บทที่ 92 การดูงานที่เปลี่ยนไป

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันพุธ หยางจ้านตื่นแต่เช้าขับรถเข้าเมือง

สายลมอ่อนๆ ยามเช้าพัดผ่านหน้าต่างรถที่เปิดแง้มไว้ โชยปะทะท่อนแขนที่พาดอยู่ริมหน้าต่าง ให้ความรู้สึกเย็นสบายสดชื่น

หยางจ้านขับรถไปก็อมยิ้มมุมปากไป ในหัวมักจะแวบภาพค่ำคืนพายุไต้ฝุ่นอันเร่าร้อนขึ้นมาเป็นระยะๆ

คืนนั้นเฉินเฉินก็นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขาทั้งคืนนั่นแหละ ขืนบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผีก็คงไม่เชื่อหรอก แต่หลังจากคืนนั้น เฉินเฉินก็ปฏิเสธเสียงแข็งเรื่องที่จะย้ายมาอยู่ด้วยกันถาวร ความหมายก็คือ นานๆ ทีมาค้างด้วยน่ะได้ หยางจ้านตีความเอาเองแบบเข้าข้างตัวเองสุดๆ แบบนั้นแหละ

ทำไงได้ หยางจ้านเลยต้องปั๊มกุญแจบ้านเลขที่ 168 ชุดใหม่ให้เธอไปชุดนึง บอกว่ายินดีต้อนรับให้แวะมาพักผ่อนหย่อนใจได้ตลอดเวลา

ส่วนข้าวของกองโตที่เฉินเฉินซื้อมา ก็มีพวกชุดเครื่องนอนของใช้ในบ้าน แล้วก็มีรองเท้าสองคู่กับเสื้อผ้าอีกสองสามชุดที่เธอตั้งใจซื้อมาฝากหยางจ้าน

เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เฉินเฉินไปเดินช็อปปิงที่เซินเจิ้นกับซานซานเพื่อนซี้ แล้วก็พาเพื่อนแวะไปดูคอนโดของหยางจ้านที่โครงการเซียงมี่ฮว๋าเทียนด้วย ก็เท่ากับเป็นการเปิดตัวว่ามีแฟนแล้วนั่นแหละ แน่นอนว่าหลังจากนั้นก็ต้องโดนเพื่อนซี้ซักไซ้ไล่เลียงแถมยังโดนไถเลี้ยงข้าวไปตามระเบียบ

พอเดินช็อปปิงกันต่อ เฉินเฉินก็นึกขึ้นได้ว่า น่าจะซื้อพวกชุดเครื่องนอนไปเตรียมไว้ที่คอนโดใหม่ในเซินเจิ้นซะหน่อย แน่นอนว่าลึกๆ แล้วเธอก็แอบมีใจอยากจะเลือกของแต่งบ้านตามสไตล์ที่ตัวเองชอบไปประดับรังรักด้วยนั่นแหละ

สาวสวยสองคนก็เลยเดินเลือกซื้อของกันอย่างเมามัน หมดเวลาไปค่อนบ่ายลากยาวไปจนถึงหัวค่ำ ก็แหม ซื้อของเข้าบ้านใหม่ทั้งที แถมยังต้องจัดให้ครบทุกห้อง ห้องละสองชุด มันก็ต้องใช้เวลาเลือกกันหน่อย จะให้ซื้อลายเดียวกันสีเดียวกันหมดเหมือนโรงแรมมันก็คงไม่เวิร์กหรอก

แต่พอตอนจะจ่ายเงิน เฉินเฉินดันนึกขึ้นได้ว่า ที่บ้านเลขที่ 168 ของหยางจ้านก็ดูเหมือนจะมีชุดเครื่องนอนอยู่แค่ไม่กี่ชุด แถมยังมีห้องว่างๆ ที่เตียงยังโล่งอยู่อีกตั้งสองสามห้อง เธอเลยตัดสินใจเหมาซื้อไปเผื่อบ้านที่อ๋าวโถวด้วยซะเลย

ก็นะ นี่แหละความต่างระหว่างคนมีตังค์กับคนไม่มีตังค์ เห็นได้ชัดเลยว่าคุณหนูเฉินเฉินก็ไม่ใช่สายประหยัดมัธยัสถ์อะไรเลย!

แถมเอาเข้าจริง ของพวกนี้ซื้อมาตั้งเยอะแยะกองพะเนิน แต่ราคาที่จ่ายไปก็ยังไม่เท่าราคากระเป๋าแบรนด์เนมสักใบที่พวกสาวไฮโซชอบซื้อกันเลยด้วยซ้ำ เงินเดือนเฉินเฉินอาจจะไม่เยอะ แต่เงินค่าขนมที่ได้จากที่บ้านน่ะไม่ใช่น้อยๆ เพราะงั้นตอนรูดบัตร เธอเลยคิดแค่ว่าอยากจะเซอร์ไพรส์หยางจ้านให้ตกใจเล่นแค่นั้นแหละ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องยอดเงินเลยสักนิด

ส่วนพวกรองเท้ากับเสื้อผ้า ก็แค่ของแถมที่ซื้อติดไม้ติดมือมาระหว่างเดินช็อปปิง แน่นอนว่าเฉินเฉินซื้อแบบแพ็กคู่ ชาย-หญิง มาเลย ก็แหม รสนิยมการแต่งตัวของทั้งคู่มันดันไปทางเดียวกันเป๊ะอยู่แล้ว การซื้อของคู่กันแบบนี้มันก็เลยกลายเป็นเรื่องน่าสนุกไปโดยปริยาย

ปกติคู่รักทั่วไปคงไม่ค่อยมีโมเมนต์แบบนี้หรอกนะ แต่หยางจ้านไม่ได้ซีเรียสอะไร เขายินดีรับไว้ด้วยความเต็มใจ ไม่ได้ทำตัวหยิ่งผยองแบบพวกผู้ชายไม่มีจะกิน หรือทำตัวเป็นพวกปิตาธิปไตยที่ชอบประกาศปาวๆ ว่าจะไม่ยอมเกาะผู้หญิงกินเด็ดขาด

ข้ออ้างพวกนั้น พอเจอคำว่า 'รัก' เข้าไป มันก็เป็นแค่เรื่องจอมปลอมทั้งนั้นแหละ แน่นอนว่าที่หยางจ้านกล้ารับไว้แบบไม่คิดมาก ก็เพราะเขามีความมั่นใจว่าในอนาคต เขาจะสามารถตอบแทนและดูแลเฉินเฉินได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า เพราะงั้นการกระทำแบบปุบปับของเฉินเฉินในครั้งนี้ เลยไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกอึดอัดใจเลย กลับกลายเป็นเหมือนน้ำจิ้มรสเด็ดที่ช่วยเติมความหวานให้ความรักของทั้งคู่ซะมากกว่า

ขับรถเพลินๆ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แป๊บเดียวก็ถึงตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัท หยางจ้านใช้บุหรี่แค่ซองเดียวบวกกับบัตรพนักงาน ก็หว่านล้อมให้ยามยอมเปิดที่กั้นให้เขาเอารถเข้าไปจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดินได้สบายๆ

ตึกเก่าๆ แบบนี้ ลานจอดรถใต้ดินมีแค่สองชั้น ปกติก็จะมีไว้ให้รถของบริษัท รถผู้บริหาร แล้วก็ลูกค้าวีไอพีที่เช่าพื้นที่ในตึกเท่านั้นแหละ รถขาจรทั่วไปหมดสิทธิ์

แต่นี่มันสังคมเส้นสายไง หยางจ้านใช้บุหรี่ซองเดียวซื้อใจยาม แล้วก็อ้างบัตรพนักงานเพื่อความเนียน แค่นี้เรื่องยากก็กลายเป็นเรื่องง่ายไปเลย

หิ้วกระเป๋าเดินทางเดินขึ้นไปชั้น 5 เอาของไปเก็บที่แผนกธุรกิจก่อน แล้วก็ขึ้นไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารชั้น 8

หยางจ้านไม่มีบัตรกินข้าวของโรงอาหารหรอก บัตรที่เคยทำไว้ตอนมาเป็นเด็กฝึกงานก็ไม่รู้ปลิวไปอยู่ซอกไหนแล้ว

แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ พอประตูลิฟต์เปิดปุ๊บ หยางจ้านก็คว้าตัว 'บัตรกินข้าวเดินได้' มาทันที ป่ายตงตงเพื่อนร่วมรุ่นเดินออกจากลิฟต์อีกตัวมาพอดี เลยโดนหยางจ้านล็อกตัวไว้ซะงั้น

คนที่มากับป่ายตงตงก็คือหวังเทียนเล่อ รุ่นพี่สุดหล่อนั่นเอง ทั้งสองคนมองหยางจ้านด้วยความประหลาดใจที่เห็นเขาโผล่มาโรงอาหารแต่เช้าตรู่แบบนี้ ก่อนจะทักทายและชวนกันไปต่อคิวสั่งอาหาร

อาหารเช้าที่โรงอาหารก็ไม่ได้มีเมนูหวือหวาอะไร ทั้งสามคนสั่งแค่ข้าวต้มขาว ไข่ต้ม แล้วก็ขนมปังอีกนิดหน่อย แต่ทีเด็ดคือโซนเครื่องเคียงของโรงอาหาร มีพวกเครื่องเคียงให้ตักตักฟรีกว่าสิบอย่าง ทั้งเหล่ากานมา (น้ำพริกเผาจีน) ผักดอง ผักกาดดอง เนื้อสับผัดพริก ฯลฯ

วันไหนใครเบื่อๆ อาหาร สั่งแค่ข้าวสวยเปล่าๆ มากินคู่กับเครื่องเคียงพวกนี้ก็อร่อยเหาะแล้ว

ทั้งสามคนยกถาดอาหารไปหาโต๊ะว่างนั่ง ยังไม่ทันจะได้ลงมือกิน เฉินซิงเพื่อนร่วมรุ่นอีกคน ก็ถือชามข้าวต้มกับผักกาดดองเดินมาขอนั่งด้วย

"โอ้โห อาจ้าน ดั้นด้นจากชายแดนกลับมาถึงสำนักงานใหญ่แต่เช้าตรู่เลยนะ หึๆ"

"ก็ใช่น่ะสิ คนชายแดนอย่างฉัน อุตส่าห์กลับมาซึมซับความอบอุ่นจากคนเมืองหลวงทั้งทีนี่นา ฮ่าๆ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เที่ยงนี้จัดไป เดี๋ยวฉันเป็นเจ้ามือเอง"

"งั้นเย็นนี้ไปปาร์ตี้บ้านฉันไหมล่ะ พอดีฉันเพิ่งซื้อบ้านใหม่ ยังไม่ได้ชวนพวกนายไปฉลองขึ้นบ้านใหม่เลย" ป่ายตงตงยิ้มแย้มเอ่ยปากชวน

หยางจ้านรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "โอ๊ยๆ คนเมืองหลวงนี่ต้อนรับขับสู้กันอบอุ่นเกินไปแล้ว แต่วันนี้คงไม่สะดวกล่ะ ต้องตามผู้บริหารไปดูงานที่เขตฮุ่ยหยางน่ะ ไว้รอดูพรุ่งนี้ละกัน ถ้ากลับมาทันค่อยไปปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่ที่บ้านตงตงกัน หึๆ"

เฉินซิงเบ้ปากยิ้มกวนๆ แซวว่า "แหม ขนาดโดนส่งไปอยู่ชายแดน ผู้บริหารยังอุตส่าห์ดึงตัวกลับมาให้ตามไปดูงานด้วย โชว์ผลงานให้เข้าตาหน่อยนะเว้ย ไม่แน่อาจจะได้ส้มหล่น ย้ายกลับมานั่งแท่นบริหารที่สำนักงานใหญ่ก็ได้นะ หึๆ"

"มีข่าววงในอะไรเหรอ" หยางจ้านแกล้งถามหยั่งเชิง

เฉินซิงทำหน้าจริงจัง ชะโงกหน้าเข้ามากระซิบ "ก็ยอดขายหลายเดือนมานี้นายมันพุ่งปรี๊ดจนเตะตากรรมการน่ะสิ ผู้ช่วยจางกับหัวหน้าเฝิงก็เป็นเดือดเป็นแค้นไปงัดกับฝ่ายบุคคลให้ จี้ให้จ่ายค่าคอมมิชชันให้นายแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย"

"รายได้นายช่วงนี้มันพุ่งกระฉูดจนหลายคนตาร้อนผ่าวเลยล่ะ ข่าวลือก็เริ่มหนาหูจนฝ่ายบุคคลชักจะปวดหัว พวกเขาพยายามจะหาวิธีกดรายได้นายลงมา แต่ก็โดนผู้ช่วยจางกับพรรคพวกขวางไว้ตลอด"

"ช่วงนี้ก็เลยมีข่าวลือหนาหูว่า ในเมื่อนายเป็นเด็กจบป.ตรีที่โดนส่งไปลุยงานขายตรง แล้วดันทำผลงานได้เข้าเป้าทะลุทะลวงขนาดนี้ ก็สมควรจะโดนดึงตัวกลับมาทำงานบริหารที่สำนักงานใหญ่ได้แล้ว พอดีกับที่พวกเด็กจบใหม่ปีนี้เพิ่งจะฝึกงานที่ปั๊มน้ำมันเสร็จพอดี เขาก็กะจะส่งพวกนั้นไปลงแผนกปฏิบัติการของนาย แล้วดึงตัวนายกลับมาทำงานที่สำนักงานใหญ่แทน มันก็ดูมีเหตุมีผลดีใช่ไหมล่ะ"

"นายว่าไงล่ะ? จะเลือกรายได้งามๆ แบบเดิม หรือจะเลือกตำแหน่งบริหารที่ดูดีมีอนาคต เผลอๆ อาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนกด้วยนะ หึๆ" เฉินซิงถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ นิดๆ

สำหรับพวกเขาแล้ว ทางเลือกสองทางนี้มันก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป จะกอบโกยเงินก้อนโตตอนนี้ หรือจะเลือกโอกาสเติบโตที่มั่นคงในระยะยาว มันก็แล้วแต่มุมมอง

แต่สำหรับพวกเด็กจบป.ตรีที่ตั้งใจจะฝากผีฝากไข้ สร้างความก้าวหน้าในบริษัท การได้ย้ายจาก 'ชายแดน' กลับมาอยู่ 'สำนักงานใหญ่' มันเป็นคำตอบที่แทบไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ

"เฮ้อ ถ้าพวกเราสอบเข้ามาผ่านโควตาของบริษัทแม่ระดับมณฑลก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องพวกนี้หรอก เสียดายที่พวกเราดันเป็นเด็กเส้นที่สอบเข้ามาผ่านโควตาของบริษัทระดับเมืองนี่สิ" ป่ายตงตงบ่นพึมพำ

"โธ่พี่! พวกเด็กเส้นบริษัทแม่ เขาไม่ยอมลดตัวลงไปลุยงานหน้างานตั้งแต่แรกอยู่แล้วเว้ย!"

"เคสของอาจ้านมันเป็นข้อยกเว้น งานขายน่ะมันเคี้ยวยากจะตาย ดันฟลุกไปจับจุดถูกจนรวยเละเทะ รายได้มากกว่าพวกเราตั้งสองสามเท่า เรื่องรายได้ทะลุเพดานแบบนี้ กฎรักษาความลับของฝ่ายบุคคลมันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึกเท่านั้นแหละ"

หยางจ้านส่ายหน้า ในใจคิดว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ไม่ได้น่ากังวลอะไรเลย

ชาติที่แล้วสถานการณ์แบบนี้ก็น่าจะเกิดขึ้นเหมือนกัน แต่ตอนนั้นเขาเป็นฝ่ายตั้งรับ ถูกหัก 'ค่าคอมมิชชัน' ตามระเบียบ แถมตอนไปดูงานกับผู้บริหารก็ทำผลงานได้ไม่เข้าตา เรื่องย้ายกลับสำนักงานใหญ่ก็เลยเงียบหายเข้ากลีบเมฆไป

แต่คราวนี้หยางจ้านเดินเกมรุกเต็มตัว จนผู้ช่วยจางกับหัวหน้าเฝิงยอมออกหน้าชนกับฝ่ายบุคคลเพื่อปกป้องสิทธิ์ของเขา แต่เพราะผลงานมันเข้าตาเกินไป ผู้ช่วยจางเลยอยากจะดึงตัวเขากลับมานั่งแท่นบริหารที่สำนักงานใหญ่แทน กลายเป็นว่าสถานการณ์มันพลิกผันไปอีกแบบซะงั้น

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก อำนาจการตัดสินใจยังไงก็อยู่ที่หยางจ้านอยู่ดี จะย้ายกลับมามันก็ต้องมีการเรียกไปคุย สัมภาษณ์ ถามความสมัครใจกันก่อนสิ

ตราบใดที่หยางจ้านไม่อยากกลับ มันก็มีวิธีพลิกแพลงหาทางออกได้ตั้งเยอะแยะ

อย่างมากก็ให้เหยียนเฟิงไปคุยกับอาของแก ที่เป็นถึงประธานสหภาพแรงงาน การเข้าแทรกแซงเรื่องการโยกย้ายพนักงานและความเป็นธรรมในการจ่ายค่าตอบแทน มันก็อยู่ในขอบข่ายหน้าที่ของสหภาพแรงงานอยู่แล้วนี่นา

ส่วนเรื่องที่จะแกล้งทำตัวห่วยๆ ตอนไปดูงานกับผู้บริหาร เพื่อให้ผู้บริหารเลิกคิดจะดึงตัวกลับมา แบบนั้นมันก็ดูเด็กน้อยไปหน่อย แถมยังเป็นการปาขี้ใส่หน้าตัวเองอีก หน้าตาก็ยังต้องรักษาไว้อยู่ดี

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด รับมือกันไปตามสถานการณ์ละกัน"

"เออ จริงสิ ฉันเพิ่งซื้อบ้านพักตากอากาศริมทะเลที่อ๋าวโถวมาหลังนึง ก่อนหน้านี้เคยชวนพวกนายไปปิ้งย่างกางเต็นท์ริมทะเลกันนี่นา หาวันหยุดสุดสัปดาห์ว่างๆ นัดกันไปปาร์ตี้บ้านฉันสิ"

"คนเยอะก็ไม่ต้องห่วง มีห้องให้ห้องก็นอนห้อง ถ้าห้องไม่พอก็เดี๋ยวฉันไปเหมาเต็นท์มาให้กางนอนรับลมทะเลบนหาดทรายกันเลย ฮ่าๆ"

"เชี่ย ป๋าจ้านสายเปย์ จัดไปดิ! ตงตง พรุ่งนี้เย็นไปปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่บ้านนาย เดี๋ยวพวกเราสุมหัววางแผนปล้นป๋าจ้านกันให้หนำใจไปเลย ฮ่าๆ"

"สัส ไปตายซะ~~"

...

กินมื้อเช้าเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับแผนก หยางจ้านเดินทักทายเพื่อนร่วมรุ่นและเพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคยไปตลอดทางเดินในโรงอาหาร

พอกลับมาถึงโซนของแผนกธุรกิจ หลิวเผิงเฟย เสี่ยวเว่ย และคนอื่นๆ ก็มาถึงกันหมดแล้ว บ้างก็กำลังชงชา บ้างก็จับกลุ่มคุยกันเบาๆ

ไม่มีการเรียกประชุมเช้า หรือการตะโกนสโลแกนปลุกใจอะไรทั้งนั้น องค์กรรัฐวิสาหกิจที่ให้ความมั่นคงตลอดชีพมันก็มีข้อดีแบบนี้แหละ บรรยากาศการทำงานที่สบายๆ ไม่กดดัน บางทีก็ทำให้พนักงานรู้สึกผูกพันและอยากทำงานให้มากกว่าการได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยซะอีก

หยางจ้านทักทายทุกคนที่เจอ แล้วเดินไปที่โต๊ะของจางมินเอ่ยถาม "พี่มิน วันนี้มีแพลนยังไงบ้างครับ"

จางมินเป็นเจ๊ใหญ่ประจำแผนก ไม่ใช่เพราะอายุเยอะหรอกนะ แต่เพราะเธอมีอายุงานนานที่สุดในบรรดาผู้หญิงทั้งหมดในแผนก เอาจริงๆ ในแผนกนี้ รวมไปถึงพนักงานธุรการตามสาขาต่างๆ ก็แทบจะไม่มีผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งพนักงานขายตรงนี่ไม่ต้องพูดถึง ไม่มีผู้หญิงเลยสักคน วงการนี้มันไม่เหมือนพวกขายประกัน ขายบัตรเครดิต หรือขายเครื่องสำอางหรอกนะ ผู้หญิงแทบจะเอาตัวรอดในสายงานขายตรงน้ำมันไม่ได้เลย

ต่อให้เธอจะมีคอนเนกชัน เธอก็คงเอาไปใช้กับธุรกิจสายอื่นมากกว่าจะมาเสียเวลากับตำแหน่งเซลส์ขายน้ำมัน

เพราะงั้นผู้หญิงไม่กี่คนในแผนก ก็เลยมักจะอยู่ในตำแหน่งบริหารจัดการซะส่วนใหญ่

จางมินเองก็เป็นคนในพื้นที่ เป็นสาวโสดวัยทำงาน หน้าตาเป็นมิตร ฐานะทางบ้านก็ดี แถมยังเป็นคนใจกว้าง เธอเลยเป็นที่รักและกว้างขวางในบริษัท

ในแผนกธุรกิจ เธอเปรียบเสมือนผู้ช่วยคนสนิทของผู้บริหารทั้งสองคน มีหน้าที่หลักคอยประสานงานและถ่ายทอดคำสั่ง แน่นอนว่าเธอก็ใจดีคอยดูแลพวกพนักงานใหม่เป็นอย่างดีด้วย

"อืม~ อาจ้าน กินนี่ไหม" จางมินยื่นกล่องลูกไหนอบแห้งให้ หยางจ้านโบกมือปฏิเสธ เธอเลยพูดต่อ "มาเช้าจังเลยนะ ไม่ต้องรีบหรอก ไปหาที่นั่งเล่นรอไปก่อน สัก 10 โมงเราค่อยล้อหมุน ไปถึงนู่นก็กินมื้อเที่ยงพอดี หึๆ"

หยางจ้านทำมือโอเค แล้วเดินไปขยิบตาให้เสี่ยวเว่ยที่โต๊ะ

เสี่ยวเว่ยยิ้มกริ่ม หยิบซองจดหมายออกจากลิ้นชัก ยื่นให้หยางจ้านพลางแซวเสียงใส "รุ่นพี่เป็นเจ้ามือนะคะ หึๆ"

หยางจ้านรับซองมาด้วยรอยยิ้ม ดึงแบงก์ร้อยหยวนออกมาสามใบ กระซิบสั่ง "สั่งกาแฟ ชายามเช้า แล้วก็ขนมเค้กนะ มีร้านไหนส่งเดลิเวอรีบ้างไหม"

เสี่ยวเว่ยยิ้มแล้วชี้มือไปรอบๆ ออฟฟิศ เป็นอันรู้กันว่าหมายถึงเลี้ยงทุกคนในแผนก หยางจ้านพยักหน้า เธอเลยรื้อเอาเมนูร้านสตาร์บัคส์ออกมาจากแฟ้ม แล้วลุกไปเดินถามออร์เดอร์เพื่อนร่วมงานทีละคน

พอเดินถามครบรอบ เสี่ยวเว่ยก็แอบดึงเสื้อหยางจ้านมากระซิบ "พี่มินบอกให้พวกเราแอบลงไปซื้อมาค่ะ ฮิฮิ ระวังอย่าให้ผู้บริหารเห็นก็พอ"

นี่แหละนะ บรรยากาศการทำงานแบบมนุษย์นิยมสุดๆ ต่อให้พวกมนุษย์เงินเดือนยุคหลังที่ต้องทำโอทีแบบ 996 (ทำงาน 9 โมงเช้าถึง 3 ทุ่ม 6 วันต่อสัปดาห์) หรือ 007 (ทำงาน 24 ชม. 7 วันต่อสัปดาห์) จะหาเงินได้เยอะแค่ไหน ก็ซื้อความสุขแบบนี้ไม่ได้หรอก!