บทที่ 91 ค่ำคืนพายุเข้า แต่อบอุ่นหัวใจ

ห้าทุ่มครึ่ง หยางจ้านขับรถกลับบ้านคนเดียว

วงไพ่ที่กะจะเล่นยันสว่าง ดันมาจบลงตอน 5 ทุ่ม แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะหยางจ้านกวาดเงินจนทุกคนถอดใจ แต่เป็นเพราะทุกคนมัวแต่เล่นจนลืมไปเลยว่าคืนนี้จะมีพายุไต้ฝุ่นเข้า

พอหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้โดนลมพัดกระแทกดัง "ปัง" คนบนโต๊ะถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้ามีประกาศเตือนภัยพายุไต้ฝุ่น

เถ้าแก่ร้านน้ำชาก็เดินขึ้นมาขอโทษขอโพย บอกว่าคืนนี้ต้องขอปิดร้านเร็วกว่าปกติ ทุกคนเลยจำใจต้องเลิกวงแต่เพียงเท่านี้

กู้เหว่ยอาสาจะเปิดห้องโรงแรมให้หยางจ้านนอนพัก แต่หยางจ้านปฏิเสธ

ขับรถกลับบ้านก็แค่ชั่วโมงเดียว หยางจ้านชอบกลับไปซุกตัวอยู่ในรังส่วนตัว สัมผัสความสงบเงียบท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำมากกว่า อีกอย่าง เขาก็จำไม่ได้ด้วยว่าปิดหน้าต่างบ้านครบทุกบานหรือยัง กลับไปดูเองให้แน่ใจดีกว่า

บนทางด่วนสายด่วนเหลียนเฉิงกลางดึกแบบนี้ แทบจะไม่มีรถวิ่งเลย ฝนยังไม่ตก ไฟถนนยังคงส่องสว่างอาบถนนที่กว้างและตรงแหน่ว มีเศษใบไม้กับถุงพลาสติกสีขาวปลิวว่อนผ่านแสงไฟเป็นระยะๆ

ตอนแรกหยางจ้านกะจะเปิดหน้าต่างรับลมพายุให้ชื่นใจซะหน่อย แต่ดันมีเศษกระดาษปลิวอัดหน้าเข้ามาเต็มๆ เลยต้องพับโครงการนี้ไป

ขับรถอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว รักษากฎจราจรเป๊ะๆ ขนาดเพลงในรถยังเปิดเบาๆ เพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุซวยๆ แบบในละครน้ำเน่า

ตลอดทางไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น เที่ยงคืนกว่าหยางจ้านก็ถึงบ้านอย่างปลอดภัย

ฝนยังไม่ลงเม็ด หยางจ้านจอดรถเสร็จก็เดินไปเช็กความแข็งแรงของหลังคาโรงรถก่อนเลย

ลองโยกดู เคาะดู รู้สึกว่าแน่นหนาดีไม่มีปัญหา ก็แหงล่ะ ตอนที่เขาสร้างบ้านริมทะเลแบบนี้ ก็ต้องคำนวณเรื่องแรงลมพายุไต้ฝุ่นไว้แล้วล่ะ

ในลานบ้านก็ไม่มีอะไรต้องเก็บกวาด หยางจ้านเดินเข้าบ้านไปเช็กหน้าต่างทุกห้อง ปรากฏว่ามีหน้าต่างบานนึงแง้มอยู่จริงๆ รีบปิดล็อกให้แน่นหนา

เที่ยงคืนกว่าแล้ว เลยไม่ได้โทรหาเฉินเฉินแฟนสาว

ขับรถไปกลับทั้งวัน น้ำมันหายไปค่อนถัง หยางจ้านก็ไม่ได้มีอารมณ์จะทำอะไรต่อแล้ว อาบน้ำนอนคือทางเลือกที่ฟินที่สุด

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

นานๆ ทีหยางจ้านจะนอนตื่นสายลากยาวไปจนถึง 10 โมง ข้างนอกพายุยังคงพัดกระหน่ำ มีทั้งฝนตกหนักตกเบาสลับกันไปตามแรงลม

อากาศแบบนี้ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ คนที่กล้าออกจากบ้านก็มีแต่พวกหัวดื้อไม่ก็คนที่ต้องออกไปหาเช้ากินค่ำเท่านั้นแหละ หยางจ้านไม่ใช่ทั้งสองอย่าง คนเหนือเขามีธรรมเนียม 'เก็บตัวหนีหนาว' ส่วนคนริมทะเลอย่างเขาก็มีธรรมเนียม 'เก็บตัวหนีไต้ฝุ่น' ปีละหลายๆ ครั้งก็ถือเป็นเรื่องปกติ

บ้านสามชั้นมีพื้นที่กว้างขวางพอให้หยางจ้านไม่อุดอู้เวลาต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน

ฟังเพลง ทำกับข้าว เขียนนิยาย...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางจ้านยังมีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นไปยืนบนระเบียงชั้นบน มองดูผืนทะเลและภูเขาไกลๆ ท่ามกลางพายุ

เกลียวคลื่นในทะเลอ่าวในเริ่มบ้าคลั่ง หยางจ้านยืนดูคลื่นซัดสาดชายฝั่งอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ในหัวก็มีความคิดพิเรนทร์ผุดขึ้นมา "ออกไปตกปลาตอนนี้จะได้เจอของดีป่าววะเนี่ย"

ตอนแรกนึกว่าจะได้ใช้เวลาวันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนสุขอยู่คนเดียวเงียบๆ ท่ามกลางพายุฝน แต่ใครจะไปรู้ว่าตอน 4 โมงเย็น ระหว่างที่หยางจ้านกำลังยืนปอกแอปเปิ้ลอยู่ในครัวชิลๆ เฉินเฉินก็โทรมาหา

"จ้านจ้าน รีบมาเปิดประตูหน่อย ฉันอยู่หน้าบ้านแล้ว"

หยางจ้านอึ้งไปครึ่งวินาที รีบทิ้งแอปเปิ้ลวิ่งไปกดรีโมตเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน

แล้วก็คว้าร่มกับกุญแจบ้าน เปิดประตู ค่อมตัวพุ่งพรวดออกไปท่ามกลางสายฝน

เพิ่งจะปล่อยมือจากลูกบิดประตู "ปัง" เสียงลมพัดประตูกระแทกปิดดังสนิท

นี่มันยุคที่ยังไม่มีระบบล็อกรหัสผ่านหรือสแกนลายนิ้วมือ โชคดีที่หยางจ้านเป็นคนรอบคอบ คว้ากุญแจติดมือมาด้วย ไม่งั้นคงต้องขับรถฝ่าพายุไปเอาเบอร์สำรองที่แผนกธุรกิจแน่ๆ คิดแล้วสยอง

ยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าบ้าน ลมพายุพัดเอาเม็ดฝนสาดเข้ามาเปียกปอนไปหมด หยางจ้านเลยรีบวิ่งไปหลบใต้โรงรถ อย่างน้อยโรงรถก็มีผนังบังลมได้สามด้าน ไม่โดนฝนสาด

ฝีมือการขับรถของเฉินเฉินถือว่าโอเคเลยทีเดียว ประกอบกับรถคันเล็กกะทัดรัด กะจังหวะถอยจอดต่อท้ายรถหยางจ้านได้ในทีเดียว

หยางจ้านเดินไปเปิดประตูรถให้ ยืนขวางทางลม เอาตัวบังฝนให้เธอ "เบบี๋ พายุเข้าแบบนี้ ทำไมไม่อยู่บ้านล่ะ"

เฉินเฉินยิ้มกว้าง ลงจากรถปุ๊บก็หันมากอดหยางจ้านหมับ แล้วปิดประตูรถ ตะโกนฝ่าเสียงลมว่า "มีของอยู่ท้ายรถ รีบมาช่วยขนเข้าบ้านหน่อย!"

พูดจบก็ดันตัวหยางจ้านไปที่กระโปรงท้ายรถ "แต่น แตน แต๊น~ รีบขนเข้าบ้านเร็วๆ"

"พระเจ้าช่วย" หยางจ้านเห็นของอัดแน่นเต็มท้ายรถไปหมด ไม่มีเวลามานั่งแยกแยะ ยื่นร่มกับกุญแจให้เฉินเฉินถือไว้ แล้วก็กอบโกยข้าวของหอบหิ้ววิ่งฝ่าฝนไปที่ประตูบ้าน

ทั้งสองคนช่วยกันขนของเข้าบ้านไปได้ลอตแรก ของในรถยังเหลืออีกเพียบ หยางจ้านหันหลังกลับไปเตรียมขนต่อ หันมาสั่งเฉินเฉิน "คุณไม่ต้องออกมานะ คอยเปิดประตูไว้ก็พอ"

"ในรถมีกระเป๋าฉันด้วยนะ เอามาให้หมดเลย"

"รับทราบ!"

วิ่งไปวิ่งมาอีกสองรอบ หยางจ้านก็ขนของเข้าบ้านจนหมด

พอเข้าบ้านปิดประตูสนิท เสียงพายุฝนก็ถูกตัดขาดอยู่ข้างนอกทันที

เฉินเฉินไม่เปียกเท่าไหร่ แต่หยางจ้านที่วิ่งตากฝนไปมา เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเปียกโชกไปทั้งตัว

หยางจ้านลูบน้ำฝนออกจากหน้า จูงมือเฉินเฉินเดินขึ้นชั้นสอง "เสื้อเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวผมไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาซับให้"

เฉินเฉินหัวเราะคิกคัก ยอมให้หยางจ้านจูงขึ้นไป หยางจ้านหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่จากตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวมาคลุมไหล่ให้เธอ

"เสื้อคุณก็เปียกโชกเลย รีบถอดเปลี่ยนเถอะ" เฉินเฉินพูดไปก็เอื้อมมือเอาผ้าเช็ดตัวที่คลุมไหล่ตัวเองมาเช็ดผมให้หยางจ้านไปด้วย

"อื้อ ได้ๆ" หยางจ้านรับคำ คว้าคอเสื้อยืดแล้วถอดพรวดเดียวออก มือก็เอื้อมไปจับขอบกางเกงขาสั้นเตรียมจะถอดตามความเคยชิน

พอดึงกางเกงลงมาได้นิดนึง หยางจ้านก็ชะงัก เพิ่งนึกขึ้นได้ จังหวะนั้นเฉินเฉินก็รู้สึกตัวเหมือนกัน พอเหลือบไปเห็นซิกซ์แพ็กแน่นๆ ของหยางจ้าน ก็รีบหันหน้าหนี แก้มแดงเถือกขึ้นมาทันตาเห็น

หยางจ้านหยุดมือที่กำลังจะถอดกางเกง แต่พอมองดูเฉินเฉินที่ยืนหน้าแดงเขินอายอยู่ตรงหน้า หัวใจก็พานเต้นรัว "ตึกตัก ตึกตัก..." จังหวะหัวใจเร่งเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เวลาเหมือนหยุดนิ่งไปสองวินาที เฉินเฉินสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ของหยางจ้าน เธอค่อยๆ หันหน้ากลับมาสบตาเขา

สองสายตาประสานกัน ระยะห่างใกล้จนมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาของอีกฝ่าย

ราวกับต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน หยางจ้านค่อยๆ ดึงเฉินเฉินเข้ามากอดเบาๆ ในที่สุด ตอนที่เธอกำลังจะหลับตาพริ้ม เขาก็ก้มหน้าลงไปประทับรอยจูบ

ณ เวลานี้ สถานที่นี้ บรรยากาศนี้ การจูบครั้งนี้มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง

ในบ่ายวันอาทิตย์ที่พายุพัดกระหน่ำอยู่ข้างนอก ภายในพื้นที่ส่วนตัวที่ปิดมิดชิด ความรักที่พุ่งเข้าหากันของคนสองคน บังเอิญตกลงไปในบรรยากาศอันแสนโรแมนติกและเย้ายวนใจ...

จากนั้น... จะบรรยายสามพันคำ ห้าพันคำ หรือแปดพันคำ... ก็คงไม่พอที่จะอธิบายการเดินทางอันแสนวิเศษของพวกเขาทั้งสองคนหลังจากนี้

............

...เป็นที่เข้าใจกัน... ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งของทั้งสองคนได้ก้าวเข้าสู่สเตปใหม่อย่างเป็นทางการ...

รูปร่างหน้าตาที่ดูดีอาจทำให้หวั่นไหว ความรักที่แสนดีอาจทำให้หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ร่างกายที่เข้ากันได้ดีนี่แหละ ที่จะพาดวงใจสองดวงที่ผูกพันกัน พุ่งทะยานไปสู่ "ชีวิตคู่ที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ"

เมื่อบทรักอันเร่าร้อนสงบลง หยาดเหงื่อจากการออกกำลังกายก็ไม่อาจหยุดยั้งการกอดรัดฟัดเหวี่ยงของทั้งสองคนได้ ต่างฝ่ายต่างสูดดมกลิ่นอายของกันและกันอย่างลึกซึ้ง ปล่อยให้ความสุขทางจมูกซึมซาบเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

ความรู้สึกแบบนี้มันช่างน่าหลงใหล โดยเฉพาะระหว่างคนสองคนที่รักกัน การหลอมรวมกันทั้งร่างกายและจิตใจมันเหนือกว่าสิ่งสวยงามใดๆ ในโลกนี้

"เบบี๋ รักคุณนะ!" หยางจ้านใช้มือลูบไล้แผ่นหลังของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา คำพูดที่เอ่ยออกมาไม่มีความเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

บางคนใช้ชีวิตคู่กันมาทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยพูดคำนี้ออกมา อาจจะเพราะเขินอายจริงๆ หรือคิดว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด หรือลึกๆ แล้วในใจอาจจะไม่มีความรักอยู่เลยก็ได้

หยางจ้านผ่านโลกมาเยอะ แต่ก็ไม่เคยอายที่จะแสดงความรู้สึกพวกนี้ออกมา คนสองคนที่รักกันลึกซึ้งขนาดนี้ มีอะไรที่ต้องปิดบังกันอีกล่ะ

"อื้อ~~ I Love you too. (ฉันก็รักคุณเหมือนกัน)"

"ฮึ่ม~~???"

"อ๊ายย~~ ฉันก็รักคุณเหมือนกัน!" ตอนแรกเฉินเฉินกะจะพูดภาษาอังกฤษแก้เขิน แกล้งทำเป็นพูดเล่นๆ แต่พอโดนหยางจ้านจี้เอวเข้าให้ ก็ต้องรีบเปลี่ยนมาพูดภาษาจีนย้ำอีกรอบอย่างรวดเร็ว

...

ความหวานชื่นยามกลางวันลากยาวมาจนถึง 6 โมงเย็น แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เวลาทั้งหมดที่ใช้ไปกับการ 'ออกกำลังกาย' หรอกนะ หยางจ้านก็ไม่ใช่นักแสดงหนังเอวีญี่ปุ่นซะหน่อย ความพึงพอใจของทั้งสองฝ่ายต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญของกิจกรรมนี้

หยางจ้านน่ะยังไหวอยู่หรอก แต่ก็ต้องจำใจยุติการแข่งขันอันแสนสุขนี้ลง เพราะเฉินเฉินยังเป็นมือใหม่ ขืนหยางจ้านดึงดันจะเปิดศึกต่อ มีหวังได้จุดไฟราคะขึ้นมาอีกรอบแน่ ซึ่งมันจะดูเป็นการไม่ถนอมร่างกายคนรักเอาซะเลย

ตอนที่ลุกขึ้นอุ้มเฉินเฉินไปอาบน้ำ หยางจ้านแทบอยากจะแต่งบทสวดดับกิเลสขึ้นมาท่องข่มใจตัวเองซะเดี๋ยวนั้นเลย เพราะการกระตุ้นประสาทสัมผัสในห้องน้ำมันยิ่งทำให้ควบคุมตัวเองยากกว่าตอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ซะอีก

โชคดีที่ทั้งร่างกายและจิตใจยังแข็งแรงปกติ สติสัมปชัญญะก็เลยยังคงเป็นฝ่ายชนะ ทั้งคู่แค่อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างมีเหตุผล แล้วก็ออกมา!

เฉินเฉินเตรียมชุดชั้นในสำหรับเปลี่ยนมาด้วยทุกครั้งที่กลับบ้าน เธอเลยหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวของหยางจ้านมาสวมทับไว้ข้างนอก

ตอนแรกมันก็เป็นแค่ชุดใส่อยู่บ้านธรรมดาๆ แต่พอมาอยู่บนเรือนร่างที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ของเฉินเฉิน มันก็ทำเอาหยางจ้านแทบจะกลายร่างเป็นหมาป่าอีกรอบ...

หยางจ้านพยายามกดความพลุ่งพล่านในตัวไว้ ค่อยๆ เช็ดผมให้เธออย่างอ่อนโยน ทั้งสองคนกอดร่ายฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในห้องอีกพักใหญ่ จนกระทั่งรู้สึกหิวกันทั้งคู่ ถึงได้ตกลงแบ่งหน้าที่กันโดยปริยาย

ก็แหงล่ะ ใช้แรงงานกันมาครึ่งค่อนวัน ท้องก็ต้องร้องจ๊อกๆ เป็นธรรมดา หยางจ้านรับหน้าที่ลงไปทำกับข้าว ส่วนเฉินเฉินอาสาอยู่จัดการเก็บกวาดผ้าปูที่นอนและจัดห้องให้เรียบร้อย

หยางจ้านเห็นร่องรอยบนผ้าปูที่นอนแล้ว ในใจก็แอบดีใจ เลยไม่พูดเรื่องนี้ให้แฟนสาวต้องเขินอาย ปล่อยให้เธอจัดการคนเดียวไปเลยดีกว่า

พายุข้างนอกยังคงโหมกระหน่ำ หอบเอาเม็ดฝนสาดกระทบกระจกหน้าต่างดัง "เปาะแปะ เปาะแปะ" เป็นระลอกๆ แต่สำหรับหยางจ้านในตอนนี้ เสียงพวกนั้นมันไพเราะเหมือนเสียงดนตรี ช่วยขับเน้นความอบอุ่นและโรแมนติกภายในบ้านให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

เปิดไฟและเครื่องเสียงชั้นล่างตามปกติ อารมณ์เบิกบานสุดขีด หยางจ้านตั้งใจทำอาหารมื้อค่ำที่อัดแน่นไปด้วยความรักอย่างสุดฝีมือ

ส่วนเรื่องวัตถุดิบ ไม่ต้องห่วงเลย

เป๋าฮื้อตุ๋นไก่ ซุปซี่โครงหมูตุ๋นถั่งเช่า กุ้งลายเสือลวก ปลาฮวงฮวานึ่งซีอิ๊ว (ปลาจวดเหลือง) แถมด้วยผักบุ้งผัดไข่คู่ (ไข่เยี่ยวม้ากับไข่เค็ม) ปิดท้ายด้วยสลัดผลไม้รวมสามสี่อย่าง เปิดไวน์แดงวินเทจมาพักไว้ ส่วนอาหารจานหลัก ถ้ายังไม่อิ่มก็มีสเต๊กเนื้อหรือสเต๊กแกะให้เลือกตามใจชอบ แต่งดข้าวสวยนะจ๊ะ

เมนูสุดเพอร์เฟกต์มื้อนี้ หยางจ้านใช้เวลาทำไปชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะจัดวางลงบนโต๊ะเสร็จสรรพ โต๊ะอาหารก็เป็นบาร์ตัวเดิมที่ช่วยสร้างบรรยากาศ แต่คราวนี้หยางจ้านขยับเก้าอี้ทรงสูงสองตัวมาไว้ใกล้ๆ กัน

หยางจ้านขึ้นไปตามเฉินเฉินลงมากินข้าว ต้องยอมรับเลยว่านี่ก็ต้องใช้ทั้งความอดทนและพลังใจอย่างสูง โชคดีที่หยางจ้านมีความยับยั้งชั่งใจพอตัว

"กริ๊ง~" เสียงแก้วไวน์กระทบกัน

"ชนแก้วครับ เบบี๋"

"Cheers for love. (ดื่มเพื่อความรัก)"

"ฮึ่ม~~???"

"ดื่มเพื่อความรักไงคะ" เฉินเฉินหลุดขำออกมา

"ฮ่าๆๆ..."

มื้อนี้ทั้งคู่นั่งกินไปหยอกล้อกันไป หวานซะจนมดขึ้น พอความเขินอายลดลง บรรยากาศรอบตัวก็อบอวลไปด้วยสีชมพูแห่งความรักที่เบ่งบาน

กินเสร็จ ทั้งสองคนก็ช่วยกันเก็บกวาดล้างจาน เช็ดโต๊ะไปพลาง แกล้งแตะอั๋งกันไปพลาง สนุกสนานเฮฮากันไปอีกแบบ

ไม่ได้มีการมานั่งจับเข่าคุยกัน หรือแม้แต่จะไปรื้อดูของกองโตที่เฉินเฉินขนมาด้วยซ้ำ

ทั้งคู่แค่ทิ้งตัวนอนขดอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก จิบไวน์แดงที่เหลือ ดูรายการทีวีไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็อิงแอบแนบชิดกันอยู่อย่างนั้น...

...