว พอถึงตาหยางจ้านจั่วไพ่ เขาเลยทิ้งไพ่ทิศตะวันออกไปแบบมั่นใจ แล้วค่อยจั่วไพ่ใบใหม่ขึ้นมา ตอนแรกกะจะรอจั่วใบอื่นแทน แต่ดันจั่วได้ไพ่สามเส้นมาซะงั้น

เอาล่ะสิ ไพ่สามเส้นในมือหยางจ้านก็ครบสามใบพอดี มองดูในกองยังไม่มีไพ่สามเส้นถูกทิ้งลงมาเลย แปลว่ายังมีโอกาสจั่วได้อีกใบ แต่ตอนนี้ไพ่ในมือกลับกลายเป็น 'เจ็ดตองหรูหราสามชุด' รอจั่ว 'ไพ่สามเส้นใบสุดท้าย' ไปซะแล้ว

เอาเข้าจริง พอได้ไพ่แบบนี้มา หยางจ้านก็ไม่ได้หวังว่าจะน็อกได้หรอก แค่ได้ถือไพ่ตองสวยๆ แบบนี้ไว้ในมือก็รู้สึก 'ภูมิใจ' แล้ว

เพราะเหยียนเฟิงกับกู้เหว่ยคงดูออกแล้วว่าอีกสองขาที่เหลือกำลังปั้นไพ่ 'เจ็ดตอง' หรือใหญ่กว่านั้นแน่ๆ เล่นมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าพวกนั้นไม่โง่ ก็คงต้องทิ้งไพ่ยอมแพ้ แล้วเก็บไพ่ตายไว้ในมือแน่นอน

เพราะงั้น ถ้าหยางจ้านจะน็อกได้ ก็ต้องอาศัยดวงจั่วได้เอง หรือไม่ก็ต้องหวังให้จ้าวซงรุ่ยใจกล้าทิ้งไพ่มาสู้

และก็เป็นอย่างที่คิด พอเห็นหยางจ้านทิ้งไพ่ทิศตะวันออกลงมา จ้าวซงรุ่ยก็ชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจกัดฟันตามน้ำ ทิ้งไพ่ทิศตะวันออกลงมาอีกใบ

นี่ก็ชัดเจนแล้วว่า จ้าวซงรุ่ยยังไม่รอจั่ว แกยอมทิ้งโอกาสปองหรือกั่งไพ่ทิศตะวันออก ยอมฉีกไพ่ตองทิศตะวันออกทิ้ง เพื่อจะปั้นไพ่เจ็ดตองต่อ

พออ่านทางอีกสามขาออกทะลุปรุโปร่ง หยางจ้านก็เดินหน้าลุยแบบไร้ความกังวล ปิดไพ่เล่นแบบตาบอด จั่วได้อะไรที่ไม่ใช่สามเส้นก็ทิ้งหมด ใครจะน็อกก็ปล่อยให้น็อกไปเลย ยังไงเขาก็คิดว่าโอกาสชนะตัวเองริบหรี่อยู่แล้ว และก็ไม่ยอมทิ้งไพ่ยอมแพ้เพื่อลดความเสี่ยงในการจ่ายรอบวงด้วย

เหลือไพ่ในกองอีกแค่สิบกว่าใบก็จะจบเกม พอถึงตาหยางจ้านจั่วไพ่ นิ้วโป้งของเขาก็ลูบสัมผัสหน้าไพ่

"แม่มเอ๊ย ไร้เทียมทานโว้ย! ฮ่าๆ" หยางจ้านหงายไพ่ทั้งหมดลงบนโต๊ะ น็อกเองด้วยไพ่ 'เจ็ดตองหรูหราสามชุด' 32 ฟาน

แถมตัวเองเป็นเจ้ามือ เลยได้จั่วไพ่ม้ามาอีกสี่ตัว ถูกม้าสองตัว

เอาล่ะ 32 ฟาน 3 ขา 3 ชุด แล้วคูณด้วย 100 ขาจ่ายสามคนต้องจ่ายคนละ 28,800 หยวน เกมเดียวรู้เรื่อง...